αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 6 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΧΑΡΑ ΣΕΞ ΦΑΝΤΑΣΙΑ / ΘΕΛΩ Η ΖΩΗ / ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΜΟΝΑΧΑ                      XI

Εδώ είναι το κείμενο μιας από τις πιο σημαντικές παρεμβάσεις: «Θα ήθελα να ξεκινήσω από τη δική μου σεξουαλικότητα, από την σχέση μου με τους αρσενικούς και με την ανδρική σεξουαλικότητα. Θέλω να πω αυτά τα πράγματα, διότι είναι από αυτό, από αυτή την συνειδητοποίηση που ήρθε σε μένα η επιθυμία να επαναστατήσω, να αλλάξω τα πράγματα, να κάνω την επανάσταση, και ως επανάσταση εννοώ να αλλάξει ριζικά ο τρόπος με τον οποίον είναι φτιαγμένη αυτή η κοινωνία. Η συνειδητοποίηση αυτού δεν είναι δική μου, αλλά είναι όλων των άλλων γυναικών που έχουν νιώσει την ανάγκη, όπως ένιωσα εγώ την ανάγκη να οργανώσω τον εαυτό μου, να πολεμήσω. Από τους αγώνες που οι γυναίκες ασκούν από κοινού, όπως αυτοί σχετικά με την άμβλωση, όπως το γεγονός πως ήρθαν εδώ χθες το πρωί για να πουν τα πράγματα που είπαν, όπως και το που ήρθαν εδώ όλες μαζί, τώρα, από αυτά όλα προέρχεται η δυνατότητα της νίκης. Ήρθαμε εδώ μαζί, όχι γιατί, έχοντας τον ρόλο μας ως γυναίκες, θέλουμε να τον επιβάλουμε με κάθε κόστος. Ήρθαμε εδώ όλες μαζί γιατί αυτή είναι η δύναμή μας, αυτή είναι η μόνη προϋπόθεση που μου επιτρέπει να μιλήσω και να μην φοβούμαι. Πιστεύω ότι τα πράγματα που λέω πρέπει να ξεκινούν ακριβώς από αυτό γιατί δεν είναι ένα πρόβλημα γυναικών δεν είναι θέμα της σεξουαλικότητας των γυναικών. Είναι ένα πρόβλημα επανάστασης, γιατί οι άνθρωποι, πριν κάνουν την επανάσταση, ακόμη και προτού να συνειδητοποιήσουν αν θα παραμείνουν ή όχι στο συνδικάτο, θα πρέπει να κατανοήσουν και να εντοπίσουν πρώτα απ ‘όλα τις ανάγκες τους, να τις δουν συλλογικά, και να δουν την πιθανότητα να κερδίσουν, τις δυνατότητες που υπάρχουν για τη νίκη. Το πράγμα με το οποίο ξεκινώ είναι σεξουαλική σχέση, όπως την έχω βιώσει εγώ. Στην σεξουαλική σχέση, όπως την ζει ο άνδρας, αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα, είναι ο οργασμός. Όλα αυτά που γίνονται πρώτα, στην αρχή, είναι συνάρτηση αυτού, είναι σε συνάρτηση του οργασμού, κυρίως ανδρικού. Τώρα επίσης ανακαλύφθηκε και ο γυναικείος οργασμός. Το γεγονός να αγγιζόμαστε, δεν είναι για να γνωριστούμε, να αισθανθούμε ο ένας την άλλη και να δούμε πως είμαστε, αλλά σαν σκοπό έχει το αποτέλεσμα. Έχω ζήσει αυτό το γεγονός μέχρι το σημείο να θεωρώ τον εαυτό μου σαν γυναίκα μέχρι κάποιο σημείο, γιατί δεν το ζούσα ολοκληρωτικά, μέχρι τα βάθη, γιατί δεν είχα καταλάβει ότι είναι μια πρακτική που δεν είναι δική μου, πως είναι μια σεξουαλικότητα που δεν είναι δική μου, μέχρι που κατάλαβα πως εγώ δεν το θέλω πια αυτό το πράγμα, θέλω να επαναστατήσω και θέλω να το αλλάξω. Και για να το καταλάβω, το μόνο εργαλείο συνειδητοποίησης ήταν να μιλήσω γι ‘αυτό με άλλες γυναίκες, ήταν η λεγόμενη αυτοσυνείδηση, που τόσο πολύ αποδοκιμάζεται από όλους, η οποία έχει μερικά πολύ σπουδαία περιεχόμενα που δεν αφορούν μόνο τις γυναίκες. Έχει μέσα της περιεχόμενα που έχουν κατά νου, που λαμβάνουν υπ όψιν τους χρόνους των διαφόρων ανθρώπων που κατακτούν αυτή την θέληση εξέγερσης και αυτή η ικανότητα να κάνουν την επανάσταση και που δεν έχει μέσα της το όργανο της εξουσίας: εκεί μέσα δεν υπάρχει κάποιος που έχει τη γραμμή , κάποιος που έχει μελετήσει, ξεκινάμε από εμάς. Έτσι, νομίζω ότι είναι εντελώς παράλογοι, ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτα εκείνοι που αντιπαραθέτουν μεταξύ τους την αυτοσυνείδηση και τον αγώνα, εκείνοι που πιστεύουν ότι η αυτοσυνείδηση έρχεται πρώτα και ο αγώνας έρχεται μετά και νομίζω ότι αυτοί δεν λαμβάνουν υπόψη εμάς, αυτό που κάνουμε, αλλά το πώς αποκτά συνείδηση το κίνημα, επειδή το κίνημα δεν λαμβάνει συνείδηση από την μια μάχη στην άλλη, αλλά έχει μια διαδικασία που εκρήγνυται επίσης, είναι μια συνεχής διαδικασία. Πιστεύω ότι αυτοί που ισχυρίζονται ότι ο μόνος τρόπος για την ευαισθητοποίηση και την απόκτηση συνείδησης είναι ο αγώνας, δεν λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο και όχι τόσο αυτό που υπάρχει ανάμεσα σε ένα αγώνα και έναν άλλον, αλλά αυτό που τρέχει κατά μήκος αυτών των αγώνων όταν έχουν περάσει, για να τους απορρίψουν, να πουν πως ναι, υπάρχουν τέτοιες στιγμές, να πουν ότι εν τω μεταξύ ας το κάνουμε αυτό, μετά θα έρθει ο κομμουνισμός, σαν τον παράδεισο. Εγώ αντιθέτως νομίζω ότι η ανταρσία, η επανάσταση είναι ένας τρόπος ζωής. Η εξέγερση είναι ο μόνος τρόπος ζωής για να είμαστε επαναστάτες. Αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα και δεν λαμβάνεται ποτέ υπόψη η διαδικασία μέσα από την οποία σχηματίζονται τα πράγματα: είναι μια πρακτική των ανδρών, είναι μια αυταρχική πράξη, είναι μια μη επαναστατική πρακτική. Και μια πρακτική που υπάρχει σε όλες τις δομές αυτής της κοινωνίας, σε όλους τους μηχανισμούς της. Είναι μια πρακτική που υπάρχει επίσης στο κόμμα, στην οργάνωση» (Elisabetta di Rovereto, στο AA.VV., Il 2° Congresso di Lotta Continua, Το δεύτερο Συνέδριο της οργάνωσης Συνεχής Αγώνας, Roma, Coop. Giornalisti Lotta Continua, 1976; pp. 172-173).

ΝΑ ΤΡΕΜΕΤΕ ΝΑ ΤΡΕΜΕΤΕ / ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ

ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ / ΑΦΕΝΤΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ / ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ / ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s