σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Τα βουνά, η αντίσταση, οι κοινότητες και η Επανάσταση

του Sandro Moiso για την Carmilla

Le montagne, le resistenze, le comunità e la Rivoluzione

NUNATAK, περιοδικό ιστοριών, πολιτισμών, αγώνων των βουνών, N° 56 άνοιξη 2020, εκδόσεις Nunatak, σελ. 80, 3 euro

Ένα περιοδικό που θα μπορούσαμε πλέον να ορίσουμε ως «ιστορικό» φτάνει στο 56ο τεύχος του στο χαρτί.
Nunatak, λέξη που, στη γλώσσα των λαών Inuit του αρκτικού πόλου, υποδεικνύει τους σχηματισμούς βράχων που προκύπτουν από την παγωμένη κουβέρτα της Γροιλανδίας και τον πολικό κύκλο της Ανταρκτικής, εδώ και δεκαπέντε χρόνια αφηγείται τις ιστορίες, τους πολιτισμούς και τις αντιστάσεις που έχουν αναπτυχθεί εντός των ορεινών εδαφών. πολύ πιο πλούσιων σε εμπειρίες και Ιστορία από ότι η προοδευτική και μοντερνιστική κοινωνιολογική, ιστορική, οικονομική και πολιτική βίβλος θέλησε ποτέ να τους παραχωρήσει.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα βουνά ήταν το λίκνο των θρησκευτικών και πολιτικών αιρέσεων, κοινοτικών μοντέλων και κοινωνικής οργάνωσης που κατέληξαν να προσελκύσουν επαναστάτες, ληστές και κατατρεγμένους στις «υψηλές» περιοχές στο παρελθόν και, πάλι σήμερα, λίγο πολύ κοινούς πολίτες, συνηθισμένους ανθρώπους, νέους και ηλικιωμένους, που αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους ζωής από εκείνους που παράγονται από το σύστημα και συνοψίζονται στη φόρμουλα να δουλεύεις, να παράγεις, να καταναλώνεις και να ψοφάς. Ένα μοντέλο που επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου στις παραγωγικές και αναπαραγωγικές ανάγκες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, το οποίο, με τους αιώνες, επικράτησε και χάρη στη μείωση και την αναγκαστική απομάκρυνση των αυτονομιών των ορεινών κοινοτήτων και της κοινωνικής τους οργάνωσης.

Από την Αντίσταση, με τη δημιουργία των πιο σημαντικών και πολυάριθμων παρτιζάνικων μονάδων ακριβώς στις ορεινές κοιλάδες, μέχρι τον αγώνα του NoTav στη Valsusa, ο οποίος από ένα τοπικό γεγονός μετατράπηκε αμέσως σε μια εμπειρία ικανή να αμφισβητήσει το σύνολο των σχέσεων κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών, μαφιόζικων και στρατιωτικών επάνω στις οποίες βασίζεται η τρέχουσα δομή του ιταλικού κράτους (αλλά όχι μόνο), είναι δυνατόν να προσδιοριστεί στα βουνά ένας συγκεκριμένος χώρος συγκρούσεων που εάν από τη μία πλευρά μπορεί να υπονομεύσει το κυρίαρχο μοντέλο ειρηνικής κοινωνίας, από την άλλη μπορεί να δει μορφές οργάνωσης και αναπαραγωγής της κοινωνικής ζωής να αναγεννιούνται, που έχουν τις ρίζες τους σε μια ποτέ πραγματικά «τελειωμένη» ιστορία αντιστάσεων και απορρίψεων των οποίων οι ορεινοί βράχοι, οι κοιλάδες, τα βοσκοτόπια, τα χωριά και οι κοινότητες εξακολουθούν να φέρουν μια έμφυτη και ανεκρίζωτη μνήμη.

Να λοιπόν τι μπορεί να αποτελεί το Nunatak, με τα 56 νούμερα του που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής (όλα διαθέσιμα σε pdf εδώ qui), ένας αυθεντικός ψυχογεωγραφικός, ιστορικός και πολιτικός άτλαντας των εμπειριών, που ξαναβρέθηκαν ή ανακαλύφθηκαν από το μηδέν, για τον οποίο αναφερθήκαμε λίγο παραπάνω. Ένα περιοδικό που βγαίνει πεισματικά σε χαρτί ακριβώς επειδή δεν έχει εγκαταλείψει τη λειτουργία του εργαλείου αγκιτάτσιας και συλλογικού οργανωτή που είχε ο τύπος και ακόμα και σήμερα, σε μια εποχή δικτύων και social που εικονικοποιούν και συχνά φτωχοποιούν τόσο την πολιτική αντιπαράθεση όσο και τους απαραίτητους συλλογισμούς, μπορεί να έχει.

Nunatak 56 210x300

Γύρω από τις σελίδες του οι «στρατευμένοι των επαναστάσεων που έρχονται», οι κάτοικοι των ορεινών περιοχών στις οποίες διανέμεται και είναι παρόν το περιοδικό, οι απλοί λάτρεις του βουνού και της Φύσης μπορούν να βρεθούν, να συζητήσουν, ίσως να μαλώσουν και στη συνέχεια να τα βρουν ξανά, αλλά σε κάθε περίπτωση και πάντα πρόσωπο με πρόσωπο, vis a vis, faccia a faccia με τον πιο ανθρώπινο, από κοινού, τρόπο. Το υψόμετρο και η απόσταση από το μητροπολιτικό χάος μπορούν στην πραγματικότητα να χρησιμεύσουν όχι μόνο για την απελευθέρωση των πνευμόνων και των φωνών από την χειρότερη και πιο μολυσματική περιβαλλοντική ρύπανση, αλλά και για την απελευθέρωση του νου από την αιθαλομίχλη των ιδεολογιών και των δηλητηρίων μιας κοινωνίας που πνίγεται όλο και περισσότερο από τον ευτελισμό και την εμπορευματοποίηση του υπάρχοντος, των συμπεριφορών και των εργαλείων επικοινωνίας.

Το νούμερο που εξετάζεται εδώ δείχνει τέλεια αυτό που έχει ειπωθεί μέχρι στιγμής, με έναν πλούσιο δείκτη που περιλαμβάνει άρθρα που ασχολούνται με την αρχαία ιστορία της παράδοσης με τις φωτιές, χωρισμένα μεταξύ τελετουργίας και διαβίωσης, σε όλο το αλπικό τόξο. την περιβαλλοντική κερδοσκοπία που ενυπάρχει στην ιδεολογία του πράσινου καπιταλισμού και της βιομηχανικής αιολικής ενέργειας ή τη δύσκολη αντίσταση στον ναζισμό-φασισμό στο Alto Adige, μέσω των αναμνήσεων και ενός από τους τελευταίους αντιστασιακούς που πέθανε πρόσφατα (Quintino Corradini που τον φώναζαν «Fagioli-Φασόλια»). Στη συνέχεια, υπάρχει μια επιστολή από τη φυλακή της Monza του Manuel Oxoli, ακολουθούμενη από την εμπειρία της «αλπικής εξερεύνησης» της πολιτικής ομάδας πεζοπορίας Trûc, από μια καταγγελία των εγκαταστάσεων 5G ως μέσου ολοκληρωτικού ελέγχου των εδαφών και από ένα πολύτιμο πρακτικό εγχειρίδιο αντίστασης στην καταπίεση που αναφέρεται στις εμπειρίες του αγώνα ενάντια στους στρατούς κατοχής των εδαφών των λαών του Βιετνάμ, του Αφγανιστάν και της Κολομβίας, με τίτλο Bambù e barbecue…Saperi senza tempo né confini-Μπαμπού και μπάρμπεκιου…Διαχρονική γνώση χωρίς όρια.

Αλλά είναι ειδικότερα το συντακτικό άρθρο, Το πρόβλημα είναι η λύση-Il problema è la soluzione, που πετά την πέτρα αυθεντικά και χωρίς να κρύβει το χέρι στα στάσιμα νερά των φτωχών μέχρι στιγμής, ως επί το πλείστον, προβληματισμών σχετικά με τον Κοροναϊό και τους φόβους που προκαλούνται και τροφοδοτούνται από ένα σύστημα αστυνομικό-επικοινωνιακό που εκμεταλλεύτηκε τον συναγερμό και τις επιστημονικές αβεβαιότητες για να επιβάλει μια ομοιομορφία συμπεριφοράς και ελέγχου, θα έλεγε κανείς «ψυχικών», συμπεριφορών με ένα πολιτικό-στρατιωτικό πείραμα που ίσως ποτέ άλλοτε δεν προσπάθησαν να επιβάλουν σε πλανητική κλίμακα, ή σχεδόν.

Η καινοτομία αυτών των ημερών δεν έγκειται στο γεγονός ότι χρησιμοποιείται η κατάσταση εξαίρεσης: αυτό έχει από καιρό γίνει ο κανόνας. Οι κυβερνήτες μας απλούστατα δεν έχουν πλέον άλλα επιχειρήματα. Το γεγονός και κατά κάποιον τρόπο άνευ προηγουμένου, και γεμάτο δυνατότητες, είναι πως αυτή η κοινωνία αναγκάζεται να εφαρμόσει παρεμβάσεις που υπονομεύουν τη ίδια την λειτουργία της. Μια παγκόσμια κοινωνία που βασίζεται σε συνεχείς ροές ανθρώπων και αγαθών, και η οποία δεν μπορεί να κάνει άλλο από το να μπλοκάρει τα πάντα και να κλείσει όλους στο σπίτι, απλά δεν μπορεί να διαρκέσει, προορίζεται να καταρρεύσει γρήγορα.
Τα σενάρια που ανοίγουν μπορεί να είναι συναρπαστικά. Δεν λέγαμε και φωνάζαμε πάντα ότι πρέπει να τελειώνουμε με τον κόσμο του Εμπορεύματος και της Εξουσίας, της Αυθεντίας, γιατί αυτό το άρρωστο, άδικο και παράλογο σύστημα μας οδηγεί κατευθείαν στην άβυσσο; Ίσως λοιπόν αυτή να είναι η κατάλληλη στιγμή για να τερματίσουμε τις καταγγελίες για το αστυνομικό Κράτος, την αγριότητα των αφεντικών, την κακή κατάσταση του συστήματος υγείας… Ίσως ήρθε η ώρα να οργανωθούμε για να χτίσουμε άλλο. Δεν θα είναι άμεσο και δεν θα είναι ανώδυνο, αλλά ποια άλλη δυνατότητα έχουμε; […] Άλλωστε, τι άλλες προοπτικές έχουμε; Εάν μπορούμε να κατανοήσουμε τους επίπλαστους λόγους ή τους λόγους αναγκαιότητας μπροστά στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης που οδήγησε πολλούς ανθρώπους να προωθήσουν μορφές αλληλεγγύης για…να παραδώσουν τα εμπορεύματα των σούπερ μάρκετ σε γείτονες, πιστεύουμε ότι ένας αυτοκριτικός προβληματισμός είναι τουλάχιστον απαραίτητος. Μετά από χρόνια συνθημάτων όπως «να μπλοκάρουμε τα πάντα», «να σταματήσουμε τις ροές των εμπορευμάτων», σήμερα που συμβαίνει αυτό – και σίγουρα όχι χάρη σε εμάς – η σχιζοφρένεια να δηλώνουμε κάτι και να βρισκόμαστε στο σημείο να κάνουμε το αντίθετο γίνεται εμφανής. Όλα αυτά πρέπει κάτι να μας πουν. Δεν μας λέει ίσως για την καθυστέρηση με την οποία φτάνουμε κάθε φορά στα υποτιθέμενα ραντεβού με την ιστορία; Δεν μας πετάει στη μούρη την αναγκαιότητα να αποφασίσουμε να καλύψουμε αυτή την ανεπάρκεια μας, αντί να εξαντλούμε τον εαυτό μας κυνηγώντας καταστάσεις έκτακτης ανάγκης οι οποίες μας αφήνουν κάθε φορά όλο και περισσότερο απροετοίμαστους για την επόμενη; […] σημαίνει να τελειώνουμε με την αναμονή, να γεμίσουμε το κενό που μας κάνει να ζούμε πάντα περιμένοντας κάτι να έρθει. […] Η επανάσταση είναι σήμερα: και όχι μόνο επειδή ξεκινά τώρα, στην καθημερινή ζωή, ως μια διαδικασία που γιατρεύει τα τραύματα μας, που γεμίζει τα κενά μας, αλλά και επειδή η καταστροφή έχει ήδη συμβεί και η πλημμύρα είναι σε εξέλιξη. Η επανάσταση δεν θα είναι η κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων, η επανάσταση είναι η ιστορική διαδικασία που κάνει κομμάτια έναν πολιτισμό και δημιουργεί κάτι άλλο. […] Εναπόκειται σε εμάς να προσπαθήσουμε να το κάνουμε να πάρει μια κατεύθυνση παρά μια άλλη. […] Η καταστροφή είναι κάθε μέρα, και κάθε μέρα υπάρχουν οι δυνατότητες, οι ρωγμές, οι ευκαιρίες. […] Οι ευκαιρίες είναι τέτοιες μόνο αν υπάρχει κάποιος που τις αρπάζει. Αν όχι, δεν είναι τίποτα.
Πρέπει να μετατρέψουμε τις πληγές μας σε πολεμίστρες, πριν είναι πολύ αργά. 1

Το περιοδικό είναι διαθέσιμο όχι μόνο σε περίπτερα, βιβλιοπωλεία, κοινωνικά κέντρα και κολεκτίβες που ήδη το διανέμουν, αλλά και στην Biblioteca Popolare Rebeldies, via Savona 10 – 12100 Cuneo
e-mail: nunatak@autistici.org

  1. Editoriale, Nunatak n°56, pp. 7-12  
TAGGED WITH →  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  • 

 

https://www.infoaut.org/culture/le-montagne-le-resistenze-le-comunita-e-la-rivoluzione

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s