σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Ο σπόρος του εμφυλίου πολέμου

του Dante Barontini

Το τέλος της πολιτικής, στην καπιταλιστική Δύση, είναι πλέον ένα γεγονός. Και ήρθε η ώρα να καταλάβουμε γιατί.

Αυτές τις μέρες, μεγάλο είναι το σκάνδαλο για την μιζέρια της συζήτησης Trump-Biden, η οποία σηματοδοτεί το χαμηλότερο σημείο στην ιστορία των ΗΠΑ. Αλλά κανείς – τουλάχιστον στο mainstream περιβάλλον – δεν αναρωτιέται πώς αυτό μπορεί να συμβεί στην ηγεμονική υπερδύναμη μέχρι τώρα στον πλανήτη, χωρίς ανταγωνιστές από το 1989-91, όταν ο ιστορικός ανταγωνιστής της του 20ού αιώνα, η Σοβιετική Ένωση και ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» κατέρρευσαν.

Θα ήταν ηλίθιο να επικεντρώσουμε την προσοχή στους δύο άθλιους πρωταγωνιστές μιας ανταλλαγής προσβολών άξιων ενός saloon στυλ Hateful Eight. Αυτοί, όντως, είναι το αποτέλεσμα μιας εσωτερικής επιλογής στην «πολιτική τάξη».

Πρέπει λοιπόν να δούμε σε τι έχει καταντήσει η «πολιτική» σε εκείνη την Χώρα, μετά από τριάντα χρόνια «μοναδικής σκέψης», στην οποία κανένας ηγέτης ή κόμμα δεν είχε ανάγκη να αναρωτηθεί πραγματικά για το πώς να διαχειριστεί την πολυπλοκότητα της σύγχρονης ανάπτυξης.

Πράγματι όλα είχαν επιλυθεί με την κατάρρευση του ανταγωνιστή. Ήταν αρκετό να ακολουθήσουν το επιχειρηματικό σύστημα, πρώτα απ’ όλα εκείνων τις πολυεθνικών που κυριαρχούσαν στην «παγκοσμιοποίηση», να μειώσουν στο ελάχιστο το «κράτος πρόνοιας» και τους μισθούς, να βομβαρδίσουν κάποιον παλιό συνεργάτη που σήκωνε το κεφάλι του (Noriega, Saddam, Osama κ.λπ.), να διαμελίσουν Κράτη εμπόδια σε κάποιο τοπικό σχέδιο εκμετάλλευσης (Λιβύη, Σομαλία, κ.λπ.) και να αρπάξουν όλους τους πιθανούς χρήσιμους πόρους, όταν χρειάζονταν.

Ακόμα και σε οικονομικό και χρηματοοικονομικό επίπεδο, τα προβλήματα δεν υπήρχαν πλέον. Οι «αγορές» είχαν επιτύχει τόσο μεγάλη δύναμη που κανένα Κράτος – ούτε καν οι Ηνωμένες Πολιτείες, τελικά – δεν μπορούσε να καλλιεργήσει διαφορετικές φιλοδοξίες.

Ειδικά στις Ηπα, η «πολιτική τάξη» αντικαταστάθηκε γρήγορα από διευθυντές πολυεθνικών ή χρηματοοικονομικών εταιρειών (την Condoleeza Rice από τη Chevron, τον Dick Cheney από τη Halliburton, τους ίδιους πετρελαιάδες Bush πατέρα και γιο, τον Lawrence Summers από την Παγκόσμια Τράπεζα κ.λπ.), οι οποίοι πέρασαν γρήγορα από ιδιωτικά αξιώματα σε δημόσια και αντίστροφα.

Παρέμεινε λίγος χώρος, στο υψηλό επίπεδο-nell’establishment, για μεγαλοδικηγόρους ικανούς να αναδυθούν ως ρητορική ικανότητα (οι Κλίντον, ο Ομπάμα), αλλά προφανώς χωρίς καμία δυνατή αυτονομία σε σχέση με την «κεντρική εξουσία» (εκείνη των «αγορών»)

Να κρατά όλα αυτά μαζί, ακόμα και σε κρίσιμες στιγμές, ήταν το δολάριο, ένα αυθεντικό νόμισμα της αυτοκρατορίας, το μόνο που μπορεί να εκπληρώσει όλες τις λειτουργίες: μονάδα μέτρησης της αξίας όλων των εμπορευμάτων, διεθνές αποθεματικό νόμισμα, μέσο εγχώριων και διεθνών πληρωμών. Φτάνει να τυπωθούν οι απαραίτητες ποσότητες, και κανείς δεν θα αμφισβητήσει εάν θα το αποδεχτεί ή όχι. Ένα μοναδικό, ασυναγώνιστο προνόμιο.

Σε εκείνο τον κόσμο, που βρίσκεται πλέον πίσω μας, η «σκέψη για εναλλακτικές λύσεις» ήταν μια άχρηστη προσπάθεια. Η διαμεσολάβηση μεταξύ διαφορετικών συμφερόντων ήταν η μοναδική δυνατότητα εφ’ όσον πραγματοποιούνταν εντός των συστημικών περιθωρίων.

Όλα ήταν πλέον δεδομένα. Ήταν αρκετό να ακολουθηθούν οι καθιερωμένες διαδρομές.

Η παρακμή της πολιτικής, και των «πολιτικών αξιωματούχων», υπήρξε μια αναπόφευκτη συνέπεια. Δεν χρειάζονταν πλέον «πολιτικοί με κύρος», απλώς ηθοποιοί που μπορούσαν να παίξουν οποιοδήποτε ρόλο (είχαν ήδη ξεκινήσει με τον Ρόναλντ Ρέιγκαν, θυμάστε), πονηροί ώστε να μπορούν να ελίσσονται και να ξεμπερδεύουν μέσα στα εντόσθια της εξουσίας, προσέχοντας μόνο να μην προκαλέσουν προβλήματα και να μη πατήσουν-να μη κλωτσήσουν τα λάθος πόδια.

Εν τω μεταξύ η κοινωνία πολώνονταν, πολλαπλασιάστηκαν οι ανισότητες, ο πόλεμος μεταξύ των φτωχών – ένα τελευταίο απόθεμα-μια τελευταία λύση όταν σταματούν να «διανέμονται ψίχουλα» – έσπερνε ή αναζωπύρωνε αντιθέσεις που καλύπτονταν ελάχιστα από ένα επίστρωμα πολιτικά σωστό- politically correct.

Το να κατακτήσεις συναίνεση και ψήφους, με αυτή τη διάθεση, σημαίνει να χαμηλώσεις στο ελάχιστο την πολυπλοκότητα των μηνυμάτων, «να μιλάς στην κοιλιά», να υποσχεθείς το αδύνατο, να τροφοδοτήσεις το παράλογο, να επινοήσεις εχθρούς ad hoc-επί τούτω-κάθε σκοπού.

Κάτι ξέρουμε γι’ αυτό στην Ιταλία, από την επιδρομή του Μπερλουσκόνι και μετά, η οποία απελευθέρωσε το ανείπωτο και το αδιανόητο ως «νέα δημοφιλή φυσιολογικότητα». Και αν μας φαίνεται τρελό ότι μέσα στην καρδιά της πανδημίας υπάρχει ένας συνεχής καυγάς μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης, των περιφερειών και των δημάρχων σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, ο καθένας ενδιαφέρεται μόνο για τον χώρο ορατότητάς του, φτάνει να κοιτάξουμε αλλού για να δούμε τα ίδια πράγματα.

Στην Ισπανία, για παράδειγμα, ο σύμβουλος για την υγεία της περιοχής της Μαδρίτης, Enrique Ruiz Escudero, και η δήμαρχος της πρωτεύουσας, Isabel Diaz Ayuso (και οι δύο «λαϊκοί», ενώ η κυβέρνηση είναι «σοσιαλιστική»), αντιτίθενται στους νέους περιορισμούς διότι η επιδημία στην περιοχή έχει εισέλθει σε μια «σταθερή» φάση και υπάρχουν «πρώτα σημάδια βελτίωσης». Μόνο χθες, στη Μαδρίτη, καταγράφηκαν 4.000 μολύνσεις, διπλάσιες από αυτές σε όλη την Ιταλία…

Έτσι, δεν φαίνεται ούτε καν περίεργο το ότι στις ΗΠΑ ένας υστερικός Ντόναλντ Τραμπ αρνείται να πάρει αποστάσεις από την Κου Κλουξ Κλαν και απειλεί να μην αποδεχτεί το εκλογικό αποτέλεσμα.

Οι παράμετροι που έδιναν σταθερότητα στην «κοινοβουλευτική δημοκρατία» τινάχτηκαν στον αέρα, ξεκινώντας από την κοινή αποδοχή των κανόνων του παιχνιδιού και της εναλλαγής [των δυο κομμάτων στην κυβέρνηση]. Δηλαδή, εκείνο το «πειραγμένο παιχνίδι» εδώ και δεκαετίες, στη Δύση, συνθλίβει τις εναλλακτικές λύσεις του συστήματος φέρνοντάς τες πάντα πίσω στο «λιγότερο χειρότερο», σε έναν ατελείωτο αγώνα προς το κέντρο.

Τελικά ο σπόρος του εμφυλίου πολέμου ξανα-φυτεύτηκε και ποτίστηκε για τα καλά, μέσα στην καρδιά του ίδιου του ιμπεριαλισμού.

Αν ο Stephen Roach έχει δίκιο, αμερικανός οικονομολόγος που εδώ και καιρό βλέπει πιθανή μια «βάναυση κρίση του δολαρίου» Stephen Roach, economista statunitense che da tempo vede possibile una “brutale crisi del dollaro”, εκείνος ο σπόρος θα έχει ένα μεγάλο υπέροχο έδαφος επάνω στο οποίο να βλαστήσει…

1 Οκτωβρίου 2020 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO Τελευταία μετατροπή: 1 Οκτωβρίου 2020, ώρα 19:31 

Θέματα:

https://contropiano.org/editoriale/2020/10/01/il-seme-della-guerra-civile-0132162

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s