αυτονομία, autonomia

14 Φεβρουαρίου 1976: η εργατική αυτονομία με το μικρό “A“, συλλέγει τη γενικότητα των αναγκών απελευθέρωσης

14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2000 | IN STORIA DI CLASSE.ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ένα νέο φάντασμα περιπλανιέται στις ιταλικές πλατείες, είναι αυτό της εργατικής ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ. Οι εφημερίδες το έχουν ήδη ταξινομήσει: να εδώ η νέα ομάδα. Από τώρα και στο εξής, λόγω αδράνειας, η επιτομή θα συνεχίσει να εμφανίζεται στους καταλόγους των συμμετεχόντων στις διαδηλώσεις που υπαγορεύει η Ansa και στις καταγγελίες κατά της ανευθυνότητας και του εξτρεμισμού που διατυπώνονται από τον συνδικαλιστικό και πολιτικό έλεγχο.14 Febbraio 1976: autonomia operaia con la “A“ minuscola, raccogliere la generalità dei bisogni di liberazione

Όμως η oμάδα της εργατικής Αυτονομίας δεν υπάρχει. Υπάρχουν μεμονωμένες ομάδες, ριζωμένες στην πραγματικότητα του αγώνα του εργοστασίου, του σχολείου, της γειτονιάς: καθεμία από αυτές ονομάζεται όπως θέλει και όπως πιστεύει, και συμμετέχει στην «αυτονομία» – εκείνη την σημαντική, με μικρό «α» – μιας και είναι πραγματικά μέσα στις μάζες, όπως και όσο είναι ικανή μέσα στις μάζες – να αναπτύσσει την αναταραχή, να καθορίσει οργάνωση και αντιεξουσία.

Ακριβώς επειδή αυτό συμβαίνει σε μια νέα και μαζική μορφή από τον απρίλιο του 1975, μόνο για αυτόν τον λόγο σήμερα οι λέξεις-κλειδιά, συνθήματα των γειτονιών και των εργοστασίων έχουν αρχίσει να αντηχούν ξανά στις πλατείες του Μιλάνου. Από την τετάρτη 28 ιανουαρίου (εργατική κατάληψη στο σταθμό Lambrate το πρωί, και το απόγευμα πορεία της αυτονομίας προς την S. Vittore για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην απόπειρα δολοφονίας συντρόφων στη φυλακή), στην παρασκευή 6 φεβρουαρίου (γενική απεργία και κατάληψη του Κεντρικού Σταθμού) είναι μια συνεχής επανάληψη αυτόνομων διαδηλώσεων. Έχουν δείξει πόσο μεγάλη είναι η βούληση για αγώνα των μαζών, έχουν αρχίσει να διώχνουν εκείνο τον αέρα παραίτησης που αφεντικά και συνδικάτα υπαινίσσονταν μεταξύ του κόσμου, έχουν συνδέσει για άλλη μια φορά την εργατική μαχητικότητα και την ικανότητα να της δώσουν πολιτική έκφραση.

Υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα καθήκοντα για τους επαναστάτες. Να οργανωθούν μέσα στις μάζες για τον προσδιορισμό του σημείου της πολιτικής συγκέντρωσης του δυναμικού της υπάρχουσας ανυποταξίας, σημαίνει να έχουν κατά νου ποιες είναι οι θεμελιώδεις ανάγκες του προλεταριάτου σήμερα, σημαίνει πλήρη κατανόηση της συνέχειας μεταξύ της παρανομίας των συμπεριφορών στις οποίες οι μάζες αναγκάζονται σε καθημερινή βάση και τη δημιουργικότητα των πολιτικών αναγκών που εκφράζει αυτή η παρανομία.

Γι’ αυτό οι δυνάμεις της εργατικής αυτονομίας δεν μπορούν να βγουν στους δρόμους, όπως και οι μικρές ομάδες, για να μετρηθούν: πρέπει να πάνε εκεί – και έχουν πάει και θα πάνε εκεί – για να καθορίσουν στιγμές οργάνωσης και αντιεξουσίας, να δώσουν επαναστατική πολιτική έκφραση στην εξέγερση που ζει στα εργοστάσια, τα σχολεία, τις γειτονιές.

Αυτό που συνέβη σε αυτήν την περίοδο είναι επομένως σημαντικό. Στο Μιλάνο, τη Ρώμη, την Πάντοβα, τη Γένοβα, σε χίλιες άλλες καταστάσεις, η πλατεία ξυπνά, με νέο τρόπο. Δεν είναι πλέον ζήτημα τήρησης των «προθεσμιών» όπως κάνουν οι αμάδες ή τήρησης του κοινοβουλευτικού ημερολογίου για «πιέσεις» από πλευράς πλατείας (όπως πάντα έκαναν οι ρεβιζιονιστές): χρειάζεται να κατευθύνουμε άμεσα στην πλατεία, να συγκεντρώσουμε σε συνάρτηση επίδειξης και επίθεσης την αληθινή «αυτονομία», εκείνη που ζει κάθε μέρα στους ατελείωτους αγώνες ενάντια στον αφέντη και την εντολή, την διοίκηση.

Υπό αυτήν την έννοια, «εργατική αυτονομία» είναι ένα πραγματικό μοντέλο οργάνωσης, όχι μια νέα μικρή ομάδα, όχι ένα νέο μικρό κόμμα: «η εργατική αυτονομία» είναι η ικανότητα να μαζεύουμε και να επικεντρώνουμε την προλεταριακή ανυποταξία σε μορφές ισχύος, δύναμης που εξαπολύονται ενάντια στον αντίπαλο. Να μην αφήνουμε τους ρεβιζιονιστές να μιλούν στους δρόμους και τις πλατείες, να καθορίζουμε στιγμές πολιτικής συνάθροισης ενάντια στην Κρατική τρομοκρατία, να δίδουμε στις εργατικές δυνάμεις τη δυνατότητα να εκφράζουν άμεσα τα συμφέροντα τους: αυτά είναι μερικά από τα άμεσα καθήκοντα.

Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Σήμερα είναι απαραίτητο η σχέση μεταξύ όλων των δυνάμεων της εργατικής και προλεταριακής αυτονομίας να συσφίγγεται σταδιακά, σωστά, από κάτω, μέσα στην πρακτική της άμεσης δράσης, σε μια οργανωτική διαδικασία. Δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι η οριστική οργανωτική μορφή αυτής της διαδικασίας: ξέρουμε τι σίγουρα δεν θα είναι, δηλαδή η επανάληψη κάποιου λενινιστικού μοντέλου (ότι ο Λένιν έλεγε τότε τα πράγματα που λένε οι σύγχρονοι λενινιστές είναι τουλάχιστον αμφίβολο), η κουραστική και ανόητη επανάληψη παρελθόντων λαθών. Γνωρίζουμε επίσης ότι η οργανωτική διαδικασία θα πρέπει να αντιπροσωπεύει μερικά από τα πιο σημαντικά επιτεύγματα του προλεταριάτου σήμερα: δηλαδή, την ικανότητά του να συγκεντρώνει μέσα της τη γενικότητα των απελευθερωτικών αναγκών που έχουν καθοριστεί μέσα στον αντικαπιταλιστικό αγώνα. Είναι μέσα σε αυτή την καινοτομία, σε αυτή τη δημιουργικότητα που ωριμάζει το έργο-το σχέδιο της εργατικής αυτονομίας, των ομάδων που σχηματίζονται μέσα σε αυτήν, και την αποτελούν.

Επομένως, οι διαδηλώσεις αυτών των ημερών δεν έχουν βαπτίσει μια νέα, μικρή ομάδα, αλλά έχουν δείξει πως ξεκίνησε, έχει μπει σε κίνηση μια νέα διαδικασία οργάνωσης, προσαρμοσμένη στις νέες ανάγκες των μαζών.

από την »Κόκκινη Εφημερίδα μέσα στο κίνημα’, «Rosso Giornale dentro il movimento» – έτος III – n. 6 νέα σειρά -14 Φεβρουαρίου 1976

https://www.infoaut.org/storia-di-classe/14-febbraio-1976-autonomia-operaia-con-la-a-minuscola-raccogliere-la-generalita-dei-bisogni-di-liberazione

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s