ιστορία, storia

Προσωπικότητες από τον κόσμο του γαλλικού πολιτισμού γράφουν στον Macron για τις συλλήψεις ιταλών εξορίστων

30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2021 | IN CONFLITTI GLOBALI. ΣΤΙΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Κύριε Πρόεδρε,Personalità del mondo della cultura francese scrivono a Macron sugli arresti degli esiliati italiani

με τη βούληση του Προέδρου της Δημοκρατίας François Mitterrand ορισμένοι ιταλοί στρατευμένοι της άκρας αριστεράς, οι οποίοι πήραν το δρόμο της πολιτικής βίας κατά τη διάρκεια των αγώνων της δεκαετίας του εβδομήντα, καλωσορίστηκαν στη χώρα μας, με τη ρητή προϋπόθεση να εγκαταλείψουν κάθε παράνομη δραστηριότητα. Εσείς, ίσως δεν θα είχατε κάνει την ίδια επιλογή. Αλλά το πλαίσιο ήταν διαφορετικό, και η συγκυρία επίσης, η «στρατηγική της έντασης» ήταν ακόμη ισχυρή, και οι γάλλοι νομικοί συχνά προβληματίστηκαν ως προς τους «ειδικούς νόμους» στους οποίους στηρίζονταν οι ιταλικές διαδικασίες. Ότι κι αν πιστεύετε για αυτή την κληρονομιά, θα συμφωνήσετε ότι δεν μπορούμε να επιστρέψουμε πίσω στον χρόνο, ούτε να αλλάξουμε τα γεγονότα του παρελθόντος. 

Πριν από σαράντα χρόνια, δεκάδες άνθρωποι βγήκαν από την παρανομία, κατέθεσαν τα όπλα τους, τα αρχεία τους μελετήθηκαν από τις υψηλότερες αρχές των γαλλικών υπηρεσιών, της αστυνομίας και της δικαιοσύνης. Η διαμονή τους στη Γαλλία έγινε αποδεκτή, για να γίνει στη συνέχεια επίσημη με την εκχώρηση αδειών διαμονής. Μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους παντρεύτηκαν, δημιουργώντας έτσι διεθνικά ζευγάρια, πολλά απέκτησαν παιδιά, που είναι σήμερα γάλλοι πολίτες, και μερικές φορές ακόμη και εγγόνια, επίσης γάλλοι. Για δεκαετίες έχουν συνεισφέρει στον πλούτο της χώρας με την εργασία τους, μερικοί προσελήφθησαν μάλιστα από το γαλλικό κράτος. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι σεβάστηκαν τη δέσμευσή τους να εγκαταλείψουν τη βία.

Αν και αυτοί οι άνθρωποι είναι τώρα μεταξύ 65 και 80 ετών, με προβλήματα ηλικίας, υγείας, περιορισμένης αυτονομίας, ορισμένοι στην Ιταλία τα χρησιμοποιούν ως βολικά σκιάχτρα για την επίτευξη στόχων εσωτερικής πολιτικής που δεν μας αφορούν. Η εκστρατεία που διεξάγεται από αυτούς ισοδυναμεί με το να κατηγορούν δεκάδες αξιωματούχους των διοικητικών υπηρεσιών μας, κατηγορώντας την αστυνομία, τη δικαιοσύνη, τη διοίκηση της Γαλλικής Δημοκρατίας για το ότι, επί σαράντα χρόνια, προστατεύει δολοφόνους. 

Σχετικισμός

Ενεργώντας σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος πριν από μισό αιώνα, ορισμένοι προσποιούνται πως πιστεύουν ότι οι ιταλοί εξόριστοι έχουν κολλήσει σε ένα αιώνιο παρόν. Στην πραγματικότητα, η Γαλλία και η οδυνηρή εμπειρία της εξορίας, το να βρίσκονται μακριά από την πατρίδα τους, αντίθετα, τους επέτρεψε να προχωρήσουν στην πορεία της ζωής τους, να γίνουν άλλοι άνθρωποι. Για τη Γαλλία, αυτό ισοδυναμούσε με το να δώσει εμπιστοσύνη στον άνθρωπο, στις ικανότητες του για μεταμόρφωση και πρόοδο, και αυτή η εμπιστοσύνη έγινε σεβαστή..

Τον αύγουστο του 2019, υποκινημένη από τον Salvini, η Ιταλία επικύρωσε την ευρωπαϊκή σύμβαση για την έκδοση μεταξύ των κρατών μελών της Ένωσης, κάτι που η χώρα είχε προσπαθήσει να αποφύγει από το 1996. Αυτή η πρωτοβουλία είχε σαν μοναδικό στόχο να μηδενίσει τις γαλλικές αποφάσεις σχετικά με τους ιταλικούς εξόριστους. Σύμφωνα με τους κανόνες δικαίου μας, όντως, όλοι οι φάκελοι που αφορούν τους ιταλούς εξόριστους είναι όλοι προγραμμένοι, και δεν θα μπορούσαν να επιτρέψουν τις εκδόσεις σε σαράντα, σε ορισμένες περιπτώσεις πενήντα χρόνια μετά τα γεγονότα.

Ας θυμηθούμε ότι, στη Γαλλία, είναι μόνο τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που είναι απαράγραπτα. Το να εξομοιώνουμε οποιαδήποτε υπόθεση δολοφονίας με μια γενοκτονία, να εξομοιώνουμε τους ανθρώπους που καλωσόρισε η γαλλική Δημοκρατία με τους Ναζί που κρύβονται από κάποια δικτατορία της Μέσης Ανατολής, είναι να δείχνουμε έναν σχετικισμό που μπορεί να ωφελήσει μόνο τα κυκλώματα των αρνητών και τους ακροδεξιούς φίλους τους.. 

Θεμελιώδεις μηχανισμοί της δικαιοσύνης

Κύριε Πρόεδρε, η ανησυχία να λάβουμε περισσότερο υπόψη την άποψη των ευρωπαίων εταίρων μας δεν πρέπει να οδηγήσει σε ιστορική σύγχυση και εγκατάλειψη των θεμελιωδών μηχανισμών της δικαιοσύνης. Στην Ορέστεια του Αισχύλου, ένας δολοφόνος περιπλανιέται στην εξορία του, κυνηγημένος από τις θεές της εκδίκησης, που απαιτούν την αποκατάσταση στο όνομα του θύματος. Αλλά ο Ορέστης λέει ένα περίεργο πράγμα: «Δεν είμαι πια ένας ικέτης με βρώμικα χέρια: η βρωμιά έχει αμβλυνθεί, ξεθώριασε. Καταναλώθηκε στην επαφή με τους ανθρώπους που με δέχτηκαν στα σπίτια τους, ή τους οποίους συνάντησα στο δρόμο.» Λες και ο χρόνος, η εξορία, τα ταξίδια των ανθρώπων είχαν μια καθαριστική δύναμη, σαν ο Ορέστης να μην μειώνεται πλέον σε αυτόν που είχε διαπράξει την πράξη, την πιο τρομερή από όλες: σκοτώνοντας τη μητέρα του. Στο τέλος του έργου, η Αθηνά, η προστάτιδα θεά της Πόλις, παίρνει μια απόφαση που μοιάζει περισσότερο με μια αμνηστία παρά με μια αθώωση. Οι Ερινύες, που καλούνται να ζήσουν στην Αθήνα, σαν για να επιβεβαιώσουν τον σεβασμό προς τα θύματα, αποδέχονται την ίδρυση του δικαστηρίου του Aρείου Πάγου, το θεμέλιο του σύγχρονου νόμου. Ο κύκλος της εκδίκησης ολοκληρώθηκε και έρχεται ο κύκλος της δικαιοσύνης. 

Πώς είναι δυνατόν να ξεχνάμε τόσο συχνά αυτό τον θρύλο, τον ιδρυτή και θεμέλιο του κοινού ευρωπαϊκού πολιτισμού μας; Η εκδίκηση είναι και πάλι στην ημερήσια διάταξη. Η βρωμιά που δεν καθαρίζεται ποτέ, η οποία μειώνει τον εγκληματία στο έγκλημά του, πάντα παρόν, ποτέ παρελθόν, είναι ένα εργαλείο χειραγώγησης της γνώμης, και σύγχυσης για τις συνειδήσεις. Η ιταλική ακροδεξιά, υπεύθυνη για τα δύο τρίτα των θανάτων στα χρόνια που είναι γνωστά ως «χρόνια του μολυβιού», και τολμά να μιλήσει εξ ονόματος των θυμάτων, δεν μπορεί παρά να νιώθει ικανοποιημένη με την επιχείρηση. 

Κύριε Πρόεδρε, σίγουρα θα χρειαζόμασταν την Αθηνά, για να πείσει το ιταλικό Κοινοβούλιο να ψηφίσει τον νόμο περί αμνηστίας που ελπίζουμε εδώ και πολύ καιρό, και που θα επέτρεπε στην ιταλική κοινωνία να γυρίσει σελίδα, και να κοιτάξει το μέλλον. Αλλά εσείς έχετε όλη την ευχέρεια να διατηρήσετε τη δέσμευση της Γαλλίας προς τους ιταλούς εξορίστους, τα παιδιά τους και τις γαλλικές οικογένειές τους. Η απόφαση έκδοσής τους δεν είναι ένα τεχνικό ζήτημα. Είναι μια πολιτική απόφαση, η οποία εξαρτάται από εσάς. Θα θέλατε να κάνετε αυτό που θα έκανε ένας εκπρόσωπος της Rassemblement National στη θέση σας; Θέλουμε να πιστεύουμε ότι προτιμάτε να θυμάστε ότι το δίκιο και ο ανθρωπισμός βρίσκονται στη βάση των δημοκρατιών μας, ότι δεν είναι καλό να προσθέσετε άσκοπα δυστυχία στη δυστυχία, και θέλουμε να πιστεύουμε ότι εσείς μπορεί να προτιμάτε να παραθέσετε στους συνομιλητές σας πέρα από τις Άλπεις τους στίχους που ο Αισχύλος έκανε κάποτε την Αθηνά να λέει: «Θέλεις να θεωρηθείς δίκαιος, αντί να ενεργείς με δικαιοσύνη.»

Υπογράφοντες: Agnès B., Jean-Christophe Bailly, Charles Berling, Irène Bonnaud, Nicolas Bouchaud, Valéria Bruni-Tedeschi, Olivier Cadiot, Sylvain Creuzevault, Georges Didi-Huberman, Valérie Dréville, Annie Ernaux, Costa-Gavras, Jean-Luc Godard, Alain Guiraudie, Célia Houdart, Matthias Langhoff, Edouard Louis, Philippe Mangeot, Maguy Marin, Gérard Mordillat, Stanislas Nordey, Olivier Neveux, Yves Pagès, Hervé Pierre, Ernest Pignon-Ernest, Denis Podalydès, Adeline Rosenstein, Jean-François Sivadier, Eric Vuillard, Sophie Wahnich, Martin Winckler.–––––

Από Liberation

Potrebbe interessarti Ενδιαφέροντα

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/personalita-del-mondo-della-cultura-francese-scrivono-a-macron-sugli-arresti-degli-esiliati-italiani

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s