αυτονομία, autonomia

Toni Negri: ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΔΥΟ ΠΙΣΩ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΟΜΑΔΩΝ (35)

Αποτέλεσμα εικόνας για valle giulia 1968

Ιστορικοποιούμε τις σημειώσεις του κειμένου, όχι γενικά, αλλά για αυτό που μας αφορά αμέσως, για την εμπειρία που αποκομίσαμε αυτά τα χρόνια. Η τρομοκρατία και η «μακρά πορεία μέσα από τα θεσμικά όργανα», σιωπηρώς νεορεφορμιστική, είπαμε ως διπλή όψη της θεωρητικής κρίσης του επαναστατικού κινήματος που γεννήθηκε το ’68. Αλλά η κρίση δεν είναι μόνο θεωρητική, είναι πρακτική. Οι ομάδες εμπλέκονται σε ένα βαρύ μηχανισμό διάλυσης, η μόνη διέξοδος φαίνεται να συνίσταται στην ανάκτηση θεσμικών δεσμών ή, αντιστρόφως, στην ατομική τρομοκρατική αποφασιστικότητα. Γεννιούνται κομματίδια και σχηματίζεται μια κινητή υπόγεια βλάστηση, ασταθής και επικίνδυνη. Το σύνθημα της οικοδόμησης του κόμματος και της οργάνωσης της εξέγερσης ξεφτίζει μέσα σε μειοψηφικές επιλογές που δεν είναι ικανές για μαζική πολιτική αναπαραγωγή.Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο το ιταλικό κίνημα αλλά όλες τις καταστάσεις (ευρωπαϊκές και αμερικανικές) στις οποίες εξερράγη το 68. Ωστόσο, όλοι αυτοί οι σύντροφοι, αυτό το πολιτικό προσωπικό, έχουν βιώσει μια πραγματική φάση επαναστατικής πολιτικής δράσης. Μόνο η σεκταριστική προκατάληψη των γραφειοκρατών του επίσημου εργατικού κινήματος μπορεί να το αρνηθεί. Στην πραγματικότητα, χιλιάδες σύντροφοι γνωρίζουν τι σημαίνει να παράγει κάποιος επαναστατική αναταραχή-αγκιτάτσια και να διαχειρίζεται χώρους εργατικής εξουσίας: το 1968-69 ήταν αυτό.

Αποτέλεσμα εικόνας για il partito dell'insurrezione anni 70

Αλλά ενώ η εργατική τάξη και ορισμένοι τομείς του προλεταριάτου συνέχιζαν να κινούνται σε αυτό το έδαφος, το πολιτικό προσωπικό των ομάδων κομματιάστηκε, η πρακτική κρίση περιπλέχθηκε με τη θεωρητική κρίση: ο δρόμος εμφανίστηκε συγκεχυμένος, ο προβληματισμός εξασθένησε – δυνατά μέχρις εδώ- της ενότητα της εργατικής τάξης σχετικά με την πολιτική αλληλεγγύη των ομάδων, αντιτιθέμενοι πειρασμοί αναπτύχθηκαν.

Αποτέλεσμα εικόνας για potere operaio novembre 73, foto

Είναι πάρα πολύ εύκολο να απαντήσουμε ότι η ρεφορμιστική αντεπίθεση και η αδιαμφισβήτητη ικανότητα και ζωτικότητα του συνδικάτου έχουν περιορίσει και μπλοκάρει τα περιθώρια έκφρασης και αγώνα των ομάδων – και πλαστογράφησαν τη σχέση μεταξύ πρωτοπορίας και μαζών. Είναι πολύ εύκολο να αναγνωρίσουμε ότι εκεί που υπήρξε αντίσταση και πρόοδος στο πολιτικό κίνημα, η καταστολή έπληξε σκληρά μεγάλα στρώματα στελεχών. Ούτε η καπιταλιστική χρήση της κρίσης, ούτε η οργανωτική ανισότητα μεταξύ μέσων και σκοπών, δικαιολογούν τη σημερινή φάση διάλυσης των ομάδων. Δεν φθάνει: υπάρχει κάτι περισσότερο. Και είναι η έλλειψη μιας κινητήριας θεωρίας, είναι η έλλειψη μιας επαναστατικής ανάλυσης που να επιτρέπει στην πρωτοπορία να πορεύεται με το μαζικό κίνημα. Ναι, γιατί σε εμάς φαίνεται ότι το μαζικό κίνημα έχει σε κάθε περίπτωση πορευτεί και έχει δυνητικά λύσει για λογαριασμό του, μέσα στον αγώνα, τα προβλήματα γύρω από τα οποία αντιθέτως διαλύθηκε το πολιτικό κίνημα που γεννήθηκε το 1968 – εσωτερικό ή εξωτερικό στα εργοστάσια. Έτσι, μια ενωτική και επιθετική πολιτική ανάκαμψη σήμερα πρέπει και πάλι να αποκτήσει συνείδηση για το πόσο μακριά έχει πάει το πραγματικό κίνημα, να ανοίξει εκ νέου μια μαζική έρευνα στα εργοστάσια και μεταξύ του εσωτερικού προλεταριάτου, να αναδιαρθρωθεί σύμφωνα με το ρυθμό της σχέσης ανάμεσα στην πρωτοπορία και τις μάζες που έχει καθορίσει το ταξικό κίνημα. Αλλά για όλα αυτά αργότερα.

Σχετική εικόνα

Πρέπει πρώτα να δούμε ορισμένα κρίσιμα βήματα γύρω από τα οποία η ύφεση του κινήματος έχει καθοριστεί ιστορικά, και πάνω από όλα η σχέση πρωτοπορίας-μάζας από την οποία αυτό γεννήθηκε έχει αποσυντεθεί. Τρεις είναι οι φάσεις που πρέπει να έχουμε στο νου: η πρώτη είναι εκείνη που πηγαίνει από τις πρώτες εστίες, τα πρώτα ξεσπάσματα του Valdagno, της Valle Giulia, του Porto Marghera, της Pirelli, μέχρι την άνοιξη Fiat το ’69. Η δεύτερη φάση πηγαίνει από την αντεπίθεση του Agnelli στις 3 σεπτεμβρίου 1969 και από τον ιούλιο- αύγουστο του 1970 (εξέγερση στο Porto Marghera) μέχρι τον μάρτιο του ’72. Η τρίτη φάση είναι αυτή που άνοιξε στο Mirafiori τον μάρτιο του 1973. Σε αυτή την τελευταία φάση μια νέα προοπτική της οργάνωσης, ένα νέο άλμα προς τα εμπρός φαίνονται να καθορίζονται.

Σχετική εικόνα

Τώρα, στην πρώτη φάση μια μακρά διαδικασία εργατικής ανυποταξίας έρχεται σε ωριμότητα ενάντια στο καπιταλιστικό σχέδιο, εναντίον του σοσιαλισμού του κεφαλαίου, ενάντια στην καπιταλιστική διοίκηση επί της ανάπτυξης. Η σχέση μεταξύ των ταξικών κινημάτων και της θέσης των πρωτοποριών είναι πλήρης και αυθόρμητη. Στην αυτονομία της συμπεριφοράς των εργατών βασίζεται η δύναμη έλξης του κινήματος. Από την άποψη των στόχων, η ρήξη της σχέσης μισθού-παραγωγικότητας (τόσο στο επίπεδο της επιχείρησης: αγώνας κατά των κινήτρων, ισότητα, κλπ., όσο σε γενικό επίπεδο: αγώνας για τον κοινωνικό μισθό, κλπ.) σύντομα μετατρέπεται σε αγώνα κατά της εργασίας. Από την άποψη της μορφής του αγώνα βλέπουμε μια διαδικασία ταυτοποίησης με στόχο τέτοιο ώστε να καταστεί μαζικά ενιαίο το σχέδιο: εξισωτικός είναι ο στόχος, ισότιμη στη βάση είναι η οργάνωση του αγώνα, άρνηση της διαπραγμάτευσης και άρνηση της εργασίας γίνονται συνώνυμα, η άρνηση της εργασίας είναι, εν συντομία, ένα στυλ πολιτικής εργασίας, το μίσος για την οργάνωση της εργασίας είναι η υποστήριξη και η έλξη του σχεδίου. Από την άποψη των στρατηγικών διαρθρώσεων του σχεδίου, εδώ επικρατεί ο αυθορμητισμός. Η πιο περιπετειώδης προσδοκία δεν διαρκεί περισσότερο από κάποια εβδομάδα, τα επίπεδα της μάζας είναι προικισμένα με μια δύναμη εφευρετικότητας που μπορεί να τραβήξει πίσω της τα πάντα και αμέσως. Είμαστε μάρτυρες ενός είδους εξομάλυνσης του προβλήματος της οργάνωσης (και της εξέγερσης) στα επίπεδα της μάζας. Η πρωτοπορία είναι εντελώς εναλλάξιμη με το παγκόσμιο κίνημα, οι χρόνοι και οι μορφές της κυκλοφορίας των αγώνων είναι και διατύπωση του εξεγερτικού σχεδίου, στόχοι, χρόνοι, μορφές του αγώνα είναι αντικαθιστώμενα στοιχεία. Ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός στην επαναστατική συνείδηση πραγματοποιείται στην πρώτη φάση των αγώνων.

Αποτέλεσμα εικόνας για valle giulia 1968

Με την αντεπίθεση του Agnelli, τις παύσεις του σεπτέμβρη ’69, το άνοιγμα του συμβασιακού αγώνα, ανοίγεται μια αντιφατική και ουσιαστικά αρνητική διαδικασία. Η ανάγκη να ενσωματωθεί στο αυθόρμητο κίνημα των μαζών μια συνειδητοποίηση των τακτικών και στρατηγικών διαρθρώσεων της εξεγερτικής διαδικασίας τίθεται στο προσκήνιο. 

Αποτέλεσμα εικόνας για fiat '69, lotte operaie

Μόνο με αυτή την προϋπόθεση είναι δυνατόν να απελευθερωθεί από την μέγγενη στην οποία έχει παγιδευτεί το κίνημα, αφενός από τις πρώτες βολές της αντεπίθεσης του Agnelli, αφετέρου από τον ελιγμό περικύκλωσης των συνδικάτων. Αυτά τα προβλήματα τίθενται στην ημερήσια διάταξη από το κίνημα, και καθίσταται ξεκάθαρη η συνειδητοποίηση ότι η αντίσταση και η διεύρυνση των κατακτηθέντων χώρων εξουσίας μπορούν να παρασχεθούν μόνο με την προϋπόθεση της οργανωτικής αναδιάρθρωσης που το μαζικό κίνημα, αξιοποιώντας τη δύναμη και το ξάφνιασμα και τον αυτοσχεδιασμό είχε με ενθουσιασμό συνθλίψει. Αλλά να θέσουμε το πρόβλημα στην ημερήσια διάταξη, δεν είναι πως το επιλύουμε. Αντιθέτως είναι ακριβώς εδώ που ανοίγεται μια βαθιά και οδυνηρή κρίση. Ωστόσο, οι πρώτες εμπειρίες δεν είναι αρνητικές: από το Τορίνο και το Πόρτο Μαργκέρα το έδαφος της εμπειρίας μεταφέρεται στο Μιλάνο, δηλαδή σε μια μητρόπολη στην οποία, αντί της άμεσης σύνδεσης με το εργοστάσιο, εκφράζεται με εξέχοντα τρόπο μια επιβολή-εξουσία του κεφαλαίου ακραίως διαρθρωμένη και πολύπλοκη. Είναι στο επίπεδο αυτής της πολυπλοκότητας που το πρόβλημα αναλαμβάνεται: οι μιλανέζικοι αγώνες για την κατοικία αντιπροσωπεύουν ίσως την υψηλότερη συνειδητοποίηση του.

Σχετική εικόνα

Και στο στρατιωτικό επίπεδο αναπτύσσεται η διάρθρωση της συζήτησης μεταξύ πρωτοπορίας και μάζας – η εξέγερση του Porto Marghera και άλλων κέντρων του Βένετο στις αρχές αυγούστου του ’70 δείχνει μια αλληλεπίδραση μεταξύ ομάδων επίθεσης και μαζικού κινήματος, σε επιθετικό επίπεδο, σε πολλές-μεγάλες περιοχές, τόσο ώστε να τελειοποιήσουν τα μοντέλα του αστικού αντάρτικου και τέτοιας ώστε να ξεπεράσουν έτσι κι αλλιώς το τρομερό παράδειγμα της μαζικής εξέγερσης του Τορίνο της 3ης ιουλίου 1969. Το ίδιο ισχύει και για τη γενίκευση των αγώνων του Μιλάνου για την κατοικία. Αλλά είναι η επακόλουθη προσπάθεια προσαρμογής της μορφής οργάνωσης σε αυτά τα νέα και επείγοντα καθήκοντα που αποτυγχάνει.

1960 torino

Η διαδικασία ολοκληρώνεται καθ ‘όλη τη διάρκεια του 1971, μέσω της σεχταριστικής συγκρότησης των ομάδων, μέσω του γραφειοκρατικού σφετερισμού της ηγεσίας εναντίον των οργανωμένων αναγκαιοτήτων της εργατικής αυτονομίας. Αυτό που ήταν το πραγματικό καθήκον, να επαναπροσδιοριστεί και να διαρθρωθεί εκ νέου, από τα μέσα, η συμπαγής δύναμη της ενωμένης εργατικής δύναμης, μετατρέπεται σε εξωτερικό καθήκον καθοδήγησης, αφηρημένης διεύθυνσης.  Ο πιο χυδαίος τριτοδιεθνισμός θριαμβεύει. Ενώ, ταυτόχρονα, στην ίδια εκείνη χρονική περίοδο, ο αγώνας των εργατών προχωρεί, επεκτείνοντας και εδραιώνοντας την καταστροφή της εργοστασιακής ιεραρχίας και εκτοξεύοντας το σύνθημα του εγγυημένου μισθού, ξεκινώντας τους πρώτους αγώνες γι ‘αυτό – οι ομάδες εδραιώνουν μια ικανότητά τους να επιτεθούν που είναι τώρα αφηρημένη επειδή δεν δαγκώνει επίπεδα μαζικά, που καθίσταται ανίσχυρη, μια επίθεση που θέλει να στρέφεται εναντίον του κράτους.

Αποτέλεσμα εικόνας για valle giulia 1968

Η «κάθοδος προς το Νότο» – που σε εκείνη τη φάση διεξάγουν οι ομάδες – μακριά από το να αντιπροσωπεύει μια νέα συσχέτιση του οργανωτικού λόγου μεταξύ των αγώνων των εργατών στις μητροπόλεις και των αγώνων των εργατών στην υπανάπτυξη, ένα σχέδιο κινηματικό μεταξύ δράσης των πρωτοποριών και μαζικής συμπεριφοράς από την άλλη πλευρά, προτείνει ξανά την ιδεολογία του αυθορμητισμού του ’68, από την άλλη – ακόμα πιο λανθασμένα – το φορτίο για μια δυσανάλογη ένταση της υποπρολεταριακής βίας εναντίον του κράτους (μια απλή προβολή, στην πραγματικότητα, του υποκειμενισμού και της κεντρικότητας των ομάδων). Η οργανωτική διαδικασία που θέλει τη συνέχεια των οργανωτικών βημάτων διαρθρωμένη μέσα στην ασυνέχεια του μαζικού κινήματος, διασπάται με άγριο τρόπο.  Οι ομάδες, στα τέλη του ’71 και μέχρι τον μάρτιο του 1972, πάνε στην επίθεση, μόνες. Όταν, στις 11 μαρτίου 1972, οι ομάδες έχουν τη στιγμιαία εντύπωση της στρατιωτικής νίκης, σε μητροπολιτικό και εθνικό επίπεδο, έχουν στην πραγματικότητα υποστεί το πιο ακραίο και σκληρό πλήγμα στην ξεχωριστή ύπαρξή τους. Θα καταστραφούν βαριά, η καταστολή θα τις βρει απομονωμένες και θα μπορέσει να χτυπήσει αδυσώπητα. Επιπλέον, η απόσπαση από την τάξη είναι ολοκληρωτική: από τις συμβάσεις του τέλους του ’72 οι ομάδες θα απουσιάζουν εντελώς. Είναι εδώ που η οργανωτική κρίση βρίσκει τις θεωρητικές της επιπτώσεις, είναι εδώ και η απόκλιση από τα μαζικά επίπεδα – που ήδη έχει κάνει την παρέμβαση της, εκ των πραγμάτων θεωρητικοποιείται και αποκρύπτεται μέσα στην ιδεολογία της «αυτοκριτικής», της νέας οργάνωσης, της συνέχειας μιας γενιάς πολιτικών στελεχών και ούτω καθεξής, εδώ που τα δύο μονοπάτια της ιδεολογίας – εκείνο το νεο-ρεφορμιστικό που θέτει την ανάγκη να ξανανοίξει μια σχέση με τις μάζες αλλά δεν ξέρει να το τοποθετήσει παρά στο εκ νέου άνοιγμα της συνεργασίας με το συνδικάτο, και εκείνη της τρομοκρατίας που επικεντρώνεται στην παραδειγματικότητα των επιθετικών δράσεων ως στιγμή πήξης του μαζικού κινήματος – είναι εδώ λοιπόν που συντελούνται δύο βήματα πίσω.

Αποτέλεσμα εικόνας για valle giulia 1968

Η καπιταλιστική χρήση της κρίσης – η οποία εν τω μεταξύ γίνεται εντονότερη – δεν αναλύεται: η κρίση προσλαμβάνεται με καταστροφικό τρόπο, τόσο από τους νεο-μεταρρυθμιστές που δημιουργούν επάνω της ελπίδες για θεσμική ενότητα και συντονισμό με όρους μετώπων με το μαζικό κίνημα, όσο και από τους τρομοκράτες. Όσον αφορά τα προβλήματα της οργάνωσης, και στις δύο περιπτώσεις, η ανάγκη να αντικαταστήσουν στη συνέχεια του εργατικού σχεδίου την συνέπεια μιας γραμμής που έρχονταν από τα υψηλά κλιμάκια και μια πρωτοβουλία γραφειοκρατική ωστόσο – ωραία, όλο αυτό οδηγεί στο να εκθειάζονται οι λειτουργίες της ομάδας, η συνοχή και η ιδεολογική ομοιογένεια της διεύθυνσης, η καθετότητα της και ούτω καθεξής. Και η εξέγερση – όταν και ακόμη ξαναγίνεται λόγος γι ‘αυτήν – επιστρέφει να είναι «τέχνη», μια ξαφνική στιγμή που αποφασίζει «κάποιος»! Πόσο απίστευτα βαριά είναι τα προς τα πίσω βήματα! Αλλά η εργατική τάξη και το προλεταριάτο προχωρούν. Όχι μόνο στην εδραίωση των στόχων, στη συγκράτηση των χώρων εξουσίας, στον προσδιορισμό και την αποφασιστικότητα της οριστικής μη αναστρεψιμότητας της εργατικής και προλεταριακής εξουσίας. Bensì anche sul piano dell’organizzazione. Η συνειδητοποίηση ότι η εξέγερση δεν είναι «τέχνη» αλλά «επιστήμη», ικανότητα να αρθρώσει με ακρίβεια ολόκληρη την πορεία της ανατροπής σε μαζικά κινήματα και σε πρωτοποριακές επιχειρήσεις – εν συντομία, που το κεφάλαιο, σε αυτό το επίπεδο ανάπτυξης δεν αφήνει μαλακούς μύες για να χτυπήσει, αδύναμους δακτυλίους για να σπάσει, πυροκροτητές με τους οποίους να προκαλέσει εκρήξεις, αλλά που μόνο μια συνειδητή, συνεχής και οργανωμένη πολιτική σχέση μπορεί σήμερα να εντοπίσει πώς να σπάσει με μαζική δύναμη – αυτή η συνειδητοποίηση είναι όλη μέσα στην εργατική τάξη.

Αποτέλεσμα εικόνας για occupazione mirafiori 1973

Η τρίτη φάση της οργανωτικής διαδικασίας της εργατικής τάξης ανοίγει στο Mirafiori, τον μάρτιο του 1973. Η διεύθυνση είναι όλη μέσα στην ταξική αυτονομία, η διάρθρωση της επίθεσης είναι και η ενοποιητική της λειτουργία, οι νευρώσεις ενός επαρκούς οργανωτικού μοντέλου αρχίζουν να φαίνονται. Στο σημερινό επίπεδο της ταξικής πάλης, η εργατική αυτονομία αρχίζει έτσι να γράφει το δικό της «Τι να κάνουμε;». Ο υποτιτλισμός είναι «η εξέγερση ως επιστήμη.» Αν προσπαθήσουμε να κινηθούμε σε αυτό το έδαφος, συνδέοντας ξανά τη θεωρία στο μαζικό κίνημα, αυτή τη φορά δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ, όπως συνέβη στη δεκαετία του εξήντα, μεταξύ της γενικής πρόβας της πλατείας Statuto και τη εξέγερσης της 3ης ιουλίου.

Σχετική εικόνα

Όμως, όλα αυτά δεν επαρκούν, αν το πέρασμα στον αγώνα ενάντια στο κράτος δεν διαμεσολαβείται από τη θεωρία (κρίσιμη συνειδητοποίηση της ταξικής απόψεως) της κρίσης. Η καπιταλιστική προσπάθεια να ξανανοίξουν μέσα στην ταξική σύνθεση ρήξεις – σε αυτό συνίσταται η «κρίση» μέσα στην προοπτική του κεφαλαίου – και η διάρθρωση των μέσων της μαζικής καταστολής και της έγκαιρης κατασταλτικής επίθεσης (η προκλητική πρόβλεψη) που χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό, πρέπει να προσληφθούν στην εργατική αντίληψη της οργάνωσης και να ανατραπούν σε διαφορετικές και αρθρωτές λειτουργίες του επαναστατικού σχεδίου.  Εδώ καταλαβαίνουμε πλήρως ότι δεν πηγαίνουμε να κηρύττουμε μια προυστιάνα αναζήτηση του χαμένου χρόνου: τα επίπεδα της τάξης στα οποία αναφερόμαστε σήμερα είναι ναι εκείνα που ορίζονται από την ισχυρή εμφάνιση του εργάτη- μάζα, από την τυποποιημένη ισοπέδωση της οργανωτικής του μορφής, αλλά με την συνειδητοποίηση ότι αυτά έχουν υποστεί ρωγμές, και θα μαστίζονται από την κρίση.

Αποτέλεσμα εικόνας για valle giulia 1968

Αυτό που με την κρίση το κεφάλαιο αναδιαρθρώνει, αναδιαρθρώνεται αντικειμενικά: το να μετατρέψουμε σε μια υποκειμενική λειτουργία εκείνη την σημαντικότητα της εργατικής διάρθρωσης που επιθυμεί το κεφάλαιο με την κρίση, είναι το σημερινό καθήκον. Η συνολική συνείδηση ότι ο μισθός είναι δύναμη περνά μέσα από την οργανωτική διάρθρωση των περιπτώσεων επίθεσης στην καπιταλιστική ικανότητα να εμποδίζει την εργατική απαίτηση για μισθό, και εξουσία. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι σε μερικά μεγάλα εργοστάσια η απαίτηση των εργαζομένων για εγγυημένο μισθό περνά. Ο μηχανισμός της καπιταλιστικής εξουσίας θα χρησιμοποιήσει αυτή την εργατική νίκη για να διαχωρίσει εργατικό στρώμα από εργατικό στρώμα, εργοστάσιο από γειτονιά, για να κατακτήσει διαφορετικές ανακωχές κ.λπ. Το καθήκον που θα πρέπει να αναληφθεί άμεσα από τις πρωτοπορίες των μαζών θα είναι αντιθέτως να γίνει αυτή η κατάκτηση αμέσως γενικεύσιμη.

Σχετική εικόνα

Αλλά είναι αυτή η πίεση της μάζας αρκετή; Όχι, δεν αρκεί. Η επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού σχεδίου της συγκράτησης των αγώνων στο επίπεδο του εγγυημένου μισθού θα είναι δυνατή μόνο αν αναπτυχθεί ταυτόχρονα ο αγώνας για οικειοποίηση, ο αγώνας, δηλαδή, επάνω στην εγγύηση του πανεριού των αγαθών που κατέκτησε το προλεταριάτο, και αυτό όχι μόνο για τις πρωτοπορίες, αλλά σε μια υποδειγματική μορφή, ικανή να παρασέρνει σε όλα τα επίπεδα του προλεταριακού αγώνα. Ο μόνος τρόπος για να διατηρήσουμε, να εξαπλώσουμε, να εδραιώσουμε χώρους εξουσίας είναι να αναφερθούμε σε πιο προωθημένα επίπεδα, όλο και πιο άμεσα επίπεδα εξουσίας: αυτή είναι ο μόνη αναφορά βαθμιαίων αλλαγών, [ρεφορμισμού] που γνωρίζουμε. Και πάλι είναι μια λειτουργία που ριζώνει άμεσα στη σύνθεση της εργατικής τάξης.

Αποτέλεσμα εικόνας για occupazione mirafiori 1973

Από το 1968 έως σήμερα, οι πρωτοπoρίες έχουν αλλάξει και έχουν εμβαθύνει την ένταση της θέλησής τους να επιτεθούν σε σχέση με την καπιταλιστική αντίδραση και την κρίση. Μόνο οι ομάδες έχουν ιδεολογικοποιήσει το ’68, τα πολιτικά στελέχη που βγήκαν από εκεί, και έχουν καταψύξει τη «συνέχεια μιας γενιάς»! Όχι την τάξη.

Σχετική εικόνα

Εδώ, μέσα στον αγώνα, η αυτονομία υπήρξε ένα έδαφος συνεχούς καινοτομίας της πολιτικής πρωτοβουλίας και, πάνω απ ‘όλα, άνοιξε τον ορίζοντα του ένοπλου αγώνα. Ο νεαρός εργάτης – ο οποίος εισήλθε στο εργοστάσιο μετά το ’68 – έφερε στην οργάνωση μια νέα συνειδητοποίηση της σχέσης μεταξύ του μισθολογικού αγώνα και του αγώνα για εξουσία, μεταξύ αγώνα του εργοστασίου και αγώνα της γειτονιάς, μεταξύ διαρθρωμένου αγώνα και συνολικού αγώνα. Ο νέος εργάτης – αληθινά πολυεθνικός – δεν τραβιόταν πίσω από κανένα πολεμικό φετίχ. Δεν είχε χρειαστεί να φτάσει τη νίκη, είχε κερδίσει πριν εισέλθει στο εργοστάσιο, όπου παρουσιάζονταν σαν κοινωνικοποιημένο προϊόν του αγώνα. Στην προλεταριακή δομή του σαν προλετάριος υπήρξε ουσιαστικά, υλικά, όχι η παραίτηση, όχι ο συνένοχος υπολογισμός των γραφειοκρατικών δυνατοτήτων, αλλά η φρεσκάδα μιας σειράς ικανοποιημένων αναγκών και ένα νέο μίσος για την εκμετάλλευση. Σήμερα ο ταξικός αγώνας και η νέα οργάνωση αναμετριούνται επάνω σε αυτή τη φοβερή φρέσκια πραγματικότητα. Οι ομάδες εδώ δεν έχουν τίποτα να προσθέσουν. Χιλιάδες αγωνιστές των ομάδων σε φάση αποσύνθεσης τοποθετούνταν μέσα σε εκατοντάδες κολεκτίβες, επιτροπές, αυτόνομες συνελεύσεις, κοινωνικούς κύκλους, κατεχόμενα σπίτια τα οποία τα επόμενα χρόνια θα πολλαπλασιαστούν σε κάθε πόλη της Ιταλίας δίνοντας ζωή σε μια αληθινά πραγματική κοινωνική σκηνή του απελευθερωτικού κινήματος.

Αποτέλεσμα εικόνας για senza tregua anni 70, giornale

Η ίδια η έκφραση «απελευθερωτικό κίνημα» γεννήθηκε ως νέα ταυτότητα μιας διαδικασίας που δεν περιοριζόταν πλέον στη σφαίρα της διεκδίκησης ή της σύγκρουσης, για να διαλέξει εκείνη της αυτοσυγκρότησης. Αλλά η γένεση της αυτονομίας δεν ήταν σε καμία περίπτωση μια γραμμική διαδικασία και μονοσήμαντη. Η αυτονομία αποτελούσε μια εκτεταμένη περιοχή όπως ένας γαλαξίας, μέσα στην οποία αναγνωρίζονταν μερικοί αστερισμοί, μερικά υποδίκτυα προικισμένα με διαφορετικές πολιτικές ιστορίες, διαφορετικούς πολιτιστικούς σχηματισμούς, διαφορετικές φαντασίες, αλλά και με εφημερίδες, εργαλεία επικοινωνίας, γραφεία και στέκια ξεχωριστά. Θα ήταν άχρηστο εδώ να περιγράψουμε τη γεωγραφία αυτών των ομάδων. Κάποιοι πόλοι θα μπορούσαν να αναφερθούν: οι αυτόνομες ρωμαϊκές επιτροπές, συγκεντρωμένες γύρω από τον κόσμο της via de Volsci, ανέπτυσσαν μια έντονα αυθορμητιστική θεματική, κληρονόμο μιας λουξεμπουργκιανής προσέγγισης, και εδραίωναν τα ριζώματα τους κυρίως μεταξύ των εργαζομένων ορισμένων υπηρεσιών (νοσοκομειακοί, σιδηροδρομικοί,, ταχυδρομικοί και τηλεφωνητές, εργάτες της ενέργειας), καθώς και μεταξύ των εκτός έδρας φοιτητών της Ρώμης και των νεαρών προλετάριων των ρωμαϊκών συνοικιών.

Σχετική εικόνα

Οι αγωνιστές που εγκατέλειψαν την Ομάδα Gramsci και μέρος αυτών που προέρχονταν από την εργατική Εξουσία δημιούργησαν μια μητροπολιτική δομή παρέμβασης στο Μιλάνο, στην οποία συμμετείχαν εργάτες από τη Sit-Siemens, την Alfa Romeo και αργότερα από πολλά άλλα εργοστάσια στη Βόρεια ζώνη. Από την συγχώνευση μέρους της διαλυμένης εργατικής Εξουσίας και την διασπορά αγωνιστών εργατών του συνεχή Αγώνα γεννήθηκαν επίσης οι επαναστατικές κομμουνιστικές Επιτροπές. Αλλά αυτοί οι σχολιασμοί δεν δίνουν καθόλου την ιδέα της μεγάλης κινητικότητας που υπήρχε στην διάχυτη οργάνωση η οποία είχε τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της σε νεαρούς προλετάριους, στα όρια των αυτόνομων οργανωμένων ομάδων, αλλά που ήταν μέσα στις δυναμικές αυθόρμητης συνεύρεσης-συνάθροισης μαγματικής, ανεξέλεγκτη. Σε αυτή την κοινωνική πραγματικότητα σχηματίστηκαν δύο διαφορετικές πολιτικές ευαισθησίες, δύο βασικές επιλογές, που διέτρεξαν ολόκληρη την επόμενη ιστορία της αυτονομίας. Θα ήταν μια απλούστευση να εντοπιστούν αυτές οι δύο ψυχές γύρω από τις θεαματικές θεματικές της βίας και της οργάνωσης. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι από το 1973 αναδύθηκαν μια νεολενινιστική και μιλιταριστική τάση ως Οργανωμένη Εργατική Αυτονομία – με όλα τα γράμματα κεφαλαία – και μια τάση δημιουργική-desiderante η οποία ευνόησε-υποστήριξε την κοινωνική διάδοση των συμπεριφορών παρά την πολιτική οργάνωσή τους.

Σχετική εικόνα

Αλλά θα ήταν μια ανεπαρκής απλούστευση. Στην πραγματικότητα, η ρίζα της συστατικής ασάφειας της αυτονομίας βρίσκεται στη φράση της «Εργατικής Εξουσίας» που αναφέρθηκε προηγουμένως, στην οποία λέγεται, όσον αφορά την κατάληψη του Mirafiori, «το κόμμα του Mirafiori σχηματίζεται για να καταδείξει την καπιταλιστική αδυναμία χρήσης των μέσων καταστολής και αναδιάρθρωσης […] «. Αυτή η αξιολόγηση, η οποία αποτελεί τη βάση όλων των αντιστασιατίστικων πρακτικών κατά της αναδιάρθρωσης, όλης της αναζωπύρωσης της υστερο- κομμουνιστικής μυθολογίας του εμφυλίου πολέμου και της προλεταριακής δικαιοσύνης, η εκτίμηση αυτή είναι λανθασμένη και περιοριστική. Το κίνημα της αυτονομίας κατ’ αυτό τον τρόπο σχεδιάζεται σαν κίνημα αντίστασης: αντίσταση ενάντια στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση, και υπερεκτίμηση της ικανότητας να βαστάξει, να αντέξει η προλεταριακή κοινωνική σύνθεση που προήλθε από το κίνημα αγώνων του 1968-73.

Σχετική εικόνα

Η υπεράσπιση-η άμυνα της πολιτικής και πολιτιστικής ταυτότητας του κινήματος ολοκληρώθηκε με την ακαμψία της κοινωνικής σύνθεσης του εργατικού δυναμικού και την άρνηση να προσαρμοστεί στις νέες τεχνολογικές μορφές της οργάνωσης της εργασίας. Στην πραγματικότητα, από το 1973, η αντεπίθεση των αφεντικών είχε ως στόχο ακριβώς να χτυπήσει τα δομικά θεμέλια της ταξικής σύνθεσης. Πρώτα απ ‘όλα το μπλοκάρισμα των προσλήψεων και του «turn-over» σε όλο τον κύκλο Fiat. Στη συνέχεια, αργά, πρώτα και στη συνέχεια ολοένα και περισσότερο να μοιάζει με ανεμοστρόβιλο, η εισαγωγή τεχνολογιών «εξοικονόμησης εργασίας», «labor-saving», η διάσπαση των μεγάλων μονάδων παραγωγής. Από εκείνη την καμπή-μεταστροφή άρχιζε ο βαθύς επαναπροσδιορισμός ολόκληρης της ιταλικής παραγωγικής δομής (αλλά επρόκειτο για μια διεθνή διαδικασία) με την περιθωριοποίηση των βιομηχανικών εργασιών, την επέκταση των άυλων κύκλων εργασίας: τα χρόνια ογδόντα. Η αυτονομία δεν δημιούργησε εκ των προτέρων τις πολιτιστικές συνθήκες για να διασχίσει αυτή την παραγωγική και κοινωνική μετάβαση, εκείνη την αποσύνθεση, προσπάθησε να υποκαταστήσει υστερικά μια διαδικασία κοινωνικής ανασύνθεσης που έπρεπε να ακολουθηθεί από μέσα, αποστασιοποιούμενη από υποκειμενικές παραμορφώσεις-χειραγωγήσεις, αρνούμενη κομματικές ενσαρκώσεις.

Σχετική εικόνα

Αλλά αυτή είναι ιστορία που ωρίμασε στα επόμενα χρόνια, εκείνη την περίοδο που προετοιμάζει το ’77, στην οποία έλειψε η ευκαιρία να προδιαθέση τα χαρτιά για μια νέα διαδικασία ανασύνθεσης, έλειψε η ευκαιρία να γίνουν αντιληπτές οι γραμμές της μετάλλαξης της ανθρώπινης εργασίας, στη συνέχεια το κύμα της άρνησης της εργασίας, έλειψε η ευκαιρία να προσδιοριστούν τα καινούργια εδάφη επάνω στα οποία μετακινούνταν η κυριαρχία, και στα οποία επάνω έπρεπε να μετακινηθεί και η κριτική δράση, η αυτο-οργάνωση, και η επαναστατική ανακάλυψη, δημιουργία.

Αποτέλεσμα εικόνας για Autonomia operaia

Μεταξύ του τέλους της εργατικής Εξουσίας, της γέννησης των συμβουλίων και της κρίσης των οργανωμένων πολιτικών ομάδων, σχηματίζονται οι πρώτες αυτόνομες συνελεύσεις στα εργοστάσια. Η μεγάλη ώθηση για τη γέννησή τους δίνεται όχι μόνο από μια πολύπλοκη σειρά πολιτικών στελεχών που σχηματίστηκαν μέσα στους αγώνες, από τη μεγάλη πάλη στη Fiat το 1972-73, από εκείνο το περίπλοκο πολιτικό εργατικό περιβάλλον που θα αποκαλεστεί «κόμμα του Mirafiori». Η δραστηριότητα των αυτόνομων εργατικών συνελεύσεων (οι οποίες θα δημοσιεύουν εφημερίδες όπως η ‘Senza Padroni’, »Δίχως Αφεντικά» στην Alfa Romeo, την Lavoro Zero, »Εργασία Μηδέν» στο Porto Marghera, την Mirafiori Rossa, »Κόκκινο Μιραφιόρι» στο Τορίνο κλπ.) συνδέεται με τα νεογέννητα CPS (Collettivi politici studenteschi, πολιτικές φοιτητικές κολεκτίβες) και τις αυτόνομες κολεκτίβες που γεννιούνται σε πολλές μητροπολιτικές προλεταριακές συνοικίες, δίδοντας ζωή σε ένα τεράστιο και άτυπο δίκτυο συγκρούσεων στο κοινωνικό, στο σχολείο, στο εργοστάσιο, το οποίο για τα χαρακτηριστικά των στόχων και των περιεχομένων μπορεί να οριστεί ως η γέννηση του χώρου Αυτονομίας.

Σχετική εικόνα

Πολλές συνιστώσες εισρέουν σε αυτό τον «χώρο». Στην περιοχή του Μιλάνο, από την κρίση της εργατικής Εξουσίας, γεννήθηκε η εφημερίδα «Rosso», η οποία περιλαμβάνει επίσης στοιχεία από άλλες οργανώσεις που βρίσκονται σε κρίση. Επίσης στο Μιλάνο, η έξοδος από τη Lotta continua της «εργατικής τάσης» θα οδηγήσει στη γέννηση της «Senza Tregua» , ‘Χωρίς Ανακωχή», και αργότερα, μέσα σε μια πολύπλοκη ανταλλαγή εμπειριών, στις ‘κομουνιστικές επαναστατικές Επιτροπές’, Co.co.ri. Στο Βένετο, οι αυτόνομοι χώροι θα συγκεντρωθούν γύρω από τις Κολεκτίβες, Collettivi και την εφημερίδα «Potere Operaio per il Communismo», η οποία, μετά το ’77, θα αποκαλείται «Αυτονομία», «Autonomia».

Σχετική εικόνα

Στη Ρώμη, από την τάση του manifesto, παράγεται η ‘Tαξική Εξέγερση’ ,»Rivolta di Classe», η οποία από το ’78 προέλθουν οι «Volsci», που αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους τομείς της Αυτονομίας στα Κέντρο-Νότια. Πάντα στη Ρώμη από τις περίπλοκες περιπτώσεις της αποσύνθεσης της εργατικής Εξουσίας και άλλων οργανισμών, τα περιοδικά «Metropoli» και «Pre-print» θα γεννηθούν το 1978. Το «κίνημα του ’77 » είναι το υψηλότερο σημείο της μαζικής διάχυσης των αυτόνομων συμπεριφορών που παράγουν δεκάδες εφημερίδες εμπνευσμένες από το « A / traverso » που γεννήθηκε το 1975 και φτάνει τα 20 χιλιάδες αντίτυπα μέσα στο ’77. Και στην πραγματικότητα το κίνημα του ’77 χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση στην αγορά εργασίας ενός προλεταριακού υποκειμένου με υψηλή ένταση γνώσεων και με καλό επίπεδο σπουδών, το οποίο διαφοροποιείται από τον «εργάτη μάζα» επειδή αρνείται, απορρίπτει την «αναγκαστική» εισαγωγή στο εργοστάσιο και σκιαγραφεί ένα είδος «κοινωνικού εργάτη», που είχε θεωρητικοποιηθεί νωρίτερα από ορισμένους χώρους της αυτονομίας που δήλωναν την τάση αναγκαιότητας να εγκαταλειφθεί το έδαφος του εργοστασίου.

Σχετική εικόνα

Click to access Nanni-Balestrini-Primo-Moroni-L-Orda-d-Oro-1968-1977-la-grande-ondata-rivoluzionaria-e-creativa-politica-ed-esistenziale.pdf

Σχετική εικόνα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s