σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Μέσα στην εΕ, είμαστε όλοι όπως οι καταλανοί – Dentro la Ue, siamo tutti come i catalani

3567 visualizzazioni, προβολές, θεάσεις

 

Είναι δύσκολο να μην καταλάβουμε πως με αυτά που συμβαίνουν το παιχνίδι έχει αλλάξει εντελώς . Αν μια κυβέρνηση σχεδόν ολόκληρη – ελεύθερα εκλεγμένη και επιβεβαιωμένη από ένα λαϊκό δημοψήφισμα – είναι αναγκασμένη να κάνει εκτιμήσεις εάν θα αναζητήσει πολιτικό άσυλο σε μια άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σημαίνει ότι τίποτα πλέον δεν θα είναι όπως πριν.

Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες γύρω από την Καταλονία και τη βούλησή της για ανεξαρτησία από την Ισπανία είναι μια από εκείνες τις «πρώτες φορές» που σηματοδοτούν την εξέλιξη ενός πολιτικού συστήματος και των σχετικών κοινωνικών ισορροπιών.

Είναι η πρώτη φορά που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αναγνωρίζει – και αντιθέτως καταδικάζει – ένα αίτημα για ανεξαρτησία που πιστοποιείται από μια ψηφοφορία, στο οποίο επιπλέον αντιτέθηκε με αστυνομική βία ένα εθνικό κράτος. Είναι όμως και η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στο εσωτερικό της, και όχι σε μια χώρα που περιλαμβάνεται στον κατάλογο των εχθρών. Για την ανεξαρτησία της Σλοβενίας, Κροατίας, Βοσνίας, Μακεδονίας, Κοσόβου έγινε ένας σκληρότατος πόλεμος που διέλυσε την πρώην Γιουγκοσλαβία. Μα εάν το ίδιο αίτημα φθάνει από μια χώρα μέλος της εΕ, αυτό καθίσταται »παράνομο». Επιβεβαιώνεται λοιπόν εμπειρικά επίσης ότι η ΕΕ είναι ένα υπερεθνικό σύστημα που δημιουργήθηκε για την προστασία συγκεκριμένων συμφερόντων – εκείνων του πολυεθνικού κεφαλαίου, τόσο βιομηχανικού όσο και οικονομικού, που έρχεται σε αντιπαράθεση ιμπεριαλιστικά με άλλα πολιτικο-οικονομικά συστήματα.

Είναι λοιπόν η πρώτη φορά που η ανεξαρτησία διακηρύσσεται έτσι κι αλλιώς μέσα σε μια σημαντική περιοχή της ευρωπαϊκής ηπείρου χωρίς να αναγνωρίζεται από κανένα άλλο Κράτος. Τυπική ανεξαρτησία, αναποτελεσματική, γιατί φυσικά η Καταλονία δεν είχε και δεν έχει την υλική δυνατότητα να κάνει τους άλλους να σεβαστούν αυτό το νέο καθεστώς – δηλαδή «μικρές λεπτομέρειες» όπως προστατευόμενα σύνορα, έναν στρατό ή έναν λαό στα όπλα, ένα αυτόνομο νόμισμα, έλεγχο στις κινήσεις κεφαλαίων και επιχειρηματικών κινήσεων κ.λπ. Με άλλα λόγια, λόγω ενός ζητήματος σχέσεων ισορροπιών δυνάμεων, οι οποίες εμφανώς κυριαρχούν επάνω σε ιδεολογικά ζητήματα και σε καθαρά πολιτικές θέσεις.

Εάν επιβεβαιωθούν οι φωνές, θα είναι η πρώτη φορά που δημοκρατικοί πολιτικοί ηγέτες (μάλιστα από το «Δημοκρατικό Κόμμα»!) θα επιδιώξουν επισήμως πολιτικό άσυλο. Λόγω της λεπτής ειρωνείας της Ιστορίας, ακριβώς αυτή η διαφυγή οδηγεί την αντίφαση μέσα στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις Βρυξέλλες, αναγκάζοντας τους παγωμένους γραφειοκράτες να αποσπούν την προσοχή τους με το πρόβλημα μιας δημοκρατικής κυβέρνησης που ζητά πολιτικό άσυλο για να ξεφύγει από τα εντάλματα σύλληψης που εκδίδονται από μια χώρα μέλος της ίδιας Ένωσης – την Ισπανία του βασιλιά Φελίπε και του φρανκίστα Rajoy – η οποία ασφαλώς δεν κατατάσσεται ως «δικτατορία”.

Δεν είναι αντιθέτως η πρώτη φορά που το αίτημα της ανεξαρτησίας αναλαμβάνει ανοιχτά προοδευτικές και ταξικές χροιές και συνειρμούς, αντί για εκείνους τους «δεξιούς του λαϊκισμού» που αρέσουν τόσο πολύ στο ευρωπαϊκό establishment για να »τρομάζουν» τους πληθυσμούς που υπoβάλλονται στη μείωση των δικαιωμάτων, των μισθών, της ευημερίας, του welfare.

Έχουμε γράψει πολλές φορές πως η Ευρωπαϊκή ΄Ένωση – ένα σύστημα δεσμευτικών συνθηκών, που απαλλοτριώνουν τα εθνικά κράτη από πολλά προνόμια-κλειδιά, ξεκινώντας από τον έλεγχο του δημόσιου προϋπολογισμού – γεννά το τέρας που λέει πως θέλει να πολεμήσει (ρατσισμό, φασισμό κλπ) πολλαπλασιάζοντας εισοδηματικές ανισότητες , σπέρνοντας επισφάλεια και κοινωνική ανασφάλεια που στη συνέχεια προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει στρατιωτικοποιώντας την κοινωνία.

Έχουμε γράψει αρκετές φορές ότι αυτό το κλουβί δεν μπορεί να «μεταρρυθμιστεί» από μέσα και ότι ως εκ τούτου η μόνη ρεαλιστική λύση, όσο δύσκολη και αν φαίνεται τώρα, είναι αυτή της ρήξης.

Η πολύ ταχεία εξέλιξη της καταλανικής υπόθεσης μας έδειξε ζωντανά πως αυτό ισχύει και στην συγκεκριμένη πολιτική πραγματικότητα. Βεβαίως, η πλειοψηφική και συντηρητική πλευρά του ανεξάρτητου κινήματος, που αντιπροσωπεύεται θεσμικά από τον Carles Puigdemont, καλλιέργησε μια ψευδαίσθηση ή μια παρανόηση «ρεφορμιστική”. Το να μπορεί κανείς να μετακινηθεί από μια αυτόνομη περιοχή ενός κράτους μέλους της ΕΕ σε ένα ανεξάρτητο κράτος, παραμένοντας πλήρως εντός των ήδη καθορισμένων κανόνων της ΕΕ. Διατηρώντας τέλος πάντων συνθήκες, συμβόλαια, νομίσματα κ.λπ, χωρίς κανένα τραύμα, αντιθέτως με την ευγενική χορηγία της εΕ.

Είναι απολύτως ξεκάθαρο πως η Κυβέρνηση της Barcellona, αφού γιόρτασε το δημοψήφισμα, στόχευε σε έναν συμβιβασμό με την κεντρική ισπανική κυβέρνηση που οδηγεί ο πρώην φρανκιστής Mariano Rajoy, ακόμη και με τίμημα να μην μεταφραστεί η λαϊκή εντολή σε επίσημες θεσμικές πράξεις (ανακήρυξη της ανεξαρτησίας).

Και έτσι είναι εξίσου σαφές ότι ο Puigdemont και τα άλλα στελέχη του PdeCat βρέθηκαν μπροστά σε ένα παρανοημένο, απροσδόκητο, υποτιμημένο, αδιάβατο τοίχο. Δεν υπάρχει καμία «μεταρρύθμιση»που να είναι δυνατή, κανένας συμβιβασμός δεν τείνει να αποκτήσει αναπνοή, καμία αλλαγή στις στρατηγικές επιλογές που αποφασίζονται στις ευρωπαϊκές κορυφές (των οποίων ο Rajoy είναι σημαντικό μέλος).

Ακριβώς αυτό το τείχος έχει αναγκάσει την καταλανική κυβέρνηση να φέρει μέχρι τέλους αυτή τη διαδρομή – στις συγκεκριμένες συνθήκες , obtorto collo – τη θεσμική διαδικασία που οδηγεί στη διακήρυξη της ανεξαρτησίας . Δεν υπήρξε η ανατροπή του Τσίπρα, δεν υπήρξε η κραυγαλέα παράδοση που αφοπλίζει ολόκληρο τον λαό και πάνω απ ‘όλα τα κοινωνικά πρόσωπα που επηρεάζονται περισσότερο και χτυπήθηκαν περισσότερο από τις ευρωπαϊκές πολιτικές. Βεβαίως, η απόδραση δεν είναι μια «ηρωική πράξη», πράγματι, αντιθέτως, αλλά δεν είναι καν συγκρίσιμη με το να γίνει σφαγείο του ίδιου του λαού, όπως ένας Noske της νέας χιλιετίας.

Είναι ένα γεγονός. Αυτό συνέβη. Και είναι ένα ιστορικό γεγονός που αποδίδεται και πρέπει να εγγραφεί στη συνεχή, ισχυρή, αδιάκοπη μαζική κινητοποίηση του καταλανικού λαού και των πιο αποτελεσματικών και με συνέπεια αριστερών σχηματισμών. Να μην αμφιβάλλουμε ότι θα βρούν τις σωστές λύσεις στην αυταρχική αντίδραση της κυβέρνησης Rajoy, συνεχίζοντας – υπό πολύ διαφορετικές συνθήκες – στη διαδικασία που πρέπει να οδηγήσει στην ανεξαρτησία της Καταλονίας.

Αλλά κάθε ιστορικό γεγονός αυτού του εύρους αλλάζει την αντικειμενική κατάσταση. Και απαιτεί μια αντίστοιχη αλλαγή στην υποκειμενικότητα που στοχεύει στον ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό. Για εμάς, που βρισκόμαστε σε ένα επίπεδο πολιτικής και κοινωνικής συγκρουσιακής κατάστασης πολύ λιγότερο ανεπτυγμένης, το θέμα είναι να αντλήσουμε διδάγματα, χωρίς να δώσουμε περιττές «συμβουλές» που έτσι κι αλλιώς δεν μας ζητήθηκαν.

Επομένως, για εμάς, πρέπει να σημειωθεί ότι έως τώρα – ολόκληρος ο μήνας του οκτωβρίου, από το δημοψήφισμα μέχρι σήμερα – χρησιμοποιήθηκε για να διευκρινιστεί ότι η «μεταρρύθμιση» δεν είναι δυνατή και ότι μόνο η «ρήξη» αντιπροσωπεύει μια προοπτική ρεαλιστική. Ήταν μια μεγάλη μάχη ουσιαστικά στον ουρανό των πολιτικών ιδεών, αλλά με λίγα πρακτικά-ιστορικά αποτελέσματα.

Από τώρα και στο εξής – δεδομένου ότι η πραγματικότητα έχει αναλάβει να δείξει με τρόπο πλαστικό πόσο αυτό είναι αληθινό – πρόκειται αντιθέτως να ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε στο τι να κάνουμε για να φτάσουμε στην ρήξη , δηλαδή να οριοθετήσουμε τους πρώτους στρατηγικούς και τακτικούς στόχους, λαμβάνοντας υπόψη βήμα προς βήμα με τις συγκεκριμένες ισορροπίες δυνάμεων, μιας διαδρομής που να ταξιδεύει στο συγκεκριμένο της πολιτικής σύγκρουσης.

Ξεκινώντας από το πιο σημαντικό: ποιος είναι ο κύριος εχθρός, αυτός με τον οποίο πρέπει να ασχοληθούμε όλοι – η τάξη, οι (φτωχές) οργανωμένες δυνάμεις, οι συλλογικότητες και οι μεμονωμένοι σύντροφοι. Ίσως χωρίς να έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει ότι (σε όρους αντικειμενικών συνθηκών, σε αυτήν την ήπειρο) σήμερα είμαστε όλοι πραγματικά σαν τους καταλανούς

Είναι αυτονόητο ότι σε αυτό το σημείο η συζήτηση και η κινητοποίηση «ενάντια» στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα είναι πλέον λεπτομέρεια.

 – © Αναπαραγωγή δυνατή ύστερα από ρητή συγκατάθεση της συντακτικής ομάδας του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s