ένοπλη πάλη, lotta armata

6 Mαρτίου 1970: Weatherman New York

06 MAΡΤΙΟΥ 2000 | IN STORIA DI CLASSE. ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Σαράντα χρόνια αργότερα, δύο πρώην ηγέτες της Weather Underground Organisation (WUO) τιμούν τους πεσμένους συντρόφους σε ένα δραματικό επεισόδιο που σηματοδότησε τις ζωές και τους αγώνες πολλών.6 Marzo 1970: Weatherman New York

Ένας τίτλος στην πρώτη σελίδα των New York Times της 7ης μαρτίου 1970 ανακοίνωνε: «Κτίριο κατεδαφίστηκε από εκρήξεις και φωτιά · βρέθηκε σώμα ανθρώπου». Το άρθρο περιέγραφε ένα κομψό κτίριο από τούβλα στο Greenwich Village, που καταστράφηκε από τρεις μεγάλες εκρήξεις και μια πυρκαγιά που μαίνονταν «η οποία πιθανώς προκλήθηκε από διαρροή αερίου» περίπου το μεσημέρι την παρασκευή 6 Μαρτίου.

Το σώμα αργότερα αναγνωρίστηκε ως εκείνο του 23χρονου Ted Gold, ενός ηγέτη της απεργίας του 1968 στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, δασκάλου και μέλους μιας «μαχητικής φατρίας του κινήματος Φοιτητές για μια Δημοκρατική Κοινωνία». Τις επόμενες μέρες, δύο ακόμη σώματα ανακαλύφθηκαν – της Diana Oughton και του Terry Robbins, ήταν και οι δύο ηγέτες του φοιτητικού κινήματος και ακτιβιστές των πολιτικών δικαιωμάτων και των αντιπολεμικών κινημάτων – και στις 15 μαρτίου η εφημερίδα ανέφερε ότι η αστυνομία βρήκε «στα συντρίμμια 57 μπαστούνια δυναμίτη, τέσσερις σπιτικές βόμβες με σωλήνες και περίπου τριάντα πυροκροτητές «, και για πρώτη φορά χαρακτήρισε το σπίτι ένα »εργοστάσιο βομβών». Αυτό το τρομερό γεγονός ανακοίνωσε την ύπαρξη του Weather Underground, κάπως το πιο γνωστό, αλλά σίγουρα όχι το μοναδικό γκρουπ των Αμερικανών εκείνη την εποχή που χρησιμοποιούσε τον ένοπλο αγώνα ως μέσο διαμαρτυρίας – η ιστορία ξεκίνησε από εκεί, μεγαλώνει, αλλάζει και επιταχύνεται κάθε ημέρα.

Λίγες μέρες μετά την έκρηξη του κτιρίου, οι Ralph Featherstone και William «Che» Payne, δύο «μαύροι αγωνιστές» που συνδέονταν με τη Συντονιστική Επιτροπή μη βίαιων Φοιτητών-Student Nonviolent Coordinating Committee, «σκοτώθηκαν όταν το αυτοκίνητό τους πέταξε σε κομμάτια» σύμφωνα με το Time magazine, λόγω μιας βόμβας που μεταφέρονταν στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με την αστυνομία, για να διαμαρτυρηθούν για τη δίωξη του ηγέτη του SNCC, H. Rap ​​Brown. Ο Μαύρος Απελευθερωτικός Στρατός-Black Liberation Army πήδηξε στην εθνική σκηνή, και εμφανίστηκαν και άλλες οργανωμένες ομάδες – υπέρ της ανεξαρτησίας του Πουέρτο Ρίκο, αβορίγινες αγωνιστές «ινδιάνοι αμερικάνοι», αυτονομιστές Chicano (μεξικάνοι) – απαιτώντας δικαιοσύνη και αυτοδιάθεση.

Έτσι ξεκινά το άρθρο που δημοσιεύθηκε τώρα από τους Bernardine Dohrn και Bill Ayers (στο blog του Bill και στο «Μηνιαίο Review MRZine»), οι οποίοι από εκείνη την ημέρα μπήκαν στη παρανομία και παρέμειναν εκεί μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Και ακολουθεί αναφέροντας το άρθρο στο περιοδικό Time (με ημερομηνία 23.3.1970 ), το οποίο σημειώνει την εκθετική ανάπτυξη το 1969 βίαιων πράξεων αντίστασης, επιθέσεις που χαρακτηρίζονται ως πολιτικές σχεδόν άγνωστες και αδιανόητες μόνο λίγα χρόνια νωρίτερα.

Σύμφωνα με το FBI, μεταξύ των αρχών του 1969 και του απριλίου 1970 υπήρξαν 40’934 «βομβαρδισμοί» – ‘bombings’, επιτυχείς, απόπειρες ή απειλές, εκ των οποίων 976 εκρηκτικοί (όχι εμπρηστικοί), εν συντομία «κατά μέσο όρο δύο προγραμματισμένες βόμβες, που κατασκευάστηκαν, τοποθετήθηκαν και πυροδοτήθηκαν κάθε μέρα για πάνω από ένα χρόνο». Οι λόγοι αναφέρονται στον πόλεμο, «παράνομο και ανήθικο», στο Βιετνάμ, ο οποίος, αν και τώρα χωρίς προοπτική νίκης, συνέχισε την τρομοκρατική κλιμάκωση του επεκτείνοντας το πεδίο δράσης στο Λάος και την Καμπότζη. Σε αυτές τις χώρες, έξι χιλιάδες άνθρωποι σκοτώνονταν από τους βομβαρδισμούς κάθε εβδομάδα. Ήταν σαφές ότι υπεύθυνος για αυτά τα θύματα ήταν η βορειοαμεριkανική κυβέρνηση, αλλά πώς να αντιταχθεί κάποιος; «κανείς δεν ήξερε ακριβώς πώς να προχωρήσει».

(…) εκατομμύρια άνθρωποι κινητοποιημένοι για την ειρήνη, και το σχέδιο μας, το καθήκον μας και η εμμονή μας ήταν τόσο απλή να επιβεβαιωθεί και τόσο σκληρά δύσκολο να επιτευχθεί: ειρήνη τώρα, ειρήνη τώρα. Ο πόλεμος σύρθηκε σε ένα σκοτεινό και απαράδεκτο μέλλον, και οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης στον πόλεμο διασπάστηκαν – μερικοί από εμάς προσπάθησαν να οργανώσουν μια ειρηνική πτέρυγα στο Δημοκρατικό Κόμμα, κάποιοι οργανώθηκαν σε εργοστάσια και θέσεις εργασίας, κάποιοι πέταξαν στην Ευρώπη ή στην Αφρική ή τον Καναδά, άλλοι προς τις κοινότητες, την ύπαιθρο ή μικρά αλλά ελπιδοφόρα προγράμματα οργάνωσης. Κάποιοι άρχισαν να χτίζουν μια δομή για να πολεμήσουν τους πολεμοκάπηλους με άλλα μέσα, μια παράνομη δύναμη που θα επιβίωνε, έτσι ελπίζαμε, σε αυτόν που βλέπαμε ως ένα έμφυτο αμερικανικό ολοκληρωτισμό.

Κάθε επιλογή εξετάστηκε, κάθε μία φαινόταν δυνατή – και είχαμε φίλους και οικογένεια σε κάθε πεδίο – και καμία επιλογή δεν φαινόταν εντελώς πέρα ​​από τα όρια.

Αυτή είναι η προέλευση των είκοσι περίπου επιθέσεων (μη αιματηρές εκρήξεις ενάντια σε ιδιότητες και συμβολικά μέρη) που διεξήγαγε η WUO κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της.

Παρά τη ρητή αναφορά στα θύματα του πολέμου, η επιχειρηματολογία αποφεύγει τη θυματοποίηση και ο λόγος είναι πολύ παρόμοιος με αυτόν των μαχητών της γερμανικής RAF, ειδικά των πρώτων γενεών:

Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τους εαυτούς μας ως μέρος του σχεδίου του Τρίτου Κόσμου – τα επαναστατικά απελευθερωτικά κινήματα που απαιτούν δικαιοσύνη και απελευθερώνονται από την αυτοκρατορία θα μεταμορφώσουν και τον κόσμο, αυτό πιστεύαμε. Σκεφτόμασταν ότι όσοι σαν εμάς ζούσαν στις μητροπόλεις της αυτοκρατορίας είχαν το ειδικό καθήκον να «αντιταχθούν στον δικό τους ιμπεριαλισμό’ και να αντισταθούν στα αυτοκρατορικά όνειρα της δικής μας κυβέρνησης. Στο τέλος φτάσαμε να πιστεύουμε ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε μια επανάσταση, και ότι σε κάθε περίπτωση είχαμε την ευθύνη να δοκιμάσουμε.

Ήταν λιγάκι αυθαίρετο, αλλά κάθε επανάσταση είναι αδύνατη μέχρι να συμβεί. και αφού συνέβη, κάθε επανάσταση μοιάζει αναπόφευκτη.

Αυτό συνέβη πριν από 40 χρόνια, και είναι αλήθεια ότι η τελευταία λέξη για τα εξεγερτικά κινήματα, ούτε για την κατοχή του Βιετνάμ, δεν έχει ακόμη γραφτεί. Για να «θυμηθούμε» με την αφήγηση είναι επομένως απαραίτητο να προσέχουμε, να έχουμε το νου μας με τα τελετουργικά της ταυτότητας και να γνωρίζουμε, να ήμαστε συνειδητοποιημένοι όσον αφορά την πολιτική χρήση που κάνουμε του παρελθόντος.

(…) Επειδή το νόημα έχει κατασκευαστεί και ανακατασκευαστεί στον παρόντα χρόνο, το βλέμμα μας προς τα πίσω αντανακλάται κατ’ ανάγκη μέσω της ήττας των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, της σταθερής παρακμής της αυτοκρατορίας, της στρατιωτιστικής διάβρωσης της οικονομίας, της καταστροφής του πολιτικού μας συστήματος, της περιβαλλοντικής καταστροφής που παράγεται από τον καπιταλισμό, τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης σεπτεμβρίου και τις επακόλουθες εισβολές και κατοχές και πολέμους που συνεχίζουν να καθορίζουν τη φυσιογνωμία της εθνικής μας ζωής. (…)

Η μνήμη των Ted Gold, Diana Oughton, Terry Robbins, Ralph Featherstone και «Che» Payne είναι ζωντανή, και η 6η μαρτίου είναι μόνο μια πιο επίσημη περίσταση να τους τιμούμε.

Με τους Bernardine Dohrn και Bill Ayers, είναι βέβαιο ότι μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι όταν κάποιος μεταμορφώνεται σε ένα όργανο πολέμου, το πρώτο θύμα είναι πάντα η δική του ανθρωπιά.

https://www.infoaut.org/storia-di-classe/6-marzo-1970-weatherman-new-york

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s