αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 15 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΦΤΕΡΗ ΚΑΙ ΒΑΤΟΜΟΥΡΟ               FELCE E MIRTILLO                                               XX

Παρασκευή 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977 Roma: “Στη Νομική, σε μια κατάμεστη συνέλευση συγκρούονται για πρώτη φορά οι θέσεις του Κινήματος με εκείνες της κομουνιστικής νεολαίας FGCI και των συνδικάτων” (Felice Froio, Il dossier della nuova contestazione, Ο φάκελος της νέας αμφισβήτησης Milano, Mursia, 1977: σελ. 8). Στη Napoli ξεκινά η φάση της αυτοδιαχείρισης.

Σάββατο 5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977 Στη Roma η αστυνομία πολιορκεί την κατειλημμένη πανεπιστημιούπολη και απαγορεύει κάθε διαδήλωση.

Κυριακή 6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977. Οι Ινδιάνοι Μητροπολιτάνοι Στη Ρώμη το κατειλημμένο πανεπιστήμιο γίνεται έδρα μιας γιορτής στην οποίαν συμμετέχουν χιλιάδες νέοι και κάποιες μουσικές ομάδες και Περιθωριακού Θεάτρου, di Teatro Emarginato. Εμφανίζονται για πρώτη φορά οι ινδιάνοι μητροπολιτάνοι, gli indiani metropolitani: “Είναι κυριακή, στην πανεπιστημιούπολη παρευρίσκονται τουλάχιστον τέσσερις χιλιάδες φοιτητές. Συνεχίζονται οι συνελεύσεις, λαμβάνει μορφή, παίρνει σάρκα και οστά το νέο Κίνημα. Οι κομουνιστές φοιτητές βρίσκονται στο περιθώριο,  PDUP και Avanguardia Operaia δεν έχουν πλέον την προηγούμενη απήχηση και προσπερνιούνται: η Lotta Continua αντιστέκεται για ώρες, μα και αυτή συναντά μεγάλες δυσκολίες. Η Autonomia Operaia, η Εργατική Αυτονομία παρεμβάλλεται στις συνελεύσεις και επιδέξια καταφέρνει να ακολουθήσει κάποιους στόχους, να επιτύχει αποτέλεσμα, γίνεται αντιληπτό αμέσως πως οι «αυτόνομοι» θα καταφέρουν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο” (Felice Froio, Il dossier della nuova contestazione, Ο φάκελλος της νέας αμφισβήτησης, Milano, Mursia, 1977: σελ. 8). “Η γιορτή η οποία παρατείνεται όλη την ημέρα της κυριακής σηματοδοτεί μια τροπή στην κατάληψη, ένα σημείο καμπής: ο τεράστιος χώρος του απελευθερωμένου πανεπιστημίου γεμίζει με μαθητές γυμνασίων, με νεαρούς από τις συνοικίες, με γυναίκες. Οι επιτροπές καταλήψεων δεν έχουν οργανώσει τίποτα και η γιορτή χτίζεται αυθόρμητα: είναι αυτοί που κάνουν θέατρο δρόμου, αυτοί που παίζουν μουσική, αυτοί που χορεύουν, κάποιοι παίζουν μες τις λεωφόρους. «Η επανάσταση είναι κάτι σοβαρό αλλά γίνεται με χαρά, με ευθυμία», αυτό έγραψαν ανάμεσα στα χιλιάδες άλλα που ανθίζουν πανταχού στους τοίχους ” (AA.VV. I non garantiti, Οι ακάλυπτοι-οι επισφαλείς, Roma, Savelli, luglio 1977; pag. 136).

“Ήταν αλήθεια πως θέλαμε να ήμαστε μαζί, όλοι, να ζούμε όλοι μαζί, να τρώμε όλοι μαζί. Τώρα είναι αδιανόητες οι γιορτές… Στη συνέχεια, οι επίτροποι που ήρθαν μετά αντέγραψαν εκείνες τις γιορτές. Όταν ένας ομοφυλόφιλος διακύρητε μια γιορτή, δηλαδή καλούσε τους πάντες, πενήντα χιλιάδες ανθρώπους, εξήντα χιλιάδες άτομα, σε ένα πάρτι στα λιβάδια του Montaldo di Castro, για παράδειγμα, πηγαίναμε όλοι και υπήρχε χώρος για όλους, αλλά όχι μόνο για τους νέους και τους όμορφους. Υπήρχε επίσης χώρος για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, επειδή υπήρχαν ανάμεσά μας εκείνοι που εργάζονταν με άτομα με ειδικές ανάγκες, και δεν απείχαν, οπότε τους έφερναν εκεί, και υπήρχαν καθηγητές που έφερναν μαζί τους τα παιδάκια, και υπήρχε χώρος για όλους, για τους νέους, για τους όμορφους, για τους άσχημους, για άτομα με ειδικές ανάγκες, υπήρχε χώρος για τους τρελούς, για τους ψυχικά ασθενείς. Και νομίζω ότι μόνο στις υψηλές περιόδους του πολιτισμού υπάρχουν γιορτές και πάρτι για όλους. Εδώ, να, αν παρατηρήσετε, ακόμη και στη βιβλιογραφία και την λογοτεχνία είναι σπάνιο να βρεθεί, ναι, ίσως στην Κομμούνα του Παρισιού, αλλά μόνο στις υψηλές περιόδους του πολιτισμού μπορείτε να βρείτε τέτοιες εορταστικές εκδηλώσεις, όπου υπάρχει χώρος για όλους »  (Tano D’Amico, in Claudio Del Bello, Una sparatoria tranquilla, Μια ήρεμη ανταλλαγή πυροβολισμών, Roma, Odradek, 1997; σελ. 139).

Δευτέρα 7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977 Στην Bologna κατάληψη της σχολής Γραμμάτων.

Martedì 8 FEBBRAIO 1977 Στη Roma διεξάγονται συνελεύσεις σε όλες τις σχολές. Ο εθνικός γραμματέας της κομουνιστικής νεολαίας FGCI Massimo D’Alema δηλώνει σε μια συνέντευξη: “το κίνημα κινείται σε μια σκάλα αξιών δίχως να θέτει το πρόβλημα να την αλλάξει” (βρίσκεται στο AA.VV., Radici di una rivolta, οι Ρίζες μιας εξέγερσης, Milano, Feltrinelli, 1977; σελ. 89). Στην Bologna καταλαμβάνονται οι σχολές Δικαίου, πολιτικών Επιστημών, Διδασκαλίας, Φυσικής και Φραγμάτων, στο Μιλάνο το Πολυτεχνείο, στη Γένοβα οι ανθρωπιστικές σχολές. Στο Cagliari σε όλες τις σχολές εμποδίζεται όλη η διδακτική. Φοιτητικές πορείες στο Bari και στη Napoli.

LA RIVOLUZIONE SARA’ UNA FESTA O NON SARA’                                                                      Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ Ή ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ

ΕΣΥ / ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ / ΑΓΩΝΙΣΟΥ ΜΑΛΑΚΆ ΜΑΛΑΚΆ [στον ρυθμό της διαφήμισης της λακ Cadonett]                                                                                                         LEI / FGCI / LOTTA MORBIDO MORBIDO [sull’aria della pubblicità della lacca Cadonett]

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

ΝΑ ΑΝΘΙΣΟΥΝ ΕΚΑΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΔΙΔΟΥΝ ΕΚΑΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ’68 ΜΕ ΑΛΛΑ ΟΠΛΑ

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s