μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Addio, σύντροφε Sepulveda

Ένα ακόμη θύμα της πανδημίας, ο Luis Sepulveda, καλός χιλιανός συγγραφέας αλλά πάνω απ ‘όλα σύντροφος μαχόμενος, μας άφησε. Μας παρηγορεί πως η ποιήτρια Carmen Yañez, η αγαπημένη σύντροφος της ζωής του, τόσο πολύ που ο Sepulveda την παντρεύτηκε δύο φορές, είναι εκτός κινδύνου.

Ο Sepulveda είναι πολύ γνωστός στη χώρα μας, όπου τα μυθιστορήματα του έχουν μεγάλη επιτυχία, Ο γέρος που διάβαζε μυθιστορήματα αγάπης, Τα τριαντάφυλλα του Atacama, Patagonia express, Συνάντηση αγάπης σε μια χώρα σε πόλεμο έχουν γίνει βιβλία λατρείας για τους ιταλούς αναγνώστες, ιστορίες που κατάφεραν να τους μεταφέρουν σε μια συναρπαστική και μερικές φορές πάσχουσα Νότια Αμερική, αλλά ποτέ παραιτημένη.

Μια λογοτεχνία σίγουρα και μνήμης, όχι απαλλαγμένη από μια εσωτερική, βαθιά, πνευματική (αλλά όχι εσωτεριστική) νοσταλγία. Μια νοσταλγία που ο Luis Sepulveda έζησε σίγουρα για 31 χρόνια ως άπατρις, αφού του είχε στερηθεί η χιλιανή υπηκοότητα.

Παρουσιάστηκε ένα πρωί στο προξενείο του Αμβούργου, όπου έπρεπε να πηγαίνει κάθε τρεις μήνες για να ανανεώνει το διαβατήριο σημαδεμένο με το γράμμα «L», αυτό των χιλιανών που δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στη χώρα, τον υποδέχτηκαν κάποιοι «gorilla» που του είπαν στα γρήγορα ότι δεν ήταν πια χιλιανός. Μόνο το 2017, ο Sepulveda, σχεδόν τυχαία, συνοδεύοντας τη γυναίκα του στην πρεσβεία της Μαδρίτης, έμαθε ότι του είχε αποκατασταθεί η ιθαγένεια.

Από τους «γορίλες» και τους μπράβους του Pinochet, ο Sepulveda είχε ήδη εμπειρία. Σοσιαλιστής στρατευμένος, πολύ κοντά στον Σαλβαδόρ Αλιέντε, ήταν μέρος της προσωπικής φρουράς του προέδρου που δολοφονήθηκε από τους πραξικοπηματίες. Φυλακίστηκε και βασανίστηκε για επτά μήνες, πριν αφεθεί ελεύθερος υπό την διεθνή πίεση. Επανέλαβε τη δραστηριότητά του ως σκηνοθέτης θεάτρου και καταδικάστηκε μετά από κάποιο χρονικό διάστημα σε ισόβια κάθειρξη, η οποία στη συνέχεια μετατράπηκε σε οκτώ χρόνια φυλάκισης και απέλαση από τη χώρα.

Έφυγε με αεροπλάνο για να πάει στη Σουηδία, όπου είχε λάβει πολιτικό άσυλο, αλλά στην πρώτη στάση άφησε αυτό το δρομολόγιο για να ξεκινήσει ένα μακρύ προσκύνημα μεταξύ Ουρουγουάης, Βραζιλίας και Παραγουάης το οποίο τελείωσε μόνο όταν τελικά φιλοξενήθηκε από έναν φίλο στον Ισημερινό.

Σε αυτή τη χώρα είχε μια σημαντική εμπειρία μιας και συμμετείχε σε μια αποστολή της Unesco που τον οδήγησε να ζήσει αρκετούς μήνες με τους ινδιάνους Shuar, οι οποίοι έμμεσα έγιναν πρωταγωνιστές του πρώτου μυθιστορήματος του, Ο γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης.

Σε αυτό το μυθιστόρημα ο γέρο Antonio José Bolivar Proano διατηρούσε σαν πιο πολύτιμη μνήμη της ζωής του έχοντας ζήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα με τους Shuar, εμπειρία που του έμαθε τον σεβασμό με τους ρυθμούς και τους χρόνους της φύσης και του μεγάλου δάσους, που αντιθέτως οι gringos ξέρουν μόνο να εκμεταλλεύονται και να καταστρέφουν.

Εκείνη η εμπειρία, ακόμη πριν κυκλοφορήσει το μυθιστόρημα, έφερε τον Sepulveda στην περιβαλλοντική στράτευση με την Greepeace, όπου συμμετείχε στη δεκαετία του 1980 σε διαφορετικά επίπεδα, πρώτα ως μέλος ενός από τα πληρώματα της οργάνωσης, και στη συνέχεια σε συντονιστικούς ρόλους. Από εκείνη τη δέσμευση γεννήθηκε το βιβλίο Ο κόσμος στο τέλος του κόσμου.

Εν τω μεταξύ, υπήρξε η συμμετοχή του στις ταξιαρχίες Simon Bolivar της Νικαράγουα, επαναλαμβάνοντας μια μαχόμενη εμπειρία που τον είχε ήδη φέρει στη Βολιβία στις τάξεις του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού, στα τέλη της δεκαετίας του ’60.

Τέλος, από το 1989, η καριέρα της γραφής, η οποία ήρθε μετά από διάφορες δημοσιογραφικές εμπειρίες, κατά τη διάρκεια της οποίας μπόρεσε να μιλήσει σε πολύ διαφορετικούς αναγνώστες, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, με μυθιστορήματα, ταξιδιωτικές ιστορίες, παραμύθια. Η γραφή του Sepulveda είναι απλή και άμεση, γι αυτό ακριβώς αποτελεσματική και φτάνει εύκολα σε όλους.

Μια ζωή, αυτή του Sepulveda, αντάρτη ήδη από την παιδική του ηλικία, όπως μας λέει στο The Missing Frontier-Τα εξαφανισμένα σύνορα, όπου ο παππούς, ένας ανδαλουσιανός αναρχικός που διέφυγε στη Νότια Αμερική για να ξεφύγει από μια θανατική ποινή, τον οδηγεί να κατουρήσει στις πόρτες των εκκλησιών. Επαναστατημένη και μάλιστα γεμάτη εμπόδια ζωή, μιας και ο Luis γεννήθηκε σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου όπου οι γονείς του είχαν καταφύγει για να ξεφύγουν από μια μήνυση του παππού από την πλευρά της μητέρας που ήταν αντιθέτως πλούσιος γαιοκτήμονας.

Θέλω να ολοκληρώσω αυτήν τηn ανάμνηση με μια αναφορά στη αφήγηση του Sepulveda «Ένας άντρας που ονομάζεται Vidal», από τη συλλογή των διηγημάτων The Roses of Atacama-Τα τριαντάφυλλα της Ατακάμα (Guanda, Parma, 2000). Μιλώντας για τον Vidal, έναν συνδικαλιστή με τον οποίο δημιούργησε φιλία σε μια αγορά στον Ισημερινό, όπου αυτό τον τελευταίο είχε σταματήσει η αστυνομία, καταφεύγει στα λόγια του Brecht «Υπάρχουν άνδρες που πολεμούν όλη τους τη ζωή: είναι αυτών που δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς«.

Δεν θα κάνουμε χωρίς τον Luis Sepulveda, τα βιβλία του και το μήνυμά του ως μαχητή.

– © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

    • E Sem

      IΟ σύντροφος Sepulveda «προχώρησε». Ο δρόμος προς την ελευθερία και το μέλλον της ειρήνης με το περιβάλλον έχει χάσει ένα από τα λίγα φώτα που έχουν απομείνει, από σήμερα θα είναι πιο δύσκολο να τον ακολουθήσουμε.


    • Alfredo Sellitto

      ….


  • Pasquale

     

    https://contropiano.org/news/cultura-news/2020/04/16/addio-compagno-sepulveda-0126912

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s