τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Μ. εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα – 11

Κι αφού με ρωτάς για γεγονότα σημαδιακά, για φυσιογνωμίες που σημάδεψαν τη ζωή μας, θα σου αναφέρω μερικά, πολύ επιγραμματικά μιας και μιλούν από μόνα τους :
Τζιαντζιάκομο Φελτρινέλλι. Έχει όλα αυτά που ονειρεύονται οι αστοί και γίνεται επαναστάτης. Τινάχτηκε στον αέρα την στιγμή που προετοιμάζει επίθεση, τον Μάρτη του ‘72, στις 14. Ιδρυτής των GAP, Ομάδων Αντάρτικης Δράσης.
Λούκα Μαντίνι. Σέρτζιο Ρομέο. Δολοφονήθηκαν σε ενέδρα από τους καραμπινιέρους στη Φλωρεντία το ‘74. Αποχωρούσαν από απαλλοτρίωση τράπεζας. NAP, Ένοπλοι Προλεταριακοί Πυρήνες.
Μάρα Καγκόλ. Ιούνης ‘75, εκτελείται από τους καραμπινιέρους μετά τη σύλληψής της, ύστερα από την απελευθέρωση μεγαλοεπιχειρηματία που είχαν απαγάγει οι Ερυθρές Ταξιαρχίες.
Άννα Μαρία Μαντίνι. Ιούλης ‘77. Δολοφονείται σε ενέδρα των καραμπινιέρων στη Ρώμη, αδελφή του Λούκα. ΝΑΡ.
Βάλτερ Αλαζία. Πέφτει μαχόμενος όταν πηγαίνουν να τον συλλάβουν. Μιλάνο, Δεκέμβρης του ‘76. Ερυθρές Ταξιαρχίες.
Ρομάνο Τονίνι. Πρίμα Λίνεα. Πρώτη Γραμμή. Δολοφονήθηκε αποχωρώντας από απαλλοτρίωση οπλοπωλείου τον Ιούλη του ‘77 κοντά στη Βαρέζε.
Τέλος, Μπάρμαρα Ατζαρόνι, Ματέο Καγκέτζι, Prima Linea. Δολοφονούνται στο Τορίνο τον Φλεβάρη του ‘79.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και συνεχίζεται.
Φυσικά εμβληματική η φυσιογνωμία του Ρενάτο Κούρτσιο και καθοριστική για τη συνέχεια η απαγωγή του Γραμματέα της Χριστιανο δημοκρατίας Άλντο Μόρο, όταν οι ΕΤ δείχνουν εξαιρετική επιχειρησιακή ικανότητα και το κράτος το πλέον απεχθές πρόσωπό του θυσιάζοντας τον άνθρωπο και προειδοποιώντας τους υπόλοιπους για το τι μέλει γενέσθαι στο μέλλον. Έδειξε το κράτος πόσο αιμοβόρο είναι κάνοντας την κοινωνία να καταλάβει, και σε όλους εμάς τον δρόμο που σκοπεύει να ακολουθήσει. Υπό τις ευλογίες των Αμερικανών και τις υποδείξεις τους.
Με εντυπωσιάζει, χρόνια μετά, η επιμονή των Ταξιαρχιών, με την απαγωγή του στρατηγού του ΝΑΤΟ Ντόζιερ, στη Βερόνα αν δεν κάνω λάθος.

Και ο Σέτζιο, μοναδικός. Ήρωας και ελευθερωτής, θυμίζει σε όλους ποιοι πραγματικά είμαστε! Αντιγράφω λοιπόν κάποια λόγια του Σέρτζιο όταν σχολίασε την ταινία ‘ΠΡΙΜΑ ΛΙΝΕΑ’ που προβλήθηκε στην Ιταλία τα τελευταία χρόνια :
‘’Και ακόμη, ο πατέρας μας είναι ευρέως ανιχνεύσιμος στις προσωπικές βιογραφίες και στα χρονικά, κοινωνικά και πολιτικά πλαίσια μέσα στα οποία γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε: ονομάζονταν κίνημα του ’77, το οποίο και αυτό, εξάλλου, ευτελίστηκε, ποινικοποιήθηκε και παρερμηνεύτηκε, και ακόμη και πριν από αυτό, για την πλειοψηφία αυτών που έδωσαν ζωή στην πρώτη Γραμμή, είναι ανιχνεύσιμος στην στράτευση στις ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς των αρχών της δεκαετίας του Εβδομήντα, ιδιαίτερα στην Lotta continua και την Potere operaio.

Η ‘μάνα’ μας, αντιθέτως, κατάγονταν από παλιότερη οικογένεια, έρχονταν από μια παλαιότερη οικογένεια, η οποία είχε διατρέξει και υπήρξε πολύ καρποφόρα καθ’ όλη τη διάρκεια του Εικοστού αιώνα. Το όνομά της ήταν: επαναστατική ρήξη. Μια συγκεκριμένη ουτοπία που ξεκίνησε από το σοβιετικό 17, αλλά η οποία είχε τις ρίζες της σταθερά ριζωμένες στη γαλλική εξέγερση του 18ου αιώνα και στα κινήματα και την αναρχική, προλεταριακή και σοσιαλιστική κουλτούρα του δέκατου ένατου αιώνα, στις προσδοκίες για ελευθερία, ισότητα , στην αδελφοσύνη και την κοινωνική δικαιοσύνη».

Canzone Arabbiatta, Nino Rota.

δώσε μου το πλάνο, ο Enrico Scuro και οι πιο αγαπημένες του φωτογραφίες για το κίνημα του ’77

Δημοσιεύτηκε στις 6 Φεβ 2015

Δημοσιεύτηκε στις 11 Μαρ 2012
o Enrico Scuro τεκμηριώνει με χιλιάδες φωτογραφίες το κίνημα στην Μπολόνια στα μέσα των χρόνων Εβδομήντα, που κορυφώθηκε τον περίφημο »μάρτιο ’77». Λήψεις που δημοσιεύτηκαν πρώτα στο Facebook και που στην συνέχεια συλλέχθηκαν σε ένα βιβλίο : «I ragazzi del ’77»

 

  • Έρχονται στο Ρέτζιο οι Genesis, είναι μεγάλη στιγμή για μένα μιας και μου αρέσουν ιδιαίτερα. Είναι ακόμη ενωμένοι, όλα τα αστέρια μαζί. Δίνουν φανταστική παράσταση στο ασφυκτικά γεμάτο κλειστό γήπεδο.

Είμαι ξανά μονάχος, για μια ακόμη φορά δεν ακολουθεί κάποιος, βρίσκομαι στο γήπεδο από νωρίς. Γίνεται χαμός, σχεδόν διπλάσιος κόσμος από αυτόν που χωρά, βρίσκεται στους γύρω δρόμους, τα εισιτήρια είναι εξαφανισμένα, πρέπει έτσι κι αλλιώς να μπούμε μέσα, υπάρχει υποχρέωση προς τους νέους, τους άνεργους, τους χαμηλόμισθους.
Η αστυνομία εμποδίζει την πρόσβαση, ξεσπούν συγκρούσεις.
Έχω γνωριστεί στο τραίνο με ένα παλικάρι, τώρα έχω και φίλο. Βρίσκουμε μια διέξοδο την ώρα που το πλήθος σπάει το πρώτο μπλόκο και ξεχύνεται προς τις εισόδους, που φυλάσσονται και αυτές.

Πλησιάζουμε στο τοίχωμα και γλιστράμε προς την πίσω πλευρά του γηπέδου, εκεί υπάρχει ερημιά. Σκαρφαλώνουμε προς τα παράθυρα που είναι ορθάνοιχτα για να αερίζεται ο χώρος που είναι κατάμεστος από νεαρούς, στις κερκίδες και στον αγωνιστικό χώρο, πανδαιμόνιο. Ο ένας κρέμεται πάνω στον άλλο σαν τσαμπιά από σταφύλια, αγόρια και κορίτσια ένα. Η ατμόσφαιρα είναι εκρηκτική, μας δίνουν ένα χέρι από τα πάνω και πηδούμε μέσα.
Η πρώτη μεγάλη συναυλία που παραβρίσκομαι στη ζωή μου. Χειμώνας του ‘74 ή το αργότερο ΄75. Ο κόσμος παραληρεί. Ο Πήτερ Γκάμπριελ απλά μοναδικός. Το κλίμα δεν περιγράφεται. Δυόμισι ώρες συγκρότημα και θεατές έχουν γίνει ένα. Εξαιρετικά επικοινωνιακοί οι καλλιτέχνες δημιουργούν τρομερή ατμόσφαιρα. Επιστρέψαμε στην Φλωρεντία εκστασιασμένοι.

Λίγους μήνες μετά συναντιόμαστε στην Πάρμα φιλοξενούμενοι εκείνου του φίλου σου που σπουδάζει Φαρμακευτική, του αγοριού από την πατρίδα σου Μιχάλη, του τόσο συμπαθούς που μας τρατάρει θαυμάσια για τρεις μέρες και δεν μας αφήνει να φύγουμε. Αν θυμάμαι καλά λέγεται Βασίλης και τον φωνάζουμε Μπαζίλιο. Σωστά ;

A Trick of the Tail, Genesis.

Χρόνια αργότερα ανεβαίνω και βορειότερα, στα ‘πεθερικά’ μου. Δυο τρεις φορές μάλιστα. Στα τελευταία αυτό χρειάστηκε για να χαθούν για λίγο τα ίχνη μου, λίγη απουσία κάνει καλό. Αυτή την τελευταία φορά μένω εκεί για καιρό. Οι φίλοι της Ρέας και ο αδελφός της, η οικογένειά της, όλοι, μου φέρονται άψογα, πάντοτε.
Νιώθω όμως έντονα τον ρατσισμό στο πετσί μου, αιωρείται στην ατμόσφαιρα της πόλης πολύ έντονα. Ξέρεις πως προέρχομαι από νότια κι εγώ, είμαι λίγο μελαχρινότερος από αυτούς. Δέχομαι συχνά σχόλια, σε διαφορετικά μέρη. Ακόμη και σε αυτή την συναυλία που δίνεται προς τιμή του Μπόμπ Μάρλεϊ στο κλειστό γυμναστήριο της πόλης, με μουσικές και προβολή ταινίας σε γιγαντοοθόνη την περίοδο των Γουέϊλερς. Πήγα να πάρω μπύρες στο αναψυκτήριο και μου ‘την πέφτουν λεκτικά.’
Και άλλη φορά, σε λαϊκό πανηγύρι, σε χωριό της περιοχής, παραλίγο να πιαστούμε στα χέρια δυο μεγάλες παρέες. Μας χωρίζουν οι ψυχραιμότεροι που μπαίνουν στη μέση.

Για να μη βαρύνω περισσότερο τους γονείς του κοριτσιού φιλοξενούμαι επίσης για κάποιες μέρες στο σπίτι της Άννας, του κοριτσιού του Λεονάρντο. Είναι τα παιδιά με τα οποία επισκεπτόμαστε καλοκαίρι την πόλη σου! Μας καλείς στην Ελλάδα και ερχόμαστε πέντε μαζί, αράξαμε για κάποιες μέρες στο Ακρωτήρι, έξω από την πόλη, κάτω από τα πεύκα. Θυμάσαι φαντάζομαι για τα παιδιά και την εποχή που σου μιλώ.
Μένουμε κατασκηνωμένοι μία εβδομάδα εκεί πέρα. Μετά οι υπόλοιποι περνούν Κωνσταντινούπολη κι εγώ μένω μαζί σου, στο σπίτι στην πόλη. Στο λιμάνι, πάνω από τα καφενεία,  παρέα με τον εξαιρετικό σου πατέρα.
Στην επιστροφή μένει και η Ρέα μαζί μας. Μας πηγαίνεις στη Θάσο όπου κατασκηνώνουμε ελεύθερα στην παραλία, έξω από το χωριό, πάνω σχεδόν στο νερό, κάτω από αρμυρίκι, κοντά σε κάμπινγκ που φιλοξενεί πολλούς Εγγλέζους, αυτό το θυμάμαι έντονα διότι κάθε νύχτα είναι σουρωμένοι και κάνουν φασαρία πολύ, μαλώνουν με όλους και μεταξύ τους.

Εκεί, ένα βράδυ σε κλαμπάκι, εσύ και η Ρέα κερδίζετε σε διαγωνισμό χορού το βραβείο, ένα όμορφο παραδοσιακό φόρεμα. Σας βραβεύει εκείνος ο συμπαθέστατος κύριος ο οποίος, σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, κυκλοφορεί στην πόλη σας καβάλα σε άλογο! Μεγάλη μούρη.

  • Η Άννα λοιπόν μου ανοίγει το σπιτικό της για μπόλικες μέρες το διάστημα που βρίσκομαι στον βορρά. Ένα φανταστικό κορίτσι, δεν το ξέχασα ποτές.
    Με γυρίζουν και γνωρίζω την περιοχή για τα καλά. Και η καλύτερή μου είναι όταν βουτάμε στα υπέροχα νερά σε εκείνη την φανταστική αμμουδιά, εκεί που εκβάλλει το ποτάμι τη δύναμή του στη θάλασσα. Σε μια όμορφη χρωματική απόχρωση, ούτε γλυκά ούτε αλμυρά επίσης. Μαγεία αληθινή.
    Θαυμάσια κρασιά παντού, τσίπουρα και ρακί.
    Σου ξαναμίλησα για τον μπαμπά της Ρέας, πρώην καταδρομέα και βατραχάνθρωπο. Μου δείχνει πως να κρατώ το όπλο έτσι ώστε να μην αφοπλίζομαι εύκολα.

Lively up yourself, Bob Marley.

Μιλάμε για θάλασσες, θυμάμαι τότες που αρπάζουν τους συντρόφους μου, σχεδόν όλους μαζί, Μάιο μήνα του ’79. Εμείς την έχουμε γλυτώσει προς το παρόν. Αποφασίζουμε, και καλά κάνουμε, κατόπιν συστάσεων, να την κάνουμε για κάποιο διάστημα, φεύγουμε προς γνώριμα μέρη, παραλία Τοσκάνης μεριά, παρά την ψύχρα και τον βροχερό καιρό. Μας πιάνει η καταιγίδα νυχτιάτικα σε εκείνη την οργανωμένη παραλία, καταφεύγουμε και στρώνουμε τους υπνόσακους στα σπιτάκια που χρησιμοποιούν τα καλοκαίρια οι λουόμενοι για να γδύνονται και να φυλάν τα πράγματά τους. Μακρόστενες ξύλινες κατασκευές, χωρούν με το ζόρι μια ξαπλώστρα κι εκεί πάνω απλώνουμε τους σάκους μας, και στην μέση εμείς αγκαλιασμένοι να τουρτουρίζουμε, δεν κλείσαμε μάτι όλη νύχτα από την υγρασία. Είναι και αυτή η στεναχώρια για την τύχη των φίλων μας….
Σάκος και αγκαλιά ζεσταίνουν. Η λύπη όμως….

Εκεί δίπλα μια πανέμορφη αμμουδιά γεμάτη πεύκα, κατεβαίνουν μέχρι κάτω και γλείφουν τα νερά.
Απλώνεται για πολλά χιλιόμετρα μέχρι που ξεκινά ο ανήφορος που θα φέρει στην Populonia. Από την μία ο δρόμος και από την άλλη η θάλασσα. Και στην μέση το πευκοδάσος.
Τα θυμάμαι σαν όνειρο, όμορφο αλλά θαμπό. Πολλά χρόνια πριν. Μια στενάχωρο, μια χαρούμενο. Πολλές στιγμές εκεί πέρα. Τώρα έχουν αρχίσει τα δύσκολα.

1984, Μανώλης Ρασούλης, Νίκος Παπάζογλου, Νίκος Ξυδάκης

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου κρύβομαι για να γλιτώσω απ’ του Ηρώδη το μαχαίρι.
Μισοτελειωμένος στη Χιροσίμα μου. Κάτι προγόνων ξύδι και χολή σ’ αυτήν την άδεια πόλη.
Εδώ στη ρωγμή του χρόνου θάβομαι για να μεστώσω μες του Διογένη το πυθάρι.
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου. Σχεδόν το βρέφος περπατά καθώς εσύ κουρνιάζεις.
Εδώ στη γιορτή του πόνου ντύνομαι να μην κρυώνω, του Ουλιάνωφ το μειδίαμα.
Σαντάλια του Χριστού φορώ στα πόδια μου. Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό μα εγώ θα αναστηθώ.

  • Χρειάζεται να επιχειρήσουμε εκτός Φλωρεντίας, στην όμορφη πολιτεία που και αυτήν διαπερνά το ποτάμι. Έχω ξαναπάει παλιότερα σε εκείνα τα μέρη, δεν μου είναι άγνωστη.
    Έτσι κι αλλιώς, ντόπιοι σύντροφοι έχουν ετοιμάσει κάποια σχέδια επί χάρτου, πρέπει όμως να τα δοκιμάσουμε και οι ίδιοι επί τόπου, να κάνουμε αυτοψία κλπ. Να περπατήσουμε τους δρόμους, να κάνουμε διορθώσεις, εάν χρειάζονταν, να κοιτάξουμε τις εναλλακτικές διαδρομές και πιθανές διαφυγές γενικότερα. Να τεστάρουμε από μόνοι μας, να βάλουμε σημάδια, να γνωρίσουμε τα τετράγωνα γύρω από το σημείο σαν την παλάμη μας. Να εξαντλήσουμε όλες τις πιθανότητες, να παίξουμε στα δάχτυλα τον χάρτη της περιοχής.
    Φτάνουμε ξεχωριστά, καταλύουμε σε διαφορετικά μέρη, θα επιχειρήσουμε πέντε, κάποιοι ντόπιοι θα παρακολουθούν από απόσταση μήπως και κάτι χρειαστεί.

Είμαστε πλέον έτοιμοι αφού έχουμε εξονυχιστικά αναλύσει τα πάντα. Γνωρίζουμε πλέον το εσωτερικό, από περιγραφές και σχέδια, σαν το σπίτι μας, την όλη περιοχή μέχρι τις μικρότερες λεπτομέρειες. Διασχίζουμε το ποτάμι την συγκεκριμένη ώρα χωρισμένοι στα δύο, εισβάλουμε και …γνωρίζεις όλα τα υπόλοιπα. Πάντα υπάρχει ένας καινούριος για να μάθει, οι υπόλοιποι ‘βετεράνοι’, έχουμε τον αέρα και την κατάλληλη ψυχολογία. Σε λιγάκι θα κάνουμε ειδικούς και τους αναγνώστες σου!
Εδώ όμως υπάρχει ένα απρόοπτο, κάπως ασυνήθιστο για την κατά τα άλλα τεταμένη ατμόσφαιρα που συνοδεύει τέτοιου είδους πράξεις. Είναι η γλυκιά, λιγάκι ευτραφής γραμματέας της εταιρείας η οποία, την ώρα που ο Αντρέα την δένει, του ψιθυρίζει κάτι στο αυτί και τρίβεται με νάζι επάνω του προκαλώντας μια κάποια σαστιμάρα στην αρχή που φυσικά εκτονώνει στη συνέχεια μέσα σε χαμόγελα και κάποια επιφωνήματα επιδοκιμασίας την ένταση. Τα πράγματα είναι σοβαρά, μια στιγμή χαλάρωσης δεν αρκεί για να χάσουμε τον έλεγχο.
Το χαμόγελο πάντως που μας ρίχνει το κορίτσι σπάει κόκαλα.

Τους κλείνω στην τουαλέτα, την σπρώχνει απαλά ο Αντρέα τελευταία για να συνεχίσω στα άλλα μου καθήκοντα όπως έχουμε σχεδιάσει, και να τους κλειδώνει μέσα. Εκείνη τη στιγμή λοιπόν του σκάει και ένα αναστεναγμό όλο υποσχέσεις που κάνει τον Σίλβιο να πνίξει το γέλιο που δεν άντεξε να κρατήσει μέσα του σε βήχα.
Η αλήθεια είναι πως αυτή η στιγμιαία αστειότητα βοηθά στο να χαλαρώσει κι άλλο η ένταση που έτσι κι αλλιώς συνοδεύει τον μαχητή την ώρα της δράσης.
Ολοκληρώνουμε και αποχωρούμε σκορπώντας φυλλάδια σε κάθε γωνία που στρίβουμε χωρισμένοι πάντα σε δύο γκρουπάκια, όπως προβλέπεται. Ο σχεδιασμός δεν μας έχει προδώσει μέχρι σήμερα, ούτε υπάρχουν απρόοπτα.
Οι ομάδες δουλεύουν άψογα.

Περπατούμε λίγο περισσότερο και διασχίζουμε το ποτάμι από διαφορετική γέφυρα αυτής των υπολοίπων μας συντρόφων. Ακούμε τις σειρήνες όταν πλέον βρισκόμαστε ασφαλείς πολύ μακριά, σχεδόν στα καταφύγια μας. Άσε που μπορεί να είναι και σύμπτωση, ποτέ δεν ξέρεις. Η ικανοποίηση πάντως ξεχυλίζει, σαν την πρώτη φορά.
Τώρα όμως που τα γεγονότα καθαρίζουν στο μυαλό μου περισσότερο πρέπει να διορθώσω πως τελικά τα πλάνα τα είχαμε φτιάξει ολοκληρωτικά εμείς, δεν υπήρξε ποτέ πρόταση από άλλους. Απλά, έχουμε ταξιδέψει νωρίτερα στην περιοχή δυο και περισσότερες φορές, παρακολουθούμε σχολαστικά ότι μας ενδιαφέρει, και ετοιμάζουμε την δράση από μόνοι μας.
Δυο- δυο, τρεις- τρεις, διαφορετικοί κάθε φορά. Όλοι οι σύντροφοι κάνουν όλα, είναι καταρτισμένοι πλήρως, ολοκληρωμένοι, δεν υπάρχουν ρόλοι.

Θυμάμαι στα ταξίδια μας δίνεται η δυνατότητα να κουβεντιάσουμε διεξοδικά, με τις ώρες, θέματα διαφορετικά, με συντρόφους με τους οποίους με τον καιρό έχουμε απομακρυνθεί λιγάκι, δεν γίνεται να συναντιόμαστε πλέον τόσο συχνά και τακτικά όσο παλαιότερα, δεν είμαστε όλη μέρα μαζί πλέον. Για ευνόητους λόγους.
Οι ντόπιοι απλά συμπληρώνουν κάποιες πινελιές, κυρίως όσον αφορά την εσωτερική διαμόρφωση των γραφείων και την κίνηση που υπάρχει.

Esperanza, Manu Chao.

Και με την ευκαιρία θα σου πω μοναχά δυο λόγια πάνω σε θέμα ευαίσθητο, που απασχολεί κάποιους και σηκώνει συζητήσεις και διαφοροποιήσεις. Είναι η δική μου γνώμη, τεσταρισμένη στη πράξη και στην καθημερινότητά μας.
Δεν γνωρίζω κανένα σύντροφο που να μην έχει περάσει όλα τα στάδια. Θα ήταν επικίνδυνος διαφορετικά.
Ο σύντροφος γίνεται πλήρης σιγά σιγά. Διαμορφώνεται σταδιακά. Κάνει και θα κάνει τα πάντα. Θα πάρει μέρος σε όλες τις διεργασίες της προετοιμασίας και της πράξης.
Την ώρα της δράσης, κάποιος πρέπει να ηγείται. Τελεία και παύλα. Δεν μπορείς να χώσεις τη μούρη σου στο λάκκο με τα λιοντάρια χωρίς πυξίδα. Δεν είναι όλοι ίδιοι, δεν κάνουν όλοι για όλα. Πρέπει να έχουμε το κουράγιο να παραδεχόμαστε την πικρή αλήθεια που λέει πως κάποιος γράφει καλύτερα και πως κάποιος άλλος παίρνει γρηγορότερα αποφάσεις, κάποιος έχει δυνατότερη προσωπικότητα. Οι ιδιοσυγκρασίες διαφέρουν.

«Games Without Frontiers»  Peter Gabriel.

Όλοι έχουμε λόγο, και ο λόγος μας μετρά το ίδιο. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, κι εγώ το σήμερα γνωρίζω, δεν δύνασαι να κάνεις αντάρτικο φτιάχνοντας συνέλευση στη μέση του δρόμου μόλις παρουσιαστεί το απρόοπτο και πρέπει να αποφασίσεις μέσα σε ένα δευτερόλεπτο για τη συνέχεια. Αυτός που παίρνει την πρωτοβουλία εκείνη την ώρα, ηγείται. Και είναι στο δικό σου χέρι να τον κρατάς μονίμως προσγειωμένο εάν δείξει τάσεις ελιτισμού, ηγεμονισμού ή όπως αλλιώς μπορούν να εμφανιστούν τάσεις διαχωρισμού.
Και να σου πω και κάτι άλλο. Αλλιώς νιώθω με τον Μάρκο στην ομάδα και αλλιώς με τον Άλεξ. Η σιγουριά που με κάνει να νιώθω ο ένας δεν μετριέται. Πως θα το αρνηθώ αυτό; Δεν ισοπεδώνονται τα πάντα. Όλοι έχουν τις ίδιες ευκαιρίες, δεν τα καταφέρνουν όμως όλοι το ίδιο. Κι εδώ μιλάμε για ζωές, για ασφάλεια. Εμείς δεν γουστάρουμε τις παράπλευρες απώλειες, σωστά; Δεν πηγαίνουμε στον πόλεμο ξυπόλητοι στ’ αγκάθια.

Οι ρόλοι δημιουργούνται από ανθρώπους που θέλουν ρόλους και θέσεις. Υπάρχουν επίσης επειδή κάποιοι τους ανέχονται. Εμείς δεν ανήκουμε σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Καταργούμε τους ρόλους, εκεί που είναι δυνατό, με τη συζήτηση. Στην πράξη, όχι στα λόγια. Αυτοί που τους καταργούν συζητώντας μάλλον δεν έχουν πράξει ποτέ.
Μπορεί να κάνω και λάθος. Στο ξαναείπα, όχι στις αυθεντίες. Δεν θα αρνηθώ όμως κάποιον που κάνει καλύτερο κολύμπι από εμένα. Που είναι πιο γρήγορος στην απόσταση, την καλύπτει δε και με ωραιότερο στυλ, πως να το κάνουμε !
Αυτά τα λίγα.

Θέλω να προσθέσω επίσης με την ευκαιρία πως νιώθω πολύ τυχερός που αυτά τα τόσο ενδιαφέροντα και ταραγμένα χρόνια βρέθηκα κι εγώ εκεί, μέσα στην καρδιά της αμφισβήτησης στην πράξη. Βέβαια, η δική μας πόλη δεν έχει την κεντρικότητα του Μιλάνο ή της Ρώμης, του Τορίνο ή της Νάπολι, είναι αλήθεια. Η σύγκρουση των δυο κόσμων παίχτηκε κυρίως σε αυτά εδώ τα μέρη, στις μεγαλουπόλεις του βορρά και του κέντρου.
Στάθηκε ένα τεράστιο σχολείο στη ζωή μου εκείνη η περίοδος απελευθερωτικόΑλληλεγγύης και αυτοδιαχείρισης. Αυτονομίας.
Ένα επαναστατικό εργαστήρι.
Και πολύ συνειδητά στεκόμαστε όλοι μας έξω από τις Ταξιαρχίες.
Ο λόγος λιγάκι ξύλινος. Η προοπτική πιο συγκεντρωτική, τριτοδιεθνιστική, εμείς σας ξαναείπα νομίζω, ήμασταν παιδιά της Παρισινής Κομούνας, πάντα μέσα στα κινήματα, ενεργοί.

Πότε άρχισε για εμάς η αντίστροφη μέτρηση; Όταν θελήσαμε να μοιάσουμε στις ερυθρές Ταξιαρχίες! Αυτή στάθηκε η απαρχή της ήττας μας, πολιτικής πρώτα, ηθικής βέβαια, επιχειρησιακής μετά!

CANCELLI DELLA MEMORIA 3 Asinara ed il ’77, η Αζινάρα και το ’77, καγκελόπορτες της μνήμης

Βέβαια θαυμάζουμε την επιχειρησιακή τους δυνατότητα. Είμαι όμως σίγουρος πως όσες φορές και να μου δινόταν η ευκαιρία εγώ θα στεκόμουν αλλού.
Με όλο τον σεβασμό προς τεράστιους ανθρώπους. Που κράτησαν και κρατούν εξαίσια, αξιοπρεπέστατη στάση. Μεγαλειώδη κάποιες φορές.
Απλά είμαστε αλλού.
Πιστεύω στην σύνθεση, όχι όμως με οποιοδήποτε κόστος. Δεν είναι αυτοσκοπός.
Νιώθω, με την διαίσθηση θα έλεγα, πως αν υπάρχει μια αλήθεια, είναι φτιαγμένη με χιλιάδες κομματάκια, σαν ένα πάζλ. Και είναι η αλήθεια του καθενός. Είναι η δική μας υποχρέωση, να βρούμε τον δικό μας, προσωπικό, αυτόνομο δρόμο, που θα πλησιάσει κοντά της, να την αγγίξουμε, να την γευτούμε, να μας κατακτήσει και να την κατακτήσουμε. Απελευθερωτικά.
Όλα τα κομμάτια είναι το ίδιο πολύτιμα, σπάνια, απαραίτητα. Με υπέροχο άρωμα και πολύχρωμα φτερά.
Κακό πράγμα ο σεχταρισμός, ο φανατισμός, ο διαχωρισμός.

Η πίστη στο σκοπό είναι καλή. Μονοπάτια όμως για την Ιθάκη υπάρχουν πολλά. Το ταξίδι προλεείναι όλα τα λεφτά.
Να διαλέξουμε ένα και να προχωρούμε. Με αποφασιστικότητα και εμπιστοσύνη.
Η αναβλητικότητα και η παθητικότητα δεν είναι καλοί φίλοι, έτσι νομίζω.
Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, θέλει και προσπάθεια, [βλέπεις πόσες επιρροές έχω από την κουλτούρα σας φίλε μου! ]. Ο καθείς έχει ξεχωριστές δεξιότητες και πρέπει να τις καταθέσει στον κοινό σκοπό, στο κοινό όραμα.
Για να ελευθερωθούμε από την καταδυνάστευση του εμπορεύματος.
Οι δρόμοι, οι απόψεις είναι σεβαστές.

Ο συγκεντρωτισμός βλάπτει.
Κάποιες απόψεις επίσης. Ο μιλιταρισμός ας πούμε.
Με το χέρι στην καρδιά λοιπόν λέγω πως αυτοί ξέφυγαν.
Άσε που έχουν θεώρηση για το σήμερα και το αύριο διαμετρικά αντίθετη από την δική μας.
Το άλμα προς τα μπρος που επιχείρησαν μας κολλά με την πλάτη στον τοίχο. Βάζουμε φυσικά κι εμείς το χεράκι μας όπως ξαναείπα. Και βγάζουμε τα ματάκια μας.
Την ώρα που ο αντίπαλος ενώνει όλες του τις δυνάμεις, επιστρατεύει και τις τελευταίες του εφεδρείες κάτω από την απαίσια ομπρέλα του, εμείς είμαστε χωρισμένοι, τρωγόμαστε μεταξύ μας. Από πολλούς προδομένοι. Και ακόμα χειρότερα, μας έχουν παρατήσει οι φυσικοί μας σύμμαχοι. Μας εγκατέλειψαν οι αδύναμοι, οι καταπιεσμένοι, οι προλετάριοι, οι εκμεταλλευόμενοι. Οι από κάτω.

Οι σύγχρονοι δούλοι δεν είναι πια μαζί μας, στην πλειοψηφία τους.
Δυστυχώς το ίδιο γίνεται και σήμερα. Είναι η άτυπη συμμαχία εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων που εξασφαλίζει ασυλία στο μεγάλο κεφάλαιο και στους λακέδες του.
Το ότι φοβόμαστε κάποια πράγματα δεν σημαίνει πως έχουμε δίκιο απέναντί τους.

Kill me, Feel me The Who

Λόγια της Εξέγερσης

Μιχάλης Κατσαρός, Aντισταθείτε

Αντισταθείτεσ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκικαι λέει: καλά είμαι εδώ.Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτικαι λέει: Δόξα σοι ο Θεός.Αντισταθείτεστον περσικό τάπητα των πολυκατοικιώνστον κοντό άνθρωπο του γραφείουστην εταιρεία εισαγωγαί – εξαγωγαίστην κρατική εκπαίδευσηστο φόροσε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες
ατελείωτες τις παρελάσεις
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές στις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

Bertold Brecht, Μήνυμα του ετοιμοθάνατου ποιητή στη νεολαία

Εσείς οί νέοι άνθρωποι των εποχών πού έρχονται
Καί της καινούργιας χαραυγής πάνω στίς πολιτείες
Πού δέ χτίστηκαν ακόμα, καί σεις
Πού δέ γεννηθήκατε, άκούστε τώρα
Τη φωνή τή δική μου, πού πέθανα
Όχι δοξασμένα.
‘Αλλά
Σάν τόν αγρότη πού δέν όργωσε τό χωράφι του
Καί τόν χτίστη πού ξετσίπωτα τό ‘βαλε στά πόδια
Σάν είδε την τρύπια στέγη,
Έτσι κ’ εγώ,
Δέ βάδισα μέ τήν εποχή μου, ξόδεψα τίς μέρες μου,

Καί τώρα πρέπει νά σας παρακαλέσω
Νά πείτε εσείς αυτά πού δέν ειπώθηκαν,
Νά κάνετε αυτά πού δέν έγιναν, καί μένα
Γρήγορα νά μέ ξεχάσετε, σας παρακαλώ,
Γιά νά μήν παρασύρει καί σας
Τό δικό μου κακό παράδειγμα.
Αχ, γιατί κάθησα στων στείρων τό τραπέζι
Τρώγοντας τό φαΐ
Πού αυτοί δέν ετοίμασαν;
Αχ, γιατί ξόδεψα τά καλύτερα μου λόγια
Στη δική τους
Έξω όμως
Διάβαιναν οι άδίδαχτοι
Διψασμένοι νά μάθουν.
Αχ, γιατί
Τά τραγούδια μου δέν υψώνονται στά μέρη εκείνα
Πού θρέφουν τίς πολιτείες, εκεi
Πού ναυπηγούνται τά καράβια;
Γιατί δέν υψώνονται
Απ’ τίς γρήγορες ατμομηχανές
Σάν τόν καπνό
Πού αφήνουν πίσω τους στόν ορίζοντα;
Εκείνων πού είναι χρήσιμοι καί δημιουργικοί.
Ούτε μιά λέξη
Δέν ξέρω νά πω σέ σας, γενιές των εποχών πού έρχονται,
Μήτε μιά υπόδειξη δε θά μπορούσα νά σάς κάνω
Μέ δάχτυλο τρεμάμενο,
Γιατί πώς τό δρόμο νά δείξει
Αυτός πού δέν τόν διάβηκε!
Έτσι σπατάλησα άλλο δέ μένει
Παρά νά σας ζητήσω
Νά μή δώσετε προσοχή σε λέξεις
Πού βγαίνουν άπό τό δικό μας
Σάπιο στόμα, μήτε καί συμβουλή
Καμιά νά μή δεχτείτε
‘Απ’ αυτούς πού στάθηκαν τόσο ανίκανοι,
‘Αλλά μόνοι σας ν’ αποφασίσετε
Ποιό τό καλό γιά σάς καί τί σάς βοηθάει
Τόν τόπο νά χτίσετε πού εμείς αφήσαμε
Νά ρημάξει σάν τήν πανούκλα,
Καί γιά νά κάνετε τίς πολιτείες
Κατοικήσιμες.

 

 

8

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers:
Αρέσει σε %d bloggers: