αθλητισμός, sport

ΟΤΑΝ Ο «HURRICANE» ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ…

La Bottega del Barbieri

… «honoris causa-τιμής ένεκεν». Μια ιστορία μποξ και ρατσισμού με τις σκέψεις στο σήμερα, του Stefano Galieni (*)

Στις 14 οκτωβρίου 2005, ο πρώην πυγμάχος Rubin Carter – γνωστός με το ψευδώνυμο Hurricane – έλαβε ένα πτυχίο Honoris Causa-Τιμής Ένεκεν στη Νομική (από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, του Τορόντο και επίσης από το Πανεπιστήμιο Griffith του Brisbane) χάρη στο έργο του για την ADWC, Ένωση για την Υπεράσπιση των Καταδικασθέντων κατόπιν Σφάλματος.

Μαύρος HurricaneΤυφώνας

του Stefano Galieni (*)

«Μακριά σε ένα άλλο μέρος της πόλης / ο Ρούμπιν Κάρτερ και μερικοί φίλοι τριγυρνούν με ένα αυτοκίνητο / διεκδικητής νούμερο ένα για το στέμμα των μεσαίων βαρών / δεν είχε ιδέα τι είδους προβλήματα ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει / όταν ένας αστυνομικός του κάνει νόημα να σταματήσει προς τα πλάγια του δρόμου / ακριβώς όπως την προηγούμενη φορά και ξανά την προηγούμενη στον Paterson / αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο πηγαίνουν τα πράγματα / αν είσαι μαύρος, καλύτερα να μην σε δουν στο δρόμο / εκτός αν θέλεις να πέσεις σε άσχημη παγίδα». Είναι ένας στίχος, του τραγουδιού Hurricane, αφιερωμένο από τον Bob Dylan στην ιστορία του Rubin Carter, ενός αφροαμερικάνου πυγμάχου που κατηγορήθηκε και φυλακίστηκε άδικα από το 1966 έως το 1985 για μια δολοφονία για ληστεία που δεν μπορούσε να είχε διαπράξει. Το τραγούδι κυκλοφόρησε τον ιούνιο του 1975 και φωτογράφιζε την καθημερινή ζωή των μαύρων σίγουρα όχι στα νότια ή στα μεσοδυτικά Κράτη αλλά στο New Jersey.

Λίγα έχουν αλλάξει από τότε. Είναι φυσιολογικό οι έλεγχοι της αστυνομίας στις Ηπα να μαίνονται εναντίον αφρομερικανών και λατίνων, είναι φυσιολογικό να ασκούνται επί αυτών μορφές βίας που δεν συμμορφώνονται με κανένα κανονισμό, είναι φυσιολογικό οι άνθρωποι που τους σταματούν στους δρόμους να κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους.

Τόμοι και τόμοι θα μπορούσαν να γραφτούν στους οποίους, αλλάζοντας την πόλη, το χρόνο, μερικές φορές τον τρόπο, επαναλήφθηκαν οι ίδιες σκηνές. Δολοφονίες – συχνά με προσχηματικά κίνητρα – ταραχές, εξεγέρσεις, στις οποίες αναμιγνύονται η οργή και η ανάγκη αντίδρασης, ακόμη και με βίαιο τρόπο, επιδρομές, συγκρούσεις με την αστυνομία αν όχι με την εθνική Φρουρά, συλλήψεις, μετά μια παύση, φαινομενική ηρεμία, ενώ η φωτιά σιγοκαίει κάτω από τα κάρβουνα.

Ένα ίχνος αίματος που δεν διακόπηκε ποτέ. Αν στη δεκαετία του ’60 η παρουσία του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων, οι αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα, μερικοί χαρισματικοί ηγέτες κατάφερναν τουλάχιστον να μετατοπίζουν τη σύγκρουση στο έδαφος της πολιτικής, μετά όλα γκρεμίζονται και – με κάποιες αξιέπαινες εξαιρέσεις – οι εκρήξεις λαϊκού θυμού, προς μια πολιτική διαχωρισμών που δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ καθίστανται μόνο ταραχές-riot, εξεγέρσεις.

Αυτό που συμβαίνει αυτούς τους μήνες του τραμπισμού στις ΗΠΑ, φαίνεται να σκιαγραφεί μια νέα κατάσταση. Οι διαδηλώσεις που γίνονται ευκαιρίες για λεηλασίες δεν εξαφανίζονται, η οργή των γκέτο εκρήγνυται πάλι εγκαίρως αλλά η πολιτική επέστρεψε συντριπτικά στο κέντρο. Και, θυμηθείτε, όχι αυτή που εξαντλείται στην προσπάθεια αλλαγής της τάξης των πραγμάτων με την ψήφο. Μια νέα γενιά αναδύεται με αυτή την έννοια διαφορετική και ίσως ισχυρότερη.

Στους δρόμους, εάν πυροβολούν ή πνίγουν ένα «μαύρο» κατά τη διάρκεια μιας περισσότερο ή λιγότερο νόμιμης προσαγωγής, αγόρια και κορίτσια κατεβαίνουν έστω και wasp, των οποίων οι »ταξικοί» στόχοι συνδέονται με θέματα κατά του διαχωρισμού. Ο φόβος του Τραμπ και του προσωπικού του για τους «Antifa» ως έκφραση μιας «ριζοσπαστικής και σοσιαλιστικής αριστεράς» δεν είναι αβάσιμοι, αλλά η συνταγή του νόμου και της τάξης-law and order μπορεί να αποδειχθεί ανεπαρκής. Σίγουρα πολώνει τη σύγκρουση μεταξύ των υποστηρικτών της λευκής ανωτερότητας που με τα χρόνια έχουν κάνει περισσότερα θύματα από τον Isis στις ΗΠΑ και τoυς πιο ακραίoυς σχηματισμούς των νέων κινημάτων. Και σίγουρα, στη βαθιά Αμερική, την αγροτική που ήταν από πάντα, συντηρητική, της παράδοσης, στην οποία τα όπλα στο σπίτι είναι περισσότερα από τον αριθμό των ηλεκτρικών συσκευών, ο σερίφης του Τραμπ θα μπορούσε να εντυπωσιάσει. Αλλά πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στις ΗΠΑ όπου, για πάνω από 10 χρόνια, λέξεις που κάποτε δεν μπορούσες να προφέρεις όπως «σοσιαλισμός» έχουν γίνει όχι μόνο δημοφιλείς αλλά έχουν αποκτήσει έναν ισχυρό αξιακό χαρακτήρα. Τριγυρνώντας στα κοινωνικά δίκτυα, υπάρχουν δεκάδες, ίσως εκατοντάδες, οι ενώσεις και οργανώσεις, των οποίων είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την έκταση, αλλά στις οποίες η παρουσία των νέων είναι υψηλή, που παρουσιάζονται με αντιφασιστικά και αντιρατσιστικά σύμβολα, με σφυρί και δρεπάνι, με το κόκκινο ως το κυρίαρχο χρώμα και στις οποίες βρίσκονται και συναντώνται άνθρωποι ενωμένοι με την απόρριψη του φιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης και όχι διαιρεμένοι από το χρώμα του δέρματος. Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε που θα οδηγήσει και ποια θα είναι η εξέλιξη ενός κινήματος στο οποίο η εξέγερση αναμιγνύεται με τον ειρηνισμό, ο αγώνας για τα πρωτογενή δικαιώματα (σχολείο, υγεία, κατοικία, εργασία) οδηγεί επίσης στον προσδιορισμό ως εχθρού όχι των φτωχότερων ή εκείνων που προσπαθούν να μεταναστεύσουν περνώντας από το Μεξικό αλλά εκείνων που είναι πλούσιοι και ισχυροί, είτε μαύροι είτε λευκοί.

Ο φρικτός θάνατος του Τζορτζ Φλόιντ που συνέβη στις 25 μαΐου στη Μινεάπολη. Έχουν περάσει κάτι περισσότερο από δύο μήνες από τότε, αλλά υπήρξαν πολλά θύματα λόγω της βαρβαρότητας της αστυνομίας.

Σύμφωνα με το ACLED (Armed Conflict Location and Event Data), μια Μκο που παρακολουθεί αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ υπήρξαν πάνω από 7750 διαδηλώσεις σε περισσότερες από 2000 διαφορετικές τοποθεσίες μέχρι σήμερα. Και για να αποσυναρμολογήσει την αφήγηση των ρεπουμπλικανών, το 93% αυτών των διαδηλώσεων έληξε χωρίς κανένα συμβάν. Στη συνέχεια οργανώθηκαν τουλάχιστον χίλιες διαδηλώσεις για θέματα που σχετίζονται με την πανδημία. Ο δεσμός μεταξύ καταστολής, γκετοποίησης εκείνων που είναι φτωχοί και εκείνων που πληρώνουν σκληρά την απουσία μιας υγειονομικής πολιτικής που αξίζει να έχει αυτό το όνομα έχει κατανοηθεί τέλεια από εκείνους που ξεκίνησαν τις κινητοποιήσεις. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα μαζί με τους νέους και τους αφροαμερικανούς, διαδήλωσαν δήμαρχοι, κυβερνήτες, βουλευτές, κυρίως η γενιά των νεαρών γυναικών που, αφού μπήκαν στο Κογκρέσο, μετατοπίζουν τον δημοκρατικό άξονα προς τα αριστερά. Αλλά προφανώς το επίκεντρο παρέμεινε στις στιγμές κατά τις οποίες έγιναν προσπάθειες λεηλασίας ή στις οποίες βρόντηξαν τα όπλα, ξεχνώντας ότι ήταν συχνά οι οπαδοί του Trump που πυροβόλησαν. Για τον απερχόμενο πρόεδρο υπάρχει μία μοναδική διεύθυνση γύρω από αυτές τις κινητοποιήσεις, με αποτέλεσμα να ενισχυθεί ο κατασταλτικός μηχανισμός και εκ των πραγμάτων η αστυνομία έχει την εντολή να εξουδετερώσει τις ταραχές με οποιοδήποτε μέσο, ακόμη και όταν είναι προφανώς ειρηνικές.

Η Acled έχει μια απολύτως γυναικεία ηγεσία και ασχολείται με τη βία που διαπράττουν οι κυβερνήσεις σε πολλά μέρη του κόσμου, μια από τα στελέχη της, η Roudabeh Kishi, σε συνέντευξή της στο The Guardian καλούσε να τεθεί η προσοχή σε δύο πτυχές των διαδηλώσεων. Η πρώτη, ίσως προφανής, η κοινή γνώμη των ΗΠΑ και της διεθνούς κοινότητας έλαβε μια «παραμορφωμένη αφήγηση» από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τα οποία – δεν είναι περίεργο – έδωσαν έμφαση σχεδόν αποκλειστικά στις διαδηλώσεις που χαρακτηρίζονται από γεγονότα και ταραχές όπως εκείνης της τεράστιας και καταστροφικής του Πόρτλαντ. Στο Portland, να θυμίσουμε, πρώτα σκοτώθηκε ένας υπέρμαχος της ανωτερότητας της λευκής φυλής, υποστηρικτής του Τραμπ που πυροβολούσε κατά τη διάρκεια μιας πορείας. Αυτός που τον σκότωσε εκτελέστηκε με την σειρά του από τις δυνάμεις επιβολής του νόμου σε περιστάσεις που δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί. Αλλά είναι η δεύτερη πτυχή στην οποία επικεντρώνεται η ερευνήτρια και υποδηλώνει ότι εάν βρίσκεται σε εξέλιξη μια διεύθυνση-σκηνοθεσία, αυτή προέρχεται απευθείας από τον Λευκό Οίκο. Σε πολλές διαδηλώσεις τα αυτοκίνητα της αστυνομίας χρησιμοποιήθηκαν για να επιτεθούν στις πορείες σαν πολιορκητικά κριάρια και σε ακόμη περισσότερες περιπτώσεις η αστυνομία έκανε δυσανάλογη χρήση πυροβόλων όπλων.

Σε κάθε περίπτωση κατά την οποία πραγματοποιήθηκαν τέτοιες ενέργειες, οι διαδηλώσεις είχαν ως αποτέλεσμα ταραχές ώστε να εφαρμοστούν περαιτέρω κατασταλτικές ενέργειες. Και τότε χιλιάδες συλλήψεις και τραυματισμοί δημοσιογράφων, τουλάχιστον μια εκατοστή, σε 12 διαφορετικές πολιτείες. Ένας δημοσιογράφος πιθανότατα θα χάσει το μάτι από μια λαστιχένια σφαίρα που πυροβολήθηκε από την αστυνομία.

Μέχρι σήμερα, είναι δύσκολο να βρεθεί το κοινό σχήμα για να περιγράψουμε ένα διαδεδομένο-διάχυτο κίνημα που μπορεί να συνοψιστεί εν μέρει μόνο στο διάσημο hastag #BlackLivesMatter. Αυτό το κίνημα, που γεννήθηκε το 2013 μετά την αθώωση του George Zimmerman, ο οποίος πυροβόλησε τον 17χρονο αφροαμερικανό Trayvon Martin στις 26 φεβρουαρίου 2012, σκοτώνοντας τον. Μετά από δύο ακόμη δολοφονίες, αυτή του Micheal Brown στο Ferguson και του Eric Garner, στη Νέα Υόρκη, ο οποίος πέθανε με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποίησαν για να πνίξουν τον George Floyd, οι δημιουργοί του hashtag και ιδρύτριες του κινήματος, Alicia Garza, Patrisse Cullors και Opal Tometi , που ανήκουν στην αφροαμερικανική κοινότητα, μεταξύ του 2014 και του 2016 επέκτειναν τον αρχικό τους σχεδιασμό σε ένα δίκτυο με περισσότερες από 30 τοπικές διακλαδώσεις. Αλλά δεν υπάρχει μια κεντρική διαχείριση του κινήματος το οποίο εξακολουθεί να φαίνεται κατακερματισμένο και αναπτυσσόμενο. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι μαζί με τα θέματα που αρέσουν στις αντι-διαχωριστικές πραγματικότητες βρίσκουν ένα δικό τους ρόλο οι αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, την ομοφοβία, έναν διεθνισμό που ξεπερνά την ταυτότητα του φύλου, την εθνικότητα, την κοινωνική κατάσταση και ο οποίος, ενώ τοποθετεί τη μαύρη ταυτότητα στο κέντρο, θέτει τα θεμέλια ώστε να αναθεωρήσει ριζικά το μοντέλο ανάπτυξης και συνύπαρξης πάνω στο οποίο βασίστηκαν μέχρι σήμερα οι USA.

Είναι δύσκολο να αναμένουμε συγκεκριμένα αποτελέσματα βραχυπρόθεσμα και οι αλλαγές, εάν υπάρξουν, δεν θα εξαρτηθούν αποκλειστικά από τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών.

Πολλές και πολλοί θα πάνε να ψηφίσουν περισσότερο από ό, τι για τον Μπάιντεν εναντίον του Τραμπ, αλλά μόλις έχει ξεκινήσει το ταξίδι αυτής της διαδρομής που εξετάζει επίσης και ανακρίνει την Ευρώπη.

(*) το άρθρο, γράφτηκε στις αρχές σεπτεμβρίου. Πάρθηκε από διάφορους ιστότοπους και ενημερωτικά δελτία.

Στην “bottega” δείτε cfr L’uragano Rubin se ne è andato έφυγε ο τυφώνας Ρούμπιν όπου μεταξύ άλλων θυμόμαστε την όμορφη ταινία (του 1999) Hurricane – Il grido dell’innocenzaΗ κραυγή της αθωότητας με σκηνοθέτη τον Norman Jewison.

Denzel Wahington (στο ρόλο του Hurricane) σε μια σκηνή του film

taggato con ACLED (Armed Conflict Location and Event Data)afroamericaniAlicia GarzaBlack lives matterBob DylanDenzel WahingtonEric GarnerGeorge FloydGeorge ZimmermanHurricaneMicheal BrownNew JerseyNorman JewisonOpal TometiPatersonPatrisse CullorsPortlandpugilatorazzismoRoudabeh KishiRubin CarterStefano Galienisuprematisti bianchiTrayvon Martintrumpismo

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s