αυτονομία, autonomia

3 φεβρουαρίου 1972: οι μελλοντικοί ρωμαίοι Αυτόνομοι βγαίνουν από το MANIFESTO

03 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2000 | IN STORIA DI CLASSE. ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Τον φεβρουάριο του 1972 τα μέλη της πολιτικής Επιτροπής ENEL, [ΔΕΗ] και η Κολεκτίβα Εργαζόμενοι και Φοιτητές του Policlinico εγκαταλείπουν το MANIFESTO. Έτσι περιγράφει ο Daniele Pifano εκείνη τη στιγμή: «Εμείς τότε ήμασταν συνδεδεμένοι με το MANIFESTO, το οποίο από μια ομάδα γνώμης μετατρέπονταν σε ένα κόμμα με το άνοιγμα γραφείων σε διάφορες περιοχές. Δεν θέλαμε κάτι τέτοιο, με τη σύμβαση ή με άλλο τρόπο, καμία κοινοβουλευτική διαμεσολάβηση, καμία συνδικαλιστική ανάθεση, αλλά άμεση διαχείριση σε επίπεδο βάσης. Κάναμε πολύ σκληρούς αγώνες, στο ’73 μια πλήρη εξάμηνη απεργία: ζητούσαμε την περιφερειοποίηση – Άρχισαν να εμφανίζονται οι Περιφέρειες – για να αφαιρέσουμε τον έλεγχο της πρόνοιας, της θεραπείας από τους «βαρόνους». Οι εξωκοινοβουλευτικές ομάδες συχνά έδειχναν ξένες προς τις απαιτήσεις των αγώνων, έδιναν μεγαλύτερη προσοχή στο δικό τους « μοντέλο κόμματος»“.3 febbraio 1972: I futuri Autonomi romani escono dal MANIFESTO

I volsci. Mensile dell'autonomia operaia romana. 1 Febbraio 1978 ( – 10.  Marzo 1980) | Libreria Antiquaria Coenobium

Στη Ρώμη, η σύγκρουση με το MANIFESTO ήταν για την παρουσίαση των λιστών: αυτοί ισχυρίζονταν ότι η αποφυλάκιση του Valpreda θα επιτυγχάνονταν μόνο με τις εκλογές, αλλά εμείς δεν αποδεχόμασταν αυτό που μας φαινόταν ένας εκβιασμός„

Σύντροφοι του Manifesto,

Η φάση της οργανωτικής σύσφιξης έχει ξεκινήσει · οι προθεσμίες της οργάνωσης είναι μπροστά μας · αντιθέτως, πιέσαμε για να επιταχυνθεί αυτή η διαδικασία σε σχέση με τα νέα δεδομένα για την πολιτική κατάσταση. Αλλά ο δρόμος που ακολουθείται δεν είναι πλέον ο σωστός. Το καθήκον μας ως αγωνιστές είναι η καταγγελία του λάθους ή η πίεση να το διορθώσουμε. Έχοντας φτάσει στο υψηλότερο σημείο του αυθορμητισμού, οι αγώνες πρέπει να εκφράζουν όλο και υψηλότερα επίπεδα αυτονομίας. Αυτή είναι η υπόσχεση-προϋπόθεση για να βγούμε από τον κύκλο του ρεφορμισμού και να σπάσουμε το δεσμό των θεσμών-μηχανισμών που τον υποστηρίζουν. Και αυτές είναι προϋποθέσεις για έναν κύκλο αγώνων που αποσπώνται από τις συνθήκες τις οποίες θέτουν οι απαιτήσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης, αλλά και απαραίτητες συνέπειες αυτών των αγώνων. Γι’ αυτό πρέπει να οργανωθεί η αυτονομία: μαζική εναλλακτική λύση στο θεσμοποιημένο κίνημα. Σύντροφοι, δεν υπάρχει καμία απάντηση στην κρίση χωρίς την επιλογή της αυτονομίας. υποκειμενική επιλογή της κρίσης είναι επιλογή της αυτονομίας, είναι οργανωμένος αγώνας ενάντια στην παραγωγικιστική στρατηγική των παραδοσιακών θεσμών της τάξης. Και δεν υπάρχει οικοδόμηση του κόμματος χωρίς αυτή την αρχή της αυτονομίας, χωρίς αυτό το εναλλακτικό κίνημα από το οποίο αναδύονται πρωτοπόροι και αγωνιστές. Αλλά αυτός δεν είναι πλέον ο δικός σας δρόμος. Μετά την εθνική διάσκεψη στο Μιλάνο, η εξολόθρευση του στόχου των πολιτικών επιτροπών, ως εκφράσεων της οργανωμένης αυτονομίας, μια εναλλακτική λύση στις δομές του συνδικαλιστικού κινήματος, είναι το πρώτο βήμα σε μια πορεία που χαρακτηρίζεται από μια σειρά αναγκαστικών υποχωρήσεων. Η υποκειμενική επιλογή της κρίσης, δηλαδή η βούληση να την υπερπηδήσουμε, δεν συμφωνεί με μια διφορούμενη πολιτική για την εναλλακτική του κινήματος. Έτσι κινείται μια αλυσίδα δράσεων-αντιδράσεων, που ωθούν, αφενός, όλο και περισσότερο προς μια πολιτική συμμαχίας με τις θεσμικές δομές του κινήματος ή, αφετέρου, οδηγούν στην αδυναμία να πιέσουμε επί της κρίσης για μια διέξοδο καθεστώτος και για να στοχεύσουμε αμέσως στις συμβάσεις του ’72 με μια γραμμή ριζοσπαστικοποίησης των αγώνων του ’69. Η πλατφόρμα του Rimini είναι το πρώτο μακροσκοπικό σημάδι της καθίζησης, της υποχώρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη. Μέσα σε αυτή την υποχώρηση, η οποία εκφράζει μια δυσκολία στην εναλλακτική λύση, προκύπτει αναγκαστικά η ανάγκη να χτιστεί ο χώρος για ένα κίνημα απόψεων: η μάχη ενάντια στον φανφασισμό αποκτά αυτή την οπισθοδρομική αξία – και η εθνική συγκέντρωση στο Μιλάνο είναι ένα σημάδι -, ανοίγει το δρόμο στον νεο-μετωπισμό, επομένως βάζει μια υποθήκη στη συμβατική πλατφόρμα αγώνα, κατρακυλά προς τον εκλογικό στόχο του ’73. Χωρίς μια εναλλακτική αυτονομίας από τα θεσμικά όργανα και – μόνο ως εκ τούτου – από τον καπιταλιστικό κύκλο, η πορεία προς τη θεσμοθέτηση της οργάνωσης και προς την κοινοβουλευτική παρακμή είναι υποχρεωτική. Πρέπει να απορρίψουμε και να νικήσουμε αυτήν την προοπτική. Η κύρια χρήση της οργάνωσής μας, από την πρωτόγονη επιλογή που έγινε για να κρατηθεί η εφημερίδα στα πόδια της, πρέπει να μετατοπιστεί σήμερα όχι σε εκστρατείες γνώμης, όπως η χθεσινή που αφορούσε τον φανφασισμό και αύριο σίγουρα στις εκλογές, αλλά στην κατασκευή του εδάφους που είναι απαραίτητο για να θέσουμε το ίδιο το πρόβλημα του κόμματος: το έδαφος της (εναλλακτικής) οργάνωσης της εργατικής αυτονομίας. Όμως αυτή η υποχώρηση έχει καταστεί δυνατή επειδή είναι το ίδιο το κόμμα που έχει ήδη προδιαμορφωθεί, στο πρώτο οργανωτικό έμβρυό του, ως ελιτιστική ηγεσία: συγκεντρωτισμός (δημοκρατικός) αντί συγκεντροποίηση από κάτω. αδυναμία μιας εποικοδομητικής πολιτικής χρήσης της διαφωνίας και της οργάνωσης των τάσεων · καταναγκαστική χρήση της εφημερίδας · ουσιαστική ταύτιση της εθνικής διοίκησης με το συντακτικό συμβούλιο και την κοινοβουλευτική ομάδα. Χωρίς αυτόνομο ταξικό κίνημα, δεν υφίσταται ούτε σωστό χτίσιμο του κόμματος. Υπάρχει ένα σοβαρό πολιτικό σφάλμα στον ισχυρισμό ότι στοχεύουμε στο κόμμα κινούμενοι από το έδαφος των παραδοσιακών οργανώσεων του κινήματος βρισκόμενοι σε σύγχυση σχετικά με το νόημα και την εμφάνιση της αυτονομίας. Υπάρχει σημαντική παρανόηση της εξω θεσμικής επιλογής. Και μας κατηγορούν για αφηρημένο ιδεολογισμό. Σύντροφοι, δεν μπορούμε να πουλήσουμε ως πολιτικό ρεαλισμό ένα θεωρητικό και στρατηγικό λάθος που μπορεί μόνο να μεταμφιέσει την συνεχιζόμενη υποχώρηση ενόψει των πολιτικών δυσκολιών του κινήματος και πάνω κυρίως τον υστερικό φόβο μιας μειοψηφικής απομόνωσης (αλλά τα λάθη δεν μας οδηγούν ακριβώς σε αυτή την απομόνωση; – να καλύψουμε το κενό του PSIUP;). Σύντροφοι, εμείς θέλουμε να πολεμήσουμε μέσα στην οργάνωση. Πρέπει, ωστόσο, να καταγγείλουμε ότι οι κανονικοί δίαυλοι συζήτησης έχουν κλείσει: το εθνικό διοικητικό και συντακτικό προσωπικό έχουν μπλοκάρει επάνω σε μια γραμμή που δεν εκφράζει τη βούληση ενός μεγάλου μέρους της βάσης. Η πολιτική διαχείριση της οργάνωσης είναι στα χέρια τους και η διαφωνία είναι μόνο τυπική ή εκ των πραγμάτων εξωτερική. Εξακολουθούμε να θέλουμε να παλέψουμε ακόμη για μια πολιτική-οργανωτική υπόθεση που ξεκινά από την εργατική αυτονομία, αλλά δεν πιστεύουμε στο κόμμα του Μανιφέστο και δεν σκοπεύουμε να παραμείνουμε εντός μιας οργάνωσης με κόστος μια οπορτουνιστική επιλογή. Για αυτό το λόγο, σύντροφοι, ας οργανώσουμε τη διαφωνία, ας δώσουμε στους εαυτούς μας οργανωμένες προθεσμίες για εσωτερική πάλη επάνω στην πλατφόρμα της εργατικής αυτονομίας και μιας νέας οργάνωσης που να βασίζεται στη συγκεντρωτικότητα από κάτω. Ας μεταφέρουμε αυτή τη μάχη στα εθνικά κέντρα, ας την οδηγήσουμε στο συστατικό εθνικό συνέδριο της οργάνωσης.

Φεβρουάριος ’72

MILITANTI ROMANI DEL MANIFESTO-ΡΩΜΑΙΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

PROLETARI DELL’AUTONOMIA OPERAIA-ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ

https://www.infoaut.org/storia-di-classe/3-febbraio-1972-i-futuri-autonomi-romani-escono-dal-manifesto

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s