αυτονομία, autonomia

Απ’ τα παγκάκια στους κοινωνικούς κύκλους.

Αποτέλεσμα εικόνας για centro sociale macondo, anni '70

Τα πρώτα γεγονότα πραγματοποιούνται στο Μιλάνο μεταξύ 1975 και 1976, όταν μεγάλα νεανικά στρώματα των ακραίων προαστίων της μητρόπολης δίνουν αυθόρμητα ζωή σε αυθεντικές μορφές συνάθροισης ξεκινώντας από την κριτική της μιζέριας του παρόντος τους, της ζωής τους: η κατάσταση μαθητών για μερικούς, ανέργων για άλλους , εκείνη των επισφαλών εργαζομένων και χαμηλά αμοιβομένων για τους περισσότερους. Για όλους, αδιακρίτως υπάρχει το πρόβλημα του «ελεύθερου χρόνου», ενός χρόνου που ζούσαν σαν αναγκαστική υποχρέωση στο κενό, πλήξη, αποξένωση. «Μπροστά από το σιδηροδρομικό σταθμό Limbiate, ενδοχώρα, μιλανέζικη hinterland, υπάρχουν κάποια παγκάκια. «Τα παγκάκια έχουν πλέον τα χρώματα των τζιν μας», είπε ο Vincenzo σε περίπου είκοσι νεαρούς που για χρόνια, μέρα με τη μέρα, περιμένοντας να δουλέψουν ή μετά την δουλειά, συγκεντρώνονταν στην πλατειούλα. Ακόμη και τα παγκάκια κουράστηκαν να μας ανέχονται, από τα μπαρ μας κυνηγούσαν, μας έδιωχναν γιατί ήμασταν μακρυμάλληδες, φτιαγμένοι, αλλά κυρίως επειδή δεν καταναλώναμε πολύ […] Τότε προτιμούσες να μείνεις στο κρύο, στα παγκάκια, αλλά τουλάχιστον μπορούσες να μιλήσεις για τον εαυτό σου, για τα προβλήματα σου, να βρεις αλληλεγγύη στο πως αισθάνεσαι. Δεν ξέρω αν είναι σωστό να αποκαλούμε αυτοσυνειδησία αυτό που ζούσαμε στα παγκάκια, γεγονός είναι ότι τώρα τα παγκάκια δεν ήταν πλέον αρκετά επειδή υπήρχαν όλο και περισσότεροι »οτιδήποτε» νεαροί που συναντιόντουσαν εκεί, όχι πλέον μόνο για τα ναρκωτικά. Αργά, ωρίμασε η επιθυμία να κάνουμε κάτι περισσότερο, επιτέλους κάτι τις: είμαστε πολύ νέοι για να αποδεχτούμε να σαπίσουμε» (2).

Αποτέλεσμα εικόνας για centri sociali anni '70

Ξεκινώντας από τη συλλογική αμφισβήτηση αυτών των υλικών συνθηκών ζωής, σχηματίζονται τους Κύκλους του νεανικού προλεταριάτου, τα οποία, μέσα σε λίγους μήνες, προωθούν δεκάδες και δεκάδες καταλήψεις, ακόμη και στην καρδιά του Μιλάνο, κτιρίων (παλαιά εγκαταλελειμμένα εργοστάσια, βεβηλωμένες εκκλησίες, βίλες, διαμερίσματα, κενές κατοικίες, κλπ.), για να χρησιμοποιηθούν ως κοινωνικά κέντρα.Η μεγάλη συμμετοχή ζωντανεύει την κοινωνική ζωή αυτών των κατηλειμμένων χώρων όπου διεξάγονται πρωτοβουλίες επάνω στα θέματα της νεανικής κατάστασης. Για να δημοσιοποιήσουν τις πρωτοβουλίες χρησιμοποιούν τα κλασικά εργαλεία των μικρών εφημερίδων, των φυλλαδίων, των αφισών, επιννοώντας όμως τα γραφικά, τα χρώματα, την σελιδοποίηση, αντλώντας έμπνευση κυρίως από τα ιστορικά μοντέλα του underground δημιουργικού τύπου. «Η κατάσταση στην οποία ζούμε εμείς οι νέοι επιδεινώνεται ολοένα και περισσότερο από την πρόοδο της κρίσης που τα αφεντικά επιβάλλουν στους προλετάριους με την ακρίβεια και την ανεργία, συνεπώς μειώνονται ολοένα και περισσότερες οι ευκαιρίες για την εξεύρεση εργασίας για ένα νέο άτομο: «Είναι όλο και πιο δύσκολο για έναν νεαρό να αποφασίσει να διαχειριστεί τη ζωή του αυτόνομα, να πάει να ζήσει έξω από το σπίτι».»

Αποτέλεσμα εικόνας για centri sociali anni '70

Ζώντας στα γκέτο, αποδεχόμενοι παθητικά την αποξένωση που μας προσφέρει η ζωή σε αυτή την πόλη, όντες περιθωριοποιημένοι και διαχωρισμένοι από την οργάνωση της ζωής εξαιτίας της έλλειψης θέσης εργασίας, ενός χώρου όπου να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε για τις ανάγκες μας, αυτό μας αναγκάζει να δεχτούμε μια σκατένια δουλειά, να μην έχουμε σπίτι και να μην έχουμε εναλλακτικές λύσεις για τον ελεύθερο χρόνο μας, για άλλη μια φορά είναι παθητικότητα […]. «Λέμε ότι η κατάσταση αυτή μπορεί και πρέπει να τελειώσει, θέλουμε το δικαίωμα να οργανώσουμε τη ζωή μας αυτόνομα, να επιλέξουμε την ευτυχία μας. «Πολλοί από εμάς αρνήθηκαν να φτιάξουν οικογένεια, έχουν αρνηθεί τoν εκβιασμό των αφεντικών: αν δεν παντρευτείς δεν έχεις δικαίωμα σε σπίτι». Οι ιδιοκτήτες των σπιτιών δεν θέλουν να νοικιάσουν σε εκείνους που δεν έχουν τις ηθικές εγγυήσεις της οικογένειας. » Σε αυτό να προσθέσουμε το κόστος των ενοικίων: εμείς δεν είμαστε σε θέση να πληρώσουμε τα ενοίκια ληστείας που μας επιβάλλονται. Επειδή δεν θέλουμε να ζήσουμε σε έναν κλειστό και ατομικιστή κόσμο, όπου δεν αμφισβητείται ποτέ ο τρόπος με τον οποίο ζούμε την ιδιωτική μας ζωή, αρνούμαστε τον διαχωρισμό μεταξύ της ιδιωτικής ζωής και της έξω ζωής. «

Σχετική εικόνα

Αυτός ο κόσμος μας αρνείται την ασφάλεια από τη γέννησή μας, αναγκάζοντας μας σε συμπεριφορές και πρότυπα συμπεριφοράς που δεν είναι δικά μας, αυτό δημιουργεί μια ψευδή συνύπαρξη, με βάση συναισθηματικούς εκβιασμούς, συναισθήματα ενοχής, σχετικά με την ιδιοκτησία, σχετικά με την άρνηση της αυτονομίας του ατόμου. «Το κίνημα του νεανικού προλεταριάτου, που γεννήθηκε από την ανάγκη να έχουμε χώρους συνάντησης όπου να κουβεντιάζουμε και να οργανωνόμαστε για να να διαχειριζόμαστε με διαφορετικό τρόπο τον ελεύθερο χρόνο μας, έχει την ανάγκη να προχωρήσει περισσότερο, να πει πράγματα σχετικά με την δουλειά, σχετικά με την οικογένεια, σχετικά με τους άλλους. Πρέπει να δημιουργήσουμε την οργάνωσή μας, να γίνουμε ένα κοινωνικό στρώμα συμπαγές και που εκφράζει την ανάγκη του κομμουνισμού που ήδη σήμερα είναι παρόντας και εκφράζεται στους εργατικούς αγώνες, αυτούς των στρατιωτών, των οργανωμένων ανέργων, στο κίνημα των γυναικών, που προτείνει ήδη σήμερα ένα διαφορετικό τρόπο να διαπλάθει τη σχέση μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας, ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, ανάμεσα στην ιδιωτική ζωή και την κοινωνική ζωή, την εργασία, τον ελεύθερο χρόνο. «Να βγούμε από την κρίση δεν σημαίνει να «σφίξουμε το ζωνάρι», αλλά να τελειώνουμε με τον παρόντα τρόπο ζωής και εργασίας. Μέσα σε αυτούς τους τελευταίους μήνες έχουμε καταλάβει σπίτια ακατοίκητα για χρόνια, διαχειριστήκαμε αυτές τις καταλήψεις, οι οποίες είναι ήδη πέντε στο Μιλάνο, με τους άλλους συντρόφους που αποφάσισαν αυθόρμητα να πουν φθάνει, αρκετά με την απομόνωση. «

Αποτέλεσμα εικόνας για centri sociali anni '70

Θέλουμε να ζούμε με διαφορετικό τρόπο από αυτόν της οικογένειας, με αυτόνομο τρόπο, δεν θέλουμε, ωστόσο, οι σχέσεις «κοινότητας» εντός των κατειλημμένων σπιτιών να αναπαράγουν ρόλους παρόμοιους με αυτούς της οικογένειας, θέλουμε να αρχίσουμε να ζούμε τις ζωές μας, με όλες τις αντιφάσεις που οι επιλογές μας μας προκαλούν, αλλά εξακολουθούμε να θέλουμε εμείς. «Το κίνημα καταλήψεων των νέων προλετάριων μόλις αρχίζει, για να κερδίσουμε και να αποκτήσουμε το δικαίωμα στη στέγαση, και για μας πρέπει να διευρυνθεί και να γίνει ένας μαζικός αγώνας, αυτό θα μας επιτρέψει επίσης να ανοίξουμε τη συζήτηση επάνω σε όλες τις άλλες ανάγκες που ζουν οι νέοι και θα κάνει την οργάνωση των νέων να γεννηθεί επάνω σε ένα πρόγραμμα και σε πιο διαρθρωμένους στόχους, γι ‘αυτό καλούμε άμεσα όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες να έρθουν στα κατεχόμενα σπίτια, όπου μεταξύ των άλλων ετοιμάζουμε λίστες αναμονής για να κάνουμε και άλλες καταλήψεις » (3).

Αποτέλεσμα εικόνας για centri sociali anni '70

Οι Κύκλοι του νεανικού προλεταριάτου βρίσκουν άμεσα μια σημαντική οργανωτική στήριξη σε ήδη εδραιωμένες πολιτικές και πολιτιστικές δομές. Το δίκτυο του «Re Nudo» ακολουθεί από τη γέννηση του την άνθιση αυτού του κινήματος που στηρίζει τη δράση του στον «νέο τρόπο να κάνεις την πολιτική» που εκπροσωπείται με τον καλύτερο τρόπο από το σύνθημα «το προσωπικό είναι πολιτικό», γι ‘αυτό το λόγο το «Re Nudo» θα δει στις πρωτοβουλίες των Κύκλων την συγκεκριμένη υλοποίηση της σχεδόν δεκαετούς αντιπολιτιστικής του στράτευσης.Αποτέλεσμα εικόνας για centri sociali anni '70

Και οι πολιτικές δομές της Lotta continua, σε κρίση μετά την επίσημη διάλυση της οργάνωσης που επικυρώθηκε στο συνέδριο του Ρίμινι του προηγούμενου χρόνου, θα προσφέρουν στα Circoli, εκτός από μια οργανωτική «υπηρεσία», και ένα σημαντικό αριθμό από τους νεότερους αγωνιστές της, τους περισσότερο απογοητευμένους από την πολιτική εμπειρία που έζησαν με κριτήρια κομματίστικα. Στην πρώτη φάση θεμελίωσης των Κύκλων ακολουθεί εκείνη του συντονισμού όλων των εμπειριών, με την ανακάλυψη ότι συνιστούν μια πολιτική και κοινωνική δύναμη και ότι μπορούν να την ασκούν. Ο συντονισμός προσφέρει την ευκαιρία σε εκατοντάδες νέους να ξεκινήσουν τις πρώτες θεωρητικές και ιδεολογικές συζητήσεις σχετικά με το πρόβλημα της σχέσης με την εργασία, με τη χρήση των ναρκωτικών, τη χρήση του ελεύθερου χρόνου, τη σχέση με την πολιτική οργάνωση και επομένως με το πρόγραμμα πρωτοβουλιών και τις κατάλληλες μορφές αγώνα για την επίτευξη των στόχων.Περιλαμβάνει συζήτηση για το πώς διαχειρίζεται ένας κατεχόμενο κατειλημμένος χώρος, πώς να διαχειριστούν τη σχέση με τη γειτονιά στην οποία είναι εισηγμένος, ποια όργανα πρέπει να δώσουν στους εαυτούς τους για υπερασπιστούν από την εκδίωξη της αστυνομίας κ.ο.κ. Μια πολεμική σφιχτή, λεπτομερής που διεξήχθη κατά της εξωκοινοβουλευτικής κουλτούρας, που θεωρήθηκε ανεπαρκής για την προώθηση της μαζικής συσσωμάτωσης, συνάθροισης των νεαρών προλετάριων.

Αποτέλεσμα εικόνας για centri sociali anni '70

Η κοινωνική σύνθεση των Κύκλων περιλαμβάνει μια πλειοψηφία νεαρών εργατών, μαθητευομένων, υπαλλήλων στα μικρά εργοστάσια της hinterland και μια μειοψηφία ανέργων και φοιτητών των επαγγελματικών σχολών. Οι γυναίκες είναι λίγες, επειδή στα γκέτο της ενδοχώρας και στις προλεταριακές οικογένειες συναντούν συχνά ανυπέρβλητα εμπόδια, ακόμη και για το απλό πρόβλημα της δυνατότητας να βγαίνουν από το σπίτι τη νύχτα. Σε αυτή την πρώτη περίοδο, οι νέοι των Κύκλων ξεχύνονται από τα προάστια στο κέντρο όχι πλέον σε μπάντες ή μικρές ομάδες για να συχνάζουν στις γωνιές των πλατειών, στους κήπους, στα μπαρ της κακιάς ώρας, στους κινηματογράφους τρίτης προβολής και τις ντίσκο, αλλά να παίξουν μουσική και να χορεύουν μαζικά, να συγκρουστούν και να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους να συναντιούνται και να γιορτάζουν. Και τα κυριακάτικα πάρτι σε αυτή την πρώτη περίοδο γίνονται η ευκαιρία για τη μεγάλη συγκέντρωση των εντάσεων στην «επανοικειοποίηση της ζωής». Κατά τη διάρκεια αυτών των συγκεντρώσεων συχνά ξεσπούν ταραχές και συγκρούσεις με την αστυνομία, και αρχίζουν να ασκούνται ολοένα και πιο σαφείς μορφές επανοικειοποίησης των αγαθών, των εμπορευμάτων με απαλλοτριώσεις καταστημάτων πολυτελείας και ειδών διατροφής.

Σχετική εικόνα

Οι εφημερίδες και οι πολιτικές δυνάμεις δεν μπορούν πλέον να αγνοούν το φαινόμενο που ήδη έχει φθάσει σε μαζικές διαστάσεις, αλλά εξακολουθεί να διατηρείτε στις θέσεις τους μια απόλυτη έλλειψη κατανόησης των λόγων, των αιτιών του φαινομένου και αυτό που κυριαρχεί είναι η δαιμονοποίηση και η πρόσκληση στην ποινικοποίηση. Εν τω μεταξύ, οι Κύκλοι διαχέουν το πρόγραμμά τους «Να εξεγειρόμαστε, είναι η ώρα; Ναι» (4):

«Είμαστε απαλλοτριωμένοι από τα πάντα, λυγισμένοι στη χειρότερη δουλεία της μισθωτής εργασίας, ή καταδικασμένοι να παραμείνουμε εκτός αυτής με αντίτιμο την πιο ταπεινωτική υλική μιζέρια και ανθρώπινη αποσύνθεση». Η ζωή μας καταπίνεται από 8-10 ώρες καθημερινής εκμετάλλευσης, ο ελεύθερος χρόνος καθίσταται μονάχα ένα αδυσώπητο γκέτο, μέσα στην απελπισμένη αναζήτηση απόδρασης. Είμαστε υποχρεωμένοι να αισθανόμαστε άχρηστοι σε αυτήν την κοινωνία που καταστρέφει τις κοινωνικές σχέσεις, τις ανθρώπινες σχέσεις. Πως μπορούμε να μην θέλουμε τα πάντα; να είμαστε εμείς κύριοι της ζωής μας, του παρόντος και του μέλλοντος;   Να θέλουμε να είμαστε εμείς να αποφασίζουμε για την εκπαίδευση του σώματός μας, των αισθήσεων και του νου; Να θέλουμε να είμαστε εμείς να αποφασίζουμε για την εργασία μας, πόσο – τι – πώς να δουλέψουμε; «Γι ‘αυτό λέμε ότι θέλουμε τα πάντα!» Γι αυτό λέμε πως η ώρα της εξέγερσης είναι τώρα! Κάνουμε τις γιορτές μας γιατί θέλουμε να διασκεδάζουμε, να είμαστε μαζί, να επιβεβαιώνουμε το δικαίωμα στη ζωή, στην ευτυχία, σε ένα νέο τρόπο να είμαστε μαζί. «Καταλαμβάνουμε τα κτίρια γιατί θέλουμε να έχουμε χώρους συνάντησης , συζήτησης, για να παίζουμε μουσική, να κάνουμε θέατρο, να επινοούμε, να έχουμε έναν συγκεκριμένο εναλλακτικό χώρο στην οικογενειακή ζωή. «Κάνουμε τις περιπολίες για να υπερασπιστούμε τους μαθητευόμενους από την υπερβολική εκμετάλλευση, να αποτρέψουμε την διακίνηση της ηρωίνης, να εξαλείψουμε τους φασίστες». Κάνουμε αυτογνωσία για να γνωριστούμε καλύτερα, να αντιμετωπίζουμε πολιτικά συλλογικά τα ατομικά και προσωπικά μας προβλήματα. «Κάνουμε τις συνελεύσεις για το πρόβλημα της ηρωίνης, γιατί θέλουμε να οικοδομήσουμε μαζί με εκείνους που τρυπιούνται μια εναλλακτική λύση ζωής και όχι θανάτου, και να σαρώσουμε, να διώξουμε τους φασίστες και τους μαφιόζους που διακινούν για χρήματα. «Αγωνιζόμαστε και απεργούμε στα εργοστάσια επειδή θέλουμε να δουλεύουμε λιγότερο και καλύτερα, δηλαδή με τη δύναμη, την εξουσία στα χέρια μας. Αυτά είναι τα συγκεκριμένα πράγματα που εκφράζει το κίνημά μας. Αυτή είναι η επιθυμία μας για κομμουνισμό, δηλαδή ψωμί και τριαντάφυλλα. » Νέοι ίσον εγκληματίες, παραβατικοί.

Αποτέλεσμα εικόνας για centri sociali anni '70

«Οι αστικές εφημερίδες μας λένε:« δεν έχετε όρεξη να δουλέψετε, είστε φτιαγμένοι, είστε εγκληματίες, βίαιοι, ευκόλων ηθών, νεαροί χίπις και φεμινίστριες αντάρτισσες ». Ας εξετάσουμε αυτές τις κατηγορίες μία προς μία. «Μα πήγαινε να βγάλεις το σχολείο, το πανεπιστήμιο! »Έτσι μας λένε πάντα, είτε εργαζόμαστε είτε είμαστε άνεργοι». Στην πραγματικότητα, συμφωνούμε με εκείνο τον αμερικανό εργάτη που σε μια συνέντευξη έλεγε: «Αν ένα πρωί σηκωθώ με την επιθυμία να δουλέψω, θα πήγαινα κατευθείαν στον ψυχολόγο …».   Στην πραγματικότητα, για το λόγο αυτό υπάρχει το φαινόμενο της απουσίας και επίσης και της απεργίας. «Η δουλειά, αφηρημένα, αλλά και συγκεκριμένα, δεν είναι ωραία, είναι απλά μια δυσάρεστη αναγκαιότητα, αλλά ακόμη και αυτή η αναγκαιότητα πέφτει επάνω μας βαριά από τα αφεντικά, ζυγίζει τόνους, δεδομένου ότι οι νέοι εξακολουθούμε να κάνουμε τις ζωές των πατέρων μας, οκτώ ώρες στην αλυσίδα ή στο γραφείο, πάντα αναγκασμένοι να αναφερόμαστε σε έναν αρχηγό, με την προοπτική για εμάς τους νέους να μας καταπιέζουν και να μας εκμεταλλεύονται για όλη μας τη ζωή ». Συνεπώς πως είναι δυνατόν να θέλουμε να δουλεύουμε;

Αποτέλεσμα εικόνας για centri sociali del proletariato giovanile anni '70 Η είσοδος του Κοινωνικού Κύκλου Leoncavallo στο Milano, στην via Leoncavallo

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια και μόνο η ιδέα ότι είμαστε εμείς να αποφασίζουμε πώς, πόσο, και τι να εργαστούμε θα μπορούσε να επιτύχει κάποια αποτελέσματα. Η πρόσκληση για θυσίες και το νέο μοντέλο ανάπτυξης ή εκμετάλλευσης δεν θα πετύχει δίχως άλλο». Η κατηγορία ότι δεν έχουμε όρεξη να δουλέψουμε, όταν γίνεται από τους αστούς είναι μόνο μια μεγάλη υποκρισία. «Φτιαγμένοι; «Εδώ πρέπει να διακρίνουμε, να ξεχωρίσουμε. Για τους νέους που πεθαίνουν από ηρωίνη, έχουμε λοιπόν ακριβείς κατηγορίες. Η διεθνής διακίνηση της ηρωίνης βρίσκεται στα χέρια της CIA και της μεγάλης μαφίας (που καλύπτεται από την χριστιανοδημοκρατία D.C.). Η ηρωίνη είναι ένα προϊόν του καπιταλισμού: δεν είναι τυχαίο ότι η μέγιστη διάδοσή της είναι στις ΗΠΑ, δηλαδή στην πιο ανεπτυγμένη αστική κοινωνία. Η μόνη προοπτική που μπορεί να δώσει ο καπιταλισμός στους νέους είναι ο θάνατος της επιθυμίας για ζωή, η υποταγή , η αυτοκαταστροφή για όσους δεν »ενσωματώνονται» ή οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι. «Στην Ιταλία, η διακίνηση της ηρωίνης διευθύνεται από τη συνδυασμένη μαφία φασίστες που βρήκαν έναν πολύ κυνικό τρόπο να αυξάνουν το κεφάλαιο και να κάνουν να σιωπούν αυτοί που επαναστατούν και εξεγείρονται μεμονωμένα, ατομικά.

Αποτέλεσμα εικόνας για centri sociali anni '70

Ποιος είναι υπεύθυνος για την ανθρώπινη, υλική και πολιτιστική αποσύνθεση των νέων; Ή τρώς τη σούπα (συμμόρφωση, κομφορμισμός, υπερεκμετάλλευση, ανεργία, μοναξιά) ή πηδάς απ’ το παράθυρο: αυτός είναι ο νόμος που επιβάλλουν στους νέους. Ποιες είναι οι αξίες της ζωής και της επικοινωνίας που προσφέρει η μπουρζουαζία; Η μοναξιά, η πλήξη, ο επίπεδος καταναλωτισμός, το να είσαι κοινωνικά άχρηστος, η απαλλοτρίωση των ατόμων και των μαζών από την κοινωνική, πολιτιστική, πολιτική ζωή! «Ποιος καθιστά εμπόρευμα το σώμα της γυναίκας, τις προσωπικές σχέσεις; Ποιος έχει οικοδομήσει μια κοινωνία εκατομμυρίων εξαρτημένων από ναρκωτικά, εξαρτημένων από ψυχοφάρμακα για να κοιμούνται μετά από οκτώ ώρες εκμετάλλευσης (ηρεμιστικά), εξαρτημένων από ψυχοφάρμακα για να έχουν την ενέργεια για να εργαστούν [τα διεγερτικά, τον ίδιο τον καφέ) εθισμένους στον καπνό για να ηρεμούν την νευρική ένταση των καθημερινών κοινωνικών και ανθρώπινων σχέσεων, εθισμένους στην τηλεόραση, εθισμένους στο αλκοόλ (εάν πίνεις δεν έχεις σκέψεις, πιες και θα σου περάσει); Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε το Μιλάνο ένα μήνα χωρίς αυτά τα ναρκωτικά … και όλο αυτό για την κοινωνία του κέρδους. «Η κατηγορία πως είμαστε ναρκομανείς αναφέρεται στη χρήση αβλαβών και ευχάριστων τσιγάρων ή τσαγιού από χασίς που μας κάνουν να επικοινωνούμε και « διώχνουν τις αναστολές » σαν ένα λίτρο κόκκινο κρασί barbera, ένα παιχνίδι, συνεπώς δεν μας «αγγίζει». Εγκληματίες; Παραβατικοί; «Αυτός που δεν έχει δουλειά, που δεν του φτάνουν τα χρήματα επειδή είναι λίγα, αυτός που δεν δέχεται αυτή τη σούπα, τη σούπα της σκλαβιάς της μισθωτής εργασίας και δεν έχει τη δύναμη να οργανωθεί συλλογικά και πολιτικά εναντίον των διαφόρων υπευθύνων, αυτός που για να αισθανθεί κάποιος μπορεί μόνο να κλέψει ή να τρυπηθεί, είναι πιθανό να αναζητήσει μια ατομική λύση και να γλιστρήσει στη αποκαλούμενη «παραβατικότητα, εγκληματικότητα». 

Σχετική εικόνα

Όμως, το έδαφος αυτής της επιλογής, που συχνά είναι αναγκαστική, η αστική τάξη το έχει οικοδομήσει και επιβάλει, δεν το έχουν επιλέξει οι προλετάριοι. Οι νέοι που καταλήγουν στη φυλακή για αρπαγές, για κατοχή μικρών δόσεων ναρκωτικών, κλοπές, δεν είναι εγκληματίες. Εγκληματίες για άλλη μια φορά είναι τα αφεντικά. «Βίαιοι;» Είμαστε βίαιοι; Ναι, έχουμε επάνω μας όλη τη βία στην οποία μας υποβάλλατε και μας υποβάλλετε κάθε μέρα. Έχουμε τη μνήμη των συντρόφων που σκοτώθηκαν από τους φασίστες, από την αστυνομία, των νεαρών που πέθαναν από την ηρωίνη που σκοτώθηκαν εν ψυχρώ για μια μικροκλοπή. Αλλά η βία για εμάς είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα εργαλείο, δεν είναι η ουσία: είμαστε ειρηνικοί επειδή θέλουμε να ζήσουμε, αλλά δεν είμαστε ειρηνιστές γιατί έχουμε μάθει να γνωρίζουμε την εξουσία και το πώς την ασκεί η μπουρζουαζία. «Να οργανωθούμε.

Αποτέλεσμα εικόνας για centri sociali del proletariato giovanile anni '70

«Προτείνουμε στους νέους να οργανωθούν, να βγουν έξω από τα μπαρ και τις κουζίνες, και να κάνουν 10, 100, 1000 νεανικές λέσχες, 10, 100, 1000 γιορτές, 10, 100,1000 θεατρικές παραστάσεις στο δρόμο, 10, 100, 1000 στιγμές αυτοσυνειδησίας, να καταλάβουν 10, 100, 1000 διαμερίσματα και κτίρια, 10, 100, 1000 περιπολίες στις γειτονιές. «Να οργανωθούμε για να πάρουμε το παρόν και το μέλλον μας στα χέρια μας. »Γιορτές». Οι γιορτές, τα πάρτι, όπως το θέατρο, είναι σημαντικές στιγμές επικοινωνίας αν θέλουμε να επικοινωνήσουμε κάτι. Το νεανικό κίνημα στο Μιλάνο έχει μεγαλώσει και έχει βρει στιγμές ενότητας ακριβώς στις γιορτές. Γιορτές που δεν θέλουν να είναι μια εναλλακτική μερική χρήση του ελεύθερου χρόνου (δηλαδή ένας τρόπος για να καταστήσουμε το γκέτο της περιθωριοποίησης λίγο πιο ρόδινο), γιορτές που δεν θα πρέπει να είναι ένας έμμεσος τρόπος, ως εκ τούτου συμφεροντολογικός, για να εμποτίσουμε συλλαλητήρια με τη λογική της κόκκινης ενορίας και του αριστερού κατηχισμού. Η γιορτή, ειδικά όταν γιορτάζει την ήττα του εχθρού σου, είναι σήμερα ένα πολιτικό γεγονός, ένας τρόπος να γίνεται πολιτικό το προσωπικό και προσωπικό το πολιτικό. Η γιορτή είναι ο εορτασμός της νίκης επί αυτού που σε καταπιέζει, αφεντικό ή είδος.Το φεστιβάλ της άνοιξης ήταν ο εορτασμός της ήττας του χειμώνα. «Τα φεστιβάλ αντιπροσωπεύουν σήμερα στιγμές νίκης με τη μοναξιά και την πλήξη στις οποίες σε εξαναγκάζει η μπουρζουαζία. Είναι μια στιγμή επικοινωνίας, γνωριμίας, όπου βλέπεις και γνωρίζεις πολλά ανθρώπινα όντα.»

Αποτέλεσμα εικόνας για centri sociali anni '70

Και τα φεστιβάλ είναι επίσης μια στιγμή αντιπαράθεσης στο έδαφος του προσωπικού , γιατί σήμερα είναι μια στιγμή πειραματισμού των ανθρώπινων σχέσεων, των συμπεριφορών της νεολαίας. Σήμερα στις γιορτές εκφράζουμε την ανάγκη μας για καινούργιο, τα φεστιβάλ είναι μια σημαντική στιγμή συσσώρευσης δύναμης: ας την χρησιμοποιήσουμε ». Τα αφεντικά μας έχουν υποβαθμίσει στο γκέτο του ελεύθερου χρόνου: εμείς αντιθέτως θέλουμε να καταλάβουμε, να πάρουμε δηλαδή υπό την κατοχή μας τον ελεύθερο χρόνο για να τον στρέψουμε ενάντια και μέσα στον κατειλημμένο χρόνο.» Οι περιπολίες. »Οι περιπολίες επίβλεψης και ελέγχου αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό άλμα ποιότητας του νεανικού κινήματος. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκλογικής εκστρατείας προβλέπεται να επεκταθούν οι φασιστικές προβοκάτσιες στις γειτονιές.

Σχετική εικόνα

Εάν θέλουν να δημιουργήσουν ένα κλίμα τρόμου (επιθέσεις, πυρπολήσεις, μαχαιρώματα), αν θέλουν να επαναλάβουν σε εθνικό επίπεδο αυτό που έκαναν στο παρελθόν στη Σαβόνα, θα μας βρουν προετοιμασμένους να τους δώσουμε την απάντηση που τους αξίζει. «Η μόνιμη επαγρύπνηση, οι φρουρήσεις, οι περιπολίες που ελέγχουν και υπερασπίζονται τις γειτονιές όπως συμβαίνει στα εργοστάσια, είναι ένα καθήκον στο οποίο καλούνται σήμερα οι νέοι. Οι περιπολίες είναι απαραίτητες για την αντιφασιστική επαγρύπνηση, ενάντια στην εκλογική εκστρατεία του MSI, αλλά είναι επίσης απαραίτητες για την πρακτική άσκηση του προγράμματος, τις ανάγκες που εκφράζουμε. «Η περιπολία για να καταγγείλουμε πολιτικά τα αφεντικά, μεγάλα και μικρότερα, που υπέρ εκμεταλλεύονται τους μαθητευόμενους και τους ανήλικους χωρίς σύμβαση εργασίας (στο Cinisello περίπου τριάντα νέοι πήγαν μπροστά από ένα κομμωτήριο όπου δύο μαθητευόμενοι αναγκάστηκαν να εργαστούν υπερωρίες και επέβαλαν στην αφεντικίνα τα δικαιώματα των δύο νέων], οι περιπολίες που παν να ανακτήσουν τις θέσεις εργασίας και επιβάλλουν την πρόσληψη των ανέργων, οι περιπολίες που ερευνούν τη μαύρη και επισφαλή εργασία, οι περιπολίες που φυλάσσουν στις πλατείες, στους χώρους όπου λαμβάνει χώρα η διακίνηση ηρωίνης, οι περιπολίες που παρεμποδίζουν τις υπερωρίες, οι περιπολίες που επιτάσσουν σπίτια και διαμερίσματα για να τα παραδώσουν στους νέους που αναζητούν κατοικία, οι περιπολίες που χτυπούν τα σύμβολα και εκείνους που είναι υπεύθυνοι για την εμπορευματοποίηση των ανθρωπίνων σχέσεων, του σώματος της γυναίκας (για παράδειγμα τα γυμνά θεάματα), οι περιπολίες οι οποίες εμποδίζουν τις πιο οπισθοδρομικές οικογένειες να απομονώνουν,να θάβουν στο σπίτι τους νέους, τα κορίτσια.  Οι περιπολίες που φτιάχνουν τα murales, τις τοιχογραφίες, γράφουν στους τοίχους, που διορθώνουν τις προεκλογικές αφίσες της DC, που αυτοσχεδιάζουν συναντώντας ανθρώπους στο δρόμο (μέσω του θεάτρου δρόμου, για παράδειγμα).[…]«

Σχετική εικόνα

Ο κατάλογος αγορών: «Οι ανάγκες μας σε αυτήν την κοινωνία έχουν μια τιμή που πληρώνεται σε χρήμα: να πάμε σε αξιοπρεπή κινηματογράφο, να μετακινηθούμε μέσα και έξω από την πόλη, να μην εξαρτιώμαστε από την οικογένεια, να βρούμε ένα σπίτι, να έχουμε μουσική, βιβλία, κρασί , όμορφα πράγματα κοστίζει: «Όσοι είναι άνεργοι αναγκάζονται να μειώσουν τις ανάγκες τους, γι ‘αυτό: θέλουμε να εργαζόμαστε όλοι, αλλά λιγότερο, και αφού πρώτα πήγαμε σχολείο δωρεάν. […] «Εμείς λέμε στους νέους ότι πρέπει να οργανωθούμε, να αναζητήσουμε συλλογικά θέσεις εργασίας, να επιβάλλουμε την πρόσληψη μας στα αφεντικά που μας κάνουν να εργαζόμαστε υπερωρίες, οι οποίοι δεν ανοίγουν εκ νέου τις προσλήψεις, που δεν αντικαθιστούν το » turn over «. «Θέλουμε την εξάλειψη της αδήλωτης εργασίας, χωρίς συμβάσεις εργασίας, είναι ανάρμοστο το γεγονός ότι οι ανήλικοι είναι υποχρεωμένοι να τους εκμεταλλεύονται» Θέλουμε τις αγροτικές κοινότητες, να επιστρέψουμε στη γη του Νότου, στις αγροτικές περιοχές που έχουν ερημώσει από την αναγκαστική μετανάστευση, θέλουμε την παρέμβαση και τη χρηματοδότηση του κράτους για την εκβιομηχάνιση της γεωργίας, για τη δημιουργία χιλιάδων σύγχρονων γεωργικών κοινοτήτων «.

Σχετική εικόνα

Θέλουμε την επίταξη κτιρίων και διαμερισμάτων στα οποία να συναντιόμαστε και να πειραματιζόμαστε κοινωνική ζωή ως εναλλακτική λύση στην οικογένεια, να μπορούμε να παίζουμε μουσική, να συζητάμε, να γνωριζόμαστε συλλογικά. «Θέλουμε ένα νόμο. Ένα νόμο; Ναι, ένα νόμο που να ελευθερώνει τη χρήση και την κατοχή ελαφρών ναρκωτικών,υπό τον έλεγχο του κρατικού μονοπωλίου (όπως ο καπνός) και που να εμποδίζει τα νεαρά θύματα ηρωίνης να καταλήξουν στη φυλακή, αλλά επειγόντως να διαθέτουν αποτελεσματικές εγκαταστάσεις υγείας. «Θέλουμε το πράσινο και πέρα από την 1η μαΐου και η πρώτη μέρα της άνοιξης να είναι εθνική εορτή, γιατί μας αρέσει η φύση, το πράσινο, τα ζώα, τα βουνά … όταν καταφέρνουμε φυσικά να τα κυριαρχήσουμε. Η φύση πρέπει να είναι στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι του κέρδους. Είναι για το νόμο του κέρδους που τα αφεντικά μολύνουν τον αέρα, το νερό, τις τροφές, το περιβάλλον, το σώμα και το μυαλό των εργαζομένων.

Σχετική εικόνα

Σχετική εικόνα

http://www.academia.edu/28083383/Nanni-Balestrini-Primo-Moroni-L-Orda-d-Oro-1968-1977-la-grande-ondata-rivoluzionaria-e-creativa-politica-ed-esistenziale.pdf

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s