αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 12/13 – χρονικό του Κινήματος ’77

GODEREEE… / OPERAIOOO   ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙΝ                                       XVII

“Η Κολεκτίβα Jacquerie. Δυο λέξεις για το όνομα και τα υπόλοιπα: η εφημερίδα Corriere della Sera χρησιμοποίησε το όνομα Jacquerie για να προσδιορίσει την έφοδο στην Scala, η Jacquerie κάποτε ήταν η απόγνωση στην οποίαν οδηγούσε η πείνα δίχως καμία άλλη διαμεσολάβηση, ήταν η πείνα δίχως ιδεολογία, η έφοδος στον φούρνο, εμείς κάναμε έφοδο στον φούρνο της πολυτέλειας, του κοινωνικού προνομίου, της πολιτιστικής επιλογής, της περιθωριοποίησης. Μιλάμε για τις τρεις στιγμές που περιέχουν τις προσδοκίες για το τι θα ξεσπάσει στην Μπολόνια, τους επόμενους μήνες, συμπεριλαμβάνοντας πολύ ευρύτερα στρώματα περιθωριοποιημένων: αυτομειώσεις στα εστιατόρια Brenta και Badia, αυτομείωση στα σινεμά,  αποσύνθεση της Jacquerie. Σύντομη η ευτυχής ζωή της Jacquerie. Η Jacquerie γεννιέται μετά, μες την ευφορία της «νίκης», μες τη χαρά του πλούσιου γεύματος, της κλοπής, της αξιόποινης πράξης (που πληρώνει), στην επιβεβαίωση πως το ότι φάγαμε μαζί στην γιάφκα των αφεντικών είναι ανασύνθεση. Εγώ είμαι μεθυσμένος από το πρώτο ποτήρι, νιώθω λιγάκι Ρομπέν των Δασών, δήμιος εκδικητής, λίγο απατεώνας και όλα αυτά γίνονται αμέσως αισθητά από το στομάχι μου και δεν θέλω να εξηγούμαι, κατά βάθος είμαι εδώ κατά τύχη, από στιγμή σε στιγμή τα τηλεχρονικά των πιο σημαντικών γεγονότων της εξέγερσης του μάη εβδομήντα επτά, είμαι ανίκανος, μεθυσμένος, πως μπορώ να γράψω ένα ντοκουμέντο για το κίνημα; Όμως είμαι αντιπροσωπευτικός, είμαι σίγουρος! Είναι ωραίο να είσαι αντιπροσωπευτικός, δεν είδα ποτέ πολύ κόσμο τόσο αντιπροσωπευτικό, όλους μαζί, να πίνει και να τραγουδά στους δρόμους της κατειλημμένης πανεπιστημιακής ζώνης, η επανάσταση είναι ένα blues! Εγώ το πιστεύω ένα βράδυ ναι και ένα βράδυ όχι, το πίστευα περισσότερο όταν υπήρχε ο Bifo στην κυκλοφορία! Αλλά ας επιστρέψουμε στην Jacquerie: βρισκόμαστε σε ένα σπίτι, επαναστατημένο κλίμα διαμαρτυρίας και αμφισβήτησης, φορτωμένο νοτιαμερική. Μετά από λίγο ξεκινάμε, εγώ μεθώ σχεδόν αμέσως, ο Gigi ήταν ο καλύτερος, υποστήριξε μια συζήτηση επάνω στην ποιότητα της ζωής με τον σερβιτόρο, κι ας ήταν μεθυσμένος σαν κι εμένα, και μάλλον ήταν μεθυσμένος και ο σερβιτόρος, ο σερβιτόρος ονομάζονταν Pancaldi. Δίδασκε φιλοσοφία και θεωρητική στο καθολικό πανεπιστήμιο του Milano, και το βράδυ για να στρογγυλέψει τον μισθό και να διατηρήσει τις επαφές με τις μάζες (πάμπλουτων κλεφταράδων) σέρβιρε στα τραπέζια του Brenta. Μια όμορφη νίκη, συνολικά δείξαμε την πονηριά και την ικανότητα μας να την καταστήσουμε ευτυχισμένη! Είμαστε έξυπνοι μέσα μας! στεκόμαστε ευθείς, εμείς! Ο μαέστρος και το κίνημα (Οι ανάγκες είναι σαν τα κεράσια). Η Jacquerie είχε δείξει ότι είναι γενναία, έχει κουράγιο, είναι έξυπνη και σχεδόν άπιαστη , όλοι το είχαν καταλάβει: ο ιδιοκτήτης του Brenta, ο εθνικός Τύπος, η τηλεόραση ίσως θα μας είχε αφιερώσει μια σειρά από τηλεταινίες όπως ο Αρσέν Λουπέν. Αλλά αυτό που ήταν σημαντικότερο ήταν το γεγονός πως και εμείς το είχαμε αντιληφθεί: η γεύση της νίκης, η γεύση της καλής και άφθονης τροφής… το άρωμα του «απαγορευμένου» κρασιού δεν είχαν εγκαταλείψει τα στόματα και τις μύτες και τα μυαλά μας, αλλά είχαν συσσωρεύσει και μεγαλώσει μια βαθιά συνειδητοποίηση της δύναμης μας και των αναγκών μας: τα θέλουμε όλα! Είχαμε φάει το μήλο και τι ωραίο που ήταν! για μια στιγμή, αν και κανείς δεν το έλεγε, έχουμε υποστεί το φόβο του “αναπόφευκτου” της επώδυνης συνέπειας, την πανίσχυρη και αρχαία κληρονομιά της επιστήμης, της θρησκείας, της ηθικής που μας έκανε κρυφά, υπόγεια να πιστεύουμε ότι θα μας έπιανε κοιλόπονος: αυτός που σπάει πληρώνει, κ.λπ., κ.λπ. κλπ … η Jacquerie, ο καλός άνθρωπος, Jacques bon homme, έτσι γράφεται; Εγώ δεν ξέρω γαλλικά και εξάλλου δεν ξέρουμε τι να γράψουμε, ή, και μετά είναι το ίδιο, δεν ξέρω τι να γράψω για τον Jaq. Το όνομα. Πνευματικοί διαλογισμοί. Μαγιακόφσκι ιδέα [Maiacoski aidia pronuncia inglese). Και, αντίθετα, οικειοποίηση μιας εφεύρεσης, αν μπορεί κανείς να την αποκαλέσει έτσι, μιας αστικής εφημερίδας. Ήταν ωραίο να οικειοποιηθούμε αυτό το όνομα. Nα παραμορφώσουμε την καλή αστική σκέψη! Το ότι, με απαίσιο τρόπο μας απέδωσαν χουλιγκανισμό και την ποινικοποίηση επίσης τα κάναμε δικά μας μας φέρνοντας  τα πάνω κάτω στην μπουρζουαζία. Έπρεπε να τρέμει, αν απλά είχε ζήσει το 1400 ή το 1600 στη Γαλλία (ήταν άλλοι καιροί, φορούσαν άλλα ρούχα). Και χωρίς να πάμε μακριά, στην via del Guasto, το palazzo Bentivoglio το είχαν καταντήσει ερείπια αυτοί, οι Jacquerie της Μπολόνια του παλιού καιρού. Αλλά δεν είμαστε πλέον σε εκείνους τους καιρούς, σήμερα είναι διαφορετικά, σήμερα γκρεμίζονται οι βιτρίνες! Η πρώτη αυτομείωση στους κινηματογράφους. Ένα φίδι χωρίς κεφάλι και ουρά που σέρνονταν στους δρόμους, τους μικρούς κεντρικούς δρόμους, έξω από την καθεστηκυία τάξη, έξω από τις συνηθισμένα δρομολόγια. Αφετηρία, Piazza Maggiore, και στη συνέχεια ούτε, κάτω από τις στοές του palazzo Re Enzo. Αναπνέαμε παρανομία, 100 – 300 – 400 άτομα που πορεύονται παράνομα, χωρίς να ξέρουν πόσοι είναι, μην γνωρίζοντας ότι αν ξεκινούσαμε εκατό μέσα σε λίγα λεπτά είχαμε ήδη διπλασιαστεί και ακόμη περισσότερο. Αυτά τα μικρά δρομάκια, χωρίς συνθήματα, όπως ακριβώς και λίγες μέρες αργότερα με τα μαντήλια τραβηγμένα επάνω. Είχαμε υπερδιπλασιαστεί και πλέον, ήμασταν πολλοί μπροστά στο Odeon, ενώ περιμέναμε την απάντηση μιας αντιπροσωπείας βουλευτών, εγώ φοβόμουν, ναι, κάτι που ποτέ δεν είχε ξαναγίνει, τι θα μπορούσε να συμβεί; Και αν ζητούσαν 1.000 λιρέτες το κεφάλι; θα έπρεπε να διαπραγματευτούμε;

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ / ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ / ΠΙΡΟΥΝΙ, ΜΑΧΑΙΡΙ / ΝΑ ΦΑΜΕ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ                                                                                                                         GASTRONOMIA OPERAIA / CANNIBALIZZAZIONE / FORCHETTA, COLTELLO / MANGIAMOCI IL PADRONE

ΖΗΤΩ Η ΣΥΝΕΧΗΣ ΛΟΥΔΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ                                                                             VIVA LA RIVOLUZIONE LUDICA PERMANENTE

XVIII                                         ΖΗΤΩ Η ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ                         VIVA l’IRRESPONSABILITA’ DEL MOVIMENTO

Δεν υπήρξε πολύς χρόνος γι αυτό τον προβληματισμό. Μπαίναμε δωρεάν. Και μαζί η δυσαρέσκεια αυτών που ήθελαν να πάνε στην πρώτη του Casanova και μετά όλων που αφήσαμε να μας κατακτήσει αυτή η ιδέα κι εμπρός ξανά με την οχιά, το φίδι να διασχίζει άλλα δρομάκια, την Via Indipendenza και μετά όλοι κάτω από τις στοές, γιατί βρέχει και ήμασταν περισσότεροι από 600, εκεί, στην γραμμή κάτω από τις στοές. Μετά μπήκαμε μέσα. Άλλη ημέρα. Άλλη αυτομείωση. Ώρα εννέα το βράδυ. Συγκέντρωση στην Piazza Verdi. Φτάνω και η πλατεία είναι γεμάτη, όμως από αστυνομικούς, φαίνεται πως είναι εκεί για εμάς, αλλά, θα μπορούσε επίσης… ότι το Comunale… σήμερα το βράδυ κάτι υπάρχει… Λέτε να σκέφτονται πως θέλουμε να αυτομειώσουμε εκεί;… είναι ικανοί να σκεφτούν τα πάντα, αυτοί… Έχουν ελαττωματικά τα κεφάλια, αυτοί… Οι Πράσινοι (κάθε τόσο χρειάζεται αλλαγή χρώματος για να μην υπάρξει καταγγελία) περισσότερο από τους άλλους… Αποφασίζουμε να φύγουμε σε  σε μικρές ομάδες. Είναι χαμός. «Στο Embassy»… κάνε ησυχία… ομάδες των τεσσάρων ή πέντε… εμπρός, πάμε… η πορεία δεν μπορεί να γίνει… επιτίθενται μόλις σχηματίζεται η κεφαλή… Χαμός, χαμός ναι υπάρχει, αλλά και οργάνωση, αν στο σινεμά φτάνουμε πρώτα εμείς με τα πόδια παρά αυτοί με στολή «εκστρατεία», μοναχά ελαφρά μέσα, μόνο jeeps. Κι εκεί ξανά χαμός, βρισκόμαστε στο αίθριο του κινηματογράφου, οι άλλοι σύντροφοι είναι έξω. Έφτασαν και οι άλλοι εν τω μεταξύ. Ο «αρχηγός» τους κάνει να κατέβουν και να τοποθετηθούν στην σειρά στην είσοδο του κινηματογράφου. Μπαίνουν με πολιτικά, 4 ή 5 και οι αξιωματικοί. Χαμός. Εκείνος ο μπάσταρδος είναι η δεύτερη φορά που μου βάζει τα χέρια επάνω, αλλά θα πρέπει να  παραπατήσει! (δεν παραπάτησε ακόμη). Μας πετούν έξω. Χαμός. Και πάλι χαμός. Η αστική νομιμότητα… Aχ ηλίθιε!… Ξανά χαμός. Εγώ πιστεύω πως… Όχι, γιατί αφήνετε να επιβάλλουν… Είναι μια ήττα… Φεύγουμε όλοι… μετά επιστρέφουμε… Πρέπει να σπάσουμε τον κλοιό… να μπούμε όλοι… Στη συνέχεια, το αφεντικό του σινεμά και το γουρούνι βγαίνουν, ο πρώτος έρχεται προς εμάς. Μιλά για κανονισμούς. Μόνο καμιά εκατοστή όχι περισσότεροι, τις εγγυήσεις για τις πολυθρόνες… δεν ξέρω αν τις ζητά, αλλά είναι χαζό και βλακώδες να τις ζητήσει, κι αυτός μοιάζει ακριβώς ηλίθιος και χαζός. Δρόμο ξανά. Ένα μέρος παραμένει εκεί. Οι άλλοι σύντροφοι φεύγουν; αλλά όχι αμέσως. Τι μεγάλοι που είμαστε! Πάμε να φύγουμε… οι σύντροφοι ήδη ξεκίνησαν να φεύγουν είναι δέκα και μισή… Χέσου… Τι στον πούτσο… Γαμώ το θεό τους, εκείνοι οι μπάσταρδοι. Τους συντρόφους που μπαίνουν τους βάζουν στη σειρά τους βάζουν λίγους τη φορά. Κάνουν οι μπάσταρδοι όπως τους έχουν διδάξει. Δεν θα είναι μια νίκη, όμως εμείς στον στόχο τον έχουμε πετύχει. Κι άλλη πορεία βραδινή δίχως συνθήματα, ήσυχη. Οι σύντροφοι που πηγαίνουν σε άλλο σινεμά. Μετά εκατό μέτρα ξεσπά ο θυμός. Ουρλιαχτά, φωνές. Συνθήματα. Μια φασαρία κόλαση σε λίγα μέτρα που αν αρπάξω εκείνο τον μαλάκα… Μετά τον ξαναβλέπω, αλλά δεν έχω πλέον την καρδιά στον λαιμό και τότε, δεν αξίζει τον κόπο… πλέον… βρισκόμαστε στο Arena. Σύντομες διαπραγματεύσεις. Εμείς ήμαστε εδώ για να μπούμε: «Ναι, μα μόνο εσείς, όχι ο καθείς που περνά από τον δρόμο» «Ναι, ναι δίχως άλλο…» Στεκόμαστε κάτω κάποιοι από εμάς, γιατί έτσι βεβαιώνουμε τον διαχειριστή πως εκείνοι που εισέρχονται είναι μαζί μας. Έϊ, εσύ, μπρος, έμπα… ναι, ναι, αυτός, είναι, μαζί, μας,…» Φτάνουν ξανά οι μπάσταρδοι, η συνηθισμένη τεχνική. Ο μπάσταρδος αρχηγός με εκείνη τη φάτσα του κώλου που πρέπει να του την σπάσουμε εκείνη την κωλόφατσα… Φύγετε… Δρόμο, δρόμο… εσείς είστε το πιο αρχίδι απ’ τους διαχειριστές… απ’ τις άλλες δεν μπαίνουν… «Αν βρω έναν όρθιο κλείνω το μαγαζί…». Μας βγάζει έξω… δεν μας θέλει σταματημένους… Περπατάτε… «κάντε όπως εγώ»… περπατάτε… Μετά ξαναμπαίνει, τι μπάσταρδος υπηρέτης! ανεβαίνει, μπαίνει στην αίθουσα του κινηματογράφου, ψάχνει με εκείνα τα γουρουνίσια μάτια όρθιους. Τι γελοίος! Τι μεγάλο που είναι το σινεμά! Ένας καπνίζει στον διάδρομο… θα βάλω να σε συλλάβουν! … (σκέψη: φτωχέ μαλάκα. Τέλος σκέψης). Βγαίνει, φεύγει τσατισμένος… δεν τελειώνει έτσι… Ή ήμαστε εμείς που το νομίζουμε; δεν τελειώνει έτσι, όντως. Η επομένη είναι η ημέρα με τα μαντήλια σηκωμένα επάνω. Με τις βιτρίνες κάτω, σπασμένες. Με την αστυνομία να το σκάει με το πρώτο μπουκάλι, κι εμείς το βάζουμε στα πόδια, δεν πιστεύαμε πως τους φοβίζουμε τόσο πολύ! Πράγματι πρέπει να υπάρχουν οι μπάσταρδοι άγιοι, αυτός έχει έναν από πίσω του. Δεν τον χτύπησε ούτε μια πέτρα, un sampietrino. Την άλλη ημέρα έχει ένα τσιρότο στον λαιμό. Κάποιοι λεν πως χτυπήθηκε σε ένα χέρι. Δεν θα μάθουμε ποτέ. Η διάλυση της Jacquerie είναι πιθανότατα το πιο εμφανές σύμπτωμα εκείνου που συνέβαινε μέσα στα πανεπιστήμια και μες το κεφάλι, αυτού που ήταν εκεί μέσα: η οργάνωση και το πνεύμα της «ομάδας» απενεργοποιείται, δεν υπάρχει πια καμία ομοιογένεια η ομοιότητα, αποκαθίσταται ξανά μεταξύ των συντρόφων που βρίσκονται στο κίνημα ένα δέσιμο και μια κατανόηση που περνά εκ νέου μέσα από την ταυτότητα του υποκειμένου, αυτό φυσικά δεν λαμβάνει χώρα στους τόπους όπου το κίνημα τελετουργεί την διαμαρτυρία του, την αμφισβήτηση και την εξέγερση του, πραγματοποιείται στις παρυφές αυτού, στις γιάφκες και στα σπίτια, στα πηγαδάκια έξω από τις συνελεύσεις, έξω από το τελετουργικό και τις συνήθειες, στην καθημερινότητα. Δεν υπάρχει καμιά σύμβαση, κανένα ντοκουμέντο που μιλά για τον θάνατο της Jacquerie, όπως δεν υπάρχει και κανένα ντοκουμέντο που να μιλά για τη γέννηση της Jacquerie, το συγκεκριμένο και η πρακτικότητα του πολιτικού στόχου μας υπάρχει από την εδώ πλευρά της ενορίας μας, η επανάσταση δεν είναι μια λειτουργία. Η Jacquerie είναι ζωντανή και συνεχίζει να γελά με τα «λόγια» μας”. (AA.VV., Bologna marzo 1977… fatti nostri…, Μπολόνια μάρτης 1977, δικιά μας υπόθεση, Verona, Bertani, 1977, II έκδοση; σελ. 159-164).

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΠΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ / ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ / ΜΟΛΟΤΟΦ ΜΟΛΟΤΟΦ / ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ                                                                                                                                           LA POLIZIA CHE SPARA / NON CI FA PAURA / MOLOTOV MOLOTOV / SULLA QUESTURA

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΥΨΗΛΟ ΚΟΣΤΟΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΦΤΑΝΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΠΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ                                             CONTRO IL CAROVITA BASTA CON LE SFILATE: ESPROPRIO PROLETARIO E RAPINA A MANO ARMATA

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s