σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

When the music’s over – όταν τελειώνει η μουσική

 
 Ενώ όλοι συρρέουν στην δημοπρασία των εικόνων σύμβολο, ενώ εξαπολύεται ο ανταγωνισμός σε ποιο λογότυπο αλληλεγγύης πρέπει να προσθέσουμε στα social, στα κοινωνικά δίκτυα, ενώ η έννοια και το νόημα αραιώνεται στη θάλασσα των tweets, το καθήκον na περιγράψουμε αυτό που συνέβη στο Μάντσεστερ το αφήνουμε σε άλλους. Ας ξεκινήσουμε από εδώ, από την όλο και σαφέστερη αίσθηση της απόστασης από αυτό το άσεμνο τελετουργικό και κορεσμένο με ψεύτικα δάκρυα με τα οποία βομβαρδιζόμαστε, ένα τελετουργικό που γίνεται πλέον αντιληπτό ως υποκριτικό και απαράδεκτο, χωρίς σεβασμό για τους νεκρούς που αισθανόμαστε κοντά μας.  Το χάσμα μεταξύ πένθους και εμπειρίας. Ο Ρομπέρτο Σαβιάνο, αλλά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τους πολλούς μικρούς εκπροσώπους μιας mainstream σκέψης που ήδη έχει καταντήσει pavlovian αντανάκλαση μπροστά στην καταστροφή, μετά τη σφαγή στο Μάντσεστερ Αρένα που μας υπενθυμίζει ότι αποστολή και καθήκον μας είναι «να μην σταματήσουμε να χορεύουμε,» εναντίον των «καταραμένων» τρομοκρατών. Μια σκέψη μόνο φαινομενικά μέτρια, στην πραγματικότητα, ισχυρή συσκευή και μηχανισμός ασφαλείας για τον πυρήνα της κυβέρνησης μέσω του φόβου. Μιλάμε για την όλο και πιο έντονη παραγγελία-διαταγή στην παθητικότητα μπροστά στην φρίκη.

 

Συνεχίστε τον χορό, τα υπόλοιπα αφήστε τα σε εμάς λεν οι κυβερνώντες μας και οι παραμυθάδες τους. Η επιθυμία για εκδίκηση και αντίποινα απομακρύνεται και επισημαίνονται αρχέγονες ορμές αδαών ατόμων … ίσως λίγο ρατσιστών. Συνεχίστε να χορεύεται και αφήστε τα υπόλοιπα σε εμάς. Ζούμε σε μια ενιαία παγκόσμια πόλη από το Λονδίνο έως τη Βαγδάτη μέσω Χαλεπίου και Μιλάνο. Ο ασύμμετρος πόλεμος που διεξάγεται από το ισλαμικό κράτος το επιβεβαιώνει χτυπώντας επίσης στο Marawi, στις Φιλιππίνες. Μόνο μια ηχώ για την δυτική μας γεύση, ανίκανη να αντιληφθεί την πλήρη σημασία ενός πολέμου που ξεδιπλώνεται, επειδή δεσμεύτηκε να εξουδετερώσει το νόημα του σε έναν ηθικολογισμό της φρίκης και όχι στην συσσώρευση οργής για να αντιδράσει, να αναζητήσει νέους συμμάχους σε όλο τον κόσμο, ανάμεσα στα θύματα του παρόντος …, μεταξύ των άλλων νεαρών δεκαεξάρηδων οι οποίοι δεν αξίζουν να ζουν αυτόν τον κόσμο.

Αυτοί οι πόλεμοι είναι οι δικοί τους πόλεμοι – είπαμε – ενώ πεθαίνουμε εμείς. Αλλά το να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για πολέμους που δεν μας ανήκουν δεν είναι αρκετό. Αυτοί οι πόλεμοι είναι και δικοί μας όσο δεν τους πολεμάμε. Θα συνεχίσουμε να είμαστε οι στόχοι ενός πολέμου που διεξάγεται επίσης εναντίον μας προσποιούμενοι ότι θα παραμείνουμε το γεγονός του παγκόσμιου ανταρτοπόλεμου. Πρέπει να βγούμε από την σπιανάδα, από εκείνο τον γνωστό κόσμο στον οποίον ο λόγος της εξουσίας μας έχει εκπαιδεύσει. Πρέπει να οικοδομήσουμε το δικό μας χάρτη για να έχουμε τη δική μας στρατηγική. Πρώτα απ’ όλα δεν έχουμε συμμάχους ανάμεσα σε αυτούς που μας εκθέτουν στο θάνατο. Δεν έχουμε συμμάχους μεταξύ εκείνων που, στα δυτικά Κράτη, κυβερνάν τον φόβο για να κυβερνήσουν τη ζωή επάνω στο φόβο. Ανάμεσα σε αυτούς που μας ζητούν να θυσιάσουμε ακόμα περισσότερη ελευθερία και αυτονομία για να ασφαλίσουμε τις κοινωνίες μας, ή που μας αποτρέπουν να τοποθετήσουμε τους εαυτούς μας με τρόπο ώστε να είμαστε εμείς που θα καταστρέψουμε και θα αλλάξουμε τον τρόπο που με τον οποίον ζούμε, εκείνον που είναι θήραμα οποιουδήποτε βομβιστή. Μόνοι σύμμαχοί μας είναι οι άλλοι στόχοι, όπως εμείς, γιατί στο Μάντσεστερ, όπως ήταν στο Bataclan, κάτω από την επίθεση είναι η ζωή στο απόγειο της καθημερινότητας που επιβάλλεται από τις ιεραρχίες της εξουσίας στις οποίαν οδηγούμαστε. Είναι να πηγαίνουμε σε μια συναυλία, να βγαίνουμε, να ξοδεύουμε, και να βάζουμε ένα like και μιαν εικόνα στο instagram … είναι να είμαστε δεκαέξι χρόνων. Η ζωή που καταναλώνουμε είναι η ζωή μας, αυτή που πρέπει να υπερασπιστούμε και στην οποίαν την προϋπόθεση άρνησης για τον μετασχηματισμό, για να μεταμορφώσουμε την ζωή μας δεν θα την βρούμε σε άλλον παρά σε εμάς. Η απελευθέρωση από τον τρόμο θα έρθει με την ανταρσία μας, με την εξέγερση μας εναντίον αυτής της ζωής, και όχι στο έλεος, στη συμπόνια του θανάτου. Στον αγώνα, στην μάχη και όχι την παραίτηση. Η Raqqa θα πέσει επειδή πολιορκείται. Από εκεί, ίσως, θα πρέπει να αρχίσουμε ξανά τον χορό. Με την δική μας μουσική όμως.

 

http://www.infoaut.org/editoriale/when-the-music-s-over

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s