βιβλία-libri

Φτάνει να μην κοιτάξουμε αλλού, να μην αποτραβήξουμε το βλέμμα μας

της Barbara Balzerani

[‘Είμαστε στην ευχάριστη θέση να λάβουμε και να δημοσιεύσουμε ένα απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο της Barbara Balzerani, Επιστολή προς τον πατέρα μου-Lettera a mio padre, που σύντομα θα δημοσιευθεί για τον DeriveApprodi. Ωστόσο δεδομένης της επικαιρότητας και του ενδιαφέροντος του θέματος επιλέξαμε να το δημοσιεύσουμε ως «παρέμβαση»’. S.M.]

Λες ότι ήταν πάντα έτσι. Πως αυτή η φύση εξαπολύει περιοδικά ανεξέλεγκτες δυνάμεις. Αλλά δεν είναι πάντοτε το ίδιο. Ποτέ όπως σε αυτό το τελευταίο μέρος του χρόνου μια χούφτα ισχυρών, μόνο στο βαθμό που υπάρχουν, κατευθύνουν τη μοίρα όλων. Τα αγριογούρουνα περπατούν στους δρόμους της Ρώμης. Στους κάδους των σκουπιδιών μας γλάροι συναγωνίζονται σε χαμηλές πτήσεις. Οι αρουραίοι και οι λύκοι μας ανταγωνίζονται για τους πόρους και τον χώρο. Δεν αποτελούν αξιοθέατα για τους τουρίστες. Είναι τα προηγμένα τμήματα των νέων ιών που ξυπνά ο πλανητικός πυρετός. Είναι ένα σημάδι για το πόσο άθλιο έχει καταντήσει το περιβάλλον διαβίωσης, δικής μας και δικής τους, πως διακυβεύονται σε μεγάλο βαθμό οι ανοσοποιητικές άμυνες του καθενός. Και το ότι εμείς οι δυτικοί δεν αναστατωνόμαστε πλέον από τον προγονικό τρόμο των φιδιών ή των νυχτερίδων δεν εξαλείφει το γεγονός ότι είναι η ανώμαλη συνύπαρξη μεταξύ των ανθρώπων και των άλλων ειδών που προκαλεί τις επανειλημμένες επιδημίες. Οι παραγωγικές καταπατήσεις μας. Το ζωάκι που κρέμεται από το ταβάνι μιας σκοτεινής σπηλιάς δεν θα μπορούσε να βλάψει εάν ορισμένες ανθρώπινες δραστηριότητες δεν είχαν ενεργήσει ως συμπλέκτης. Όλα σχετίζονται με την καπιταλιστική λογική της καταστροφής των συνθηκών διαβίωσης των οικοσυστημάτων. Αυτή, σε μια ακόμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, θα βάλει σε τάξη τις σειρές ώστε να στείλουν το τελευταίο εμβόλιο στην κυκλοφορία, μέχρι να τελειώσουν τα αποθέματα. Και πάλι από την αρχή. Κάτι θα είχαν να μας πουν οι τυφλοί του Brughel, αν και, μετά την τελευταία αποτυχημένη επανάσταση, φαίνεται ότι ακόμη και το να σκεφτούμε να απελευθερωθούμε από τον παραγωγικίστικο ιό που ευδοκιμεί στο σύστημα της ζωής μας έχει καταστεί αδύνατο. Κι όμως η μυθοποίηση της επιστημονικίστικης και τεχνολογικής προόδου έχει δώσει πλατιά επίδειξη όχι μόνο για τη βλαπτικότητα της αλλά και για την απόκρυψη της γνώσης που δεν συνδέεται με τους εταιρικούς ισολογισμούς.
Ο λαμπερός γίγαντας της παραγωγής και της παγκόσμιας αγοράς στηρίζεται επάνω σε έναν κόσμο εκμετάλλευσης, μιζέριας και καταστροφών που εγγυώνται τη λειτουργία του. Το να βρούμε τρόπους να σταματήσουμε να τον υποστηρίζουμε και να τον δούμε να καταρρέει δεν είναι πλέον το έργο της κατάληψης ενός χειμερινού ανακτόρου. Ίσως θα χρειαστεί να τον θρυμματίσουμε σε πολλά μέρη, να τον βλάψουμε διαβρώνοντας τα θεμέλια του. Να κατακτήσουμε ξανά τη γνώση της λειτουργίας του μέσα από μια συστηματική δολιοφθορά, αρπάζοντας την μέσα από τα χέρια των αδρά αμειβομένων εμπειρογνωμόνων. Όσο δύσκολο μπορεί να είναι, κάτι μπορούμε να κάνουμε αμέσως. Να σταματήσουμε να επαναλαμβάνουμε τα λόγια και να υποστηρίζουμε όσους μιλούν για μια επικείμενη καταστροφή και εξαπλώνουν λόγους ελπίδας πως οι υπεύθυνοι για την καταστροφή θα είναι αυτοί που θα μας δώσουν τη λύση. Αυτούς που δραματοποιούν την κατάσταση του πλανήτη και ψάχνουν να βρουν τρόπους για να αποκαταστήσουν τη ζημιά τέτοιους που να βοηθούν τη διατήρηση του υπάρχοντος.
Εάν ήσουν ακόμα εκεί θα μπορούσες να αποκαλύψεις την απροκάλυπτη εξαπάτηση πίσω από τις βιομηχανικές καινοτομίες που θα έπρεπε να καθαρίζουν τον αέρα από τα δηλητηριώδη αέρια. Για παράδειγμα θα μπορούσες να εξηγήσεις πώς λειτουργεί ένας κινητήρας και από τι τροφοδοτούνται τα πολύ δοξασμένα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τελευταία ανακάλυψη της πράσινης επιχειρηματικότητας. Πως βρίσκονται κάτω από τη βλακεία του παραμυθιού όμορφες και έτοιμες οι μπαταρίες που έχουν τα πάντα εκτός από την ποιότητα πως δεν ρυπαίνουν. Με τη βοήθεια σου θα μπορούσαμε να καταλάβουμε πόση ενέργεια χρειάζεται για την παραγωγή τους, από τι τροφοδοτούνται, πόσες χρειάζονται. Θα μάθουμε ότι η πρώτη ύλη δεν είναι το μαγικό λαχανικό. Πως, αν και το παραμύθι έχει παιδάκια ως πρωταγωνιστές, αυτά δεν περνούν τις μέρες τους ζώντας περιπέτειες αλλά εξάγοντας κοβάλτιο για μερικά ψιλά. Ότι πολλά από αυτά πεθαίνουν. Πως είναι παιδιά από την Αφρική πολύ μικρής ηλικίας. Πως οι εξαντλημένες μπαταρίες, μαζί με τηλέφωνα και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές, θα επιστρέψουν στις χώρες τους ως ειδικά απόβλητα αδύνατης επεξεργασίας . Ότι στους πολέμους για το πετρέλαιο θα προστεθούν εκείνοι για το νέο χρυσό με γκρι ραβδώσεις. Που έχουν ήδη αρχίσει.
Πρόσωπα που δεν είναι τόσο δύσκολο να δούμε στις μέρες μας θωρακισμένες από την αδιαφορία.
Θα ήταν αρκετό να μην αποτραβήξουμε το βλέμμα μας.
Μην εκπλήσσεσαι. Με διάφορους τρόπους στον κόσμο πεθαίνουμε επάνω στον στρωμένο βωμό του θεού κατανάλωση. Δεν θα μπορούσες ποτέ να το πιστέψεις στα χρόνια των αγώνων σου για το απαραίτητο. Τώρα που η μανία της καπιταλιστικής παραγωγής έχει καθαρίσει τόσες πολλές ομίχλες, μπορούμε να δούμε με λίγο περισσότερη σαφήνεια πώς τα κράτη με τα σύνορά τους, οι ιδιοκτησίες της γης με τους φράκτες τους, η παραγωγή με την εκμετάλλευση της εργασίας και των εδαφών, οι βιοτεχνολογίες έφεραν στο ίσως τη συνέχιση της ζωής. Ίσως ήρθε η ώρα να γιορτάσουμε την αποτυχία αυτής της μηχανής θανάτου που δεν μπορεί να ξεθάψει καμία οικολογική εκδοχή. Να μπλοκάρουμε τη λειτουργία της. Ακόμα και χωρίς όλα τα φινιρίσματα του προγράμματος, αυτή είναι η ώρα. Για τους παράνομους, τους μη κανονικούς, τους κομμουνάρους, τους ινδιάνους, τους πεταμένους. Tη ζύμη που μας φέρνει στο ύψος μιας άλλης, εξ ολοκλήρου ανθρώπινης ιστορίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s