αυτονομία, autonomia

24 εβρουαρίου 1975: Στον Lenin δεν άρεσε ο Frank Zappa

24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2000 | IN STORIA DI CLASSE. ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Μετά από χρόνια αδιαφορίας, οι ομάδες ρίχτηκαν επί το έργο στο έδαφος του «πολιτισμού», αρχικά κάπως χαοτικά, ψαχουλεύοντας, σε στενή επαφή με την «πολιτική προπαγάνδα», τώρα με έναν κάπως ευρύτερο και πιο οργανικό τρόπο. ώστε να μπορούν πλέον να σκιαγραφήσουν μια αντίληψη της μαχητικής κουλτούρας, ή μάλλον την απάντηση σε μια τέτοια ερώτηση: ποια είναι η κουλτούρα του τέλειου αγωνιστή, του τέλειου στρατευμένου; Οι ομάδες έχουν μια συνταγή έτοιμη. Να τη:24 febbraio 1975: A Lenin non piaceva Frank Zappa

Ο τέλειος στρατευμένος στον κινηματογράφο ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙ Ένας άντρας που πρέπει να κάψουμε (από τους αδελφούς Taviani), La terra trema-Η γη τρέμει του Visconti (αν υπάρχει δυνατότητα στην αρχική σικελική έκδοση), Bicycle Thieves-Κλέφτες ποδηλάτων (του De Sica), Sciuscià (του Rossellini), το θωρηκτό Potiemkim (από τον Eisenstein). Γενικά όλο τον κινηματογράφο πριν από τη δεκαετία του εξήντα. Η ταινία πρέπει να είναι γεμάτη με λαϊκούς χαρακτήρες, με κουρελιασμένα ρούχα και αγνά μάτια, γεμάτους θέληση και ελπίδα ανθρώπους, πρέπει να είναι μέρος μιας παραδειγματικής παράδοσης του εργατικού κινήματος, αν είναι δυνατόν πρέπει να έχει ένα θετικό τέλος.

Ο τέλειος αγωνιστής ΜΙΣΕΙ ΔΥΝΑΜΙΚΑ τις ταινίες western γενικότερα, επειδή είναι αμερικάνικες, ατομικιστικές και με πάρα πολλά όπλα που χρησιμοποιούνται έξω από μια σωστή πολιτική γραμμή. Ειδικότερα, οι ταινίες του Sergio Leone πρέπει να αποφεύγονται, επειδή είναι βίαιες, γεμάτες δυναμίτη και πάνω απ’
όλα επειδή ο σκηνοθέτης δεν υπογράφει τις επακόλουθες δημοκρατικές εκκλήσεις. Για παρόμοιους λόγους, οι ταινίες του Peckinpah θα πρέπει να απορριφθούν επειδή είναι αιματηρές, επειδή απεικονίζουν μικροαστικούς χαρακτήρες και ως εκ τούτου είναι διφορούμενες, και σε τελική ανάλυση δεξιές (στην πραγματικότητα δεν καταλήγουν ποτέ με τους μικροαστούς να παίρνουν την κάρτα του κόμματος, και είναι καταραμένα απαισιόδοξοι).

Ο αγωνιστής πρέπει να φτύνει αρκετές φορές εναντίον του Νυχτερινού Πορτιέρη-Portiere di notte, επειδή λέει ότι ο ναζισμός βρίσκεται μέσα μας, οπότε δημιουργεί έναν εσωτερικό και ατομικιστικό, αντιδραστικό και, περιττό να πούμε, απαισιόδοξο λόγο. Το ίδιο ισχύει και για το Last tango στο Παρίσι, το οποίο είναι επίσης παρακμιακό (φαίνεται ότι η χρήση βουτύρου είναι παρακμιακή), ατομικιστική κ.λπ. και τα λοιπά. Γενικά, πρέπει να μισούμε όλες τις ταινίες που μιλούν για το άτομο, που έχουν μη προλεταριακούς χαρακτήρες, που τελειώνουν άσχημα, και είναι πολύ βίαιες, χωρίς καλά συναισθήματα και δίχως ελπίδα. Ας μην μιλήσουμε μετά για πράγματα τύπου Easy Rider, τα οποία ασχολούνται με περιθωριοποιημένους νέους, αποθεώνουν τη νεαρή ηλικία και δεν έχουν καμία πολιτική διέξοδο. Στο θέατρο, ο τέλειος αγωνιστής ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ τον Dario Fo, ωστόσο, να αηδιάζει εάν συνειδητοποιήσει ότι γελάει πάρα πολύ, προσέχοντας την ορθότητα του πολιτικού λόγου, περί του οποίου στη συνέχεια να παρέμβει στη διάρκεια της συζήτησης, κάτι που μετρά πολύ περισσότερο από η ίδια την παράσταση. Τον Fo πρέπει πάντα να πηγαίνει να τον βλέπει και επειδή είναι έξω από το επίσημο κύκλωμα, αντιθέτως όχι τον Strehler επειδή ακριβώς βρίσκεται μέσα στο επίσημο κύκλωμα, αλλά στο κάτω κάτω έχουμε μια μεγάλη νοσταλγία για τους μπρεχτικούς κουρελιάρηδες χαρακτήρες του, ή τον Brecht του σε κουρέλια, αν προτιμάτε. Ο τέλειος στρατευμένος πρέπει να μισεί εντελώς τον Carmelo Bene (διφορούμενο, επιπόλαιο και δεξιό επειδή κάνει έγχρωμες ταινίες και πηγαίνει σε «αστικά» θέατρα), τον Paolo Poli (επειδή είναι κάπως αδελφή, και δεν είναι ξεκάθαρο αυτό για το οποίο «μιλά»), τον Giorgio Gaber (επειδή μιλάει για τον εαυτό του, επομένως είναι ένας ατομικιστικός-αυνανιστικός τύπος, διότι είναι στην καλύτερη περίπτωση απαισιόδοξος και επειδή επιτρέπει στον εαυτό του να πει ότι η «Μαρία» είναι ένα πολιτικό πρόβλημα).

Όσον αφορά τη ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ τους ΔΙΣΚΟΥΣ, ο τέλειος αγωνιστής πρέπει να ακούει τους Δίσκους του ήλιου, πολλή χιλιανή, και λαϊκή μουσική (η λαϊκή μουσική θα ήταν τα τραγούδια αγώνα που γράφτηκαν από τους διανοούμενους των ομάδων). Πρέπει να έχει μια συμπεριφορά υποψιασμένη απέναντι στη ροκ και τα παράγωγά της, επειδή είναι αμερικανική μουσική, και επειδή χρησιμοποιεί ηλεκτρικά όργανα (φαίνεται παράλογο, αλλά αυτή η αιτιολόγηση ακούγεται συχνά) Η τζαζ είναι καλή μόνο αν της δίνουμε έναν τίτλο που έχει πολιτικό νόημα (όπως η «Κόκκινη Χιλή» ή «Η Ανατολή ειναι κόκκινη»), διαφορετικά είναι δύσκολη και δεν καταλαβαίνουμε ποιος είναι ο «πολιτικός λόγος» της. Τύποι σαν τον Leo Ferréκαι ή άλλοι γάλλοι και ιταλοί τραγουδοποιοί πρέπει να αποφεύγονται επειδή είναι αναρχοειδείς, λάγνοι και απαισιόδοξοι. Για κλασική μουσική δεν μιλάμε καν, διότι εξ ορισμού είναι αστική. Σε γενικές γραμμές, μπορεί να ειπωθεί ότι η μουσική πρέπει να συνδέεται με παραδόσεις του εργατικού κινήματος, ή μάλλον του αγροτικού, πρέπει να μιλάει για αγώνα, πρέπει κατά προτίμηση να έχει ρυθμό πορείας και να μπορεί να τραγουδιέται χορικά (ακριβώς έναν χορό που πορεύεται).

Όσον αφορά τα COMICS – ΤΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ, ο τέλειος στρατευμένος αγαπά τον Chiappori πολύ γιατί έχει έναν αρκετά σαφή πολιτικό λόγο: Όλοι ενωμένοι ενάντια στην χριστιανοδημοκρατία- DC Από τότε μάλιστα που άρχισε να εργάζεται με τον Fortebraccio και είπε ότι οι BR είναι του Freda και Ventura, έχει φτάσει στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο αντικουλτούρας. Δεν μας αρέσει πολύ ο Crepax επειδή είναι τροτσκιστής, γιατί είναι επίσης εγκεφαλικός και εσωτεριστής. Μπορεί να είναι καλός μόνο για τις αφίσες, απλά πρέπει να τον πείσουμε να ζωγραφίζει τα αφεντικά με αηδιαστικά πρόσωπα, και πολλούς κόκκινους κόκκινους εργάτες με σφιγμένες γροθιές. Για τον Hugo Pratt ούτε καν να γένεται λόγος γιατί είναι μυστικιστής και πολεμοχαρής (διαβολική ένωση!).

Όσον αφορά τη ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ο τέλειος αγωνιστής διαβάζει πολύ λίγα επειδή είναι πολύ απασχολημένος διαβάζοντας το θεωρητικό περιοδικό της ομάδας, την εφημερίδα της ομάδας, την εσωτερική μπροσούρα της ομάδας, τη μυστική εγκύκλιο της υπερ-μυστικής συνιστώσας της ομάδας κ.λπ. Ωστόσο, του αρέσει να πει λέει ο Balzac είναι προοδευτικός επειδή ο Marx σε μια στιγμή απόσπασης της προσοχής του έγραψε κάτι τέτοιο, αλλά δεν διάβασε ποτέ τον Balzac. Διάβασε λίγο από Γκόρκι, Τολστόι και κυριολεκτικά καταβρόχθισε (αυτό το καλοκαίρι, δίπλα στη θάλασσα, φυσικά στην Καλαβρία) την Morante, στην οποία βρήκε πολλές «αξίες», πολλούς κουρελήδες, πολλούς φτωχούς και ευτυχισμένους ανθρώπους. Ο κατάλογος των συγγραφέων που μισεί είναι πολύ μακρύς, αλλά εξακολουθεί να λατρεύει αυτούς που σπούδασε στο σχολείο και που είναι (καλώς ή κακώς) εθνική μας κληρονομιά με διάφορες αποχρώσεις «λαϊκές».

Ο τέλειος αγωνιστής ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΕΙ σε λαϊκά φεστιβάλ με λουκάνικα, palo della cuccagna και σφυροδρέπανα. Αποφεύγει προσεκτικά το «σεξ και τα ναρκωτικά» μικροαστικές αποδράσεις. Στο τραπέζι δεν παραδέχεται ότι στους εργάτες μπορεί να αρέσει το ουίσκι, η σαμπάνια, ακόμη και το χαβιάρι και τα στρείδια. Οι πραγματικοί προλετάριοι κάνουν αυτο-μείωση μόνο σε κατεψυγμένα τρόφιμα.

ΤΕΛΟΣ όλα αυτά δίνουν μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα: ο τέλειος στρατευμένος ζει από τα υπολείμματα της ρεφορμιστικής κουλτούρας, ότι εμφανίζεται καινούργιο θέλει να το αξιολογήσει υπό το φως των σχημάτων της Τρίτης Διεθνούς, χτίζει ένα μοντέλο κουλτούρας που είναι παράλληλη και αντιστοιχεί σε ένα πολύ συγκεκριμένο επίπεδο μαχητικότητας και πολιτικής πρακτικής, κάτω από το πλαίσιο αυτών των συνθημάτων: ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΤΗΝ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ, ΞΕΦΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, ΜΙΛΗΣΤΕ ΛΙΓΟ ΓΙΑ ΣΑΣ, ΔΕΙΞΤΕ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ, ΔΕΝ ΕΠΙΚΡΟΤΩ ΒΙΑΙΗ ΚΑΙ ΑΥΘΘΟΡΜΗΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΙΣ »ΑΓΝΕΣ» ΠΑΡΑΔΟΔΕΙΣ. Και τέλος: ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ: ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΛΑΙΚΕΣ «ΑΞΙΕΣ».

Σε εμάς αντιθέτως αρέσουν οι ταινίες western, εκείνες της «κρίσης», το θέατρο πρόκληση (όταν είναι πραγματικά), η ροκ, τα πιο παράλογα κόμικς, τα βιβλία χωρίς μάρτυρες και ήρωες, η ανακάλυψη του ίδιου του σώματός μας, του φαντασιακού και της φαντασίας, μας αρέσει το ουίσκι και ο κομμουνισμός που τον σκεπτόμαστε και τον θεωρούμε ένα πολύ πολυτελές πράγμα, όπου κανείς δεν θα στέκεται ξυπόλητος πάνω σε ένα κομμάτι γη να ιδρώνει κάτουρο και αίμα. Φυσικά δεν μας αρέσουν όλα αυτά αδιακρίτως, δεν συγχέουμε τον Σέργιο Λεόνε με τον Μαρξ, ούτε τον Φράνκ Ζάππα με τον Λένιν, δεν υποθέτουμε ότι ένα κόμικ πρέπει να μας υποδεικνύει τη σωστή γραμμή, δεν εμπιστευόμαστε χωρίς κριτική ότι ακούγεται «νέο» στην κρίση, δεν θεωρούμε με τίποτα ότι είναι το ίδιο πράγμα η « σεξουαλική Επανάσταση» και οι καουτσούκ Ψωλές made in Denmark, ή in Japan. Αλλά αναγνωρίζουμε ότι η αντικουλτούρα πρέπει να διατρέξει νέους δρόμους, ακριβώς διότι βρισκόμαστε σε ένα έδαφος νέας μαχητικότητας-στράτευσης, όπου το προσωπικό είναι πολιτικό, και η πολιτική είναι βία, και η οργάνωση είναι αυτονομία. Και το αντίστροφο, εάν βρισκόμαστε σε αυτό το έδαφος στράτευσης, πρέπει να απορρίψουμε εντελώς, με μια κουβέντα ίσως πιο προσεκτική από αυτή την πρώτη προκλητική-προβοκατόρια που μας βγήκε, τα απόβλητα μιας ρεφορμιστικής κουλτούρας που δεν αντιστοιχεί στη νέα πραγματικότητα της εργατικής τάξης στην εποχή της «κρίσης». Δεν μπορούμε να είμαστε αυτόνομοι στο εργοστάσιο και στην επικράτεια, και ρεφορμιστές ή νεο-ρεφορμιστές σε «όλα τα άλλα»

από την »Κόκκινη. Εφημερίδα μέσα στο κίνημα». «Rosso. Giornale dentro il movimento» – χρόνος 3 – n. 14 – ιανουάριος-φεβρουάριος 1975

https://www.infoaut.org/storia-di-classe/24-febbraio-1975-a-lenin-non-piaceva-frank-zappa

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s