φυλακές, carcere

Ένα μήνα μετά

του Alexik

Απόψε ονειρεύτηκα.
Συνήθως πρόκειται για εφιάλτες, αλλά αυτή τη νύχτα ήταν διαφορετικά.
Ονειρεύτηκα ότι ήμασταν μαζί, εγώ, η γυναίκα μου και τα παιδιά μου, και γελούσαμε, έξω από εδώ, σε μια ημέρα γεμάτη ήλιο.
Ήταν όμορφο. Από τότε που μας έκοψαν τα επισκεπτήρια, μπορώ μόνο να ονειρεύομαι πως τους βλέπω.
Δυστυχώς δεν συμβαίνει συχνά, και επειδή προσπαθώ να μην κοιμάμαι.
Το βράδυ μένω στην άμυνα, σε περίπτωση που αποφασίσουν να μπουν στο κελί για να με προκαλέσουν με κάποιο πρόσχημα.
Ή ακόμα και χωρίς πρόσχημα, μόνο για να διασκεδάσουν.
Αλλά δεν είναι η μόνη ένταση που με κρατάει ξύπνιο.

Εδώ και σχεδόν ένα μήνα ονειρεύομαι να ασφυκτιώ, με τα πνευμόνια μου να πνίγονται μες τον καπνό της φωτιάς και των δακρυγόνων. Ακόμα ονειρεύομαι να τους έχω επάνω μου πολλούς, με τα χτυπήματα να πέφτουν βροχή στο κεφάλι μου, τις κλωτσιές, τα φτυσίματα, τη ζέστη του αίματος μου που στάζει, και τον φόβο πως η ζωή μου τελειώνει με αυτό τον τρόπο.

Δεν θέλω να κοιμηθώ. Τα υπνωτικά που μου δίνουν τα πετώ.
Θα με βοηθούσαν να νιώσω λιγότερο τον πόνο, αλλά τα πετάω έτσι κι αλλιώς, κάτι που έχει μειωθεί πολύ σε σύγκριση με πριν από ένα μήνα.
Και μετά τον χρειάζομαι τον πόνο.
Μαζί με το κρύο, την πείνα και τη μυρωδιά μου με βοηθά να παραμένω σε εγρήγορση.

Μας μετέφεραν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, φέροντες τα ρούχα που φορούσαμε επάνω μας ως τη μόνη αποσκευή που επέτρεψαν.
Τα ίδια ρούχα που φορούμε ακόμα εδώ μέσα, κλεισμένοι στα κελιά χωρίς σεντόνια, χωρίς κουβέρτες, χωρίς θέρμανση, χωρίς αλλαξιές ρούχων.
Το φαγητό είναι κρύο και δεν τρώγεται, και όντως δεν το τρώμε, έστω και αν δεν έχουμε άλλη εναλλακτική λύση, διότι ακόμη και τα ψώνια απαγορεύονται, με γελοίες προφάσεις.
Η απομόνωση είναι εικοσιτετράωρη, H24.
Λένε ότι πρόκειται για μιαν «υγιεινή απομόνωση» και το βρίσκω πολύ υγιεινό να μας εμποδίζουν να αλλάξουμε εσώρουχα, εδώ και ένα μήνα τώρα.
Θα είναι για να αποτρέψουμε τον κοροναϊό που μας κρατούν υποσιτιζόμενους, που μας κάνουν να αρρωσταίνουμε από το κρύο, οπότε ίσως όταν φτάσει να μας βρει πλέον νεκρούς, και στη φυλακή δεν καταστρέφουμε τα στατιστικά τους.
Άλλωστε, μας λένε ότι, αν πεθάνουμε θα ευχαριστηθούν.
Δεν θεωρούμαστε όλοι ταραξίες, επαναστατημένοι, εξάλλου.
Ξέρουν ότι μεταφερθήκαμε μαζικά, ακόμη και από τα κελιά και τα τμήματα που δεν είχαν συμμετάσχει στις μέρες του θυμού.
Προορισμός Parma, Sassari, Aosta, Porto Azzurro, San Gimignano, Alessandria, Vercelli, Trento, Marino del Tronto…
Στην πλειονότητα φυλακές υψίστης ασφαλείας, ή με ένα καλό ιστορικό ξυλοδαρμών και αυτοκτονιών, όπως η φυλακή του Trento. Που μετέφεραν τον Ghazi, αν δεν είχε πεθάνει στο δρόμο.
Σαράντα από εμάς καταλήξαμε στο San Gimignano, όπου πριν από έξι μήνες δεκαπέντε φύλακες διερευνήθηκαν για βασανιστήρια, quindici agenti sono stati indagati per torture, αλλά μόνο τέσσερις τέθηκαν σε αναστολή εργασίας από την υπηρεσία. Έτσι λοιπόν, υποθέτω, τι ωραία επιτροπή υποδοχής.
Για άλλους, στο Sassari, στο Porto Azzurro, οι γυναίκες, όταν θα είναι επιτρεπτό, θα πρέπει να διασχίσουν εκατοντάδες χιλιόμετρα γης και στη συνέχεια και τη θάλασσα.

Οι γυναίκες, μας έψαχναν για μέρες, τρελαμένες, γιατί δεν τους έλεγαν πού καταλήξαμε μετά την εξέγερση.
Στις 8 μαρτίου καθόλου μιμόζες. Την πέρασαν εκείνη την μέρα μπροστά από τις πύλες, βλέποντας τον καπνό να μαυρίζει τους τοίχους, τα σώματα να σέρνονται στην αυλή, και την θλιβερή πομπή των φορτηγών, των μπατσικών, των ασθενοφόρων και των αυτοκινήτων απ’ τα γραφεία κηδειών.
Μας άκουσαν να ουρλιάζουμε, και φώναξαν κι εκείνες, πιο δυνατά από τον έλικα του ελικοπτέρου, φοβούμενες πως θα καιγόμασταν ζωντανοί, από τον φόβο ότι θα μας χτυπούσαν μέχρι θανάτου, φοβούμενες ότι ο άνθρωπος που αγαπούσαν βρίσκονταν κάτω από το σεντόνι.
Στη συνέχεια άρχισαν να κυνηγούν τα ίχνη των μεταφορών μας, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουν τις σιωπές και τα αντιφατικά νέα των διοικήσεων, μες την αγωνία γιατί εν τω μεταξύ ο κατάλογος των νεκρών μεγάλωνε, όπως και αυτή των κρατουμένων που έχουν ήδη μεταφερθεί.
Όταν κατάφεραν να μας βρουν, έπρεπε να αγωνιστούν και πάλι για να αρπάξουν το δικαίωμα σε ένα τηλεφώνημα.
Έκλαψαν από θυμό όταν τους έστειλαν πίσω τα δέματα που απορρίφθηκαν, εκείνα που είχαν στείλει με ρούχα που μοσχομύριζαν πλυμένα και το καλύτερο φαγητό.
Κάποιες το είχαν βγάλει από το στόμα τους.
Δεν υπάρχουν πλούσιοι στη φυλακή, ή αν υπάρχουν, δεν τους γνώρισα.
Οι γυναίκες μας σκοτώνονται στη δουλειά, για να τη βγάλουν, για να μας ζήσουν, αλλά με το εγωπαραμενωστοσπίτι # iorestoacasa η δουλειά εξαφανίζεται, και τα χρήματα για το φαγητό επίσης.
Ας μη μιλήσουμε γι αυτά που χρειάζονται για τον δικηγόρο.

Για είκοσι μέρες δεν μας επέτρεψαν να τις ακούσουμε.
Και να πούμε ότι στις αρχές μαρτίου, όταν τα επισκεπτήρια είχαν διακοπεί, μας είχαν επαναλάβει μέχρι ναυτίας ότι σε αντάλλαγμα θα μας άφηναν ελεύθερα τα τηλεφωνήματα και τις βιντεοκλήσεις μέσω skype.
Προφανώς, κατά την κρίση της διοίκησης των φυλακών.
Μπορεί να είναι σύμπτωση, αλλά χρειάζεται πολύς χρόνος για να καταφέρουμε μια βιντεοκλήση.
Ο χρόνος που απαιτείται για να εξαφανιστούν τα σημάδια από πάνω μας.
Όσο για τις κλήσεις, δικαιούμαστε δέκα λεπτά στο τηλέφωνο αντί μια ωριαία επίσκεψη, δέκα λεπτά κατά τα οποία η γυναίκα σου, τα παιδιά σου και η μητέρα σου πρέπει να αρκεστούν στο δικαίωμα να σου πουν μια λέξη.
Τηλεφωνήματα στα οποία δεν έχεις καν το χρόνο να εξηγήσεις πώς είσαι, αλλά ίσως είναι καλύτερα έτσι. Γιατί πως να πεις στη μάνα αυτά που σου κάνουν;

Εν τω μεταξύ, όπως είχαμε προβλέψει, η πανδημία τρέχει ανάμεσα στα κάγκελα. Περίπου 200 από τους φρουρούς μολύνθηκαν, και δεν μετριούνται οι νοσηλευτές και οι γιατροί της σωφρονιστικής υγείας.
Οι τηλεεκπομπές ειδήσεων τείνουν να μην μιλούν για εμάς.
Ο Vincenzo Sucato είναι ο δικός μας πρώτος νεκρός, αλλά οι φυλακές της μετάδοσης πολλαπλασιάζονται: Bologna, Voghera, Lecce, Milano, Napoli, Pavia, Trento, Brindisi, Sulmona, Santa Maria Capua Vetere …

Στη Modena, η είδηση του πρώτου θετικού είχε ήδη φθάσει πριν από ένα μήνα, επιβεβαιωμένη από την ASL, και προκάλεσε την έκρηξη του φόβου και της οργής.

Φόβος πως η ποινή σου, ίσως για ένα έγκλημα ανοησίας, μπορεί να μετατραπεί σε θανατική ποινή, χωρίς ποτέ να μπορέσεις να δεις ξανά, λόγω της αναστολής των επισκεπτηρίων, τους ανθρώπους που αγαπάς. Και θυμός εκείνων που γνωρίζουν ότι μπορεί να πεθάνουν χωρίς θεραπείες μέσα σε ένα κελί ήδη κατά την διάρκεια φυσιολογικών περιόδων.
Αυτή είναι η «σκοτεινή σκηνοθεσία», η οποία έχει ενώσει όλες τις φυλακές σε εξέγερση.

Τον απρίλιο στις 2 που μας πέρασε ο Vincenzo Sucato πέθανε αμέσως μετά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο όπου έφθασε σε ήδη κρίσιμη κατάσταση.
Από πότε άρχισε να αισθάνεται άσχημα; Για πόσο χρονικό διάστημα έμεινε αβοήθητος;
Αυτή είναι η προοπτική μας.
Πόσοι από εμάς πρέπει να πεθάνουμε μετά τον Vincenzo, μετά τους 14 στη Μόντενα, τη Μπολόνια και το Rieti, για να καταστήσουμε σαφές σε όσους μπορούν να αποφασίσουν ότι βρέθηκε μια βόμβα μέσα στα χέρια τους, ότι οι φυλακές θα εκραγούν ξανά και σύντομα λόγω της μόλυνσης ή των ταραχών.
Ή για όλους αυτούς τους λόγους.

Αιχμάλωτο του δικού του κλουβιού συνοπτικής δικαιοσύνης, ολόκληρο το θεσμικό πολιτικό τόξο δεν είναι σε θέση να επιλέξει την απελευθέρωση μας, τη μόνη δυνατή επιλογή, επειδή φοβάται να διακινδυνεύσει τη συναίνεση εκείνου του τμήματος της κοινής γνώμης που έχει εκπαιδευτεί, εδώ και χρόνια, να θέλει να «σαπίσουμε στη φυλακή».
Αλλά θα ήθελα να πω σε αυτούς τους τελευταίους να είναι πολύ προσεκτικοί, γιατί αν σήμερα θεωρούν ότι είναι προστατευμένοι, με την κανονική τους ζωή, το εισόδημα τους, τις ασφάλειες τους, αύριο η κρίση που έρχεται δεν θα έχει έλεος.
Και το να καταλήξουν μέσα σε αυτά τα τείχη δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί μια αδύνατη προοπτική, για πολλούς από αυτούς.
Εγώ μένω εδώ, για να τους περιμένω.

Σημείωμα:
Το κείμενο αυτό αποτελεί μια ελεύθερη ερμηνεία των μηνυμάτων προερχόμενων από τους κρατούμενους και τις οικογένειες τους από διάφορες φυλακές της χερσονήσου.
Για να τους δείξουμε την εγγύτητα μας, να τους στηρίξουμε στους αγώνες τους για απελευθέρωση, υγεία και αξιοπρέπεια, προκειμένου να μην πέσει μέσα στη σιωπή μια σφαγή με 14 νεκρούς, ένα δίκτυο πρωτοβουλίας κατά των φυλακών προωθεί στη Μπολόνια, για την Πέμπτη 9 απριλίου, μια ημέρα διάδοσης πανό, πινακίδων και μηνυμάτων αλληλεγγύης, που θα εμφανίζονται από τα μπαλκόνια στους δρόμους.
Per info e per dettagli: SOSTENIAMOLI.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s