αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 1 – χρονικό του Κινήματος ’77

Μαζική παρανομία,  Δίχως ανακωχή,  Τα θέλουμε όλα,  να πάρουμε την πόλη, επίθεση στον ουρανό,  θα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει, μετά τον Μάρξ Απρίλης μετά τον Μάο Ιούνης,  σε σκατένιο μισθό σκατένια δουλειά,  Συνεχής Αγώνας   κάποια απ’ τα συνθήματα που διαβάζουμε εδώ πάνω

Βιβλία και ντοκουμέντα του Κινήματος του ’77, ιούνιος ’76 – μάϊος ’78

Με μια χρονολόγηση του Paolo Tonini

Πορτρέτο μιας γενιάς
»Είναι σαραντάρηδες / πενηντάρηδες άνω-κάτω, γυναίκες που γίνονται όμορφες τώρα, γλυκοί άνδρες που μεγάλωσαν μόνοι τους παιδιά που είναι πλέον έφηβοι, εκπαιδευτικοί όλο και αριστερότεροι από τις τάξεις τους, συνδικαλιστές περιθωριοποιημένοι που δέχονται άσχημη αντιμετώπιση, πελάτες ψυχαναλυτών, ψυχαναναλυτές οι οποίοι επιμένουν να εργάζονται στις USL, κρατούμενοι αμετανόητοι, μετανιωμένοι που δεν φυλακίστηκαν, άλλοι που απλά δεν μετάνιωσαν, ηρωινομανείς από απόγνωση. Άνθρωποι που στέκονται όρθιοι, έξω από την πόρτα, βρεγμένοι μέχρι το κόκκαλο, που όμως δεν χτυπούν το κουδούνι, η πρώτη γενιά αρσενικών που δεν κτύπησε την γυναίκα του, η οποία κατανόησε την ομορφιά στο σκούπισμα του κώλου στα μωρά τους, η πρώτη γενιά γυναικών που διαχειρίστηκε την σεξουαλικότητά της πληρώνοντας όλο το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει για την ελευθερία (και ακόμη περισσότερο). Η πρώτη γενιά γονιών που δεν εκπαίδευσαν τα παιδιά όπως είχαν μορφώσει αυτούς οι γονείς τους. Ξένοι μες την πατρίδα».
 (Raul Mordenti)
III
ΓΙΑ ΤΗΝ ELISA 
Από την VI γιορτή του νεανικού προλεταριάτου (Μιλάνο, Parco Lambro ’76) μέχρι το θάνατο του Άλντο Μόρο τον μάιο 1978 γεννιέται αναπτύσσεται και εξαφανίζεται στην Ιταλία ένα περίεργο κίνημα περίεργων φοιτητών, το κίνημα ’77. Ο Ουμπέρτο Έκο ήταν μεταξύ των πρώτων που αντιλήφθηκε την αυθεντικότητα του σε ένα άρθρο που ονομάζεται Αντικουλτούρα, που δημοσιεύθηκε στο «Πολιτισμός των Μηχανών», «Civiltà delle Macchine» (Έτος XXV ν. 1/2, ιανουάριος / απρίλιος 1977). Δεν ήταν εύκολο να βάλουν μέσα σε πλαίσιο αυτό το νέο Κίνημα, το οποίο τα Χριστούγεννα ήθελε να φάει το αφεντικό αλλά χωρίς να παραιτηθεί από το panettone, το τσουρέκι, Κίνημα που χλευάζει τους εκπροσώπους των θεσμών φωνάζοντας «sceeemo – sceeemo» [»βλάκας-βλάκας»], το οποίο χρησιμοποιούσε το λεξιλόγιο σύμφωνα με τη λογική των Μαρινέτι και Μαγιακόφσκι, Κίνημα που δεν ήξερε που να πάει και δεν ήθελε ούτε να το ξέρει, το οποίο εκφράστηκε μέσα από μια πληθώρα ελεύθερων ραδιοφώνων, συλλογικοτήτων, περιοδικών, ομάδων τελείως αυτόνομων και ανοργάνωτων. Ήταν οι μέρες κατά τις οποίες οι θυσίες φαίνονταν απαραίτητες για την εθνική σωτηρία. Ακριβώς όταν θα έπρεπε να θριαμβεύσει η αυστηρή ομοφωνία, στην επίσημη έκκληση χιλιάδες νέοι δίχως δουλειά χωρίς συνείδηση δίχως μέλλον δήλωσαν απόντες, πήραν στην κατοχή τους, επανοικειοποιήθηκαν την πολιτική, την γλώσσα τους, τα στέκια στις συνοικίες, τις πλατείες κάθε πόλης, τους τοίχους, τα σχολεία και τα χρησιμοποίησαν για να παίξουν , να μιλήσουν, να γράψουν, να ζήσουν, αλλάζοντας πραγματικά για μια στιγμή τη ζωή. Ήταν μια στιγμή απέραντης ελευθερίας, ευτυχίας και επώδυνης συνειδητοποίησης. Βιβλία και περιοδικά είναι εδώ να μαρτυρούν εκείνη τη συλλογική δυναμική, εκείνη την συλλογική ορμή όπου όλοι ήταν εξίσου πρωταγωνιστές, χιλιάδες συγγραφείς χωρίς δικαιώματα: γραπτά στους τοίχους, συνθήματα, θραύσματα σκέψεων, τα λόγια τα έργα και οι πράξεις.
 
Βρίσκομαι στο εργοστάσιο οκτώ ώρες τη μέρα και έχετε την απαίτηση να δουλεύω;
Κυβέρνηση της αριστεράς; Όχι σε κάθε σχεδιασμό καπιταλιστικής σταθεροποίησης
Αγαπητή Elisa, η φιλία σου δεν θα πάψει ποτέ να μου είναι αγαπημένη. Ξεκίνησε σαν μια jaquerie … και για λίγο ήταν η πιο ευτυχισμένη αταξία, αναταραχή. Aκόμη και σήμερα υπάρχουν και εκείνοι που επιμένουν να θέλουν να εξηγήσουν το πώς και σε ποιο βαθμό εκείνες οι ημέρες θα ήταν ένα ορόσημο στην ιστορία του κάτι τι, ένα βήμα για να φτάσουμε σε αυτές τις θαυμαστές και προοδευτικές τύχες του μετά. Αλλά εγώ δεν νομίζω ότι έχουν συμβάλει σε οτιδήποτε μετριέται τόσο στην θλίψη όσο και στην ισορροπία του σήμερα, διαφορετικά απ’ ότι έγινε το ’68. Ήταν μάλλον μια απόκλιση, κάτι απροσδόκητο που διατάραξε τις ισορροπίες των αρχών και της εξουσίας και έδειξε για μια στιγμή τις αβύσσους  φτωχές προλεταριακές και μικροαστικές της δημιουργικότητας και του θυμού. Οι υπέροχες ημέρες που γνωριστήκαμε, η εμπειρία μιας επανάστασης που έμοιαζε να κάνει άνω κάτω την ιστορία και που αντιθέτως ήταν ήδη πέρα, κάπου αλλού. Ημέρες γεμάτες ενθουσιασμό αλλά και φόβο, που δημόσια ομολογήθηκε στα πρώτα συνθήματα που απέρριπταν την σκληρή και καθαρή λογική του αγωνιστή: «Η αστυνομία που πυροβολεί μας φοβίζει πάρα πολύ / παρόλα αυτά ο αγώνας θα είναι σκληρός», σε αντίθεση με όσους, όπως εγώ, έλεγαν πως φόβο δεν είχαν. Και θυμάμαι πολλές συζητήσεις μαζί σου: πάντα μου μιλούσες για μια πραγματικότητα που δυσκολευόμουν να λογαριαστώ με αυτήν, προτιμώντας ηρωικούς προορισμούς και στόχους και μιαν μικρή κατάκτηση του σήμερα. Αλλά συζητώντας και μαλώνοντας ανταλλάξαμε το καλύτερο που είχαμε, τα δεκαεπτά μας χρόνια, όλα εκείνα τα λάθη εκείνη την χαρά, και ήταν μια εμπειρία αγάπης που δεν πληρώνεται με τίποτα. «Eα εα εα / εα εα / εα εα». Ημέρες κατά τις οποίες στις πορείες καλύπταμε το πρόσωπό και με τα δάχτυλά αναπαριστούσαμε «την συντρόφισσα P38», ενώ στην άλλη πλευρά τα πρόσωπα των αστυνομικών ήταν εξοργισμένα από την ένταση, φαινόταν σαν ένα παιχνίδι, αλλά τα θύματα
V
ήταν αληθινά και οι αμοιβαίες κατηγορίες θέατρο, υποκρισία. Mπορούσε να συμβεί στη διάρκεια ενός χορού σε κύκλο, ή μια συνέλευση όπου ο καθένας αντί να συζητά τα θέματα στην ημερήσια διάταξη μιλούσε για τον εαυτό του, και κάποιος αγανακτισμένος συντονιστής ή leader χλευάζονταν με ένα «Ué Guagliò vatténne / ci hai scassato o’ cazzo» »φύγε, μας έπρηξες τ’ αρχίδια». Πως το προσωπικό ήταν πολιτικό το είχαν ουρλιάξει οι γυναίκες και είχε γραφτεί σε ένα βιβλίο, Porci con le ali , Γουρούνια με φτερά, βιβλίο που συζητήθηκε πολύ, δέχτηκε κριτικές αλλά διαβάστηκε από όλους. Ο θυελλώδης λεκές που ζωγράφισες εξακολουθεί ν’ απεικονίζει έναν μπλε τοίχο καθρέφτη. Δικαστής ή νοικοκυρά, όποιο δρόμο κι αν διάλεξες είμαι σίγουρος πως το βλέμμα σου αντανακλά την πραγματικότητα με την ειρωνεία και την εξυπνάδα που είχες πάντα. Μια άλλη και πιο ευτυχισμένη ωριμότητα μπορώ να την φανταστώ και να σου την ευχηθώ, απεριόριστη.
Το ότι σου γράφω σήμερα μετά από είκοσι και πλέον χρόνια μέσα από ένα κατάλογο βιβλίων μπορεί να φαίνεται εκκεντρικό. Μα ένας άλλος τρόπος να θυμάμαι δεν υπήρχε. Μου αρέσει να φαντάζομαι πως μία ημέρα θα συμβεί να βρεις αυτό τον κατάλογο, στο σπίτι φίλων, ποιος ξέρει, ίσως πάνω στον πάγκο μεταχειρισμένων βιβλίων ή ανάμεσα στα συσσωρευμένα με βαριεστημάρα χαρτιά διαφημιστικών deidépliants.  Ήθελα μόνο να σου πω ότι μετά από μερικά knock-out είμαι λιγότερο καλός αλλά σε καταλαβαίνω λίγο περισσότερο. Η όλο και πιο έξυπνη ιστορία αφήνει κάτι τις στους ανθρώπους, είτε τους συντρίψει, είτε περάσει από πάνω τους περιφρονητική, και μερικές φορές είναι αβέβαιη η γεύση, μια μουσική που διαπερνά ή η ιδέα μιας κατεύθυνσης, δεν ξέρω τι άλλο. Το ’77 έχει αφήσει το ίχνος του, όχι εύκολα κατανοητό, περισσότερο ερωτήσεις παρά απαντήσεις και ακραίες προσπάθειες απελευθέρωσης: «Ας τελειώνουμε με την Καρδιά και την Πολιτική», για παράδειγμα. Και πάνω κάτω σου μοιάζουν. Γεια σου Paolo 

https://aenaikinisi.wordpress.com/dopo-marx-aprile/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s