αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 10 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΧΟΡΟΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΛΛΑ ΑΠΟΚΛΙΝΟΥΣΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ                XV

Οι κινηματογράφοι ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία συσσώρευσης δύναμης , συσσωμάτωσης ενάντια στον αποκλεισμό, την αλλοτρίωση και την διαίρεση. Ο αγώνας στους κινηματογράφους δείχνει ότι μπορούμε να νικήσουμε την περιθωριοποίηση, πως μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, ότι μπορούμε να γίνουμε πρωταγωνιστές. Ο αγώνας για την αυτο-μείωση στους κινηματογράφους έχει γίνει μια αναμέτρηση μεταξύ νέων και συστήματος, και σήμερα από το Μιλάνο εξαπλώνεται σε άλλες πόλεις, Ρώμη, Μπέργκαμο, Μπρέσια. Η αυτομείωση είναι ήδη μια στιγμή πολιτιστικής επανάστασης. Είναι η επιβεβαίωση του δικαιώματος να παίρνουμε τα προνόμια που η αστική τάξη προορίζει για τον εαυτό της. Είναι η πολιτιστική απόρριψη της ύπαρξης των παραστάσεων ταινιών πρώτης προβολής. Είναι η άρνηση, και το επιβεβαιώνουν οι νέοι, να υφίστανται την κοινωνία των θυσιών. Αρνούμαστε να κάνουμε θυσίες, αρνούμαστε να πληρώνουμε στο δέρμα μας και με τη ζωή μας την κρίση του καπιταλισμού. Ο αγώνας στους κινηματογράφους είναι επίσης αγώνας ενάντια στην κουλτούρα της βίας και της παραπλάνησης των ανθρωπίνων και σεξουαλικών σχέσεων που η αστική τάξη προσπαθεί να επιβάλει σε όλους τους προλετάριους. Προτείνουμε: 1) ο αγώνας στους κινηματογράφους πρώτης προβολής να εξαπλωθεί σε όλη την Ιταλία ως πεδίο συσσωμάτωσης και συσσώρευσης δύναμης των νέων 2) η δύναμη που συγκεντρώνουμε να εξαπλωθεί όχι μόνο στους κινηματογράφους, αλλά και στις αίθουσες χορού,  στα θέατρα και σε κάθε τόπο όπου ασκείται ιδεολογική βία την οποίαν η μπουρζουαζία επιβάλει στο  προλεταριάτο. Το δικό μας όχι στην κοινωνία των θυσιών πρέπει να εξαπλωθεί στα εργοστάσια, με την άρνηση συνεργασίας στην δουλειά, με το σαμποτάζ ενάντια στην αύξηση των ρυθμών παραγωγής, με την ντε φάκτο μείωση του χρόνου εργασίας, με τις περιπολίες να εμποδίζουν τα μικρά αφεντικά να χρησιμοποιήσουν την μαύρη εργασία, να εκμεταλλεύονται τους μαθητευόμενους, με τις περιπολίες να εμποδίζουν τις υπερωρίες. (…) Το όχι μας στην κοινωνία των θυσιών είναι το δικαίωμα να καταλαμβάνουμε ακίνητα και κοινωνικά κέντρα των οποίων ζητούμε την χρηματοδότηση, σπίτια στα οποία να ζούμε από κοινού, είναι το δικαίωμα να επιβάλουμε πολιτική τιμή στα εστιατόρια, στα λουσάτα καταστήματα ένδυσης,  στα πολυκαταστήματα. Έχουμε ανάγκη να μαζέψουμε δύναμη, δύναμη ζωής, δύναμη για να την αναστρέψουμε ενάντια στον αφέντη.  Ο αγώνας στους κινηματογράφους,οι καταλήψεις ακινήτων, είναι στιγμές συσσώρευσης δύναμης. Δύναμη να την χρησιμοποιήσουμε ενάντια σε αυτούς που σπέρνουν την ηρωίνη ανάμεσα στους νεαρούς προλετάριους, ενάντια σε αυτούς που επιβάλουν μυστικιστικές ιδεολογίες, νεοκαθολικές και ατομικιστικές, που η μόνη τους αξία είναι να διαχωρίζουν τους νέους και να τους χειραγωγούν.   Προτείνουμε επίσης: 1) από σήμερα και στη συνέχεια σε κάθε πολιτιστική πρωτοβουλία να υπάρχει πολιτική τιμή. Αυτό το κριτήριο ισχύει και για κάθε δημόσια πολιτιστική πρωτοβουλία ενάντια σε κάθε προσπάθεια εξαπάτησης από τ’ αριστερά τύπου: «κι εμείς σύντροφοι είμαστε, χρειάζεται να χρηματοδοτηθούμε», και ξεκινούμε αυτή τη φάση με την αυτομείωση στο σόου του Radio Canale 96 του Milano με τον τραγουδιστή Antonello Venditti, την προσεχή τρίτη στο Milano. Το ίδιο κριτήριο θα επιβάλλουμε στην συναυλία της CL στο Palalido του Milano με τον Alan Stivell. 2)  Προτείνουμε επίσης να δηλωθεί τελεσίγραφο στην κόκκινη δημοτική αρχή του Milano: ή ο Δήμος ζητά από τον Νομάρχη να επιβάλλει το πολιτικό τιμολόγιο στις παραστάσεις πρώτης προβολής και να κατανέμει τα έσοδα από την πρώτη παράσταση της Scala στους νεανικούς οργανισμούς βάσης, στα κοινωνικά κέντρα, για να παράξουν πολιτισμό αυτόνομα και να χρηματοδοτήσουν τον αγώνα ενάντια στην ηρωίνη, ή θα κινητοποιηθούμε μαζικά για να εμποδίσουμε την παράσταση της Scala, στις 7 δεκεμβρίου, η οποία αποτελεί προσβολή στην μιζέρια των προλετάριων. 3) Να εξαπλωθεί ο αγώνας και η αντιπληροφόρηση για την ηρωίνη σε ολόκληρη την Italia. 4) Να φθάσουμε με ισχύ στην περίοδο καταναλωτικών οργίων των Χριστουγέννων, ξεκινώντας μιαν εκστρατεία για τα πολιτικά τιμολόγια, για το δικαίωμα στο δώρο, για Χριστούγεννα, τέλος πάντων, ενάντια στις θυσίες.  (…) Αυτό το συνέδριο, αυτή η συνάντηση είναι ένα βήμα εμπρός από το Parco Lambro, διότι έρχεται η συνειδητοποίηση πως η λύση είναι μόνο στα χέρια μας, πως δεν πρέπει να υπάρχουν αναθέσεις ούτε ακινησία. Ή θα πείσουμε τους εαυτούς μας γι αυτό ή η περιθωριοποίηση και η αλλοτρίωση θα επιδεινωθούν, η διάδοση της ηρωίνης, τα άσχημα συναισθήματα όλων μας.  Ή η ανίσχυρη μοναξιά, η η συλλογική δύναμη. (…) Περιμέναμε κάτι τις, πολύ περισσότερα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης μας αυτή τη στιγμή. Η λύση βρίσκεται σ’ εμάς” (βρίσκεται στο AA.VV., Sarà un risotto che vi seppellirà, Θα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει, Milano, Squilibri, 1977: σελ. 96-99).

Τρίτη 7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1976. Έφοδος στο Θέατρο Teatro alla Scala του Milano “Όταν στις 7 δεκεμβρίου ’76 τα «κέντρα νεανικού προλεταριάτου, circoli del proletariato giovanile» της hinterland θέλησαν να προσπαθήσουν ξανά την διαμαρτυρία της «πρώτης», δέχτηκαν την επίθεση της αστυνομίας, αμέτρητο ξύλο, καταδιώκτηκαν σε όλη την πόλη. Μια δεκαριά συλλήψεις, δικαστήρια, καταδίκες” (AA.VV., Agenda rossa, κόκκινη Ατζέντα, Roma, Savelli, 1977; σελ. “14 ιουνίου”).

“Στην «πρώτη » της Scala δέκα χρόνια μετά. Στις 7 δεκεμβρίου στο Milano είναι του Sant’Ambrogio, η γιορτή του Προστάτη της πόλης: η μιλανέζικη μπουρζουαζία εγκαινιάζει αυτή την ημερομηνία με την πρώτη παράσταση της Scala ένα καινούργιο χρόνο εκμετάλλευσης και κυριαρχίας, επιδεικνύοντας τον πλούτο και τα προνόμια της. (…) To νεανικό προλεταριάτο θα πάει στην Scala, πρέπει να πάει στην Scala, το έχει ανάγκη: θα είναι πολύ δύσκολο να πάμε δημιουργικά, αλλά θα κάνουμε ότι μπορούμε, θα είμαστε εκεί να φωνάξουμε πως θέλουμε να ζούμε και πως δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε θυσίες. Γιατί φέτος και όχι την περασμένη χρονιά στην πρώτη; Διότι φέτος η πρώτη στην Scala είναι – για την μιλανέζικη μπουρζουαζία – μια ευκαιρία πολιτικής επιβεβαίωσης επί του προλεταριάτου, είναι η επίδειξη μιας δύναμης που χτίζει ξανά, είναι η προσβολή στο προλεταριάτο που είναι αναγκασμένο να κάνει θυσίες για να στείλει τους αστούς στην πρώτη. Η πρώτη της Scala είναι σήμερα μια πολιτική καταληκτική ημερομηνία.

ΝΑ ΨΟΦΗΣΕΙ Η ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΗΣ Η ΑΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ

ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s