φιλοσοφία, filosofia

Και οι νέοι;

E i giovani?

Franco Berardi Bifo 31 Μαίου 2020

Ήταν οι πιο μεγάλοι που επέτρεψαν να καταστραφούν οι ανοσολογικές, περιβαλλοντικές και κοινωνικές άμυνες που άνοιξαν το δρόμο στον ιό, αλλά οι νεότεροι δέχτηκαν σιωπηλά την ιατρική-υγειονομική φυλάκιση-εγκλεισμό για να μειώσουν τα θύματα από τη μετάδοση [της μόλυνσης]. Ο Franco Berardi Bifo έχει δίκιο όταν στο ζωντανό Έργο Opera viva λέει ότι οι νέες γενιές είναι τυλιγμένες σε μια διάσταση πανικο-καταθλιπτικής ψύχωσης που τις κάνει να μην μπορούν να πάρουν στα χέρια τους τον έλεγχο του μέλλοντος; Ένα πράγμα είναι σίγουρο: «Εκείνοι που κατέστρεψαν το σύστημα δημόσιας υγείας και πολλά άλλα πράγματα – γράφει ο Bifo – μας είπαν: μείνετε όλοι στο σπίτι, μην μετακινείστε, αλλιώς σκοτώνετε τη γιαγιά σας. Δουλέψετε πολύ μπροστά σε μια οθόνη, μην ζητάτε αυξήσεις μισθών, αρκεστείτε σε αυτά που έχετε, διαφορετικά η οικονομία καταρρέει…”

Tratta da /pixabay.com/

Είναι πλέον ευρέως αποδεδειγμένο ότι ο κορανοϊός προσβάλλει (μερικές φορές θανατηφόρα) ηλικιωμένα άτομα σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα. Άτομα ηλικίας κάτω των σαράντα ετών δεν εμφανίζονται στις λίστες θανάτων από όσο γνωρίζω και είναι σπάνια, αν και όχι πολύ σπάνια, στις λίστες των μολυσμένων. Κι όμως, σχεδόν σε όλο τον κόσμο, αγόρια και κορίτσια έχουν απαρνηθεί το σχολείο και αποδέχτηκαν τους κανόνες του υποχρεωτικού ιατρικού εγκλεισμού-detenzione sanitaria obbligatoria (DSO).

Δηλαδή, έχουν εγκαταλείψει τα δύο πιο σημαντικά πράγματα για ένα άτομο στη νεαρή ηλικία, απαρνήθηκαν την ευχαρίστηση να συναντιούνται, να σπουδάζουν μαζί, να ερωτοτροπούν-να κάνουν παιχνίδι, να κάνουν έρωτα και ούτω καθεξής. Γιατί το έκαναν; Το έκαναν για να μην σκοτώσουν τον ασθματικό παππού ή τον πατέρα με καρδιακές παθήσεις. Πολύ καλοί, μιας και ως ασθματικός παππούς δεν ξέρω πώς να σας ευχαριστήσω.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΠΙΣΗΣ Piccolo Manifesto in tempi di pandemia Μικρό Μανιφέστο σε καιρούς πανδημίας από την γαλλική κολεκτίβα Malgré Tout

Η γενιά μου που ήταν είκοσι χρονών πριν από πενήντα χρόνια δεν θα είχε αποδεχτεί ποτέ αυτούς τους όρους, αυτές τις συνθήκες ιατρικής κράτησης. Δεδομένου ότι δεν ήμασταν παλιόπαιδα όπως λένε τριγύρω, θα ανησυχούσαμε για την υγεία της μαμάς και του μπαμπά, αλλά για να μην τους μολύνουμε σίγουρα θα κάναμε κάτι άλλο: όλοι θα φεύγαμε από το σπίτι, θα πολλαπλασιάζαμε τις κοινότητες συνύπαρξης, θα είχαμε καταλάβει σχολές, σχολεία, εργοστάσια και εκκλησίες, θα τις υπερασπιζόμασταν με φωτιά αν ήταν απαραίτητο, και θα διασκεδάζαμε σαν τρελοί ενώ κάποιος παππούς πήγαινε στον δημιουργό.

Τι σημαίνει αυτό? Πρώτον θέλει να πει πως εμείς οι εβδομηντάχρονοι πρέπει να ευχαριστήσουμε τη νεότερη γενιά που μας σκέφτηκε, αντί να φωνάζουμε, όπως κάνουν πολλοί από τους ξινούς συνομήλικους μου που πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να μετρούν τα εκατοστά της απόστασης από αυτούς που θα είχαν όλους τους λόγους να μας σκοτώσουν καθώς ήμαστε εμείς που επιτρέψαμε στην Θάτσερ και τον Μπλερ και τους μιμητές τους να καταστρέψουν τις ανοσολογικές, περιβαλλοντικές, κοινωνικές άμυνες που άνοιξαν το δρόμο στον γεροντοκτόνο ιό.

Ευχαριστώ παιδιά που με σκεφτήκατε. Μα κατά δεύτερο λόγο σημαίνει ότι η νέα γενιά, στη μεγάλη της γενικότητα, δεν έχει πολλές ελπίδες να πάρει στα χέρια το μέλλον της, δεν έχει πολλές ελπίδες για πολιτική αυτονομία και ίσως ούτε καν υπαρξιακή. Εάν έχουν αποδεχτεί τον ιατρικό εγκλεισμό, εάν δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν, για να δημιουργήσουν μια αυτόνομη μορφή ζωής σε αυτή την περίοδο, θα αποδεχθούν οποιαδήποτε άλλη πράξη μίσους ή ταπεινωτικής καταπίεσης, παρενόχλησης που ο κόσμος προετοιμάζει γι αυτούς. Και αν η γενιά που μεγάλωσε στην πρωτο-ψηφιακή εποχή υπήρξε ψυχο-πολιτισμικά τυλιγμένη σε μια διάσταση ψύχωσης πανικο-καταθλιπτικής, η γενιά που μεγαλώνει μέσα στην παν-ψηφιακή πανδημική εποχή πιθανότατα θα υποφέρει από μια τεράστια μορφή αυτισμού, ψυχικού αυτο-εγκλεισμού, φοβικής ευαισθητοποίησης στην παρουσία του άλλου.

Φοβάμαι ότι στο ψυχο-ανοσοποιητικό σύστημα της πρωτο-ψηφιακής εποχής είχε εδώ και δεκαετίες διεισδύσει και το εξουδετέρωσε ο ιός της πληροφορίας, πολύ πριν ο βιο-ιός διεισδύσει για να καταστρέψει κάθε κοινωνική αυτονομία. Ανεπανόρθωτα. Ένας ψυχίατρος φίλος μου λέει ότι αυτές τις μέρες πολλοί άνθρωποι τηλεφωνούν διότι χρειάζονται βοήθεια. Η μεγάλη πλειοψηφία αυτών είναι νέοι, ή πολύ νέοι. Στην περιοχή όπου εργάζεται ο φίλος μου ο αριθμός των αυτοκτονιών (όλες ή σχεδόν όλες ανηλίκων) έχει σχεδόν τριπλασιαστεί σε σύγκριση με τον προηγούμενο μέσο όρο. Οι κρίσεις πανικού είναι ανεξέλεγκτες. Η κλειστοφοβία εναλλάσσεται με την αγοραφοβία, τον τρόμο του να πρέπει να φύγει από το σπίτι για να επιστρέψει εκεί έξω στον κόσμο όπου ευδοκιμεί ένας αόρατος εχθρός. Αν ήμουν ένας ψυχίατρος (και ευτυχώς δεν είμαι), θα διακινδύνευα αμέσως τη διάγνωση: Ο Οιδίπους έχει μεγαλώσει, έγινε τεράστιος και παίρνει ψυχοπαθητικές μορφές Το Superego, το Υπερ Εγώ έχει γίνει ένας σαδιστής γέρος στον οποίο ο νεαρός γονατίζει και υποκλίνεται τρομαγμένος.

Alexithymia-Αλεξιθυμία: αδυναμία επεξεργασίας και λεκτικής έκφρασης των συναισθημάτων. Αυτισμός, αδυναμία να φανταστεί κανείς τον άλλον ως πιθανό αντικείμενο επικοινωνίας και επιθυμίας Φοβική ευαισθητοποίηση στο σώμα του άλλου, στα χείλη, η οποίες από εδώ και στο εξής θα είναι κρυμμένες για πάντα ως επικίνδυνα αντικείμενα ντροπής.

Πώς μπόρεσε να αναπτυχθεί μια τέτοια ψυχοπαθολογική εικόνα; Αν ήμουν ψυχίατρος θα έλεγα ότι οι συνθήκες για μια τέτοια τερατώδη εξέλιξη υπήρχαν παρούσες στην ψυχογένεση της γενιάς που έμαθε περισσότερα λόγια από μια μηχανή παρά από τη μητέρα της. Όταν η πανδημία εξερράγη, τότε η εξουσία (εντελώς ανίσχυρη ενάντια στον ιό, εντελώς αδύναμη ενάντια στους τεχνικο-οικονομικούς αυτοματισμούς που εν τω μεταξύ ναυάγησαν) πραγματοποίησε μια λαμπρή και ακούσια λειτουργία, φυσικά, επειδή η εξουσία δεν είναι μια θέληση αλλά μια συνένωση αυτοματισμών και ασυνείδητων προθέσεων. Η εξουσία πραγματοποίησε μια επιχείρηση η οποία συνίσταται στην ενοχοποίηση της κοινωνίας χρησιμοποιώντας το ιατρικό-υγειονομικό όπλο, και αντιστρέφοντας την στοργική αμοιβαιότητα σε ένα είδος λαβύρινθου των ενοχοποιήσεων. Την αποκαλούν υπευθυνότητα, αλλά εγώ την ονομάζω με άλλο τρόπο: ψυχοπαθογόνα άρνηση ανάληψης ευθύνης. Εκείνοι που κατέστρεψαν το σύστημα δημόσιας υγείας και πολλά άλλα πράγματα, μας είπαν: μείνετε όλοι στο σπίτι, μην μετακινείστε, αλλιώς σκοτώνετε τη γιαγιά. Δουλέψτε πολύ μπροστά σε μια οθόνη, μην ζητάτε αυξήσεις μισθών, να είστε ικανοποιημένοι με αυτό που έχετε στη διάθεση σας, διαφορετικά η οικονομία καταρρέει.

Ο νεαρός που έμαθε πιο πολλά λόγια από μια μηχανή παρά απ’ την μαμά έπεσε εκεί μέσα [στην παγίδα] σαν σάπιο αχλάδι, και τώρα χτυπιέται στον καναπέ θύμα, γεμάτος ενοχές, χτυπώντας σαν ηλίθιος στο πληκτρολόγιο πως όλοι πρέπει να είναι υπεύθυνοι σαν σαρδέλες.

Δεν θα βγουν ποτέ, λυπάμαι που πρέπει να το πω. Εάν βγουν θα είναι για να παν να πιούν μια μπυρίτσα, εξαγριώνοντας τον εβδομήνταχρονο αντιφασίστα που το παίζει μπάτσος. Μια μπυρίτσα, καταλαβαίνεις;


Πηγή: Opera viva ζωντανό Έργο (πλήρης πρωτότυπος τίτλος Il sistema psico-immunitario della generazione proto-digitaleΤο ψυχο-ανοσολογικό σύστημα της πρωτο-ψηφιακής γενιάς)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s