διανοηση

Σκέψις και αγάπη

Η ΣΚΈΨΙΣ, με το συναισθηματικό και αισθησιακό περιεχόμενο της, δεν είναι αγάπη. Η σκέψις είναι πάντοτε η άρνησις της αγάπης. Η σχέσις έχει τα θεμέλια της στη μνήμη, και η αγάπη δεν είναι μνήμη. Όταν σκέπτεσθε κάποιον που αγαπάτε, αυτή η σκέψις δεν είναι αγάπη. Μπορείτε να αναπολείτε τις συνήθειες ενός φίλου, τους τρόπους και τις ιδιοτροπίες του και να σκέπτεσθε ευχάριστα ή δυσάρεστα επεισόδια που σας συνέβησαν στις σχέσεις σας μ’ αυτό το πρόσωπο, αλλά οι εικόνες που ανακαλεί η σκέψις δεν είναι αγάπη. Από την ίδια της τη φύση, η σκέψις είναι χωριστική. Η αίσθησις του χρόνου και του χώρου, του χωρισμού και της λύπης, γεννιέται από τον μηχανισμό της σκέψεως και μόνον όταν η κίνησις της σκέψεως σταματήσει, μπορεί να υπάρξει αγάπη.

Η σκέψις γεννά αναπόφευκτα το αίσθημα της ιδιοκτησίας, την κτητικότητα εκείνη που καλλιεργεί, συνειδητά ή μη συνειδητά, τη ζήλεια. Όπου υπάρχει ζήλεια, είναι φανερό ότι δεν υπάρχει αγάπη. Κια όμως οι περισσότεροι άνθρωποι παίρνουν τη ζήλεια σαν ένδειξη αγάπης. Η ζήλεια είναι το αποτέλεσμα της σκέψεως, είναι ανταπόκρισις του συναισθηματικού περιεχομένου της σκέψεως. Όταν το αίσθημα ότι κατέχετε ή κατέχεσθε εμποδιστεί, υπάρχει ένα τέτοιο κενό μέσα σας, ώστε ο φθόνος παίρνει τη θέση της αγάπης. Επειδή ακριβώς η σκέψις παίζει τον ρόλο της αγάπης, γι αυτό δημιουργούνται όλες αυτές οι περιπλοκές και η θλίψη.

Αν δεν σκεπτόσαστε κάποιον άλλον, θα λέγατε ότι δεν αγαπάτε αυτό το πρόσωπο. Αλλά αγαπάτε πράγματι όταν σκέπτεστε το πρόσωπο; Αν δεν σκεπτόσαστε ένα φίλο, τον οποίο νομίζετε ότι αγαπάτε, θα αισθανόσαστε τρομοκρατημένοι, δεν είναι έτσι; Αν δεν σκεπτόσαστε ένα νεκρό φίλο, θα θεωρούσατε τος εαυτό σας άπιστο, χωρίς αγάπη, και ούτω καθεξής. Θα θεωρούσατε μια τέτοια κατάσταση σαν αναισθησία, θα είχατε φωτογραφίες, εικόνες φτιαγμένες από το χέρι ή από το νου. Αλλά όταν γεμίζετε έτσι την καρδιά σας με τα πράγματα του νου, δεν αφήνετε θέση για την αγάπη. Όταν βρίσκεστε μαζί μ’ ένα φίλο, δεν τον σκέπτεστε. Μόνο στην απουσία του αρχίζει η σκέψις να δημιουργεί εκ νέου σκηνές και παραστάσεις, που είναι νεκρές. Αυτό το ζωντάνεμα του παρελθόντος, το ονομάζουμε αγάπη. Για τους περισσότερους από εμάς, λοιπόν, η αγάπη είναι θάνατος, μια άρνησις της ζωής. Ζούμε με το παρελθόν, με τους νεκρούς, επομένως είμαστε και οι ίδιοι νεκροί, μολονότι τ’ ονομάζουμε αυτό αγάπη.

Η κίνησις της σκέψεως είναι πάντοτε η άρνησις της αγάπης. Είναι σκέψις που έχει συναισθηματικά μπερδέματα, και όχι αγάπη. Η σκέψις είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην αγάπη. Η σκέψιε δημιουργεί ένα χωρισμό μεταξύ εκείνου που είναι και εκείνου που θα έπρεπε να είναι και πάνω σ’ αυτόν τον διαχωρισμό βασίζεται η ηθική. Αλλά ούτε ο ηθικός, ούτε ο ανήθικος γνωρίζουν την αγάπη. Αυτό το ηθικό οικοδόμημα, που δημιουργήθηκε από το νου για να συγκρατήσει τις κοινωνικές σχέσεις, δεν είναι αγάπη, αλλά μια πορεία που σκληραίνει διαρκώς, όπως το τσιμέντο. Η σκέψις δεν οδηγεί στην αγάπη, η σκέψη δεν καλλιεργεί την αγάπη. Γιατί η αγάπη δεν μπορεί να καλλιεργηθεί όπως ένα φυτό στον κήπο. Αυτή τούτη η επιθυμία να καλλιεργήσουμε την αγάπη, είναι μια πράξις της σκέψεως.

Αν έχετε κάποια επίγνωση, θα δείτε τι σημαντικό ρόλο παίζει η σκέψη στη ζωή μας. Η σκέψις έχει βέβαια τη θέση της, αλλά δεν έχει καμιά σχέση με την αγάπη. Εκείνο που έχει σχέση με τη σκέψη, μπορεί να κατανοηθεί από την σκέψη, αλλά εκείνο που δεν έχει σχέση με την σκέψη, δεν μπορεί να συλληφθεί από το νου. Θα ρωτήσετε τότε, τι είναι αγάπη; Αγάπη είναι μια κατάσταση του Είναι, στην οποίαν δεν υπάρχει σκέψις. Αλλά και αυτός ακόμα ο ορισμός της αγάπης είναι μια κίνησις της σκέψεως και γι αυτό δεν είναι αγάπη.

Πρέπει να κατανοήσουμε την ίδια τη σκέψη και όχι να προσπαθήσουμε να συλλάβουμε την αγάπη με την σκέψη μας. Η άρνησις της σκέψεως δεν φέρνει την αγάπη. Μόνο τότε υπάρχει ελευθερία από τη σκέψη, όταν κατανοηθεί πλήρως η βαθιά της σημασία. Και για να γίνει αυτό, είναι απαραίτητη η βαθιά αυτόγνωσις και όχι οι μάταιοι και επιπόλαιοι ισχυρισμοί. Ο διαλογισμός και όχι η επανάληψις, η επίγνωσις και όχι ο ορισμός αποκαλύπτουν τη λειτουργία της σκέψεως. Χωρίς επίγνωση και χωρίς της ζωντανή πείρα των τρόπων λειτουργίας της σκέψεως, αγάπη δεν μπορεί να υπάρξει.

 

Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας - Σειρά Α´

 

Advertisements

One thought on “Σκέψις και αγάπη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s