αυτονομία, autonomia

Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ MIRAFIORI ΚΑΙ Η ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ.

Αποτέλεσμα εικόνας για occupazione mirafiori 1973

Το 1973 σηματοδοτεί ένα σημαντικό ορόσημο, μια σημαντική μεταστροφή στην ιστορία του προλεταριακού κινήματος στην Ιταλία, αλλά και στην οργανωτική διαμόρφωση της επαναστατικής αριστεράς. To γεγονός ήταν αναμφίβολα η δραματική κατάληξη της συμβασιακής διαμάχης, με την κατάληψη της Fiat Mirafiori, η οποία σηματοδότησε το κορυφαίο επεισόδιο σε ολόκληρο τον κύκλο των αυτόνομων αγώνων που ξεκίνησε το ’68. Τα προηγούμενα χρόνια, 1971 και 1972, χαρακτηρίστηκαν από την κρίση των εξωκοινοβουλευτικών αριστερών ομάδων και από μια ύφεση των αγώνων στο εργοστάσιο, ενώ ταυτόχρονα, αναδύονταν κοινωνικές ομάδες που δρούσαν στο μητροπολιτικό έδαφος των μεγάλων πόλεων, και το κέντρο βάρους του κινήματος μετατοπίστηκε από τη διάσταση του εργοστασίου σε εκείνη της κοινωνικής οικειοποίησης. Ακριβώς μέσα σε αυτό το πέρασμα, η κατάληψη της Fiat σηματοδοτεί μια στιγμή ουσιαστικής σύζευξης. Επιπλέον, η κατάληψη του Mirafiori καθορίζει την κατάρρευση της λειτουργίας, του ρόλου που επιτελούσαν οι επαναστατικές ομάδες, αδειάζοντας την λειτουργία τους ως πρωτοπορίες.

Αποτέλεσμα εικόνας για occupazione mirafiori 1973

Τον μάρτιο, στο Τορίνο, δημιουργούνται οι συνθήκες για να δοθεί η τελική σπρωξιά στην αντίσταση του αφεντικού για την κατάληξη της συμφωνίας, η συνδικαλιστική πλατφόρμα ζητούσε ένα ενιαίο πλαίσιο, την ίση μεταχείριση όσον αφορούσε τις διακοπές, την εβδομάδα 40 ωρών σε πέντε ημέρες (ελεύθερο το σάββατο), τη μείωση των υποχρεωτικών υπερωριών. Τον μάρτιο μια αναποτελεσματική συμφωνία οριοθετούνταν, και το συνδικάτο υπέστη έντονη την κριτική των εργατών. Οι εργάτες της Fiat ξεκίνησαν αυτόνομες μορφές αγώνα, μέχρι να φτάσουν, στα μισά του μήνα, να ξεκινήσουν μια απεργία μέχρις εσχάτων που μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα γενικεύτηκε σε όλα τα συνεργεία και τα εργαστήρια του Mirafiori, αλλά και σε άλλα τμήματα. Καθημερινά οι εσωτερικές πορείες σάρωναν τα εργαστήρια αλλά, παρόλα αυτά, στις 27, κυκλοφόρησε η φήμη μιας συμφωνίας που ήταν ανεπαρκής αν σκεφτείτε τον αριθμό των ωρών απεργίας (πάνω από 170) που δαπανήθηκαν ήδη από τους εργάτες. Το πρωί της 29 οι επαναστατικές ομάδες -ιδιαίτερα η Lotta continua και η Potere operaio- παρουσιάστηκαν στις πόρτες με φυλλάδια που μιλούσαν για επαναδρομολόγηση της μέχρις εσχάτων απεργίας. Αλλά όταν οι εργάτες μπήκαν μέσα, εκείνο το πρωί, το κλίμα ήταν βαρύτερο από το προβλεπόμενο. Και, λίγο μετά την είσοδο της βάρδιας άρχισαν να φθάνουν έξω τα νέα σχετικά με το γεγονός ότι στο εσωτερικό αποφασίζονταν η κατάληψη.

Σχετική εικόνα

Αργότερα, ενώ η εφημερίδα «La Stampa» ανακοίνωνε ότι είχε συναφθεί η συμφωνία, οι εργάτες έβγαιναν έξω για να στήσουν τις κόκκινες σημαίες στις πύλες. Οι οργανωτικές μορφές της κατάληψης παρέμεναν μυστηριώδεις για όλους, ίσως για τους ίδιους εργαζόμενους. Αλλά σίγουρα εκεί μέσα κάτι πολύ σημαντικό συνέβαινε: η νέα κοινωνική σύνθεση των εργατών έφερνε μέσα στο εργοστάσιο μοντέλα συμπεριφορών που πλέον δεν είχαν καμία σχέση με την παράδοση του κομμουνιστικού κινήματος. Αυτά τα πρότυπα συμπεριφοράς προήλθαν από την καθημερινή ζωή των προλετάριων νέας γενιάς. Όχι πλέον νότιοι μετανάστες χωρίς ρίζες στη μητρόπολη, αλλά νέοι από το Τορίνο και το Πιεμόντε που είχαν περάσει από το σχολείο, εκπαιδεύτηκαν και σχηματίστηκαν μέσα στο κλίμα των σχολικών και φοιτητικών αγώνων και των εμπειριών συνεύρεσης της γειτονιάς. Η κατάληψη του Μιραφιόρι αποτελεί την πρώτη εκδήλωση του νεανικού προλεταριάτου που ζούσε την διαδικασία απελευθέρωσης, που θα αποτελέσει το κοινωνικό δίκτυο, το κοινωνικό πλέγμα που θα οδηγούσε τους αγώνες των επόμενων ετών, μέχρι την έκρηξη του 1977.Αποτέλεσμα εικόνας για occupazione mirafiori 1973

Μέσα στην εμπειρία της κατάληψης του Mirafiori προέκυψε η ριζοσπαστικότητα μιας συνειδητής άρνησης της εργασιακής παροχής υπηρεσιών.Η άρνηση της εργασίας είχε γίνει συνειδητό κίνημα, αλλά δεν μπορούσε να συστήσει το οργανωτικό του σύστημα μέσα στο εργοστάσιο.Στις ημέρες της κατάληψης το Mirafiori ήταν σαν μια μικρή απόρθητη πόλη, και το κράτος ήταν προσεκτικό να μην παρέμβει με οποιονδήποτε τρόπο. Όμως εκείνη η μικρή πόλη ξαφνικά ήταν άχρηστη, το αφεντικό είχε λυγίσει, οι εργάτες είχαν επαναβεβαιώσει την αλλοτριότητα τους σε οποιαδήποτε συμφωνία, επιβάλλοντας παράλληλα ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός σε βασικά ζητήματα της ισότητας (διακοπές, ταξινόμηση, μείωση των υπερωριών). Όμως το πρόβλημα μεταφέρθηκε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Το κίνημα έπρεπε να εκφράσει μια άλλη κατεύθυνση-διεύθυνση και νέους ορίζοντες. Οι πρώτες ενδείξεις της κρίσης, επιταχυνόμενες από την άνοδο της τιμής του πετρελαίου, έφεραν νέους παράγοντες στη σκηνή, νέους παίκτες: πληθωρισμός, ανεργία, περιθωριοποίηση ολόκληρων τομέων, επέκταση του κύκλου μαύρης εργασίας: αυτές ήταν οι μορφές μιας διαδικασίας μητροπολιοποίησης που άρχισε να εμφανίζεται στο προσκήνιο. Οι κραυγές δίχως νόημα, δίχως πλέον συνθήματα, δίχως πλέον απειλές ούτε υποσχέσεις των νεαρών εργατών με το κόκκινο μαντήλι που ήταν δεμένο γύρω από το μέτωπο, οι πρώτοι ινδιάνοι μητροπολιτάνοι, εκείνες οι κραυγές ανακοίνωναν πως μια νέα εποχή ανοίγονταν για το επαναστατικό κίνημα στην Ιταλία.

Σχετική εικόνα

Μια φάση χωρίς προοδευτικές ιδεολογίες ούτε εμπιστοσύνη στον σοσιαλισμό, χωρίς καμία αγάπη για το δημοκρατικό σύστημα, αλλά και χωρίς σεβασμό στους μύθους της προλεταριακής επανάστασης, έδειχνε τις προοπτικές της.Ήταν μέσα σε αυτή την αλλαγή σκηνικού που πήρε μορφή το νέο πολιτικό-πολιτιστικό φαινόμενο της εργατικής αυτονομίας. Autonomia operaia ήταν μια έκφραση που χρησιμοποιούνταν ευρέως στη γλώσσα της συνδικαλιστικής οργάνωσης και των ομάδων. Ήταν μια διατύπωση που αναφέρεται σε εκείνη της συνδικαλιστικής αυτονομίας, η ανεξαρτησία της οργάνωσης του συνδικάτου από το παιχνίδι των πολιτικών κομμάτων ήταν μια σημαντική αρχή κατά τη δεκαετία του εξήντα, αλλά περιελάμβανε στοιχεία ασάφειας, εξάρτησης σε συμβασιακές διαπραγματεύσεις, αποπολιτικοποίησης του αγώνα των εργατών.  Εργατική αυτονομία ήθελε να πει κάτι περισσότερο: αυτό σήμαινε την αυτοοργάνωση των αγώνων έξω από τη διαχείριση των συνδικάτων και τις πολιτικές λογικές. Αλλά το 1973 η έκφραση «εργατική αυτονομία» άρχισε να σημαίνει κάτι νέο, κάτι πιο ριζοσπαστικό: Άρχισε να σημαίνει ότι η εργατική ύπαρξη, η προλεταριακή αλληλέγγυα κοινότητα μπορεί να οργανώσει κοινωνικές συνθήκες ανταλλαγής, παραγωγής και συνύπαρξης αυτόνομες από την αστική νομιμότητα . Αυτόνομες από το νόμο της ανταλλαγής, από το νόμο της παροχής χρόνου, από το νόμο της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Η αρχή της αυτονομίας έλαβε το πλήρες ετυμολογικό της νόημα: η προλεταριακή κοινωνικότητα ορίζει τους δικούς της νόμους και ασκεί την πρακτική τους στο έδαφος που έχει καταληφθεί στρατιωτικά από την μπουρζουαζία.

Σχετική εικόνα

Η αρχή αυτή εξαπλώθηκε ταχέως και καθόρισε την κρίση και την περιθωριοποίηση των εξωκοινοβουλευτικών ομάδων. Μεταξύ των επαναστατικών ομάδων, κάποιες αντιλήφθηκαν το νόημα αυτής της κρίσης. Η Ομάδα Gramsci (παρούσα στο Μιλάνο, μεταξύ των διανοουμένων, των καθηγητών, των εργατών στη Βόρεια ζώνη και στο Varese) εδώ και αρκετό καιρό επέκρινε τη μορφή της οργανωμένης ομάδας, του λενινιστικού τρόπου να ασκείται η ηγεσία, και έψαχνε μορφές οργάνωσης βάσης που να προαναγγέλλουν μια διαδρομή απελευθερωμένης κοινωνικότητας. Η Potere operaio άντλησε το μάθημα του Mirafiori και λίγους μήνες μετά τον μάρτη του Τορίνο αποφάσισε τη διάλυση της ομάδας. Επίσης μέσα στη Lotta continua ξεκίνησε μια διαδικασία διασποράς και αποσύνθεσης που θα κορυφωθεί τον οκτώβρη του ’76.  Το νούμερο της εφημερίδας «Potere Operaio» που ανακοινώνει τον Νοέμβριο την διάλυση της ομάδας ξεκινάει από το μάθημα του Mirafiori: «Στις 29- 30 μαρτίου στο Mirafiori, στη Rivalta, σε όλα τα τμήματα της Fiat η απεργία μέχρι τέλους μετατρέπεται σε ένοπλη κατοχή. Είναι μέσα σε αυτή τη μορφή που στους εργάτες αποκαλύπτεται η επικαιρότητα της άμεσης άσκησης της εξουσίας ενάντια στο σύνολο των κατασταλτικών-καταπιεστικών καταστάσεων που εφαρμόζουν τα αφεντικά και τα συνδικάτα από το σεπτέμβριο του ’69 μέχρι σήμερα. Το κόμμα του Mirafiori σχηματίζεται για να δείξει την καπιταλιστική αδυναμία χρήσης των μέσων καταστολής και αναδιάρθρωσης […]».

Σχετική εικόνα

Click to access Nanni-Balestrini-Primo-Moroni-L-Orda-d-Oro-1968-1977-la-grande-ondata-rivoluzionaria-e-creativa-politica-ed-esistenziale.pdf

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s