φυλακές, carcere

24 ιανουαρίου 1977: Απόδραση Nap

24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017 | IN STORIA DI CLASSE. ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Οι πρώτοι μήνες του 1977 χαρακτηρίστηκαν, σε όλη την Ιταλία, από πολλές ταραχές εντός των φυλακών και μεγάλο αριθμό αποδράσεων από πολιτικούς αγωνιστές.24 gennaio 1977: Evasione Nap

24 gennaio 1977: Evasione Nap

Σε αυτές περιλαμβάνονται εκείνη των Franca Salerno και Maria Pia Vianale, μαχητριών των Προλεταριακών Ένοπλων Πυρήνων-Nuclei Armati Proletari, που πραγματοποιήθηκε το βράδυ μεταξύ 22 και 23 Ιανουαρίου. χάρη σε μια συντονισμένη δράση μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού του κτιρίου, οι δύο αγωνίστριες κατάφεραν να ξεφύγουν από τη φυλακή των γυναικών Pozzuoli όπου ήταν έγκλειστες εν αναμονή της δίκης.
Το σχέδιο διαφυγής περιλάμβανε επίσης αρχικά την τρίτη συντρόφισσα των δύο στρατευμένων γυναικών, τη Rosaria Sansica, η οποία ωστόσο αποφάσισε να παραιτηθεί επειδή είχε εξασφαλίσει την αποφυλάκιση με όρους για λόγους υγείας λίγο καιρό νωρίτερα..
Εκείνη την εποχή, η δράση των NAP αποσκοπούσε κυρίως στην απελευθέρωση των συλληφθέντων μαχητών και στη διασφάλιση ότι οι δίκες στις οποίες συμμετείχαν δεν θα μπορούσαν να ξεκινήσουν (ένας στόχος που επιδιώχθηκε δημιουργώντας δυσκολίες στη διαμόρφωση της λαϊκής κριτικής επιτροπής ενόρκων και μέσω μιας σειράς προκηρύξεων και ανακλήσεων που αποσκοπούσαν να καταστήσουν μάταιη ολόκληρη την διαδικασία της δίκης), λόγος για τον οποίο η απόδραση είχε προγραμματιστεί να συμπέσει με την πρώτη δίκη στους ΕΠΠ που ελάμβανε χώρα στη Νάπολι, στην οποία ήταν κατηγορούμενες και οι Franca Salerno και Maria Pia Vianale.
Αυτή η γραμμή δράσης επιβεβαιώθηκε, μεταξύ άλλων, στην ανακοίνωση που εξέδωσε η οργάνωση αμέσως μετά τη διαφυγή από τη φυλακή Pozzuoli, στην οποία διαβάζουμε: «Την ελευθερία μας, όπως είναι καθήκον κάθε επαναστάτη, την ανακτούμε μόνοι μας δραπετεύοντας. Από τις φυλακές τα γκέτο όπου μας αναγκάζει η αστική κοινωνία, θα βγούμε με τις δυνάμεις μας. Η διαφυγή είναι μια στιγμή στον αγώνα μας ενάντια στην Κρατική καταστολή”.
Ο κύκλος των αποδράσεων, των εξεγέρσεων και των ταραχών έφερε τις σωφρονιστικές αρχές σε δυσκολία, οι οποίες, στην περίπτωση του Pozzuoli, απέλυσαν τον διευθυντή της φυλακής σε μια προσπάθεια να αποδώσουν σε αμέλεια της διοίκησης εκείνη η οποία ήταν στην πραγματικότητα μια πολιτική δράση σε εθνική κλίμακα που δεν μπορούσε παρά να εγείρει ανησυχίες σε εκείνους που καθημερινά πάλευαν να εγγυηθούν μια τάξη που πλέον διακυβεύονταν σε μεγάλο βαθμό.
Στις 24 Ιανουαρίου, στη διάρκεια της δίκης, οι Nap ανέλαβαν την ευθύνη για την απόδραση των δύο κοριτσιών διαβάζοντας το ακόλουθο ανακοινωθέν: «Το Σάββατο 22 Ιανουαρίου, στις 4, η μαχητική κομμουνιστική οργάνωση NAP επιτέθηκε στη φυλακή-lager του Pozzuoli. Η δράση που αποσκοπούσε στην απελευθέρωση των συντροφισσών Franca Salerno και Maria Pia Vianale, μαχητριών της οργάνωσης, αναπτύχθηκε με μια συντονισμένη εσωτερική-εξωτερική επίθεση και πέτυχε πλήρως τον καθορισμένο στόχο … το πραγματικό έδαφος της σύγκρουσης αναπτύσσεται τώρα εντελώς έξω από την [δικαστική] αίθουσα … είναι μόνο στο σύνθημα «να φέρουμε την επίθεση στην καρδιά του Κράτους» που ξεπερνιέται η μερικότητα των εμπειριών του ένοπλου αγώνα και ανασυντίθεται η ενότητα της τάξης των οπλισμένων πρωτοποριών της στο μαχόμενο κόμμα”.

Η δίκη διήρκεσε μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου, ημερομηνία κατά την οποία το Δικαστήριο επέβαλε 289 χρόνια και 11 μήνες φυλάκιση σε 22 αγωνιστές (παρά το γεγονός ότι πολλοί κατηγορούμενοι δήλωσαν ότι δεν ανήκουν στην οργάνωση).
Ωστόσο πρέπει να προστεθεί στα δεδομένα των καταδικαστικών αποφάσεων το αισθητό κλίμα δυσπιστίας απέναντι στους θεσμούς που διαπέρασε την αίθουσα για τη συνολική διαδικασία: η απόδραση της Franca Salerno και της Maria Pia Vianale, στην πραγματικότητα, σίγουρα δεν συνέβαλε στην αποκατάσταση της τάξης και του νόμου.

Οι δύο αγωνίστριες, οι οποίες διέφυγαν από τις ποινές του Φεβρουαρίου, συνελήφθησαν πάλι την 1η Ιουλίου, στη Ρώμη, μαζί με τον Antonio Lo Muscio, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη σύλληψή του μετά από μια σφαίρα που πυροβόλησε εξ επαφής η αστυνομία που τον βρήκε στο κεφάλι ενώ βρισκόταν ήδη στο έδαφος.
Η Franca Salerno και η Maria Pia Vianale καταδικάστηκαν σε 7 έτη και 5 μήνες και 13 χρόνια και 5 μήνες αντίστοιχα.

Το κλίμα έντασης, «ανθρωποκυνηγητού» και άσκοπης βίας από τους αστυνομικούς που χαρακτήρισαν τις συνθήκες της σύλληψής τους (καθώς και άλλα επεισόδια) περιγράφεται καλά σε μια συνέντευξη που παραχώρησε η Franca Salerno λίγα χρόνια αργότερα:
«Ναι, εκείνοι σε ψάχνουν, σε ακολουθούν και όταν σε πιάσουν, σε σακατεύουν στο ξύλο. Για εκείνους τους καιρούς ήταν φυσιολογικό. Φώναζαν: «Να τις σκοτώσουμε, να τις δολοφονήσουμε». Εάν δεν υπήρχαν άνθρωποι που παρακολουθούσαν από τα παράθυρα, θα ήταν εκτέλεση. Την Pia πυροβόλησαν επειδή κινήθηκε. Θυμάμαι τα μάτια τους, μέσα υπήρχε θυμός και ένταση. ήταν εκτός εαυτού επειδή ήμασταν γυναίκες. Το να μας πιάσουν, γι’ αυτούς, ήταν και μια νίκη από την αρσενική άποψη“.

https://www.infoaut.org/storia-di-classe/24-gennaio-1977-evasione-nap

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s