θεωρία, teoria

Η άχρηστη σκέψη μπροστά στους ταξικούς αγώνες

μάϊος 31st, 2020 | Category: antimperialismo/internazionalismo, αντιιμπεριαλισμός/διεθνισμός

Σχετικά με την εξέγερση στη Μινεάπολη, που εν τω μεταξύ έχει ξεχειλίσει σε κοινωνική εξέγερση σε όλη τη χώρα, δύο ιδεολογικά στρατόπεδα της άχρηστης αριστεράς έχουν σχηματιστεί ως συνήθως. Από τη μία πλευρά, οι επαγγελματίες ταραχοποιοί-rioters, ένα αθάνατο προϊόν της Δύσης μετά τον εικοστό αιώνα, στους οποίους η αμερικανική εξέγερση προκαλεί ρίγη απόλαυσης ακριβώς επειδή ενισχύει-δίνει αξία στην «μη πολιτική», «ανοργάνωτη», «επαναστατημένη» πλευρά της και, επομένως, εντελώς απαλλαγμένη από εκείνο τον Εικοστό αιώνα ο οποίος, αντίθετα, παρουσίαζε την πολιτική ως γεγονός διαμεσολαβούμενο από μια σκέψη και οργάνωση δομημένες.

από την άλλη πλευρά, ο περπατημένος «μαρξιστής», έτοιμος να ελαχιστοποιήσει τη σημασία των αμερικανικών εξεγέρσεων σε «ταραχές-riots» επειδή δεν βλέπει την πολιτική δράση να έχει την συνέπεια κάποιου «κομμουνιστικού κόμματος» ή «ταξικής συνδικαλιστικής οργάνωσης» πίσω της ή επικεφαλής της. Και οι δύο αυτές στάσεις μιλούν για την κρίση της αριστεράς, τουλάχιστον της ιταλικής.

Πρώτον, η εξέγερση της Minneapolis πρέπει να αναγνωριστεί για εκείνο που είναι: μια ταξική πάλη. Τίποτα άλλο, ούτε λιγότερο. Δεν είναι απλώς μια «αντιρατσιστική» εξέγερση, σίγουρα όχι στους όρους και την αξία που έχει αυτή η έννοια στην Ευρώπη, για ιστορικά καθορισμένους λόγους. Δεύτερον, είναι μια οργανωμένη και συνειδητή ταξική πάλη, αν και όχι στις παραδοσιακές μορφές που έχουμε συνηθίσει στην Ευρώπη. Και εδώ, συνήθεια που σχηματίζεται από ιστορικούς προσδιορισμούς που διαφοροποιούν τις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Το γεγονός, που ελάχιστα ανα-γνωρίζεται στα υψηλά κλιμάκια της ιταλικής πολιτικής, βαθιά διπλωμένης προς τα μέσα και επαρχιακής, είναι ο βαθμός και η ταξική φύση αυτών των εξεγέρσεων, οι οποίες κυκλικά εκρήγνυνται για βαθιές αιτίες, οι οποίες συμμαχούν γύρω από τα «δίκια των μαύρων» επειδή είναι ακριβώς γύρω από αυτό το κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας που βρίσκονται τα ταξικά ρήγματα και οι θεμελιώδεις ανταγωνισμοί της.

Σίγουρα δεν είναι η Μινεάπολη που καθιστά προφανή αυτή την τραυματική και καυτή πολιτική-κοινωνική διαδικασία ριζοσπαστικής συνείδησης. Είναι για δεκαετίες που οι ταξικοί αγώνες στις Ηπα λαμβάνουν χώρα επάνω σε ένα έδαφος που είναι πιο προχωρημένο, πιο ριζοσπαστικό και πιο συνειδητοποιημένο των ταξικών αγώνων στην Ευρώπη. Αυτό είναι το καθοριστικό γεγονός που θα πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε. Η αιτιολογημένη βία, η πολιτική ριζοσπαστικότητα και η κοινωνική συνειδητοποίηση που αυτές οι εξεγέρσεις αποκαλύπτουν κάθε φορά, σε σύνδεση με κομμάτια της βαθιάς αμερικανικής κοινωνίας, και ως εκ τούτου δεν είναι καθόλου «avant-garde», δεν έχουν χαρακτήρα πρωτοπορίας ούτε είναι αποσυνδεδεμένες από την πραγματικότητα, μπορεί να μην δύνανται να αναπαραχθούν σε ευρωπαϊκά πλαίσια, στις ευρωπαϊκές συγκυρίες, αλλά θα πρέπει να αναγνωριστεί για εκείνο που μπορεί να διδάξει τους ταξικούς αγώνες αυτής της πλευράς του κόσμου.

Υπάρχουν διαφορές που εμποδίζουν αυτούς τους αγώνες να ενεργούν, να επηρεάζουν και να λυγίζουν τις σχέσεις της πολιτικής εκπροσώπησης στους λόγους και τις αιτίες αυτών των ταξικών αγώνων. Ένα στρωματοποιημένο σύστημα εξουσίας που εμποδίζει, προς το παρόν, να διοχετεύονται αυτοί οι αγώνες σε ένα πολιτικά οργανωμένο και επιδραστικό σχέδιο. Είναι ένα γεγονός: ο βορειοαμερικανικός αντικαπιταλισμός αποτυγχάνει να ξεπεράσει τα όρια του διπόλου δημοκρατικοί-ρεπουμπλικάνοι, και είναι μέσα σε αυτήν τη λογική που βρίσκουν λόγο και ορθολογισμό οι επιλογές να αγωνιστούν μέσα στο δημοκρατικό κόμμα ορισμένων στελεχών αυτών των ταξικών αγώνων και «φυλετικής απελευθέρωσης». Γνωρίζοντας, όλοι, ότι δεν βρίσκεται μέσα σε αυτό το κλειστό σύστημα που αντιστοιχεί στις αιτιάσεις του βιομηχανικού μονοπωλίου (και στρατιωτικού-βιομηχανικού, ένα άλλο τοπικό χαρακτηριστικό που δεν συμπίπτει με τα ευρωπαϊκά), που θα βρεθεί η λύση στα προβλήματα της αμερικανικής κοινωνίας, αλλά – ταυτόχρονα – αποτελεί ένα τακτικό ελιγμό για να επιβιώσουν και να φέρουν κοντά τους το μεγαλύτερο μέρος αυτού του αμερικανικού προλεταριάτου που βρίσκεται κατά μήκος μιας χρωματικής γραμμής που – κι εδώ – δεν έχει ακόμη συγκρίσιμες αντιστοιχίες στο ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Είναι «άρρωστοι» ταξικοί αγώνες, όπως και η αμερικανική κοινωνία είναι άρρωστη. Ταξικοί αγώνες που χρειάζονται ένα ιδιαίτερο και κατάφωρο γεγονός για να πυροδοτηθούν (αλλά δεν είναι όλοι οι ταξικοί αγώνες έτσι;), και που έχουν σαν καύσιμο μια μαύρη κοινωνία που αντιστοιχεί, ως επί το πλείστον, στο φτωχό αμερικανικό προλεταριάτο. Όχι εκείνη τη μορφή «εργατικής αριστοκρατίας» φτωχοποιημένης και αναστατωμένης από τον κοινωνικό υποβιβασμό που ψήφισε τον Τραμπ, αλλά εκείνο το (τεράστιο) κομμάτι της κατώτερης κοινωνίας, και επάνω στην οποία, επιπλέον, επιρρίπτονται οι διεστραμμένες δυναμικές του φυλετικού αποκλεισμού, της γκετοποίησης, περαιτέρω πολιτιστικής περιθωριοποίησης. Το comburent-οξειδωτικό, από την άλλη πλευρά, δίδεται από την αστυνομική καταστολή και, στη συνέχεια, από τη στρατιωτική, μιας βίας που είναι κι εδώ «άρρωστη», διαφορετική από τα ευρωπαϊκά γεωγραφικά πλάτη – εάν είναι δυνατόν να μιλάμε για κατασταλτική διαφορά. Μια ταξική γραμμή που εμπλέκεται επάνω σε μια γραμμή χρώματος που κόβει κάθετα – και όχι εγκάρσια – την αμερικανική κοινωνία, σύμφωνα με παροξυσμικούς προσδιορισμούς που είναι άγνωστοι αλλού, τουλάχιστον σε αυτό το μέγεθος βάθους.

Είναι από τη μεγαλύτερη αλλοτρίωση που μπορεί να φανεί η μεγαλύτερη απελευθέρωση. Και μια ριζικά αποξενωμένη-αλλοτριωμένη κοινωνία όπως εκείνη της Βόρειας Αμερικής υπόσχεται στιγμές χειραφέτησης αλλού λιγότερο έγκυες δυνατοτήτων. Όχι για αυτόν τον λόγο, προορίζεται για ένα μέλλον σίγουρης προόδου, αλλά αυτό που έχει σημασία, για εμάς, είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό: πως η ταξική πάλη είναι δυνατή ακόμη και στη μήτρα της αυτοκρατορίας, και ακριβώς εδώ είναι δυνατή μια πιο συνειδητή ριζοσπαστικότητα σκέψης και δράσης της. Αυτό το προλεταριάτο σε αγώνα δεν θα διαβάσει τον Μαρξ ή τον Λένιν, αλλά σίγουρα τους εφαρμόζει στην πραγματικότητα καλύτερα από πολλούς από τους δικούς μας glossators-γλωσσολόγους-σχολιαστές. Αυτή είναι η πραγματική διδασκαλία που προέρχεται από τη Μινεάπολη, Μινεσότα, Ηπα.

18226 letture totali-συνολικές αναγνώσεις, 18 αναγνώσεις σήμερα-letture oggi

http://www.militant-blog.org/?p=16086

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s