διεθνισμός, internazionalismo

Επανάσταση και πόλεμος στα λόγια ενός συγγραφέα από την Υεμένη. @GlobalProject

Rivoluzione e guerra nelle parole di uno scrittore yemenita. @GlobalProject

Μια μακρά συνέντευξη με τον Wajdi al-Ahdal που μεταφράστηκε από τον Francesco Cargnelutti για τη στήλη Schegge di Yemen.

“Αυτό που συνέβη στην Υεμένη δεν ήταν μια λαϊκή επανάσταση, αλλά μια σύγκρουση μεταξύ πολιτικών κέντρων εξουσίας σχετικά με την κατανομή των οικονομικών πόρων της χώρας. Παρά αυτή την απογοητευτική ανάγνωση της επανάστασης της Υεμένης, προσωπικά ελπίζω ότι αυτός ο τεράστιος πολιτικός σεισμός θα οδηγήσει στη γέννηση μιας νέας ευαισθητοποίησης-συνειδητοποίησης στους πολίτες”. Οι στοχασμοί του Wajdi al-Ahdal, μεταξύ των πιο γνωστών συγγραφέων της Υεμένης και διεθνώς, προσφέρουν μια εσωτερική άποψη για την επανάσταση του 2011 και τον πόλεμο που βασανίζει τη χώρα από το 2015. Στην «Ανθολογία της σύγχρονης αραβικής λογοτεχνίας», οι τρεις επιμελήτριες – Maria Avino[1], Isabella Camera d’Afflitto και Alma Salem – περιγράφουν με αυτό τον τρόπο το έργο του al-Ahdal: «Η οξεία, καυστική, εκλεπτυσμένη, ευφυής, προσεκτική στη λεπτομέρεια και η τόλμη του να εκφράζει τις δικές του ιδέες για την κοινωνία της Υεμένης ειδικότερα, και την αραβική, γενικότερα, τον κάνουν να είναι ένας μη συμβατικός συγγραφέας, που ονομάζεται τρομερό παιδί της Υεμένικης λογοτεχνίας. Ο συγγραφέας […] ήρθε στο προσκήνιο το 2002, όταν το πρώτο του μυθιστόρημα, Qawàrib giabaliyya (ορεινές Βάρκες), προκάλεσε βίαιες κριτικές από τις κυβερνητικές και θρησκευτικές αρχές. […] Μετά το αίτημα για ποινή φυλάκισης πέντε ετών, και απειλούμενος με θάνατο από ισλαμιστές εξτρεμιστές, ο συγγραφέας αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα του, όπου επιστρέφει μόνο μετά την εκστρατεία αλληλεγγύης που προώθησε ο Γερμανός νικητής βραβείου Νόμπελ Günter Grass. Μεταξύ των επαναλαμβανόμενων θεμάτων στα έργα του υπάρχει εκείνο των κομματικών και φυλετικών αγώνων που το 1994 οδηγούν στον εμφύλιο πόλεμο […], των καταχρήσεων εξουσίας που ασκήθηκαν από κυβερνητικούς και αστυνομικούς μηχανισμούς, ο τυφλός κομφορμισμός της κοινωνίας και οι κοινωνικές αδικίες που βρίσκονται στη βάση μιας αλυσίδας αδικημάτων και εγκλημάτων που διαπράχθηκαν και στο όνομα της θρησκείας.

Πώς ήταν η πνευματική σκηνή πριν από την επανάσταση; Και η κατάσταση της κοινωνίας των πολιτών;

Πριν από την επανάσταση του 2011, η πνευματική σκηνή στην Υεμένη ήταν αδύναμη και καταπιεσμένη. Οι διανοούμενοι υποβάλλονταν σε σιγή, ο ελεύθερος τύπος έκλεινε ή βρίσκονταν υπό πίεση για να ακολουθεί μια καθορισμένη συντακτική γραμμή. Η κοινωνία των πολιτών κατακερματισμένη στην οποίαν είχαν διεισδύσει μέσα των μυστικών υπηρεσιών. Πολλές εξέχουσες προσωπικότητες της κοινωνίας της Υεμένης είχαν ένα διπλό προσωπείο, παρουσιάζονταν στη Δύση ως φιλελεύθεροι για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά [στην πραγματικότητα] εργάζονταν για λογαριασμό των υπηρεσιών ασφαλείας. [ο πρώην Πρόεδρος] ‘Ali ‘Abdudallah Salih είχε χτίσει μια πολιτική και αστική αντιπολίτευση που φαίνονταν πως τον αντιπολιτεύονταν, αλλά στην πραγματικότητα πραγματοποιούσε κρυφά το πολιτικό του σχέδιο και εργάζονταν για να το υποστηρίζει.

Προβλέψατε την επανάσταση; Ποιες ήταν οι προσδοκίες σας;

Ναι, περίμενα την επανάσταση λόγω του γεγονότος ότι, ενώ η κυρίαρχη πολιτική τάξη είχε επεκταθεί σε αριθμό μελών, τα έσοδα της Υεμένης (κυρίως που σχετίζονται με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο) είχαν μειωθεί. Αυτό φέρνει στο νου τη θεωρία του άγγλου ερευνητή Thomas Robert Maltus πως ενώ ο αριθμός των ατόμων στην πολιτική τάξη αυξάνεται σε γεωμετρική εξέλιξη, οι οικονομικοί πόροι της Υεμένης έχουν αρχίσει να αυξάνονται σε αριθμητική εξέλιξη. Και δεδομένου ότι οι οικονομικοί πόροι δεν ήταν πλέον αρκετοί για όλα τα μέλη της πολιτικής τάξης, η εμφάνιση της σύγκρουσης ήταν αναπόφευκτη. Αυτό που συνέβη στην Υεμένη δεν ήταν μια λαϊκή επανάσταση, αλλά μια σύγκρουση μεταξύ πολιτικών κέντρων εξουσίας σχετικά με την κατανομή των οικονομικών πόρων της χώρας. Παρά την απογοητευτική ανάγνωση της επανάστασης της Υεμένης, προσωπικά ελπίζω ότι αυτός ο τεράστιος πολιτικός σεισμός θα οδηγήσει στην γέννηση μιας νέας ευαισθητοποίησης-συνειδητοποίησης στους πολίτες της Υεμένης.

Τι σκέφτηκες όταν ο διάλογος μεταξύ των πλευρών απέτυχε και ο πόλεμος ξέσπασε το 2015;

Η αποτυχία του διαλόγου ήταν αναπόφευκτη εξ αιτίας του ότι τα μέρη του διαλόγου δεν εκπροσωπούσαν τον λαό, αλλά τα προσωπικά τους συμφέροντα. Ακόμα και το ενιαίο κόμμα δεν έκανε διάλογο για το συμφέρον όλων των μελών του, αλλά για το συμφέρον μιας ομάδας που χαρακτηρίζονταν εσωτερική στην ηγεσία του! Οι πολιτικοί της Υεμένης μοιάζουν να είναι οι συμμορίες της ιταλικής μαφίας. Έχουμε αριστοκρατικές πολιτικές οικογένειες και κάθε οικογένεια μάχεται τις άλλες, αν και μπορούν να δημιουργηθούν προσωρινές συμμαχίες μεταξύ διαφορετικών οικογενειών για να εξισορροπήσουν τη δύναμη μιας ισχυρότερης, όπως συνέβη στην επανάσταση του 2011 όταν οι πολιτικές οικογένειες της Υεμένης ενώθηκαν για να ανατρέψουν την οικογένεια του προέδρου ‘Ali ‘Abdudallah Salih.

Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχεις για την επανάσταση ή τον πόλεμο;

Η πιο ξεκάθαρη ανάμνηση μου για την επανάσταση είναι εκείνη η μεγάλη κατάσταση αισιοδοξίας μέσα στο επαναστατικό στρατόπεδο, τα αισθήματα ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον για όλους τους Υεμένους ήταν πραγματικά συγκλονιστικά. Αυτή είναι μια σπάνια κατάσταση. Πράγματι, ο πολίτης της Υεμένης γενικά έχει χάσει την ελπίδα για την κατάσταση της χώρας του και δεν πιστεύει ότι η Υεμένη μπορεί να αναπτυχθεί και να γίνει ένα κράτος όπως οι προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες.

Η πιο ξεκάθαρη ανάμνηση του πολέμου συνέβη όταν ήμουν με έναν φίλο μου, έναν διανοούμενο, αφού τα αεροσκάφη της συμμαχίας [υπό τη Σαουδική Αραβία] βομβάρδισαν ένα σπίτι που ήταν ανάμεσα σε δύο παρακείμενα σπίτια, στην αρχαία Σαναά . Αυτός ο φίλος μου επαίνεσε την ικανότητα του πιλότου που κατάφερε να καταστρέψει εντελώς το σπίτι-στόχο χωρίς τα δύο σπίτια στα δεξιά και αριστερά να καταστραφούν! Ήξερε ότι στο κατεστραμμένο σπίτι δεν υπήρχε τίποτα άλλο από μια φυσιολογική οικογένεια, χωρίς καμία σχέση με τα εμπλεκόμενα μέρη. Αυτή η θέση του μου προκάλεσε ένα σοκ και κατάλαβα ότι το ανθρώπινο ον, βαθιά μέσα του, είναι ένα κρύο ον, αδιάφορο για τις τραγωδίες των άλλων.

Είναι αναπόφευκτο όταν μιλάμε για έναν πόλεμο να ακούμε ιστορίες για τη σύγκρουση μεταξύ των πλευρών. Υπάρχουν, ωστόσο, ιστορίες μιας κοινής αντίστασης; Ή για αδιανόητες σχέσεις μεταξύ ατόμων και ομάδων συγκρουόμενων πλευρών;

Υπάρχουν δεκάδες παράξενες ιστορίες που ακούμε. Για παράδειγμα, ακούμε επανειλημμένα στιγμές επαφής στο μέτωπο, όταν αυτό ηρεμεί: συμβαίνει οι μαχητές να ανταλλάσσουν φιλικά αστεία ή να ανταλλάσσουν φύλλα qat, νερό ή φαγητό.____________

[1] M. Avino, I. Camera d’Afflitto, A. Salem (a cura di), Antologia della letteratura araba contemporanea. Dalla nahda a oggi, Carrocci editore, Roma, 2015, p. 204.

Πηγή Globalproject

Link της συνέντευξης 👇👇👇

https://www.globalproject.info/it/mondi/rivoluzione-e-guerra-nelle-parole-di-uno-scrittore-yemenita/22837

 

https://agirebablisoke.wordpress.com/2020/06/06/rivoluzione-e-guerra-nelle-parole-di-uno-scrittore-yemenita-globalproject/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers:
Αρέσει σε %d bloggers: