βιβλία-libri

Δύο ζωές (σε κάποιο βαθμό) παράλληλες

της Daniela Bandini

Giorgio Panzzari, Tito Stefanini, Figli delle catastrofi. Ribelli e rivoluzionari-Παιδιά των καταστροφών. Αντάρτες και επαναστάτες, πρόλογος του Davide Steccanella, Εκδόσεις Milieu, 2019, σελ. 195, € 15,90.

Υπάρχουν ορισμένα συναισθήματα, καθώς και ορισμένα βιβλία, τα οποία καταφέρνουν να αντιπροσωπεύουν ακριβώς ένα χρονικό διάστημα. Με τη γλώσσα του, τις προσδοκίες του, την επιθυμία του για λύτρωση. Αυτό μπορεί να είναι λάθος, αλλά το αντιπροσωπεύουν. Και μετά, τι σημαίνει «λαθεμένο»; Η θέληση του ιστορικού να κάνει μια ανάλυση στην υπηρεσία του νοσταλγικού ή του δικαιολόγου;

Δύο ζωές. Ακριβώς εγγεγραμμένες στη δεκαετία του ’70, τέλεια τοποθετημένες μέσα στο σταυροδρόμι μιας Ιταλίας που χωρίζεται μεταξύ εκείνων που επιδιώκουν να είναι αντιπροσωπευτικοί του οικονομικού θαύματος, επιτέλους στη σωστή πλευρά, του κέρδους, παράνομου και λανθασμένα χαρακτηρισμένου «εύκολου», και αυτών που βλέπουν στις πλατείες και στη ζωή τους το αντίτιμο που πρέπει να πληρώσουν στις αρχές μιας προδομένης Αντίστασης. Η Αντίσταση, μια αξία που καταπατήθηκε από την αστικοποίηση μιας εργατικής τάξης και ενός προλεταριάτου που τυφλώθηκαν από τις βιτρίνες της υπεραγοράς Standa, του Coin, που μόλις έχουν ανοίξει, του δεύτερου σπιτιού.

Δύο ζωές, δύο πόλεις, εκείνες των Giorgio Panizzari και Tino Stefanini που αποφασίζουν να γράψουν, και οι δύο κρατούμενοι στη φυλακή Bollate, για τον Giorgio το όνειρο και το σημάδι μιας Ιταλίας όπου η βία των πλατειών και της τρομοκρατίας ισοφαρίζονταν με τις σφαγές του Κράτους. Και όπου η φυλακή ήταν επίσης ένας τόπος να μάθεις γράμματα, ένας τόπος ανάλυσης. Για τον Tino, ο μύθος μιας ζωής όπου εσύ γράφεις τους κανόνες, αιώνια σε πόλεμο, πεπεισμένου βαθιά ότι τα χρήματα σου ανήκουν, ανεξάρτητα από το ποιος τα κατέχει.

Giorgio Panizzari, ιδρυτής των NAP στη συνέχεια ενώθηκε στις BR, το όνομα του οποίου ήταν στη λίστα των 13 κρατουμένων των οποίων οι ΕΤ ζήτησαν την απελευθέρωση σε αντάλλαγμα για να αφήσουν ελεύθερο τον Moro.

“Οι σφαίρες του Bren που άφηναν τα σημάδια τους, όταν χτυπούσαν τον πέτρινο τοίχο 700 μέτρα πιο πέρα στην κοιλάδα, φώτιζαν το δρόμο με τους φευγαλέους σπινθήρες τους … H επίδραση του tracer είναι να κάνει τον στόχο να πιστέψει πως, παρόλο που αν κατευθύνεται σε δέκα ή είκοσι μέτρα απόσταση, η σφαίρα έρχεται ακριβώς επάνω του. Ήταν ο Gianni, ένας παλιός παρτιζάνος των ταξιαρχιών Garibaldi..που με δίδαξε να πυροβολώ με το Bren”

Tino Stefanini, εξέχον μέλος της συμμορίας Vallanzasca, μια ιστορία ληστειών. Εδώ είναι μερικές από τις κατηγορίες εις βάρος του: «Τρεις δολοφονίες, απόπειρα απαγωγής του Scavia, διεθνής διακίνηση ναρκωτικών, ένωση τύπου μαφίας, διάφορες απόπειρες δολοφονιών και διάφορες ληστείες. Στη Μπολόνια μια απαγωγή όπου πληρώθηκαν λύτρα 800 εκατομμυρίων. Στη Monza για μια ληστεία 300 εκατομμυρίων σε ένα ταχυδρομείο και στο Μιλάνο για ληστεία του υποκαταστήματος Rolex.» Άλλες κατηγορίες για ληστείες τεθωρακισμένων φορτηγών.

Ένα όμορφο κεφάλαιο που έγραψε με τίτλο «Η πρώτη τράπεζα δεν ξεχνιέται ποτέ».

Η ιστορία των χρόνων ’70 σε αυτό το σταυροδρόμι.

Tino Stefanini: ” Είχα αρκετές συγκρούσεις με πυρά, συγκρούσεις με τις δυνάμεις της τάξεις και μέλη του εγκλήματος. Στη ζωή μου στην ελευθερία ήμουν μόνο ληστής. Είναι αδύνατο να κάνω τον λογαριασμό, πόσες τράπεζες, ταχυδρομεία, εταιρείες ή θωρακισμένα φορτηγά έχω αγγίξει. Σίγουρα δεν ήμουν άγιος, αλλά πλήρωσα πάνω από τα δύο τρίτα της ζωής μου πίσω από τα κάγκελα… Από την αρχή της εγκληματικής μου σταδιοδρομίας, περίπου από τα χρόνια του εβδομήντα έως σήμερα, έχω συναντήσει τεράστιες αλλαγές στο υπόβαθρο του υποκόσμου, οι κανόνες που είχαμε στην καρδιά μας άλλαξαν. η νέα γενιά έχει γίνει εγωιστική…Στα δωμάτια ασφαλείας μας βασάνιζαν, μας κλωτσούσαν και μας χτυπούσαν με μπουνιές, μας φτύναν στο πρόσωπο και δεν βγήκε ούτε μια λέξη από το στόμα μας, πολύ λίγοι κατέρρευσαν…”

Giorgio Panizzari: “Ο θυμός μου προς τους θεσμούς ήταν πέρα από το ανθρώπινο μέτρο! Οι αγώνες στη φυλακή ξεχείλιζαν οργή και συμμετείχα σε αυτούς από την πρώτη στιγμή… Πολλοί φοιτητές, σύντροφοι εργάτες είχαν μπει στη φυλακή από τους εξωτερικούς αγώνες, αισθανόμασταν αδέλφια και μιλούσαμε. Για τα πάντα συζητούσαμε…. Κάτι άρχισα να καταλαβαίνω κι εγώ! Ήμουν μεταξύ των ιδρυτών πρώτα των Ερυθρών Πανθήρων και στη συνέχεια των NAP, οι οποίοι γεννήθηκαν επίσημα στη φυλακή της Περούτζια το 1972″.

Καταλήγω με τα λόγια του δικηγόρου Davide Steccanella, δημιουργού και επιμελητή του βιβλίου: «Η διπλή διήγηση, που ολοκληρώνεται με το τελευταίο κεφάλαιο του Tino με τίτλο Aglio Olio e Peperoncinο-Σκόρδο Λάδι και Πιπεράκι, χαρίζει στιγμές προβληματισμού,στοχασμού, όπως η έκπληξη του Tino όταν μετά από δέκα χρόνια στη φυλακή επιστρέφει στη γειτονιά του όπου «πλέον ζούσανε μόνο διακινώντας ναρκωτικά, κάτι που δεν μοιραζόμουν, δεν συμφωνούσα και στο οποίο δεν θα ήθελα ποτέ να συμμετάσχω, παρά τις πολλές προσφορές», ή το συγκινητικό μνημόσυνο που αφιέρωσε ο Giorgio στον φίλο του Martino Zicchitella, «που δεν ήταν ένας άνθρωπος από και για συνηθισμένες καταστάσεις», που πέθανε κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης επίθεσης εναντίον του διοικητού της αντιτρομοκρατικής της ασφάλειας Alfonso Noce επειδή «Εκείνοι που τον γνώριζαν καλά ξέρουν ότι ο Martino δεν θα ήθελε ποτέ έναν διαφορετικό θάνατο!» Και «Εγώ τον γνώρισα καλά», προσθέτει με περηφάνια.

Ευχαριστώ στον δικηγόρο Davide Steccanella για αυτό το έργο, που το πίστευε πραγματικά.

 

Due vite (in certa misura) parallele

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s