διεθνισμός, internazionalismo

Αξιοπρεπώς πλούσιοι !!

ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2020

Η εξέγερση των κίτρινων Γιλέκων. Ιστορία μιας ταξικής πάλης
– Του Gilles Dauvé –

Όπως δείχνει ο υπότιτλος, οι συγγραφείς δεν πιστεύουν καθόλου σε έναν καπιταλισμό που θα περιελάμβανε, θα είχε διαλύσει ή ξεπεράσει τις τάξεις. Μία από τις καινοτομίες που υπογραμμίστηκαν από το κίνημα των κίτρινων Γιλέκων, υπήρξε εκείνη σύμφωνα με την οποία κατηγορίες προλετάριων, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν πολύ δραστήριες στους αγώνες και οι οποίες είχαν ελάχιστα κινητοποιηθεί πολιτικά («αόρατες», θα έλεγε ένα λεξικό στη μόδα) μπήκαν στη σκηνή όπου κανείς δεν το περίμενε. Στο Παρίσι, είναι σημαντικό ότι τα κίτρινα Γιλέκα επέλεξαν να καταλάβουν τα Ηλύσια Πεδία και τις κομψές γειτονιές στα δυτικά της πόλης, οι οποίες, παρά τον αυξανόμενο εξευγενισμό-ανάπλαση, διατηρούν την ξεπερασμένη εικόνα ενός Παρισιού εργαζομένων. Εγκαταλείποντας τους αγαπημένους δρόμους των συνδικαλιστικών διαδηλώσεων, τα κίτρινα Γιλέκα αυτο-προσκλήθηκαν με τη δύναμη στα σπίτια των πλουσίων και όσο το δυνατόν πιο κοντά στους τόπους της εξουσίας. Από την άλλη πλευρά – και αυτό συνέβη σε σχέση με την κοινωνική τους συμπεριφορά – έχουν υιοθετηθεί σχετικά νέες, ανέκδοτες μορφές ομαδοποίησης οργάνωσης και «κοινωνικότητας». Μήπως επειδή η εξέγερση και τα αιτήματά τους κατευθύνθηκαν πιο άμεσα προς το Κράτος παρά στα αφεντικά;
Κυρίως, εξηγεί η Συλλογικότητα-η Κολεκτίβα, διότι το πιο μειονεκτικό μέρος των προλετάριων βρίσκεται όλο και περισσότερο άμεσα να υπόκειται σε ένα Κράτος που πληρώνει σχεδόν τα τρία τέταρτα του εισοδήματος των φτωχότερων, οι οποίοι ακριβώς εξαρτώνται περισσότερο από το Κράτος παρά από έναν άμεσο μισθό. Η αύξηση των φόρων και οι περικοπές των επιδοτήσεων, σε συνδυασμό με την επιδείνωση των δημόσιων υπηρεσιών, τους επηρεάζουν, τους χτυπούν τόσο όσο το κάνει η στασιμότητα, ή η μείωση των πενιχρών μισθών τους – όταν τους λαμβάνουν. Το βιβλίο παρέχει επίσης εκείνα που είναι τα εύγλωττα στοιχεία και τα ποσά σχετικά με τη μείωση των εισοδημάτων που συμπίπτουν με την αύξηση του περιορισμένου τμήματος της δαπάνης (που σημαίνει πως και οι υπάλληλοι των εταιρειών καταφεύγουν κανονικά στις δημόσιες εξουσίες, για παράδειγμα, να τους ζητήσουν να απαγορεύουν τις απολύσεις). Τώρα, απέναντι στο Κράτος όποιος πρέπει να αισθάνεται πως εμπλέκεται: όλοι θέλουν να πληρώνουν λιγότερους φόρους και όλοι θέλουν να αντιμετωπίζονται καλύτερα στα νοσοκομεία. Και για να αποκαλυφθεί η σχέση μεταξύ του λαϊκού «θυμού» και του βάρους «πίσω από τους ανθρώπους της ταξικής πάλης», η χρονολογία είναι απαραίτητη. Το βιβλίο περιγράφει λεπτομερώς την εξέλιξη που οδήγησε από τους κυκλικούς κόμβους στις συνελεύσεις, και από τα μπλόκα στη λέξη-κλειδί του Δημοψηφίσματος Πρωτοβουλίας Πολιτών-Referendum di Iniziativa Cittadina (RIC). Εάν η 8η δεκεμβρίου 2018 αντιπροσωπεύει «το αποκορύφωμα του κινήματος, που συμπίπτει με το τέλος της προόδου του προς μια επαναστατική υπέρβαση«, αυτό συνέβη επειδή δεν πήγε προς τον τόπο-τη θέση «της αναπαραγωγής των κοινωνικών σχέσεων«. Η προτεραιότητα που δόθηκε στα σάββατα και τις διαδηλώσεις (συχνά πραγματικές ταραχές-λαϊκές εξεγέρσεις) και η μετάβαση από τους κυκλικούς κόμβους στα αστικά κέντρα σήμαινε ότι «η αντιπαράθεση με την εξουσία συνεχίστηκε χωρίς την παρέμβαση στην καθημερινή ρουτίνα της εργασίας».
Ξεκινώντας από το τέλος δεκεμβρίου 2018 και από τις αρχές ιανουαρίου 2019, υπήρξαν λιγότεροι αποκλεισμοί-μπλόκα και περισσότερα σημεία ελέγχου φιλτραρίσματος, οπότε η εξέγερση της 16ης μαρτίου θα σηματοδοτήσει μια δεύτερη αιχμή βίας (μετά εκείνη της 1ης δεκεμβρίου ), σε μια εποχή που τα κίτρινα Γιλέκα μείωσαν την πίεση τους στην οικονομία, μειώνοντας έτσι τη δύναμή τους. Από την άλλη πλευρά, έχουμε δει έναν πολλαπλασιασμό των εκκλήσεων για μια αρκετά απίθανη γενική απεργία. Παρά την «αυξανόμενη αστικοποίηση του κινήματος«, τη συμμετοχή των «προλετάριων από αστικές περιοχές, πιο επισφαλών, νεότερων, λιγότερο προσκολλημένων στην «αξία της εργασίας«», τη συνάντηση (ειδικά στην περιοχή του Παρισιού) μεταξύ των κίτρινων Γιλέκων και των προλετάριων θυμάτων του ρατσισμού, και το περίγραμμα μιας διασταύρωσης με τις οικολογικές αξιώσεις-διεκδικήσεις («Τέλος του μήνα, τέλος του κόσμου, ο ίδιος αγώνας!«), η σύγκλιση θα παραμείνει σε επίπεδο συνθήματος. Από την άλλη πλευρά, η συγκέντρωση ετερογενών στοιχείων δεν ήταν αρκετή για να κάνει όλους να ξεπεράσουν τη δική τους επιμέρους ιδιαιτερότητα. Η υπερνίκηση των διαχωρισμών θα προϋπέθετε την επίθεση σε εκείνο που είναι το κέντρο βάρους αυτής της κοινωνίας, την καρδιά της. Διαφορετικά, η «οριζοντιότητα» βάζει όλους στο ίδιο επίπεδο: η συνέλευση των κίτρινων Γιλέκων, η οποία στην πραγματικότητα έχει «πάνω απ ‘όλα την κλίση να κυβερνήσει την κυκλικότητα«, χρησιμεύει περισσότερο ως «χώρος για την αυτο-κατανόηση του κινήματος» παρά ως «οργανωτικός χώρος«. Εάν αναρωτιέται κανείς για το σιωπηρό «πρόγραμμα» των κίτρινων Γιλέκων, τότε να το εκφράσει καλύτερα, ήταν πιθανώς ένα κείμενο που κυκλοφόρησε στα νοτιοδυτικά τον ιανουάριο του 2019, στο οποίο φαντάζονται μια Γαλλία του 2024 όπου συνεχίζει να υπάρχει η μισθωτή εργασία και η αγορά, που όμως ρυθμίζονται από μια αυτοδιαχειριζόμενη και αποκεντρωμένη κοινωνία, η οποία απολαμβάνει αποτελεσματικές δημόσιες υπηρεσίες, και είναι πάνω από όλα βασισμένη ισότιμα: από τη στιγμή που ο καθένας είναι «αξιοπρεπώς» πλούσιος, και όπου δεν θα υπήρχαν «πλέον υπερ-πλούσιοι». Ένα πρόγραμμα, αυτό, πολύ κοντά στο πρόγραμμα της ρεφορμιστικής αριστεράς που γνωρίζουμε από πάντα.
Και «η ώρα της απεργίας;» αναρωτιέται η Κολεκτίβα. Η απεργία της 5ης φεβρουαρίου 2019, στις μεγάλες εταιρείες και στη δημόσια διοίκηση, δεν ήταν κατά τα άλλα πολύ διαφορετική από τις συνήθεις συνδικαλιστικές «ημέρες δράσης». Συνολικά, αν και έχουν ενθαρρύνει και βοηθήσει τους εργαζόμενους να διακόψουν την εργασία σε διάφορους τομείς, τα κίτρινα Γιλέκα κατάντησαν να είναι μια υποστήριξη σε κινήματα στα οποία η παρέμβασή τους δεν έδωσε κάποια ενέργεια.
Ωστόσο, η καλοσύνη ενός βιβλίου που συνιστούμε ανεπιφύλακτα να διαβάσετε, καθιστά απαραίτητη την έκφραση επιφυλάξεων σε σχέση με ορισμένες δηλώσεις. Σύμφωνα με την Κολεκτίβα, σε ολόκληρο τον κόσμο «έφτασε η στιγμή της εξέγερσης»: «γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι η διαδήλωση-εξέγερση τείνει να επιβληθεί ως μια μορφή αντίθετη με τις συνήθειες του «κοινωνικού κινήματος».» Τα κίτρινα Γιλέκα είναι προλετάριοι – εξηγούν οι συγγραφείς – και το έργο τους-η εργασία τους φέρνει πιο κοντά στην «παλιά εργατική τάξη«, αλλά ο «κοινωνικός κόσμος» τους δυσκολεύει να σκέφτονται και να ενεργούν ως μισθωτοί εργαζόμενοι που αντιτίθενται σε ένα αφεντικό: επομένως, στην περίπτωσή τους, δεν θα ήταν οι σχέσεις εκμετάλλευσης που «παράγουν έναν κοινό τόπο«. Αλλά από πού προέρχεται όλη αυτή η ομοιότητα (ή θα προέρχονταν); Από το γεγονός ότι είναι επισφαλείς, χωρίς μια τακτική δουλειά που να προσφέρει ένα ελάχιστο εισόδημα για να είναι σε θέση να ζουν, ή από το να είναι ολοκληρωτικά αποκλεισμένοι; Μια ακραία και μόνιμη φτώχεια θα οδηγούσε τους προλετάριους να αμφισβητήσουν έναν καπιταλισμό, με τέτοιο τρόπο που οι μισθωτοί που έχουν τελματώσει στην εργασία να μην μπορούν ούτε καν να προσπαθήσουν να φανταστούν; Είναι δύσκολο να το πιστέψουμε!
Για να μπορέσουμε να το παραδεχτούμε, αναμφίβολα θα έπρεπε να λογίσουμε σαν να είχαν συμβεί δύο φάσεις του καπιταλισμού. Η πρώτη θα είχε οριστεί ξεκινώντας από την παραγωγή εντός, σχεδόν εξ ολοκλήρου, εθνικών οικονομιών: γιγαντιαία εργοστάσια, εργατικές συγκεντρώσεις, απασχόληση, αν όχι εγγυημένη τουλάχιστον μαζική, εργατική τάξη πλαισιωμένη στα συνδικάτα και στα εργατικά κόμματα.
Αλλά μέχρι τώρα θα είχαμε εισέλθει σε μια δεύτερη φάση που κυριαρχείται από την κυκλοφορία που λαμβάνει χώρα σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία: βιομηχανική μετεγκατάσταση, προτεραιότητα ροών και εφοδιαστικής, ολοένα πιο σπάνια και ολοένα πιο υποβαθμισμένη απασχόληση, υπερχείλιση των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Η πρώτη φάση θα χαρακτηρίζονταν από συγκρούσεις που συμβαίνουν σε έναν κόσμο δομημένο γύρω από τις μεγάλες εταιρείες και μέσα στο πλαίσιο ενός οργανωμένου εργατικού κινήματος. Η δεύτερη θα έβλεπε αυτό το τελευταίο να ακυρώνεται, και τη μετάβαση από την απεργία στην εξέγερση σαν το κύριο μέσο αγώνα.
Η ορθότητα μιας τέτοιας θεωρίας δεν αποδεικνύεται από τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα, και η ίδια η εμπειρία των κίτρινων Γιλέκων μας υπενθυμίζει ότι τίποτα αποφασιστικό δεν είναι εφικτό όσο αυτοί και εκείνες που βρίσκονται «μέσα στην παραγωγή» συνεχίζουν να παράγουν. Επιπλέον, η ανάλυση που πραγματοποίησε η Συλλογικότητα επιβεβαιώνει αυτό για τη Γαλλία του 2018-2019: είναι ξεκινώντας από την «αληθινή καρδιά της κοινωνικής οργάνωσης», δηλαδή, την «εκμετάλλευση της εργασίας», που θα καθίσταται δυνατή μια αποφασιστική ρήξη: το μπλοκάρισμα και η διακοπή της εργασίας παραμένει μια απαραίτητη στιγμή. Αλλά όχι για να κλειστούν εκ νέου μες την εταιρεία οι εργάτες, αλλά για να βγουν από αυτήν και να συμμετάσχουν στις ταραχές. Το θεωρητικό ζήτημα δεν αφορά τόσο να θέτουμε σε σύγκριση εκείνα που είναι τα αντίστοιχα όρια της απεργίας και του μπλοκαρίσματος, αλλά μάλλον να αναρωτιόμαστε υπό ποιες προϋποθέσεις-συνθήκες θα μπορούν οι 150.000 εργαζόμενοι του λιμανιού της Σιγκαπούρης και οι 200.000 εργάτες και εργάτριες της Foxconn στο Shenzen να δρουν μαζί με τους 100.000 υπαλλήλους του συμπλέγματος logistics του Σικάγο. Και για να κάνουν τι;
Η εξέγερση γίνεται κομμουνιστική μόνο στο βαθμό που δεν ικανοποιείται με το να κάνει δικά της τα εργαλεία παραγωγής, αλλά αρχίζει να μεταμορφώνει όλα όσα κάνουν δικά τους οι αντάρτες-οι εξεγερμένοι. Είναι λοιπόν ζήτημα μετασχηματισμού του εαυτού μας, είναι ζήτημα της συλλογικής δημιουργίας εκείνων που θα είναι οι συνθήκες μιας άλλης ζωής, για τους άλλους και για τον εαυτό μας. Είναι θέμα αμφισβήτησης του συστήματος μισθών, όχι ζήτησης άλλης μορφής εισοδήματος. Και δεν είναι απλώς θέμα επίθεσης στη σχέση μεταξύ μισθών και κερδών, αλλά στην ίδια την ύπαρξη μισθών και κερδών, δηλαδή της αλληλεξάρτησής τους. Όπως γράφουν σωστά οι συγγραφείς: «Την επανάσταση την κάνουμε επιτιθέμενοι […] σε όλα όσα μας καταστούν αυτό που είμαστε. Αυτό γίνεται με την αποδοχή και την πρόκληση μιας κατάστασης μέσα στην οποία αγνοούμε από τι θα είναι φτιαγμένο το μέλλον». Ένα από τα πλεονεκτήματα, τα δυνατά σημεία αυτού του βιβλίου έγκειται στο γεγονός ότι κάθε μέρος βασίζεται σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, συχνά καλά λεπτομερείς, που λαμβάνονται από τον Τύπο ή από τις εφημερίδες του αγώνα: η αναφορά για το τι συνέβη στις 8 δεκεμβρίου 2018 στην Τουλούζη, παραμένει αξέχαστη, στη Μασσαλία και το Παρίσι.

– Gilles Dauvé – δημοσιεύτηκε τον σεπτέμβρη του 2020 στο DDT21 Douter de tout…

– πηγή: DDT21 Douter de tout…

« Gilets jaunes / K-ways noirs / Il y a encore de l’espoir » [Gilet gialli, Keyway neri / c’è ancora speranza]: Uno slogan questo, che ha risuonato durante le manifestazioni marsigliesi, che sono stati ribattezzate con ironia come «les Samedis de la Canebière» [i sabati della Canebiére]. Ed è un tale incontro [fra gilet e kayway] quello che viene raccontato nel libro appena uscito per le edizioni Niet. Scritto da un collettivo il cui nome [Ahou, ahou, ahou!], che hanno assunto per esprimere la propria rabbia, si riferisce al grido degli spartani alla Termopili, anche se questo testo – a giudicare dalle dimensioni dell’introduzione – potrebbe sembrare un’opera troppo teorica. Al contrario, questa rivolta è stata scritto dall’interno, nelle piazze, soprattutto da dei militanti che non si fidavano nel vedere uomini e donne sollevarsi contro l’aumento delle accise sui carburanti, o contro l’aumento delle tasse. Ma molto rapidamente. ben presto hanno colto l’evoluzione di un movimento in  grado di riunire ed amalgamare persone provenienti da orizzonti ed ambienti assai diversi, e sulle quali le organizzazioni tradizionali si sono rotti i denti, nel mentre che, dall’altra parte, il governo dispiegava un intero arsenale repressivo. Tutto ciò, è assai lontano dal «road movie» girato dall’insoumis François Ruffin, e questo non perché gli autori siano stati attori meno lucidi e critici di questa rivolta, pur sottolineandone l’inventiva e le speranze che ha saputo suscitare. Detto fuori dai denti, in questo rientro, non sarà solo sull’autostrada che si dovrà «fare attenzione agli uomini in giallo»!

(από το πέτο του καλλύματος: La révolte des gilets jaunes, par le collectif Ahou ahou ahou, Niet éditions, 215 pages, 9 euros.)addì

https://francosenia.blogspot.com/2020/09/decentemente-ricchi.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s