αυτονομία, autonomia

ΟΙ NAP ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ

Σχετική εικόνα

Στις 31 οκτωβρίου 1974, στους τοίχους της Φλωρεντίας, εμφανίζονται χειρόγραφες αφίσες υπογεγραμμένες «Προλεταριακή Αυτονομία – αυτόνομη Κολεκτίβα Santa Croce και Κολεκτίβα Jackson». Ανακοινώνουν την κηδεία του Luca Mantini, «επαναστάτη προλετάριου μαχητή κομμουνιστή», που σκοτώθηκε μαζί με τον Sergio Romeo κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης ληστείας στην Cassa di Risparmio της Firenze. Ο Luca Mantini είναι αναγνωρισμένος αγωνιστής της Lotta continua, ενώ ο Sergio Romeo ανήκει στις βαθμίδες των κοινών extraπαράνομων. Το γεγονός αυτό δημιουργεί στην αρχή κάποιες αμηχανίες, οι οποίες στο περιβάλλον της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς διαλύονται από ένα μεταγενέστερο μήνυμα που αφέθηκε σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο όπου διεκδικείται και η ταυτότητα δύο άλλων συλληφθέντων (Pietro Sofia και Pasquale Abatangelo): «Το πρωί της 29ης οκτωβρίου στη Φλωρεντία, πέντε αγωνιστές έπεσαν στην προμελετημένη ένοπλη ενέδρα που τους έστησαν οι καραμπινιέροι […] Οι σύντροφοι που τουφεκίστηκαν στην piazza Alberti ήταν μαχητές των Nap και σαν τέτοιους τους τιμούμε: ο σκοπός αυτής της δράσης τους: μια απαλλοτρίωση για αυτοχρηματοδότηση. Οι ζωές τους κόπηκαν με ριπές αυτομάτων. Δύο σύντροφοι πέθαναν, δύο, ένας από τους οποίους σοβαρά, τραυματίστηκαν, ενώ ένας κατάφερε να ξεφύγει και τώρα βρίσκεται σε ασφαλές μέρος » (31). 

Αποτέλεσμα εικόνας για Luca Mantini, Nap, anni 70

Οι Nap δεν ήταν μια άγνωστη οργάνωση, αλλά με αυτό το επεισόδιο ανεβαίνουν τραγικά στο προσκήνιο του μεγάλου τύπου. Οι προηγούμενες ενέργειες των Nap έγιναν στη Νάπολη, το Μιλάνο, στη Ρώμη. Όλα αυτά τα επεισόδια είχαν σαν στόχο τις φυλακές: στο Μιλάνο SanVittore, στη Νάπολη Poggioreale και στη Ρώμη Rebibbia. Ουσιαστικά, αποτελούσαν κατά κύριο λόγο εκπομπές μηνυμάτων με μεγάφωνα ηχεία που παρότρυναν τους κοινούς και πολιτικούς κρατούμενους.Και ακριβώς το ζήτημα της φυλακής και των απόλυτων θεσμών που συνδέονται με αυτές (φυλακές ανηλίκων, εγκληματικά ψυχιατρεία) είναι ο βασικός στόχος του αγώνα των Nap. Οι Nap γεννιούνται στις φυλακές από τη συνάντηση των εκατοντάδων αριστερών αγωνιστών που ενοχοποιήθηκαν και το τεράστιο κύκλωμα των κοινών κρατουμένων που είχαν αφιερώσει τη ζωή τους σε παράνομες δραστηριότητες. Είναι οι απόγονοι του κινήματος που αποκαλέστηκε »Της γης οι κολασμένοι» (από τον τίτλο ενός διάσημου κειμένου του Φράντς Φανόν, Frantz Fanon, για τους καταπιεσμένους λαούς του τρίτου κόσμου), που είχε υποστηριχθεί από τις αρχές του 1970 από τη Lotta continua.

Σχετική εικόνα

Είναι επίσης η συνέχεια των γεγονότων ενός από τους πιο διάσημους κρατούμενους από τη δεκαετία του εξήντα, του Sante Notarnicola (αγωνιστή του τορινέζικου PCI, δράστη, μαζί με άλλους, δεκάδων ληστειών και των οποίων την ιστορία διηγείται στο βιβλίο «Η αδύνατη απόδραση») (32) , εξακολουθεί να βρίσκεται φυλακισμένος για τα γεγονότα εκείνα.Στο πανόραμα των ιταλικών ένοπλων παράνομων οργανώσεων, οι Nap αντιπροσωπεύουν μια εξαιρετικά πρωτότυπη μεταβλητή που δεν μπορεί εύκολα να συντεθεί σε μια σαφή και καθορισμένη μεθοδολογική τοποθέτηση.Ο αρχικός χαρακτήρας των Nap είναι πως γεννήθηκαν στην επικράτεια της ταξικής κατηγορίας του Νότου, μέσα δηλαδή σε μια κοινωνική και παραγωγική κατάσταση που χαρακτηρίζονταν (και εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται και σήμερα) από μια ισχυρή παραγωγή περιθωριακών και έξω από τη νομιμότητα συμπεριφορών.

Αποτέλεσμα εικόνας για l'evasione impossibile sante notarnicola

Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση καθορίζεται μια ισχυρή διαφοροποίηση επιλογών ζωής και αγώνα μεταξύ «εγγυημένων» (εργαζόμενοι με σταθερή απασχόληση που συχνά αποκτιέται μέσω πολιτικού πελατειακού συστήματος) και «μη εγγυημένων», δηλαδή προλετάριων που εκδιώχθηκαν από τον παραγωγικό ιστό και αναγκάζονται να θέτουν καθημερινά υπό αμφισβήτηση το εργασιακό τους δυναμικό, και να το διαπραγματεύονται με αντάλλαγμα το εισόδημα.

Αποτέλεσμα εικόνας για nap anni 70, luca mantini

Αυτά τα λαϊκά στρώματα που ορίζονταν φορά τη φορά «υπο-προλεταριάτο», «περιθωριακές τάξεις», «ακάλυπτοι-μη εγγυημένοι», « extralegale προλεταριάτο- εκτός νόμου», εκτός από συνθήκες επιβίωσης που τους φέρνουν συνεχώς στα σύνορα με τον οργανωμένο και μη οργανωμένο υπόκοσμο, έχουν ως υποχρεωτική διαδρομή και σαν ρυθμιστή των υπάρξεων τους την προοπτική της φυλακής.Και είναι μέσα σε αυτή τη σύνθετη δυναμική της βίαιης και αναγκαστικής ανθρώπινης κατάστασης που στις αρχές της δεκαετίας του ’70 σχηματίζονται στις φυλακές οι πρώτες συλλογικότητες κοινών κρατουμένων που είχαν ωριμάσει μια πολιτική συνείδηση της κατάστασής τους.

Σχετική εικόνα

Αυτό το κίνημα, το οποίο θα χαρακτηριστεί ως οι «Damned of the Earth» , »Της γης οι κολασμένοι», επηρεάζεται έντονα από τις θεωρίες του Frantz Fanon και των αδελφών Jackson (οι περίφημοι αδελφοί της Soledad) και λαμβάνει μια σημαντική νομιμοποίηση από τον χώρο της Lotta continua. Είναι όμως τα χρόνια κατά τα οποία οι κόκκινες Ταξιαρχίες παίζουν το σημαντικότερο μέρος του έργου προπαγάνδας του «ένοπλου αγώνα» και του αναπόφευκτου της οικοδόμησης της «παράνομης μορφής κόμματος». Το κίνημα των κρατουμένων επηρεάζεται έντονα από αυτό τον πολύπλοκο μηχανισμό πολιτικών πολιτισμών και αποφασίζει να αυτονομιμοποιηθεί όχι μόνο ως πολιτικό στοιχείο, αλλά και ως αληθινή οργάνωση σύγκρουσης.

Σχετική εικόνα

Έτσι γεννιούνται oι Nap σαν μια ακραία ανάγκη να εκπροσωπούνται και να μάχονται ενάντια στο σύμπλεγμα της κοινωνίας που τους καθορίζει και ταυτόχρονα τους καταστρέφει. Ο αρχικός ιστορικός πυρήνας διαμορφώνεται επομένως από τους «πιο σκληρούς και αποφασισμένους εκτός νόμου» τόσο εντός όσο και εκτός των φυλακών. «Ή θα εξεγερθούμε ή θα πεθάνουμε μέσα στις φυλακές και στα γκέτο», θα γράψουν σε ένα από τα φυλλάδια τους μόλις έχουν σχηματίσει την οργάνωση, και στο δραματικό εναλλακτικό υπαρξιακό τους συνοψίζονται το εσωτερικό τους βάσανο και η οργή που ο καθένας τους έχει διασχίσει σαν εκτός νόμου κρατούμενος, μέχρι την «μετενσάρκωση» στη «στρατηγική» πρόκληση του ένοπλου αγώνα.
Σχετική εικόνα
Οι Nap είχαν αποκτήσει από τις B.R. την έννοια του ένοπλου αγώνα και της παράνομης οργάνωσης, αλλά δεν είχαν τα μεγάλα τριτο διεθνιστικά μοντέλα που ήταν τυπικά της εργατικής σύνθεσης εκείνων των χρόνων. Η δυναμική της ιδέας τους επικεντρώνονταν στην απόλυτη αναγκαιότητα της «καταστροφής της φυλακής», ακριβώς διότι μόνο από την φυλακή μπορεί να γεννηθεί η πολιτική συνείδηση του «εκτός νόμου» προλεταριάτου.
Σχετική εικόνα
Η σύντομη εποχή του αγώνα τους διεξάγεται συνεπώς στο όνομα της υποκειμενικής τόλμης και επιπολαιότητας, θέτει υπό συζήτηση τις ανάγκες καθενός από αυτούς, είναι ένα μοντέλο που δημιουργεί τεράστιες συμπάθειες στο νότιο προλεταριάτο. Μια ταχεία, τραγική ιστορία, γεμάτη κρυφές έννοιες και απομακρυσμένες στην ίδια τη συνείδηση των δημοκρατών.
Σχετική εικόνα
Ο βαθύς Νότος, ανεξάντλητη δεξαμενή εκμεταλλευόμενων και εκμετάλλευσης, επικράτεια κατάκτησης για όλες τις πολιτικές συμμορίες θα συνεχίσει να βαραίνει, με όλες τις σκοτεινές ιστορίες του, στην πολιτική συνείδηση των ιταλών. Ακόμα και σήμερα οι κυβερνώντες μας, αφού κατέστρεψαν οποιαδήποτε τάση προς μεταμόρφωση , προετοιμάζονται να ξαναχρησιμοποιήσουν το νότιο προλεταριάτο σαν εργαστήριο πειραματισμού και συναίνεσης μέσω της κατηγορίας της «οργανωμένης εγκληματικότητας», για να επιβεβαιώσουν την νομοθεσία »έκτακτης ανάγκης». Μετά τoυς κραδασμούς της δεκαετίας του εβδομήντα, μετά την παράλειψη της σωφρονιστικής μεταρρύθμισης, η φυλακή επέστρεψε να είναι η κύρια ρυθμιστική αρχή των κοινωνικών συγκρούσεων. Στο εκτός νόμου προλεταριάτο δεν παραμένουν επιλογές: ή η κυριαρχία των εγκληματικών οργανώσεων και η φυλακή, είτε η ταπείνωση της πολιτικής πελατειακής σχέσης που του εξασφαλίζει την επιβίωση. αλλά ο εκτός νόμου δεν μπορεί να ησυχάσει μες την αλλοτρίωση του: είτε είναι επαναστάτης, υποκειμενικά ή ρομαντικά, μέχρι τέλους, ή είναι Τίποτα.
Αποτέλεσμα εικόνας για nap anni 70, luca mantini
Στη σύντομη ιστορία τους, οι Nap υφίστανται μια τρομερή καταστολή φτιαγμένη από ψυχρές και προμελετημένες δολοφονίες, βασανιστήρια, σκληρή φυλακή, ψυχοφυσική καταστροφή. Μετά τα γεγονότα στη Φλωρεντία, όπου οι καραμπινιέροι χωρίς καμία προειδοποίηση και χωρίς προφανή αναγκαιότητα άνοιξαν πυρ ενάντια στην ομάδα του Μαντίνι, σκοτώνεται στη Νάπολη, θύμα τoυ εκρηκτικού μηχανισμού του, ο Vitaliano Principe και ο Alfredo Papale παραμένει τραυματίας, ο οποίος παρά το « μάτι που είχε εκραγεί» και το σώμα που είχε ξεσκιστεί από την έκρηξη, θα ανακριθεί επί δεκατέσσερις ώρες.Το 1975, ο Giovanni Taras θα πεθάνει έχοντας γίνει κομμάτια από μια έκρηξη, ενώ προετοιμάζει μια επίθεση εναντίον του ψυχιατρείου »lager» της Aversa. Πάντα το ’75 δολοφονείται από την αστυνομία [θα πουν πως ήταν ένα »τραγικό λάθος»] η Anna Maria Mantini αδελφή του Luca. Τον ιούνιο του 1976 υπήρχαν ήδη 23 φυλακισμένοι μαχητές των Nap, και πολλοί άλλοι θα προστεθούν τα επόμενα χρόνια. Μεταξύ αυτών ο Albertο Buonoconto που θα τρελαθεί από τις σκληρές συνθήκες φυλάκισης, αυτοκτονώντας μετά την αποφυλάκιση του.
Αποτέλεσμα εικόνας για nap anni 70, luca mantini
Ο πατέρας του Buonoconto, σχολιάζοντας την συμπεριφορά που είχαν επιφυλάξει επί του γιου του, θα παραχωρήσει αυτή τη μαρτυρία: «Είμαι ο πατέρας του Alberto, δεν μπορώ και δεν θέλω να εκφράσω εδώ συναισθήματα που πρέπει να παραμείνουν προσωπικά.» Θέλω μόνο να πω αυτό που προσβάλλει την ευαισθησία μου ως ανθρώπου και ως πολίτη, αλλά και ως πατέρα. «Θέλω μόνο να ανακοινώσω τις αμφιβολίες, τις ανησυχίες και το άγχος που πάντα θα συνοδεύουν την καθημερινή μνήμη του Alberto για μένα.» Ο Alberto ήταν ένα βαθιά ευαίσθητο άτομο, ένας ειλικρινής και τίμιος άνθρωπος.»Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι γιατί τόσο σκληρότητα, τόσο ανελέητη μανία εναντίον του, το γιατί των βασανιστηρίων που του επέβαλαν μετά τη σύλληψη κατά τη διάρκεια και μετά τον μεγάλο εγκλεισμό, εκείνο τον μακρύ γολγοθά που μέρα τη μέρα οδήγησε στην καταστροφή του Alberto. «Σε αυτά τα ερωτήματα δεν μπορεί κανείς να δώσει μια απάντηση. Ίσως αυτό που μπορεί να μου δώσει λίγη παρηγοριά είναι η ελπίδα ότι αυτό που συνέβη στον γιο μου Alberto και που δυστυχώς γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ακόμα και σήμερα συμβαίνει τουλάχιστον εν μέρει σε άλλα παιδιά, δεν πρέπει να συνεχίσει να επαναλαμβάνεται αύριο.
«Γι ‘αυτό θέλησα να συμμετάσχω στη συγγραφή αυτού του βιβλίου, συλλογή μαρτυριών για την τραγική ιστορία του Αλμπέρτο.» Δεν ξέρω αν άλλοι δικαστές θα μπορέσουν να κρίνουν μια μέρα, και ίσως θα καταδικάσουν,αυτούς που σκότωσαν τον γιο μου. »Νωρίς το απόγευμα της ημέρας πριν τη σύλληψη του Αλμπέρτο, έρχονται καραμπινιέροι και Digos με πολιτικά για να μας κάνουν μια έρευνα στο σπίτι. Είναι επτά, και μας λεν πως είναι αστυνομικοί και πως ήρθαν σε εμάς λόγω του άρθρου 80 – οδήγηση χωρίς άδεια – κάνουν άνω κάτω το σπίτι μας, αναποδογυρίζουν τα πάντα, και με το έτσι θέλω παίρνουν φωτογραφίες στις οποίες φαίνεται ο Alberto με μια ομάδα φίλων. Η γυναίκα μου διαμαρτύρεται επειδή λέει ότι για το άρθρο 80 δεν μπορούν να παίρνουν φωτογραφίες, απλά κάνουν τσαμπουκάδες, πρέπει να μας τις επιστρέψουν. Μα για ποιο λόγο γίνεται αυτό; «Μετά από μια πολύ προσεκτική έρευνα δεν βρίσκουν σχεδόν τίποτα, μου ζητούν να πάω μαζί τους στο αστυνομικό τμήμα με την κόρη μου Paola. Η γυναίκα μου παραμένει στο σπίτι.
Αποτέλεσμα εικόνας για nap anni 70, luca mantini
«Στην Paola, η οποία είναι κουρασμένη εξαιτίας των συναισθημάτων, της συγκίνησης, και ζητά να πάρει το ασανσέρ, λένε προκλητικά ότι δεν υπάρχουν ανελκυστήρες στις φυλακές, σχεδόν για να την κάνουν να καταλάβει ότι είναι και αυτή υπό κατηγορία ». Μας αφήνουν για ώρες σε ένα δωμάτιο και περιστασιακά ένας αξιωματικός έρχεται να με ρωτήσει τι ξέρω για τον γιο μου. Γιατί δεν του ζητώ να γυρίσει σπίτι; Πόσο καιρό λείπει από τη Νάπολη; Υποκριτικά, επιμένουν να μάθουν κάτι από μένα για το γιο μου. Είναι ερωτήσεις παγίδα επειδή ο Alberto είναι ήδη στα χέρια τους: τον χτυπούν και τον βασανίζουν. Εγώ είμαι που το αγνοώ.«Στη συνέχεια μαθαίνω, από τους δικηγόρους και τον Τύπο, ότι ο Alberto είναι τραυματισμένος. Οι καταγγελίες που έγιναν μπήκαν στο αρχείο διότι έγιναν εναντίον άγνωστων ατόμων. Άγνωστων!!! Τα βασανιστήρια που του προκάλεσαν, έγιναν σε δημόσιο γραφείο, όπου θα ήταν εύκολο, αν το ήθελαν μονάχα, να φθάσουν στους υπεύθυνους. «Από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε η απελπισία όλων μας. Ο γιος μου πλήρωσε με τη ζωή του τον αγώνα ενάντια στην ανισότητα και την αδικία. Μια ημέρα, ο γιος μου, ο Alberto μου και πολλοί άλλοι σαν αυτόν, θα παρουσιάσουν «τον λογαριασμό» σε όλους εκείνους, ισχυρούς και αδιάφορους, που καταπιέζουν, συντρίβουν και σκοτώνουν. Και ο »λογαριασμός» θα είναι αλμυρός, τσουχτερός.» (33).
ANTONIO LO MUSCIO: Executed by the police while disarmed in Rome on the 1st of July 1977. Militant of the NAP, 27 years old, worker, previously incarcerated, underground militant.
«Να τους ελευθερώσουμε όλους, Liberare tutti» (Pino Masi).
Υπάρχουν πολλοί σύντροφοι τους οποίους στερηθήκαμε επειδή αυτή η δικαιοσύνη τους θέλει φυλακισμένους Όμως είναι δίπλα δίπλα με άλλους προλετάριους που περνούν τη ζωή τους μέσα στα σωφρονιστικά ιδρύματα Οργανώνονται για να καταστήσουν τις φυλακές μια βάση αγώνα εναντίον των αφεντικών Για αυτό χρειάζονται και την δική μας ασπίδα αν εμείς παλέψουμε έξω για αυτούς θα είναι μια βοήθεια Να τους ελευθερώσουμε όλους σημαίνει να αγωνιζόμαστε ακόμη σημαίνει να οργανωνόμαστε χωρίς να χάσουμε μια ώρα Γουρούνια αφεντικά εσείς παραπλανάτε τους εαυτούς σας δεν φτάνουν οι φυλακές για να μας κρατήσουν έγκλειστους Ας δείξουμε στους εκμεταλλευτές μας ότι για καθέναν από εμάς έγκλειστο χίλιοι παλεύουν έξω Είμαστε όλοι παραβάτες και εγκληματίες μόνο για τα αφεντικά είμαστε όλοι σύντροφοι για την επανάσταση Και όλοι οι ρεφορμιστές που κάνουν τους πληροφοριοδότες μαζί με τα αφεντικά θα τους εξοντώσουμε Να τους ελευθερώσουμε όλους ..
Σχετική εικόνα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s