αυτονομία, autonomia

Padova και τα χρόνια ’70. Οι «αυτόνομοι»: «Τώρα για εκείνη την ιστορία θα μιλήσουμε εμείς» 2

Padova e gli anni ’70. Gli «autonomi»: «Ora quello storia ve la raccontiamo noi»

Μια στιγμή της συνέντευξης στην εικόνα του σχεδιαστή Claudio Calia
  • Λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του «Οι αυτόνομοι, ιστορία των πολιτικών κολεκτίβων για την εργατική εξουσία», στα βιβλιοπωλεία από τις 30 ιανουαρίου, εδώ είναι το δεύτερο μέρος της συνέντευξης με τους δύο αδελφούς Despali, απόλυτους πρωταγωνιστές μιας ιστορίας που εξακολουθεί να διαιρεί σήμερα. Να ακούσουμε την ιστορία της δεκαετίας του Εβδομήντα από την άποψη των πρωταγωνιστών είναι μια ευκαιρία που πραγματικά δεν μπορούσαμε να αφήσουμε να χαθεί. Αλλά τι ήταν εκείνο που έδινε ζωή σε τόσους πολλούς νέους εκείνα τα χρόνια, ποιο ήταν το όνειρο που επιδίωκαν: «Η ενότητα των κομμουνιστών – εξηγεί ο Giacomo Despali – δεν ήταν ένα όνειρο. Σε πολλές Χώρες φάνηκε ότι ήταν κάτι που θα μπορούσε να συμβεί. Όχι μια ουτοπία, όχι ένα όνειρο αλλά μια συγκεκριμένη δυνατότητα. Σήμερα συνειδητοποιώ ότι είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό αυτό το πράγμα, αλλά τότε αυτό ήταν που ζητούσαμε. Όλοι ενεργούσαν μέσα στον ίδιο πολιτικό χώρο, αλλά υπήρχαν πρακτικές και οργανωτικές διαφορές μεταξύ των διαφόρων πραγματικοτήτων. Να δομηθούμε ως συλλογικότητες, στην περίπτωσή μας, ήταν μια πολιτική και οργανωτική επιλογή».

Η συνέντευξη

«Στήνουμε τις δομές μας, τίποτα δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη. Γίνεται απαραίτητο να ενισχυθούν οι εσωτερικές σχέσεις, πάντα να γνωρίζουμε ποιον έχουμε στο πλευρό μας», εξηγεί ο Giacomo. Μια πτυχή που θα επιτρέψει στις κολεκτίβες της Πάντοβα να παραμείνουν πάντα ενωμένες, ακόμη και ενόψει διαιρέσεων που αντιθέτως απασχολούν πολλές παρόμοιες πραγματικότητες σε όλη την Ιταλία. «Το να είμαστε σε θέση να καθορίσουμε ένα ώριμο σχέδιο αλλαγής που να συγκεντρώνει όλους εκείνους που ενεργούσαν μέσα στην κομμουνιστική περιοχή ήταν ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε μια Χώρα όπως η δική μας. Χρειαζόμασταν όχι μόνο τον αγώνα αλλά και τη συλλογιστική, την ανάλυση και τη σύγκριση, την αντιπαράθεση. Μια συλλογική ανάπτυξη που αποκλείει την απόκρυψη ή την παρανομία, αλλά που πρέπει να μοιράζεται δημόσια». Αυτή η οργανωτική μέθοδος και αυτή η πολιτική επιλογή ενισχύεται ακόμη περισσότερο μετά το επεισόδιο του Ponte di Brenta.

IMG_0449-3

Ένα επεισόδιο που σηματοδοτεί τη ζωή ενός πολύ νεαρού Piero Despali, ο οποίος είναι μόλις 22 ετών εκείνη τη στιγμή. Το πρωί της 4ης sεπτεμβρίου 1975, περίπου στις δέκα και τριάντα, στα περίχωρα της Ponte di Brenta, ένα περιπολικό της τροχαίας σταμάτησε ένα Fiat 128 για έλεγχο. Υπάρχουν δύο νέοι στο αυτοκίνητο, ο Carlo Picchiura και ο Piero Despali. Οι δύο γνωρίζουν ο ένας τον άλλον, αλλά ο Despali δεν γνωρίζει ότι ο Picchiura επέλεξε πριν από λίγες μέρες να μπει στις Ερυθρές Ταξιαρχίες και κατά συνέπεια στην παρανομία. Συναντιούνται σχεδόν τυχαία, ο Despali βρίσκεται κοντά στο σπίτι του χωρίς έγγραφα και παντόφλες. Ο Picchiura τον βλέπει, τον παίρνει στο αυτοκίνητο όπου ξεκινούν μια συνομιλία. Οι δύο γνωρίζονται εδώ πολύ καιρό. Έτσι, όταν τους σταματούν, είναι το πρώτο από τα δυνατά αποσπάσματα του πρώτου μέρους του βιβλίου, ο Picchiura αν και δεν είναι καταζητούμενος, αντιδρά. Το αποτέλεσμα είναι μια ανταλλαγή πυροβολισμών στην οποία ο αστυφύλακας Antonio Niedda χάνει τη ζωή του. Ο Despali αιφνιδιάζεται καθώς οι σφαίρες σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι του. Με την άφιξη άλλων περιπολικών, οι Picchiura και Despali συλλαμβάνονται. Η θέση του Despali ξεκαθαρίζει γρήγορα. Ο Despali συλλαμβάνεται και ξυλοκοπείται άγρια στα κεντρικά γραφεία της αστυνομίας και περνάει ένα μήνα σε απομόνωση, μετά την οποία απελευθερώνεται από τη φυλακή.

IMG_0448-2

«Το 76 – λέει ο Giacomo – το σχέδιο μεγαλώνει και εκτός από τη συμμετοχή των μαθητών το εργατικό στοιχείο είναι επίσης ισχυρό. Με τα χρόνια ο αριθμός των νέων που επιλέγουν να έρθουν να σπουδάσουν στην Πάντοβα για να ζήσουν αυτό το είδος εμπειρίας αυξάνεται ολοένα και περισσότερο». Οι πρακτικές και οι ιδέες εξαπλώθηκαν τόσο πολύ που κολεκτίβες γεννιούνται σε όλη την Ιταλία. Το 1977 υπάρχει η δολοφονία του Francesco Lorusso, που σκοτώθηκε από μια σφαίρα καραμπινιέρου που εκτελεί τη θητεία του: «Είναι σαφές ότι σε αυτό το σημείο αναρωτιέται κανείς αν εξακολουθεί να είναι σωστό μόνο το κράτος να πυροβολεί. Και τις επόμενες μέρες στη Μπολόνια, και κυρίως στην εθνική διαδήλωση στη Ρώμη, κινητοποιήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, οπλισμένοι, στους δρόμους του κέντρου της Πρωτεύουσας. Ο Giacomo παραθέτει τον ταξιαρχίτη Mario Moretti για να επισημάνει μια πτυχή: «Λέει ότι του «κινήματος του ’77» δεν έχει καταλάβει ποτέ τίποτα, εγώ λέω ότι φαίνεται αυτό. Πράγματι αυτοί δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τι συνέβαινε έξω από τα εργοστάσια». Οι BR το ίδιο έτος απαγάγουν και σκοτώνουν. «Αναρωτιόμαστε εμείς τι σημαίνει η χρήση της βίας – παρεμβαίνει ο Piero ο οποίος μιλά για ένα επεισόδιο που συνέβη στην Πάντοβα – αν σκεφτώ τι συνέβη στο Portello τον Μάιο του 1977 όπου πραγματικά αναπαραγάγαμε καταστάσεις που συνέβαιναν στο Μιλάνο και τη Ρώμη. Εκείνη την ημέρα θέσαμε σε εφαρμογή πολλές πρωτοβουλίες, τις πιο διαφορετικές. Αποκλείσαμε τους δρόμους, απαλλοτριώσαμε σούπερ μάρκετ. Οι συγκρούσεις σε αυτό το σημείο ήταν αναπόφευκτες και πολύ σκληρές. Συνελήφθησαν τέσσερις σύντροφοι». Εκείνο το έτος ξεκινά η έρευνα του δικαστή Calogero η οποία θα οδηγήσει στις συλλήψεις της 7ης aπριλίου 1979 και θα συνεχιστεί με τις συλλήψεις στις 11 μαρτίου 1980. Ο Calogero και το θεώρημά του που περιγράφει την Πάντοβα ως το κέντρο της τρομοκρατίας στην Ιταλία. Στη δικαστική υπόθεση διασταυρώνονται και οι ζωές δύο δικαστών, του Calogero προφανώς αλλά και του Palombarini.

IMG_0450-2

«Η ανάγνωση του Palombarini, ο οποίος μας στέλνει σε δίκη – λέει ο Piero – διαφέρει από αυτή του Calogero, ακριβώς στην προσέγγισή της. Ο Calogero υποστηρίζει μια σειρά από μαλακίες, δηλαδή ότι κάθε επαναστατική πραγματικότητα ενεργεί υπό μία μόνο διεύθυνση, ότι ο Toni Negri είναι επικεφαλής των Ερυθρών Ταξιαρχών. Πράγματα που δεν βρίσκονται ούτε στον ουρανό ούτε στη γη». Μεταξύ των Αυτόνομων και των Br υπήρχαν εντελώς αντίθετες οπτικές. Ήδη η ιδέα της παρανομίας διαφέρει-συγκρούεται με τον τρόπο ζωής, «εμείς ζούσαμε, διασκεδάζαμε, δεν κρυβόμασταν καθόλου. Ο πολιτικός αγώνας δεν ήταν θυσία, πολύ μακριά από εμάς, καμία σχέση». Αν και δεν χρησιμοποιούν άμεσες αναφορές εννοούν όχι μόνο ένα όραμα του κόσμου αλλά και σχετικά με την κατανόηση των κοινωνικών μαχών. Οι πυροβολισμοί της Ponte di Brenta μας λένε ότι οι πολιτικοί αγωνιστές εκείνα τα χρόνια γνώριζαν ο ένας τον άλλον ακόμα κι αν ανήκαν σε άλλες ομάδες. Ήταν πολύ νεαρά αγόρια και κορίτσια που είχαν συχνά μοιραστεί τις σπουδές τους, οπότε η συνάντηση δεν ήταν ασυνήθιστη. «Εμείς μιλάμε στο βιβλίο και για τις γαμποποιήσεις αλλά ποτέ δεν αποδεχτήκαμε την έννοια και την πρακτική της πολιτικής δολοφονίας. Είναι προφανές ότι η σκέψη αυτή σήμερα φαίνεται παράλογη. Αλλά οι δύο περίοδοι δεν μπορούν πραγματικά να συγκριθούν. Αντί να μιλούμε με συμφραζόμενα πρέπει να καταλάβουμε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή του Εικοστού αιώνα που είχε ένα συγκεκριμένο είδος χαρακτηριστικών. Εάν τη συνδέουμε με το σήμερα κάνουμε μια πραγματικά λανθασμένη επιχείρηση».

BALLESTRINI-2

Ο Palombarini, ανακριτής αντισταθμίζει τον Calogero, υποστηρίζει ότι οι κολεκτίβες, η δομή τους, είναι ναι ένοπλες συμμορίες αλλά ότι δεν υπήρχε διεύθυνση έξω από το εδαφικό πλαίσιο στο οποίο δρούσαν. Και ο Palombarini υποχρεώνεται σε εξαναγκασμό-υπερβολή για να περάσει τη θέση του, πετώντας και πάνω από νομικά όρια». Η σύλληψη ενός νεαρού άνδρα, του Andrea Mignone, επιταχύνει τα πράγματα από την άποψη της καταστολής. Έγινε έρευνα στο σπίτι του και δεν βρέθηκε τίποτα. Ο Mignone, ωστόσο, γνωρίζει ότι υπάρχουν όπλα στο σπίτι του, δεν λέει τίποτα στους ανακριτές, αλλά προειδοποιεί τον πατέρα του ο οποίος αντί να τα εξαφανίσει, τον καταγγέλλει στην αστυνομία. «Μια ιστορία που επηρεάζει επίσης τη σύζυγο του συλληφθέντος Miriam, η οποία είναι ένας από τους μεγάλους πόνους μου – λέει ο Πιέρο εμφανώς φορτισμένος – γιατί αυτό το κορίτσι θα χρωματιστεί αργότερα από όλους σαν αχρείο, επειδή πιστεύεται ότι ήταν αυτή που έβαλε τους ερευνητές στα ίχνη των όπλων. Αν και αντιθέτως δεν έχει καμία ευθύνη. Αυτό που υπέστη, και ήταν μάλιστα πολύ δυνατή για να αντισταθεί σε μια κατάσταση στην οποία δεν ήταν μόνο απομονωμένη, αλλά φορτωμένη με ευθύνες που σίγουρα δεν είχε, είναι τρομερό, αρκετό για να την οδηγήσει να αυτοκτονήσει. Μια τραγωδία για την οποία είμαστε όλοι υπεύθυνοι και την οποία θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε. Ένα βάρος που είναι δύσκολο να πετάξουμε από πάνω μας».

IMG_0452-2

«Είναι οι νέες γενιές που πρέπει να βρουν τον νέο τρόπο-δρόμο, ο καθένας έχει τη δική του ιστορία. αρκεί να μην είναι απάντηση οι παπάδες. Ο Bergoglio δεν μπορεί να είναι το σημείο αναφοράς. Αυτό είναι λίγο υπερβολικό. Μια φιγούρα υποβλητική, ένας καλός άνθρωπος αλλά είναι ο Πάπας, αντιπροσωπεύει μια εξουσία με τις εσωτερικές της αντιφάσεις που προκύπτουν από την ανησυχία της επιβίωσής της μπροστά σε κοσμογονικές αλλαγές. Σκεφτείτε το φαινόμενο της μετανάστευσης, σε μια Ευρώπη με κοσμική πλειοψηφία, αν όχι άθεη, η Εκκλησία είναι ξεκάθαρο ότι κοιτάζει σε αυτούς τους ανθρώπους με ενδιαφέρον. Είναι η ιεραποστολική μορφή που πραγματώνεται σήμερα. Προφανώς, μπροστά στον τόσο ρατσισμό, η φιλανθρωπία φαίνεται επαναστατική». Το τέλος της εμπειρίας σας συμπίπτει τυχαία με τη γέννηση της Λίγκας; «Δεν πρέπει να δίνουμε τα ψάρια, αλλά να διδάσκουμε το ψάρεμα, είναι ένα από τα πολλά συνθήματα που έκανε δικό του ο Umberto Bossi, αλλά το μεταμόρφωσε σε ρατσιστικό σύνθημα. Και εμείς λέγαμε ότι έπρεπε να αλλάξουμε και να χτίσουμε στο σπίτι μας, να πάρουμε το πεπρωμένο μας στο χέρι. Κάποτε ήταν αριστερές έννοιες, ενώ σήμερα έχουν γίνει ρατσιστικά συνθήματα και δεξιά. Αυτό ενώ από την άλλη πλευρά εκείνο που ήταν για εμάς αυτό για το οποίο έπρεπε να αγωνιστούμε εναντίον, σήμερα έχει γίνει η αναφορά, η άποψη. Ο κόσμος έχει αλλάξει πραγματικά και τώρα είναι σαφές ότι όλα είναι ακόμη πιο δύσκολα». Είμαι περίεργος να μάθω, αμέσως μετά το τέλος του βιβλίου γιατί δεν μιλούσατε ο ένας στον άλλο για τριάντα χρόνια. Πώς κι έτσι Giacomo; «Δεν είναι δική σου δουλειά, μη σε νοιάζει». Ο Πιέρο παρεμβαίνει αφού επί τέλους έχει χαλαρώσει και αναζητά μια φυσική επαφή με εκείνον που του παίρνει συνέντευξη. Γελώντας, χτυπάει τον ώμο και λέει: «Είναι σίγουρα δικό μας πρόβλημα».

 

autonomi6_COP (1)-2

 

 
https://www.padovaoggi.it/attualita/padova-anni-70-autonomi-raccontano-collettivi-politici-potere-operaio-padova-19-gennaio-2019.html/pag/2

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s