μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

MICHAEL COLLINS: ΟΔΟΣ TEVERE 16, ΡΩΜΗ

ciuoti

τoυ Gianluca Cicinelli

“Πόσο δύσκολο είναι να μιλάς για το φεγγάρι! Το φεγγάρι είναι τόσο χαζό. Αυτό που μας δείχνει κάθε φορά πρέπει να είναι ο κώλος”.  –  Samuel Beckett

Δεν θα είχαν και πολλά υπέροχα στοιχεία ακροβατικών σε τραπέζιο οι κινήσεις του ανθρώπου που διασχίζει τον αέρα, αν δεν υπήρχε ο σύντροφος, αγκιστρωμένος με τα πόδια στο τιμόνι, ο οποίος τον πετάει με τα δυνατά του μπράτσα προς το άπειρο και τον αρπάζει με την μια όταν επιστρέφει πίσω. Το ανθρώπινο ον ανήκει στη Γη αλλά η γη δεν ανήκει στους ανθρώπους και, χάρη σε εκείνο το τραπέζιο απ’ όπου πέταξε τους Neil και Buzz, το ίδιο μπορούμε τώρα να πούμε για τη Σελήνη. Το κοινό χειροκροτεί μόνο εκείνους που πετούν ελεύθερα στο διάστημα, ανεξάρτητα από τον σοφό εκτοξευτή και έτσι ήταν για τον Michael, τον πρώτο ρωμαίο στο διάστημα, που έλαβε πολύ λιγότερα χειροκροτήματα.

Οι ποιητές έχουν γράψει άπειρους στίχους για το άπειρο, συχνά κάνοντας μας να βαρεθούμε με πινδαρικές πτήσεις επανάληψης στερεοτύπων, ενώ για αυτόν το άπειρο με όλες τις ελπίδες και τις ανησυχίες του υπήρξε μια υλική παρουσία και πέταξε με το σώμα πέρα ​​από το πνεύμα. «Αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι η εικόνα της Γης που φαίνεται από μακριά, μικρή, πολύ φωτεινή, μπλε και λευκή. Λαμπερή, όμορφη, γαλήνια και εύθραυστη». Πόσο εύθραυστος και χωρίς φόβο να φοβάται ήταν ο Μάικλ Κόλινς, σε εκείνες τις μακρές ώρες εντελώς μόνος, χωρίς να ξέρει αν οι δύο τραπέζιοι σύντροφοι θα επέστρεφαν. Η Γη εξαφανίζονταν και επανεμφανίζονταν με κάθε στροφή καθώς οδηγούσε ένα διαστημόπλοιο με έναν υπολογιστή υποδεέστερο τεχνολογικά ενός Nokia 3310.

“Μόνο οι άνθρωποι καταστρέφουν την ομορφιά» είπε έχοντας επιστρέψει από το Φεγγάρι. Περίμενε πενήντα χρόνια μετά από αυτό το ταξίδι με το Κολούμπια-Columbia, για να πει ότι ήταν πεπεισμένος για την ύπαρξη ζωής έξω από τη γη. Το έκανε στο Twitter, το 2019, απαντώντας σε ερωτήσεις από τους θαυμαστές του με ένα απλό ναι. Δεν θέλησε να προσθέσει τίποτα άλλο. Την 1η ιουνίου που μας έρχεται, η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα καταστήσει γνωστή μια έκθεση στην οποία παραδέχεται την ανεξήγητη ύπαρξη άγνωστων ιπτάμενων αντικειμένων, αλλά ο Μάικλ τα είχε ήδη δει και τώρα πήγε να τους προειδοποιήσει, τους εξωγήινους, ότι πρόκειται να αποκαλυφθεί το μυστικό τους, να ξεφύγουν από την ανθρώπινη παραφροσύνη. γι’ αυτό έφυγε ένα μήνα νωρίτερα, για να σώσει το μυστήριο αυτού του απείρου που υπήρξε και σπίτι του.

“Μερικά πράγματα στη σύγχρονη κοινωνία με ενοχλούν, με ερεθίζουν, όπως η λατρεία των διασημοτήτων και η υπερβολή του ηρωισμού». Ειπωμένο από κάποιον που στην τρίτη τροχιά γύρω από τη σελήνη, 48 λεπτά για καθεμία, στην κατάσταση του πιο μοναχικού ανθρώπου στο σύμπαν για 21 ώρες, έμαθε λίγο πριν περάσει στη σκοτεινή πλευρά του γήινου δορυφόρου – όπου οι επικοινωνίες με το Cape Canaveral δεν λειτουργούσαν – πως το ψυκτικό πάγωνε. Παρέμεινε ψυχρός, κρύος και διαυγής ο αντιήρωας, ενήργησε διαφορετικά από ό, τι του συνέστησε η Γη, πέρασε από το αυτόματο στο χειροκίνητο σύστημα και επέστρεψε στο αυτόματο. Ενώ στη NASA ετοιμάζονταν για τα χειρότερα, η φωνή του Michael μετέδωσε, μόλις επέστρεψε στην ορατή πλευρά, ότι όλα είχαν επιλυθεί, μάλιστα η διαμονή στη σκοτεινή πλευρά ήταν «χαλαρωτική”.

A Michè, ma che ne vonno sapè Στον Michè, αλλά τι θέλουν να ξέρουν για τη Σελήνη αυτοί που βλάπτουν, που κάνουν ζημιές ακόμη και παρκάροντας με το Tesla, που έχουν ως ήρωες εκείνους τους τέσσερις υπανάπτυκτους του Big Brother που χτυπιούνται στο σαλόνι; Οι αστροναύτες δεν έχουν εθνικότητα, είναι το πιο υγιές αντίδοτο της κυριαρχικότητας: οι Gagarin και Collins βλέπουν τη Γη με τον ίδιο τρόπο από το διάστημα, είναι σίγουροι ότι όποιος θα μπορούσε να έχει το ίδιο βλέμμα θα καταλάβαινε τον παραλογισμό των πολέμων. «Αν όλοι μπορούσαν να δουν τη Γη να αιωρείται ακριβώς έξω από τα παράθυρά τους, κάθε μέρα θα ήταν η Ημέρα της Γης» ήταν μια από τις τελευταίες φράσεις του λίγες μέρες πριν την τελική του επιστροφή στο διάστημα.

Δεν ήταν πλούσιος ο Michael Collins – από την via Tevere 16 στη Ρώμη (*) – και ίσως για αυτόν τον λόγο κατάφερε να περάσει μέσα από το μάτι της βελόνας που αντιπροσωπεύεται από τη σύζευξη στον αέρα με το Lem να επιστρέφει από τη Σελήνη με τον Neil και τον Buzz. Προσπαθήστε εσείς να κεντράρετε μια τρύπα σε κίνηση τριακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα από τη γη στο απόλυτο κενό. Και δεν μπορούσε να αντέξει την πειθαρχία: ότι θα φύγει από τη NASA αν επέστρεφε ζωντανός από την αποστολή Apollo 11 το είπε πριν επιβιβαστεί, όχι μετά. «Ίσως να εστιάζω στον χρόνο που πέρασα μόνος μου πίσω από τη Σελήνη, είναι μια αθώα προσπάθεια από πλευράς ανθρώπων να χτίσουν κάτι πιο δραματικό γύρω από αυτή την αποστολή. Για μένα ήταν αρκετά συνηθισμένο: δεν ήταν κάτι καθημερινό, εντάξει, αλλά όχι και κάτι πολύ απόκοσμο». Έτσι έγραψε στα απομνημονεύματά του για εκείνο το ταξίδι, ίσως με λίγο σνομπισμό, ίσως σαν εκδίκηση για εκείνη την επιλογή, πως δεν θα ήταν αυτός να αγγίξει το σεληνιακό έδαφος.

Στις συνεντεύξεις κατά την επιστροφή ο Κόλινς επεσήμανε ότι ενώ βρισκόταν στην πλευρά της Σελήνης που επέτρεπε την επικοινωνία με το Χιούστον, δεν μπορούσε να αντέξει όλα εκείνα τα λόγια, συμβουλές άχρηστες πλέον για πρακτικούς σκοπούς. εξήγησε ότι εκτιμούσε πάνω απ’ όλα τη σιωπή στην οποία αναγκάζονταν οι τεχνικοί της Nasa ενώ αυτός βρίσκονταν σε τροχιά στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Ένα εξαιρετικό άτομο, σπουδαίο, που δεν ήθελε να είναι έτσι. ο Armstrong και ο Aldrin είδαν, περπάτησαν πάνω της, μόνο μια μικρή φέτα της Σελήνης, ενώ ο Collins την γνώρισε καλύτερα από αυτούς, την είδε ολόκληρη γυρνώντας γύρω της για τουλάχιστον τριάντα φορές. Και σε αντίθεση με εμάς, που μπορούμε μόνο να την κοιτάζουμε, μου αρέσει να φαντάζομαι τον Μάικλ Κόλινς να βγαίνει έξω στη ταράτσα με τη ρόμπα του και να την χαιρετά. Και να μην αισθάνεται έκπληξη όταν αυτή του επιστρέφει τον χαιρετισμό.
(*) Ο Michael Collins, γεννήθηκε στη Ρώμη στην via Tevere 16, στις 31 oκτωβρίου 1930.

Παρόμοιες είναι οι γενεαλογίες των ανθρώπων με τις γενεές των φύλλων.
Τα φύλλα, αυτά στο έδαφος τα διασκορπίζουν οι άνεμοι, και το δάσος
άλλα τα βλασταίνει, και επιστρέφει ξανά να ανθίζει η άνοιξη:
έτσι οι ανθρώπινες φυλές, μία εμφανίζεται, η άλλη μαραίνεται.
(IΙλιάδα, βιβλίο 6)

Συμβουλή ακρόασης για την ανάγνωση: Jethro Tull, For Michael Collins, Jeffrey and Me

Συμβουλή ανάγνωσης για την ακρόαση: La Terra vista dalla Luna: cosa…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s