σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Πότε Ιησούς κι Ιούδας

Σήμερα ετοιμάζουμε τις βαλίτσες. Δυο μέρες μετά, ξημερώματα, το αεροπλάνο για το προτεκτοράτο. Ό,τι κρατάς στο χέρι σου, μετράει για ένα, ανεξαρτήτως μεγέθους. Μονάχα ότι κρύψεις μέσα στον κώλo σου ξεφεύγει του κανόνα της Easy Jet, κι αυτό υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα σε ψάξουν περισσότερο από το συνηθισμένο στο αεροδρόμιο.

Υπάρχουν φορές, βέβαια, που αισθάνομαι ότι κουβαλώ μαζί μου συνεχώς ένα μεγάλο μπαούλο που δεν μπορεί να ανοίξει ποτέ χωρίς να καταστραφεί, αφού το κλειδί που το ανοίγει βρίσκεται για έναν περίεργο λόγο μέσα στο ίδιο το κλειδωμένο μπαούλο.

Άλλες φορές αυτό με ενοχλεί, άλλες με εξοργίζει, κι άλλες με αφήνει παγερά αδιάφορο.

Απλά, σέρνω μαζί μου το κλειδωμένο μπαούλο μου χωρίς πολλά λόγια ή σκέψεις.

Το κλειδωμένο μπαούλο που ο καθένας μας κουβαλά για χρόνια μαζί του, χωρίς να μπορεί ή χωρίς να τολμά να το ανοίξει ή να το παρατήσει σε κάποιο αεροδρόμιο, σταθμό τρένου ή λιμάνι και να φύγει βιαστικά χωρίς να κοιτάξει ούτε μια φορά πίσω του, είναι η μια πλευρά της σύγχρονης πραγματικότητας.

Η άλλη πλευρά είναι η συλλογικότητα μιας κοινωνίας που δεν δρα συλλογικά, όμως εξακολουθεί να προσποιείται ότι το κάνει.

Ουσιαστικά, οι σημερινές κοινωνίες των ανθρώπων έχουν μετατραπεί από τους ίδιους τους ανθρώπους σε αυτοσχέδια στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η ποιότητα των εγκαταστάσεων μονάχα αλλάζει από στρατόπεδο σε στρατόπεδο και η ποσότητα του φαγητού.

Σε μερικά από αυτά, οι έγκλειστοι εκλέγουν και την διοίκηση του στρατοπέδου, μα αυτό αποτελεί την εξαίρεση στον παγκόσμιο κανόνα.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν είναι εντελώς ασήμαντα και σε πολλές περιπτώσεις κάνουν την διαφορά μεταξύ των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αναγκάζοντας πολλούς έγκλειστους από το ένα στρατόπεδο να επιχειρούν την παράνομη μεταγωγή τους σε κάποιο άλλο.

Οι σύγχρονες μεταναστευτικές ροές, όπως λέγονται.

Σε γενικές γραμμές, οι βασικές αρχές διοίκησης όλων των στρατοπέδων συγκέντρωσης που ακούν στα διάφορα ονόματα «εθνικών» κρατών παραμένουν κοινές.

Αχαλίνωτη ελευθερία της αγοράς μαζί με απόλυτο συγκεντρωτισμό στα ανώτερα κλιμάκια της οικονομικής διακυβέρνησης, πολιτικοί υπηρέτες των οικονομικών ελίτ, κατ’ όνομα «πολίτες», που είναι ελεύθεροι στα social media και δούλοι στην κοινωνική ιεραρχία.

Τα προηγούμενα «σοσιαλιστικά» πειράματα διακυβέρνησης κάποιων στρατοπέδων μόνο σοσιαλιστικά δεν ήταν στην ουσία τους.

Ακόμα και στις περιπτώσεις εκείνες όπου οι προθέσεις ήταν στην εκκίνηση αγαθές, το πείραμα απέτυχε παταγωδώς και αυτό είναι πια πασιφανές σε όποιον μπορεί τουλάχιστον να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά.

Το αδιανόητο δεν είναι η αποτυχία του πειράματος, αλλά η αδυναμία των ανθρώπων να αναλύσουν και να βγάλουν τα αναγκαία συμπεράσματα από το αποτυχημένο πείραμα και η απροθυμία τους να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό που να στοχεύει στο ίδιο ζητούμενο, την ελευθερία του ανθρώπου.

Μεγαλώνοντας, πάντως, τείνω να πιστεύω πως η αχίλλειος πτέρνα των καλών και προοδευτικών ανθρώπων δεν είναι άλλη από την αδυναμία τους να αποδεχτούν το γεγονός πως και οι άλλοι συνάνθρωποί τους έχουν παρόμοιες επιθυμίες και ανάλογα δικαιώματα.

Όσο πιο πολύ πεπεισμένοι είμαστε για την ορθότητα των απόψεων μας, τόσο περισσότερο δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε τον απέναντι ως ίσο.

Κι όλα αυτά φαίνονται πιο έντονα τις μέρες των εορτών.

Στην εποχή μας, άλλωστε, τα Χριστούγεννα έρχονται από τις αρχές του Νοέμβρη στο όνομα του θεού της κατανάλωσης.

Καταναλώνω, άρα υπάρχω. Όχι μόνο τις εορτές, μα και ολόκληρο τον χρόνο.

Τα αρχαία χρόνια κάποιος θεός γεννιόταν την μέρα του χειμερινού ηλιοστασίου, ο Ήλιος, ο Δίας, ο Μίθρας, ο Ιησούς.

Η γέννηση συνδέονταν άρρηκτα με το μεγάλωμα της ημέρας.

Η παγανιστική «Natalis invicti», η γέννηση δηλαδή του ακατανίκητου ήλιου άλλαζε απλά ονόματα ανάλογα με την κυρίαρχη θρησκεία.

Στις 25 του Δεκέμβρη, η μέρα αρχίζει να μεγαλώνει και το καλοκαίρι που τόσο πολύ αγαπάς, Πιτσιρίκο μου, έρχεται πιο κοντά.

Χρόνια πολλά, Πιτσιρίκο!

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, ζούμε την εποχή της απόλυτης παράνοιας. Απόλυτη σύγκρουση ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην περιγραφή της. Βέβαια, έχει ένα ενδιαφέρον αυτό. Όταν ο Πάπας εκμεταλλεύεται τα Χριστούγεννα για να ζητήσει λιγότερη απληστία και κατανάλωση -επειδή έχει αντιληφθεί πως το εμπόρευμα του χριστιανισμού είναι στα αζήτητα και σε λίγο στις εκκλησίες δεν θα πατάνε ούτε οι παπάδες-, καταλαβαίνεις πως ζούμε σε έναν εντελώς νέο κόσμο, τον οποίο ερνηνεύουμε με παλιά εργαλεία. Για μένα, αυτό είναι το πρόβλημα: ότι αδυνατούμε να αντιληφθούμε και να ερμηνεύσουμε τον νέο κόσμο με σύγχρονο τρόπο. Έχουμε μείνει στον περασμένο αιώνα. Δεν πειράζει, είναι τέτοια η ταχύτητα της αλλαγής, που θα μας αναγκάσει να την αντιληφθούμε όπως πραγματικά είναι. Το φως θα νικήσει τα σκοτάδια. Πάντα έτσι γίνεται. Αργά ή γρήγορα. Χρόνια πολλά, Ηλία. Και καλό ταξίδι. Σε περιμένω. Την αγάπη μου.)

Read more: https://pitsirikos.net/2018/12/%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B5-%CE%B9%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B9-%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B1%CF%82/#ixzz5an19UubG

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s