ιστορία, storia

3 μαίου 1979: το περιοδικό » Il Male» και ο Ugo Tognazzi

“Συνελήφθη ο Ugo Tognazzi. Είναι ο ηγέτης των Br”. Όχι λίγοι ιταλοί εξεπλάγησαν από αυτά τα συγκλονιστικά νέα που κατέλαβαν ολόκληρη την πρώτη σελίδα της εφημερίδας «Stampa”», της «Paese Sera» και της «Giorno». Μεγάλα γράμματα, ξεκάθαρες φωτογραφίες. Υπάρχουν εκείνοι που το πίστεψαν για λίγα λεπτά και άλλοι για αρκετές ώρες, πριν ανακαλύψουν ότι εκείνες οι πρώτες σελίδες που κοίταξαν στο λεωφορείο, στο μπαρ ή στο περίπτερο ήταν ψευδείς. Ήταν ένα αστείο που οργανώθηκε, με τη συνενοχή του ίδιου του Tognazzi, από το σατιρικό περιοδικό «Il Male», που ιδρύθηκε λιγότερο από δύο χρόνια νωρίτερα και το οποίο κατά τους μήνες εκείνους είχε μια εξαιρετική επιτυχία, πουλώντας έως και εκατόν σαράντα χιλιάδες αντίτυπα. Δημοσιευμένες στις κεντρικές σελίδες, οι ψεύτικες ειδήσεις μπορούσαν εύκολα να εκτεθούν από τους αναγνώστες συνεργούς ως πραγματικές.

3 maggio 1979: » Il Male» e Ugo Tognazzi

Μια λανθασμένη αναφορά που κυκλοφορούσε από ανθρώπους που γνώριζαν το ψεύδος της και που βασίζονταν στην ιογενή-μολυσματική αναπαραγωγή της. Μιλά λοιπόν γι’ αυτό το γεγονός ο Angelo Pasquini, εκδότης του «Il Male» σε ένα άρθρο για την εφημερίδα «Il Manifesto» με αυτό τον τρόπο:

Ένα βράδυ πριν από σαράντα χρόνια κάναμε ένα παράξενο ταξίδι στα Castelli Romani. Η δική μας ήταν μια περίεργη δουλειά: περισσότερο απ’ ότι με τη δημοσιογραφία είχε σχέση με το θέατρο, τον κινηματογράφο, φυσικά με τα κόμικς – τότε πολύ περισσότερο στη μόδα από ότι σήμερα – και καρυκευμένη με λιγάκι από λογοτεχνία και ασυνείδητο. Την αποκαλούσαμε σάτιρα. Το ταξίδι εκείνο το βράδυ ειδικότερα είχε να κάνει με τον κινηματογράφο. Κατά κάποιο τρόπο θα ήταν ένα αφιέρωμα στην ιταλική κωμωδία, στην οποία δεν αισθανόμασταν ιδιαίτερα προσκολλημένοι, αλλά που ήταν βασικά μέρος της νεανικής κακής/παιδείας μας.

Στο πορτ-μπαγκάζ ενός από τα αυτοκίνητα είχαμε κάποιες νοικιασμένες στολές καραμπινιέρων. Σε εκείνη την εποχή της τρομοκρατίας και των ειδικών νόμων ήταν σαν να ταξιδεύεις με ένα φορτίο όπλα. Πηγαίναμε να συλλάβουμε τον Ugo Tognazzi. Και υπήρχε ένας φωτογράφος έτοιμος να αποθανατίσει όλη τη σκηνή.

Όπως όλες οι ιδέες που εφαρμόζαμε, και εκείνη γεννήθηκε μόλις λίγες μέρες πριν. Το Male ήταν εβδομαδιαίο, εργαζόμασταν επάνω στα τρέχοντα νέα, επομένως αυτοσχεδιάζαμε. Αυτή ήταν η καινοτομία, η περιοδική επινόηση ενός αδημοσίευτου σεναρίου, ενός παραποιημένου σύμπαντος, που χτίζονταν γύρω από μια είδηση-κλειδί, έναν υπερβολικό τίτλο-οδηγό που θα πυροβολούνταν στην πρώτη σελίδα, ο οποίος ήδη προεικονίζει στο κοινό μας μια σειρά από νόστιμες και αποκαλυπτικές αλυσιδωτές επιπτώσεις. Κάθε εβδομάδα προσγειώναμε επάνω στην ζοφερή ιταλική πραγματικότητα της εποχής το γεμάτο παρωδία σκηνικό μας, γεμάτο ποπ χρώματα. Και με αυτόν τον τρόπο συστηματικά φέρναμε τα απάνω κάτω στην θλιβερή, σε κατάσταση υπνηλίας και πολύ επαρχιακή βιομηχανία της πληροφορίας, προκαλώντας, με σπάνιες εξαιρέσεις, εχθρότητα, φθόνο και παράπονα από τους συντάκτες των ψευδεπίγραφων εφημερίδων.

Σε εκείνη την περίπτωση, το νούμερο που ετοιμάζαμε εμπνέονταν από μια υπόθεση στις ειδήσεις. Ένας μήνας είχε περάσει από τις αρχές απριλίου 1979, όταν μια ομάδα διανοούμενων που συνδέονταν με την εργατική Αυτονομία, πιο διάσημος εκ των οποίων ήταν ο Toni Negri, είχαν συλληφθεί με την κατηγορία ότι ήταν οι ηγέτες των Ερυθρών Ταξιαρχών. Το ένταλμα σύλληψης δεν ήταν βασισμένο σε αποδεικτικά στοιχεία, αλλά επάνω σε ένα κάστρο ασαφών συλλογισμών, αλλά ανάγκασε την πλειονότητα των συλληφθέντων να περάσουν αρκετά χρόνια στη φυλακή, πριν από την αθώωση. Τώρα που τα ονόματα της στρατηγικής Διεύθυνσης των Ερυθρών Ταξιαρχιών είναι γνωστά και η πορεία των γεγονότων είναι αρκετά σαφής, αυτή η παλιά δικαστική ιστορία φαίνεται γελοία. Αλλά εκείνη την εποχή, σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης χαιρέτισαν εκείνη την απόφαση του δικαστή ως δίκαιη και βάσιμη.

Για εμάς, που τρεφόμασταν ως ακόρεστα παράσιτα της κακής πίστης του Τύπου και της βλακείας της κοινής γνώμης, ήταν μια ευκαιρία που δεν έπρεπε να χάσουμε. Αποφασίσαμε να βρούμε κι εμείς ένα τέρας που θα χτυπήσουμε στην πρώτη σελίδα, έναν ηγέτη των Ερυθρών Ταξιαρχών αρκετά απίστευτο ώστε να είναι αξιόπιστος. Αλλά ποιον;

Επικεντρωθήκαμε σε άτομα του θεάματος. Σε τελική ανάλυση, ένας καλός ηθοποιός θα είχε αποδειχθεί πιο αξιόπιστος από οποιονδήποτε άλλον σε έναν ριψοκίνδυνο ρόλο όπως αυτός του δημόσιου Εχθρού νούμερο 1. Η σωστή «υπόδειξη» προήλθε από έναν άνθρωπο του κινηματογράφου κοντινό στην εκδοτική μας συντακτική ομάδα: Ο Ugo Tognazzi ήταν διαθέσιμος να συλληφθεί. Ο Ugo μας παρακολουθούσε πάντα με συμπάθεια και η ιδέα να καταλήξει στην πρώτη σελίδα με χειροπέδες ερέθιζε την αίσθηση του χιούμορ και την συμπάθια του για παράδοξες και αντισυμβατικές προκλήσεις. Θα τον πιάναμε κρυμμένο στο ντουλάπι της τεράστιας κουζίνας του, όπου, σαν σε μια προέκταση της ταινίας La grande abbuffata-Το μεγάλο φαγοπότι, πραγματικά περνούσε τον περισσότερο χρόνο του μπροστά στον φούρνο.

Έτσι κάναμε λοιπόν εκείνο το απόγευμα, όταν φτάσαμε στο Velletri, στο «set» της βίλας του Tognazzi. Όπως σε μια ειδησεογραφική μαύρη αναφορά-στυλ μαύρης κωμωδίας, ο φωτογράφος μας αποθανατίζει καθώς συλλαμβάνουμε και σέρνουμε τον ηθοποιό έξω από το σπίτι, με την ποδιά της κουζίνας ακόμα δεμένη πίσω από την πλάτη του. Περιττό να πούμε ότι ο Tognazzi ήταν τέλειος. To βλέμμα στραβό, η γκριμάτσα της αδεξιότητας του ενόχου που δεν πιστεύει στα μάτια του, που πιάστηκε στα πράσα, η σφιγμένη γροθιά σηκωμένη μπροστά στο φακό. Εμείς, τα παιδιά του Κακού, όπως μας έλεγαν τότε, με μερικά ψεύτικα μουστάκια σαν αυτά που φορούσαν οι αστυνομικοί κάποτε και τις φαρδιές θεατρικές στολές, τα καταφέραμε. Ο μόνος με πολιτικά ήταν ο Sergio Saviane, κομψός όπως πάντα, ίσως λίγο υπερβολικά snob για τον ρόλο του «κομισάριου» που έπρεπε να ερμηνεύσει.

Αυτή του «Tognazzi chief of the BR» κατέληξε να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία μας. Πουλήσαμε δύο φορές επάνω τη συνηθισμένη κυκλοφορία, αν και, όπως πάντα, καταγγέλθηκε ο υπεύθυνος διευθυντής και το νούμερο κατασχέθηκε άφθονα. (Το Male ήταν το περιοδικό που κατασχέθηκε περισσότερο στην Ιταλία, τόσο πολύ που μια ειδική επιτροπή από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ενδιαφέρθηκε επίσης στην περίπτωσή μας, επιτροπή που ασχολήθηκε με την ελευθερία του Τύπου στον κόσμο).

Η παγίδα ήταν τόσο τέλεια που πολλοί έπεσαν μέσα, ακόμη και άνθρωποι του επαγγέλματος μας. Μου μίλησαν για την αντίδραση του τότε αρχισυντάκτη της Paese Sera, όταν είδε την πρώτη σελίδα της εφημερίδας του να εκτίθεται σε περίπτερα με την είδηση σχετικά με τη σύλληψη του Ugo Tognazzi. «Σκατά! Γιατί δεν με προειδοποίησαν! «, φαίνεται ότι ήταν το θυμωμένο του σχόλιο. Στη συνέχεια συνειδητοποίησε ότι το editorial έφερε την υπογραφή του.

Ο Tognazzi, ο οποίος είχε παραχωρήσει τον εαυτό του με συμπάθεια σε αυτή την εξαπάτηση, υπέφερε επίσης από ενοχλητικές προσωπικές συνέπειες. Τα διευθυντικά στελέχη της τηλεόρασης Rai, κοφτεροί λογοκριτές, όπως και σήμερα, τον κρατούσαν μακριά από τις τηλεοπτικές οθόνες για κάποιο διάστημα. Επιπλέον, αυτή η σατανική φήμη ως brigatista-ταξιαρχίτη συνέχισε να αιωρείται γύρω του για χρόνια, αποδεικνύοντας το γεγονός ότι όσοι στα μέρη μας πυροβολούν την μεγαλύτερη βλακεία γίνονται ιδιαίτερα πιστευτοί.

https://www.infoaut.org/storia-di-classe/3-maggio-1979-il-male-e-ugo-tognazzi

Μια σκέψη σχετικά μέ το “3 μαίου 1979: το περιοδικό » Il Male» και ο Ugo Tognazzi

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s