ένοπλη πάλη, lotta armata

Ο Carrero Blanco όπως ο Moro, το τέλος της δικτατορίας του Φράνκο σύμφωνα με τις θεωρίες συνωμοσίας

Posted on by insorgenze

Η 20η δεκεμβρίου 1973 ήταν μια πέμπτη. Περίπου στις 9.30 το πρωί, ο αιδεσιμότατος πατέρας Turpin διάβαζε ως συνήθως την ιερά σύνοψη στο μοναστήρι των ιησουϊτών που βρίσκεται στην calle Claudio Coello στη Μαδρίτη, όταν ξαφνικά από το παράθυρο του, που βρίσκεται σε έναν από τους επάνω ορόφους του κτηρίου, είδε να ανεβαίνει προς τον ουρανό ένα μαύρο αυτοκίνητο. Ήταν το θωρακισμένο Dodge Dart του ναυάρχου Louis Carrero Blanco, επικεφαλής της κυβέρνησης και πιστότατου του δικτάτορα Francisco Franco. Μια έκρηξη περίπου ογδόντα κιλών Goma 2 (ένα ζελατινώδες μείγμα που χρησιμοποιείται ευρέως στα ορυχεία της Ισπανίας) που τοποθετήθηκε από έναν κομάντο της Εta σε μια σήραγγα που σκάφτηκε κάτω από το δρόμο τον είχε στείλει με το αυτοκίνητό του και τους δύο σωματοφύλακες προς τον ουρανό, 35 μέτρα πάνω από την οροφή του μοναστηριού, προσγειώνοντας τον σε μια ταράτσα στην απέναντι πλευρά του κτηρίου. Ο Carrero Blanco έπρεπε αρχικά να απαχθεί για να ζητηθεί μια ανταλλαγή κρατουμένων, αλλά ένα ατύχημα έθεσε σε κίνδυνο την ασφάλεια του σπιτιού όπου έπρεπε να κρυφτεί. Οι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος συνειδητοποίησαν ότι ο ενοικιαστής ήταν βάσκος, μια κατάσταση που ώθησε τους κομάντο να εγκαταλείψουν το σχέδιο (qui potete leggere il racconto dell’azioneεδώ μπορείτε να διαβάσετε τη διήγηση της δράσης).
Εκείνο το πρωί ξεκινούσε η δίκη (η οποία πέρασε στην ιστορία ως δίκη 1001) εναντίον εννέα συνδικαλιστών των Comisiones obreras (συνδικάτο κομμουνιστικής έμπνευσης), κατηγορούμενων για «ανατρεπτικές δραστηριότητες». Η ακρόαση διακόπηκε αμέσως μόλις έφτασαν τα νέα.
Ο Carrero Blanco, με το παρατσούκλι «Ogro», ‘Δράκος’, λόγω της εμφάνισής του, ήταν ένας βασικός παράγοντας της φρανκικής δικτατορίας, όπως έγραψε η Eτα στην επίσημη ανάληψη ευθύνης που κυκλοφόρησε περίπου στις 9 μ.μ. την ίδια ημέρα: «Ο Luis Carrero Blanco (…) ήταν μια φιγούρα κλειδί του φρανκικού συστήματος, ο εγγυητής της συνέχειας και της σταθερότητάς του · με την εξάλειψη του θα ενταθούν οι εντάσεις που έφεραν αντίθετες τις διαφορετικές τάσεις του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο θέτοντας σε κίνδυνο την εξουσία». Η Eta είχε δίκιο, η ανάληψη στους ουρανούς του Carrero Blanco ήταν ένα πολύ σκληρό πλήγμα για το φρανκικό καθεστώς που επιτάχυνε την παρακμή του.

Οι θέσεις συνωμοσίας
Πολλοί στην ισπανική δεξιά μουδιασμένοι από το χτύπημα στην καρδιά που δέχτηκαν, αλλά επίσης –όπως θα δούμε αργότερα– στην ιταλική αριστερά, δεν παραιτήθηκαν από την ιδέα ότι οι αυτονομιστές της βασκικής αριστεράς της ΕΤΑ θα μπορούσαν να φέρουν εις πέρας ένα τέτοιο πλήγμα. Έτσι άρχισαν να αναπαράγουν διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που εγκαλούσαν τον ρόλο της Cia ή της Kgb στην πραγματοποίηση μιας επίθεσης που κρίθηκε πολύ περίπλοκη για τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν και τους επιδιωκόμενους πολιτικούς στόχους. Σύμφωνα με την ισπανική ακροδεξιά, η εξάλειψη του Carrero Blanco οδηγούσε σε μια άμεση ευθύνη των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες με τον τρόπο αυτό ήλπιζαν να φέρουν την Ισπανία πίσω στο Νατο. Ακόμη και η παρουσία της αμερικανικής πρεσβείας στην διαδρομή του Carrero Blanco που έκανε κάθε πρωί για να φτάσει στο κυβερνητικό κτίριο έγινε μια περίσταση που απεδείκνυε τη συμμετοχή των ΗΠΑ για τους θεωρητικούς συνωμοσίας. Ωστόσο – όπως αναφέρεται από την Le journal du Pays Basque σε ένα άρθρο που εξέταζε τις αφηγήσεις συνωμοσίας για το θάνατο του ναυάρχου1 –τα έγγραφα που εμφανίστηκαν στο Wikileaks έδειξαν την έκπληξη των αμερικανικών αρχών από τα νέα της επίθεσης. Όχι μόνο αυτό, σύμφωνα με την Eta, ήταν ο ίδιος ο Carrero Blanco ο οποίος «έπαιζε έναν ουσιαστικό ρόλο στην εφαρμογή συμφωνιών για την εγκατάσταση αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στο ιβηρικό έδαφος», μια περίσταση-λεπτομέρεια που αποκλείει στη ρίζα το κίνητρο που ανέμιζαν οι συνωμοτιστές.
Η ίδια βασκική εφημερίδα ανέφερε επίσης τη συνέντευξη ενός πρώην επικεφαλής των ισπανικών μυστικών υπηρεσιών, του Ángel Ugarte, η οποία εμφανίστηκε στην El Pais στις 15 δεκεμβρίου 2013, σύμφωνα με την οποία «η επίθεση εναντίον του Carrero Blanco πραγματοποιήθηκε από την Eτα με την υλικοτεχνική υποστήριξη ισπανών κομμουνιστών»2. Όντως, ήταν η Eva Forest, μια στρατευμένη του ισπανικού κομμουνιστικού κόμματος που βοήθησε το κομάντο της Eta που έφτασε στη Μαδρίτη, η οποία παρείχε στον Argala, όνομα μάχης του José Miguel Beñarán, τον 24χρονο αρχηγό του κομάντο της Eτα, τις απαραίτητες πληροφορίες για τον προσδιορισμό του Carrero Blanco. Η Eva Forest έπαιξε επίσης πολύτιμο ρόλο στις κινήσεις του βασκικού κομάντο στη Μαδρίτη, έχοντας αναλάβει και φροντίζοντας τις διασυνδέσεις, τους βοήθησε να ξεφύγουν μετά τη επιχείρηση. Το 1974, με το ψευδώνυμο Julien Agirre, η Forest έγραψε την Operación Ogro: Cómo y por qué ejecutamos a Carrero Blanco, που εκδόθηκε παράνομα στη Γαλλία και δημοσιεύτηκε στα ιταλικά το 1975 (Επιχείρηση Ogro. Πώς και γιατί εκτελέσαμε τον Carrero Blanco, Alfani, Φλωρεντία 1975 [1974]). Στη συνέχεια, η ισπανική κυβέρνηση προσπάθησε να επιτύχει την έκδοση των βάσκων μαχητών που εμπλέκονται στην επίθεση και της ίδιας της Forest, αλλά η Γαλλία, όπου ήταν προστατευμένοι, δεν απάντησε. Οι ισπανικές αρχές δεν είχαν ποτέ αμφιβολίες σχετικά με την πατρότητα της επίθεσης, τόσο που κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «δημοκρατικής μετάβασης» γέννησαν «ομάδες θανάτου», αποτελούμενες από πρώην μέλη των ισπανικών ειδικών δυνάμεων και μέλη της άκρας δεξιάς, οι οποίες επιχειρούσαν σε γαλλικά εδάφη για να εξαλείψουν τους πρόσφυγες της Ετα. Στις 21 δεκεμβρίου 1978, μία από αυτές τις ομάδες, το «βασκικό-ισπανικό τάγμα», σκότωσε τον Argala ανατινάζοντας το αυτοκίνητο στο οποίο μόλις είχε ανέβει.

«Operazione Ogro», το πολιτικά εσφαλμένο film του Gillo Pontecorvo
Η επίθεση στο Carrero Blanco είχε πάντα μια δύσκολη ζωή στην Ιταλία. Ένα παράδειγμα τυραννοκτονίας του οποίου η γεωγραφική και χρονική εγγύτητα επικαλύπτονταν επικίνδυνα με τα ιταλικά γεγονότα εκείνων των ετών. Η ταινία που γυρίστηκε τις εβδομάδες της απαγωγής του Μόρο, παρόλο που διηγούνταν ένα επεισόδιο ένοπλης πάλης ενάντια σε ένα δικτατορικό καθεστώς ανακαλούσε στη μνήμη τη μεγάλη σκιά των ιταλικών γεγονότων με τον κίνδυνο να τα νομιμοποιήσει. Τουλάχιστον αυτός ήταν ο φόβος της αριστερής διανόησης, και όχι μόνο, με τον οποίο ο Ποντεκόρβο έπρεπε να λογαριαστεί προσπαθώντας να ολοκληρώσει, μετά τη Μάχη του Αλγερίου το 1966 και την Queimada το 1969, την τριλογία του για τους αντι-αποικιακούς απελευθερωτικούς αγώνες και αντι-αυταρχικούς. Για να κάνει την ταινία πολιτικά σωστή, ο Pontecorvo έπρεπε να απομακρυνθεί από το βιβλίο της Forest που διηγoούνταν την ιστορία εισάγοντας μια παιδαγωγική ασυνέχεια: ένα προηγούμενο που μιλά για τη δικτατορία και την επίθεση και ένα μετά, για τη «δημοκρατική μετάβαση», της οποίας τα όρια και η πολυπλοκότητα στην ταινία δεν αγγίζονται καν, όπου οι πρωταγωνιστές είναι διχασμένοι για τη συνέχιση του ένοπλου αγώνα και της παρανομίας, που δεν θεωρούνται πλέον δικαιολογημένες, επομένως ένα σοβαρό πολιτικό λάθος. Αυτή η «κακή συνείδηση», όπως θα την ορίσει ο ίδιος ο συγγραφέας, υπονόμευσε την ταινία μετατρέποντάς την σε μια αντιπαράθεση μεταξύ αντιτιθέμενων θέσεων που αφαίρεσαν τη δύναμη των δύο προηγούμενων ταινιών, που πραγματοποιήθηκαν επίσης όταν είχαν ολοκληρωθεί τα αφηγηθέντα γεγονότα, αλλά χωρίς τον εκβιασμό ενός παρόντος που δεν έπρεπε πλέον να νομιμοποιήσει μορφές πάλης που θεωρούνται πλέον αδικαιολόγητες. Και ακόμη και αν στο τέλος ο Pontecorvo έκανε μια ταινία που αφηγείται την επίθεση στον Carrero Blanco στην πραγματικότητα καταδίκαζε την απαγωγή του Moro, η μοίρα του κινηματογραφικού έργου ήταν πλέον σφραγισμένη. Η υποβλητική δύναμη των εικόνων του μεγάλου άλματος του Carrero Blanco ήταν πολύ δυνατές, μια προσωπική μνήμη αξίζει σε αυτήν την περίπτωση, όταν η ταινία που προβλήθηκε στη ρωμαϊκή αίθουσα του Augustus είδε τον κινηματογράφο να εκρήγνυται καθώς το αυτοκίνητο του Carrero Blanco πετούσε προς τα ύψη: χειροκροτήματα, συνθήματα, χορωδίες συναίνεσης, απελευθερωτικές κραυγές διέκοψαν την προβολή για λίγα λεπτά, τόσο πολύ ώστε τα φώτα να ανάψουν. Δίχως πολλές τυμπανοκρουσίες το μισό ρωμαϊκό κίνημα είχε συγκεντρωθεί σε αυτόν τον κινηματογράφο χωρίς να έχει κλείσει ραντεβού. Το 1979 στην Ιταλία, η Επιχείρηση Ogro ήταν μια ταινία πολύ εσφαλμένη, και αν στους ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος προκαλούσε ανησυχίες, ανήσυχοι ήταν επίσης και οι carabinieri.

Φόβοι για τον «ανατρεπτικό κινηματογράφο»
Σε ένα σημείωμα του δεύτερου τμήματος, του γενικού επιτελείου, του γραφείου λειτουργίας της γενικής διοίκησης του όπλου των καραμπινιέρων, με ημερομηνία 2 δεκεμβρίου 1981, αφιερωμένο στην «Τρομοκρατία, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση», αναφέρονταν ότι η εξέταση των ντοκουμέντων που παρήγαγαν οι ανατρεπτικοί σχηματισμοί επέτρεψε να περιγραφούν με «επαρκή σαφήνεια «η σημασία» που αυτοί αποδίδουν στα μέσα ενημέρωσης». Αυτά δεν θεωρούνταν ως οχήματα ειδήσεων, αλλά ως ένα πραγματικό «παλκοσένικο όπου παίζονταν το τραγικό θέαμα της επαναστατικής τρομοκρατίας». Έννοιες όπως η ένοπλη προπαγάνδα είχαν γίνει συνηθισμένες, αλλά πιο πρόσφατα καταγράφονταν το γεγονός πως η τρομοκρατία είχε μετατραπεί και σε «κινηματογραφικό και τηλεοπτικό υποκείμενο-θέμα αυξανόμενου βάρους και διάδοσης». Η πρώτη ταινία που γυρίστηκε ήταν το φιλμ «Ogro» σχετικά με την επίθεση στον Carrero Blanco, μέχρι το «Maledetti vi amerò-Καταραμένοι θα σας αγαπήσω» και «Η πτώση των επαναστατών αγγέλων-La caduta degli angeli ribelli». Ταινίες που δεν είχαν καταγράψει μεγάλη εισροή κοινού, αλλά προκάλεσαν μια κάποια περιέργεια, όπως και η ταινία μεγάλου μήκους της γερμανίδας σκηνοθέτη Margareth Von Trotta «Anni di Piombo-τα Χρόνια του Μολυβιού» για την ιστορία του Gudrun Eslin. Αναφέρθηκε επίσης η ταινία «The Lost Party-La festa perduta-Η χαμένη γιορτή», η οποία έτεινε να δείχνει ότι μια από τις αιτίες της τρομοκρατίας ήταν η καταστολή του Κράτους. Μεταξύ των σκηνοθετών που στο μέλλον θα μπορούσαν να συνεχίσουν το θέμα της τρομοκρατίας στις ταινίες τους ήταν ο Renzo Rossellini και ο Petri: «ο κίνδυνος είναι ότι η πληροφορία-βία της τρομοκρατίας και για την τρομοκρατία, ειδικά εάν μεταδίδεται στην τηλεόραση, αντιπροσωπεύει μια λειτουργία υποκίνησης και πιθανής-δυνητικής μετάδοσης». Ζητήθηκε η προσοχή από πλευράς της κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την επίβλεψη ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών και του Συμβουλίου του Τάγματος των δημοσιογράφων.3

Carrero Blanco όπως Moro, η θέση των ιταλών συνωμοσιολόγων
Ο πρώην γερουσιαστής του PCI-ΚΚΙ Sergio Flamigni, μέλος της Επιτροπής Moro 1 και σε διάφορα νομοθετικά σώματα της Επιτροπής σφαγών, στον τόμο Ο ιστός της αράχνης-La tela del ragno (σελ. 165) γράφει ότι η επίθεση με δυναμίτη εναντίον του Louis Carrero Blanco «προκάλεσε μια σφαγή» (sic) εκτός από τη δολοφονία του στρατηγού στο κέντρο της Μαδρίτης. Όπως είναι γνωστό, δεν υπήρξε καμία σφαγή, αλλά μόνο ο θάνατος του ναυάρχου, του οδηγού του και του συνοδού, μελών της αστυνομικής φρουράς-guardia civil. Τεχνικά ήταν μια πολλαπλή δολοφονία, όχι μια σφαγή. Σύμφωνα με τον Flamigni, βάσει του αρχικού σχεδίου που περιελάμβανε την απαγωγή του Carrero Blanco, το οποίο στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε όπως είδαμε παραπάνω, «η φυλακή που προοριζόταν για τον όμηρο βρίσκονταν στο κέντρο της πόλης μέσα σε ένα «υπεράνω υποψίας» κτίριο που ανήκει σε ένα στρατηγό της «Falange» στην εξουσία». Εν ολίγοις, με βάση ένα σενάριο που χρησιμοποιείται κατά πολύ για ιταλικά γεγονότα, ακόμη και η επίθεση εναντίον του Carrero Blanco ήταν ύποπτη, μολυσμένη, αποτέλεσμα μιας συνωμοσίας εντός της εξουσίας παρά αποτέλεσμα της ένοπλης ανταρτικής δράσης.
Ο πρώην ανακριτής Rosario Priore, ένας δικαστής που έχει ασχοληθεί με πολλές έρευνες για γεγονότα ένοπλου αγώνα, παρενέβη επίσης για να αμφισβητήσει την πατρότητα της Eτα. Σε μια ακρόαση που πραγματοποιήθηκε στις 17 δεκεμβρίου 2014, ενώπιον της επιτροπής Moro 2, υπό την προεδρία του Giuseppe Fioroni, πρότεινε έναν παραλληλισμό μεταξύ του θανάτου του Carrero Blanco και εκείνου του Moro: «Πολλές χώρες ενδιαφέρονταν για το θάνατο του Moro. Ήταν μια εποχή που υπήρχε ένα είδος – είναι κακό να το πούμε – της πολιτικής να εξαφανιστούν όλοι όσοι ακολουθούσαν έναν συγκεκριμένο προσανατολισμό. Ας θυμηθούμε ότι η υπόθεση Moro συμπίπτει σχεδόν με τη δολοφονία του επικεφαλής της ισπανικής κυβέρνησης, ναυάρχου Carrero Blanco, στη Μαδρίτη. Ήταν μια συγκλονιστική επίθεση, καθώς κατάφεραν να βάλουν ένα φορτίο εκρηκτικών σε ένα συγκεκριμένη φρεάτιο πάνω από το οποίο έπρεπε να περάσει το αυτοκίνητο του Carrero Blanco. Όλοι πάντα έλεγαν ότι ήταν μόνο εκείνοι της ETA οργανωτές και δράστες, αλλά εγώ δεν το πίστεψα ποτέ, καθώς ήταν μια εκλεπτυσμένη επίθεση, με μια έννοια, καλά οργανωμένη (αν και είναι κακό να λέμε ότι μια επίθεση είναι καλά οργανωμένη, μπορεί να φαίνεται κυνικό). Αυτό που με εντυπωσίασε είναι ότι ο Carrero Blanco ακολουθούσε μια πολιτική που ήταν πολύ κοντά σε εκείνη του Moro. Ήταν υπέρ των αράβων, ίσως όπως ο ανώτερος του, ο Caudillo: Ο ίδιος ο Φρανσίσκο Φράνκο όντως είχε φιλοαραβικές τάσεις».

Σημειώσεις
1. «Il y a quarante ans, ETA faisait “voler” le franquisme», 20 dicembre 2013.
2https://elpais.com/politica/2013/12/13/actualidad/1386951906_963822.html.
3. AISE 2-50-6 f.0213 c0004 d0040. Comando Generale dell’Arma dei Carabinieri, II Reparto, SM Ufficio Operazioni, protocollo 5/249-4 R, «Appunto; Terrorismo, cinema e televisione. 2 dicembre 1981»

https://campagnadiprimavera.wordpress.com/2020/12/22/carrero-blanco-come-moro-la-fine-della-dittatura-franchista-secondo-i-cospirazionisti/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s