ιστορία, storia

16 απριλίου 1973: Ένα πολιτικό γεγονός. Ένα ιστορικό γεγονός

Μάρτιος 1973: Fiat Mirafiori

Οι κόκκινες σημαίες στη Fiat ήταν εκεί κι άλλες φορές: στη δεκαετία του 1920 και το ’45, πριν από το τέλος μαρτίου του έτους του κυρίου 1973.

16 aprile 1973: Un fatto politico. Un fatto storico

Φαινομενικά, τον μάρτιο του 1973, είχαν έναν «συμβασιακό» σκοπό, διαφορετικό και κάπως σιωπηλό σε σχέση με τον πολιτικό αγώνα της δεκαετίας του ’20 ή την αντίσταση. Όχι όμως, αντιθέτως: δεν υπάρχει καμία μουσική με χαμηλωμένο τόνο στη νέα κατάληψη του μεγαλύτερου εργοστασίου στην Ευρώπη: τον μάρτιο του ’73 οι εργάτες της Fiat, είτε γνωρίζοντας το είτε όχι, διευκρίνισαν με μια μεγάλη πράξη ισχύος ότι η κομμουνιστική επανάσταση κινείται ξανά και με ένα νέο πρόγραμμα.

Το ’20, οι επαγγελματίες προλετάριοι ήταν στο προσκήνιο του αγώνα, από τη δύναμη τους γεννιόταν η δυνατότητα να ενωθούν με τους «χειρονάκτες» και τα τεχνικά στρώματα. Το κεφάλαιο μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο έμοιαζε με ένα τέρας αποφασισμένο να γίνει γάγγραινα παραλύοντας την παραγωγική ανάπτυξη. Οι εργάτες απαντούσαν «δουλεύοντας καλύτερα» χωρίς το αφεντικό, καταλαμβάνοντας του το εργοστάσιο, αποδεικνύοντας συγκεκριμένα ότι η επαγγελματική εργασία μπορούσε να εκφραστεί εντελώς με την απελευθέρωση της από την άχρηστη παρουσία των ιδιοκτητών του εργοστασίου. Το εργοστασιακό Συμβούλιο δεν ήταν μόνο μια στιγμή οργάνωσης, ήταν ο τόπος όπου οι εργάτες, χωρισμένοι στο εργοστάσιο, εξέφρασαν σε ένα ενοποιημένο πρόγραμμα το γεγονός ότι είναι τάξη, ένα σύνολο ανθρώπων με τις ίδιες ανάγκες, με τους ίδιους σκοπούς, με μια μόνο οργάνωση σε αντιπαράθεση με το αφεντικό.

Το μάρτιο του 1973 όλα ήταν τελείως διαφορετικά: οι εργάτες, με όλη τη μάζα των «κοινών» επικεφαλής, δεν εργάζονταν καθόλου, κρατούσαν εκείνους που ήθελαν να δουλέψουν έξω από το εργοστάσιο, έφευγαν από το εργοστάσιο στο τέλος της εβδομάδας.

Οι εργάτες αισθάνονται μια «τάξη», μια ενιαία ομάδα ανθρώπων που αντιτίθεται στο αφεντικό, όχι επειδή αναγνωρίζεται στο Συμβούλιο, αλλά διότι, κάνοντας την ίδια σκατένια δουλειά, κουράστηκε από αυτή την σκατένια δουλειά που τα αφεντικά τους αναγκάζει να κάνουν. Η οργάνωση του Συμβουλίου είναι είτε ένα μπράτσο δεμένο στο σώμα των μαζών σε κίνηση (στην πορεία, τη συνέλευση, την πικετοφορία) ή δεν χρειάζεται, δεν «εκπροσωπεί» την τάξη και πρέπει να ξεκαθαριστεί.

Οι εργάτες Fiat είπαν τέσσερα πράγματα ξεκάθαρα με τον αγώνα τους:

το πρώτο: τα αφεντικά δεν περνούν ενάντια στους εργάτες, η ισορροπία δυνάμεων μετά από 5 μήνες (στην πραγματικότητα 5 χρόνια) αγώνα είναι υπέρ των προλετάριων,

το δεύτερο: να εργαζόμαστε για να «διεκδικήσουμε», με τις «ικανότητες μας», ενάντια στα αφεντικά ούτε που μας νοιάζει. η «ικανότητα μας» είναι να πάρουμε το εργοστάσιο, να δουλεύουμε όσο το δυνατόν λιγότερο επειδή αυτή είναι μια δουλειά για μαϊμούδες

ο τρίτο: ο «πολιτικός» αγώνας έξω από το εργοστάσιο, τα χτυπήματα σε ολόκληρο το σώμα των αφεντικών και στην κυβέρνηση είναι όλο και πιο ισχυρά όσο περισσότερο χτυπάμε μέσα στην παραγωγή,

το τέταρτο: μπροστά στη δύναμη της εργατικής μάζας, στα πολιτικά περιεχόμενα που είναι ενάντια στην εργασία, στην ανάγκη της τάξης να δώσει στον εαυτό της ένα πρόγραμμα αγώνα και εξουσίας, όλες οι ομάδες (άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο) έχουν αποκαλύψει πλήρως την ανικανότητά τους.

 

Ξεκινώντας από τα Αμαξοστάσια, οι εργάτες μπλόκαραν το Mirafiori, ενώνοντας τα άλλα τμήματα Fiat και πολλά άλλα εργοστάσια, μικρά και μεγάλα, της τορινέζικης περιοχής, σε ένα γενικό κίνημα.

Διοικούντες, απεργοσπάστες, επιστάτες κρατήθηκαν έξω: στους εργάτες δεν αρέσουν εκείνοι που αγαπούν να εργάζονται για το αφεντικό.

Οι εκπρόσωποι του Συμβουλίου «επαληθεύτηκαν» κατά τη διάρκεια ενός αγώνα που η εργατική μάζα οργάνωσε αυτόνομα δίνοντας στον εαυτό της πολύ περισσότερα από στοιχειώδεις μορφές οργάνωσης: από την μαζική περιφρούρηση στις πύλες, στις ομάδες επικοινωνίας, στην Επιτροπή αγώνα, στις σχέσεις με τα άλλα εργοστάσια. Οι ενεργοί και μαχητικοί αντιπρόσωποι αναγνωρίστηκαν, οι άλλοι «περιθωριοποιήθηκαν» από τις στιγμές κατεύθυνσης της αναταραχής.

Ακόμα και στα Μηχανουργεία και στις Πρέσες όπου η ρεφορμιστική οργάνωση είναι ευρύτερη και βαθύτερα ριζωμένη, οι εργάτες κατά καιρούς μπόρεσαν να υπερκεράσουν τους «ελεγκτές» του αγώνα.

Γύρω από τους κοινούς εργάτες ενώθηκαν και οι «επαγγελματίες» εργαζόμενοι.

Το γεγονός ότι δεν εργάζεται και εμποδίζει την έξοδο των εμπορευμάτων καταλαμβάνοντας το εργοστάσιο, δείχνει ότι η εργατική τάξη δεν θέλει να πάρει την εξουσία στο εργοστάσιο για να δουλέψει καλύτερα και περισσότερο, αλλά για να αλλάξει εντελώς έναν τρόπο εργασίας που σε κανέναν δεν αρέσει.

Η ατμόσφαιρα «μεγάλης προλεταριακής γιορτής» που δημιουργήθηκε εκείνες τις μέρες δείχνει ότι οι εργάτες αισθάνονται «δημιουργικοί άνθρωποι» όχι επειδή εργάζονται καλά, αλλά επειδή αρνούνται να είναι ανθρώπινα μαραφέτια της μηχανής, τα οποία δουλεύουν για να επιβιώσουν και επιβιώνουν για να εργάζονται.

Οι σπουδαστές αναγνώρισαν αμέσως στην κατάληψη της Fiat το σημείο αναφοράς για να ανατινάξουν τον δικό τους τρόπο «ζωής για να σπουδάζουν» πέρα και ενάντια στην ανάγκη της εργατικής τάξης που αγωνίζεται ενάντια στον τρόπο παραγωγής (και επομένως να σπουδάζει).

Οι εργάτες έχουν ανάγκη να αποσαφηνίσουν το νόημα της δράσης τους, την ιστορική σημασία της δράσης τους.

Η κατάληψη της Fiat «κατά της μισθωτής εργασίας που αλλοτριώνει» (κανείς δεν αναγνωρίζεται σε αυτήν την ζωή εργασίας) είναι το υψηλότερο σημείο που συνοψίζει πέντε χρόνια εθνικής και διεθνούς πάλης ενάντια στην οργάνωση και τον καπιταλιστικό διαχωρισμό της κοινωνικής εργασίας. Η εργατική τάξη θέλει να ζήσει για να εκφράσει όλες τις δημιουργικές της ικανότητες, θέλει μια ελεύθερη δραστηριότητα, όχι μια παράλογη εργασία για να συγκεντρώνει κέρδη.

Για πρώτη φορά, εδώ και πέντε χρόνια, οι ρεφορμιστές και οι επαναστάτες συγκρούονται όχι μόνο επάνω στη θεωρία και τις μακροπρόθεσμες προοπτικές, αλλά και με το τι πρέπει να κάνουν σήμερα, για το τι πρέπει να κάνουν από σήμερα για να διατηρήσουν ή να καταργήσουν αυτή την κοινωνία και αυτή την εργασία. Για το λόγο αυτό η εργατική τάξη, μέσα από τις πρωτοπορίες της σε αγώνα, έχει την ανάγκη να συντονιστεί σε πολιτικό κίνημα των διαφόρων αυτόνομων εργοστασιακών πραγματικοτήτων: για να βρει στιγμές ενότητας γύρω από το πρόγραμμα που έχουν ήδη προσδιορίσει οι πιο προηγμένοι αγώνες, για να συζητήσει από κοινού επάνω σε όλα τα στοιχεία που η επαναστατική σκέψη έχει προσφέρει μέχρι τώρα χρήσιμα για την κατανόηση και τη μεταμόρφωση της πραγματικότητας, πέρα από τις διαιρέσεις των «εξωτερικών ομάδων» που είναι άχρηστες και ψεύτικες στο βαθμό που βασίζονται επάνω σε μια »διαφορετική σκέψη» και όχι σε ένα »πρόγραμμα πάλης και εξουσίας».

Όλες οι επαναστατικές θεωρητικές επεξεργασίες μπορούν και πρέπει να αντιπαρατεθούν μέσα σε ένα ενιαίο-ενωτικό κίνημα επάνω σε ενιαίους στόχους, καμία ποικιλομορφία σκέψης είναι ικανή να διαιρέσει αυτό που μπορεί να ενώσει το κίνημα πάλης και το πρόγραμμα.

Μπροστά στην κατειλημμένη Fiat, είναι εμφανής η στειρότητα των χιλιάδων «σπουδαστικών-θεωρητικών μικροκομμάτων»: η μόνη προοπτική τους μεσοπρόθεσμα είναι ο συντονισμός εντός του πολιτικού κινήματος και του οργανωτικού δικτύου των αυτόνομων εργοστασιακών και σχολικών οργανισμών για να συμβάλουν, με την συμβολή της θεωρίας και των αγωνιστών που συγκέντρωσαν, στην ενιαία ανάπτυξη του κινήματος και της πολιτικής συζήτησης.

 

από το «Rosso. Περιοδικό ανά δεκαπενθήμερο της Ομάδας Gramsci – anno I – n. 3 – 16 aprile 1973

 

 

https://www.infoaut.org/storia-di-classe/16-aprile-1973-un-fatto-politico-un-fatto-storico

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s