σύγχρονα κινήματα, movimenti contemporanei

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ: ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ DANSER ENCORE

Gianluca Ricciato

του Gianluca Ricciato

“Υπάρχει πάρα πολλή αδιαφορία, υπάρχει πάρα πολύ ατομικισμός, υπάρχει φόβος να μπούμε στο παιχνίδι ανάληψης κινδύνων, απώλειας της ζώνης των ανέσεων και επομένως προσαρμοζόμαστε λιγάκι σε εκείνα που μας υπαγορεύονται, σε αυτά που μας προστάζουν μέρα με τη μέρα. Επειδή να παλέψουμε ενάντια σε αυτά παίρνει τη γη κάτω από τα πόδια μας. Δεν υπάρχει ένωση των ανθρώπων, ενώ άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Γαλλίας, από την οποία ξεκινά αυτό το flash mob-συγκέντρωση πολλών ανθρώπων, είναι πιο γνωστές για την ενότητα τους. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι γνωστό στη χώρα της γαλλικής επανάστασης” (1)

Αυτά είναι τα λόγια ενός από τους Ιταλούς ακτιβιστές του κινήματος Danser encore, εάν μπορεί να οριστεί με αυτό τον τρόπο. Το «Dancing again-Χορεύουμε ξανά» είναι μια διαδεδομένη κατάσταση, καταστασιακή, μια διαπλανητική καλλιτεχνική μάζωξη-flash mob που γεννήθηκε στη Γαλλία, όπου μια ομάδα ανθρώπων τραγουδά, παίζει μουσική και χορεύει ένα τραγούδι ελευθερίας σε ένα αυτοσχέδιο μέρος μιας πόλης, που επιλέγεται εκείνη την στιγμή δηλαδή, απροετοίμαστα, ανάμεσα στους περαστικούς. Και ανεξάρτητα από το καθεστώς περιορισμών που ισχύει σε αυτό το έδαφος, σε εκείνη την περιοχή. “Το Danser encore είναι ένα τραγούδι του τραγουδιστή HK (καλλιτεχνικό όνομα του Kaddour Hadadi) που κυκλοφόρησε τον δεκέμβριο του 2020. Το τραγούδι παίζεται στη Γαλλία και σε πολλές άλλες χώρες κατά τη διάρκεια των flash mob, σε περιβάλλοντα κινητοποιήσεων που αντιτίθενται στα μέτρα που ελήφθησαν κατά της πανδημίας του Covid-19. Ο HK έπρεπε να παρουσιάσει μια παράσταση με την ομάδα του στην Αβινιόν, αλλά αυτή ακυρώθηκε κατά τη διάρκεια της κρίσης στην υγεία επειδή θεωρήθηκε μη απαραίτητη. Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε η ιδέα της δημιουργίας ενός τραγουδιού.” (2)

Από τον δεκέμβριο έως σήμερα, αυτή η δράση αντίστασης έχει ταξιδέψει κυριολεκτικά στον κόσμο με τη συμμετοχή και φθάνοντας πιθανότατα σε εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι σπάνιο τώρα πλέον να πρέπει να εξηγήσω σε κάποιον τι είναι, περί τίνος πρόκειται, γιατί αν δεν έχετε έρθει σε άμεση επαφή με κάποιον τρόπο, έχει συμβεί να δείτε μία από αυτές τις παραστάσεις στο διαδίκτυο.

Μα γιατί όλοι αυτοί δεν κάνουν ένα κόμμα; με ρώτησε ένας φίλος, λίγο μετά αφού πήραμε μέρος στο Dancer encore στο Λέτσε (3), τον περασμένο μάιο.

Καλή ερώτηση. Και η απάντηση ίσως να μην αφορά μόνο το γεγονός ότι «οι ιταλοί δεν είναι πολύ ενωμένοι». Αφορά το γεγονός ότι, παρόλο που όλοι μιλούν για αυτό, δεν υπάρχει καν ένα πραγματικό άρθρο, αυτή τη στιγμή, που να μιλάει για το Flash mob σε γενικό επίπεδο, ως ένα διαδεδομένο φαινόμενο, εκτός από μερικές εξαιρέσεις, κυρίως τοπικές που θα επισημάνω στο τέλος αυτού του άρθρου. Ίσως από τη μία πλευρά είναι ακόμη καλύτερο οι γραμματείς του καθεστώτος να αγνοήσουν αυτό το φαινόμενο, δεδομένης της συστηματικής παραμόρφωσης που πλέον φτιάχνουν για κάθε προσπάθεια ανατροπής της τρέχουσας καπιταλιστικής αφήγησης, φυσικά συμπεριλαμβανομένης της πανδημικής αφήγησης. Αλλά ίσως ακριβώς αυτό θα επέβαλλε την παρουσία μιας αναφοράς που να γεννιέται από την εμπειρία χωρίς να την παραμορφώνει. (4)

«Όπως πάντα στην ιστορία, και σε αυτή την περίπτωση υπάρχουν άνδρες και οργανώσεις που επιδιώκουν τους νόμιμους ή παράνομους στόχους τους και ψάχνουν με κάθε τρόπο να τους πραγματοποιήσουν, και είναι σημαντικό αυτοί που θέλουν να καταλάβουν τι συμβαίνει να τους γνωρίζουν και να τους λαμβάνουν υπόψη. Γι’ αυτό το λόγο, να μιλάμε για μια συνωμοσία δεν προσθέτει τίποτα στην πραγματικότητα των γεγονότων. Αλλά να χαρακτηρίζεις συνωμότες εκείνους που επιδιώκουν να γνωρίζουν τα ιστορικά γεγονότα γι’ αυτό που είναι, είναι απλώς αχρείο, άτιμο» (5)

Οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτά τα Flash Mob προέρχονται από διαφορετικά υπόβαθρα αλλά έχουν κάτι κοινό, τουλάχιστον στο αρνητικό. Και η δυσκολία της περιγραφής τους με ενιαίο τρόπο συνδέεται ίσως με το γεγονός ότι αυτό που έχουν από κοινού στέλνει κυριολεκτικά το δυαδικό σύστημα επικοινωνίας σε tilt, αυτό που στην Ιταλία, [και στην Ελλάδα] συνδέει για παράδειγμα εκείνους που επικρίνουν την υποχρέωση εμβολιασμού στην άκρα δεξιά. Από ό, τι έχω δει, είναι δύσκολο σε αυτά τα flash mob να υπάρχουν φασίστες ή ακόμα και άνθρωποι που να προέρχονται από την δεξιά. Αλλά ταυτόχρονα είναι δύσκολο να είναι παρών κάποιος που φορά μάσκα όταν περπατά μόνος/η στο δρόμο, στο δάσος, στην παραλία, με φίλους ή μόνος/η στο αυτοκίνητο. Ίσως επειδή πιστεύει ότι να αναπνέει είναι μια θεμελιώδης βιολογική πράξη και δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο νόμου από πλευράς μιας κρατικής εξουσίας ή οικονομικής. Το ότι η αίσθηση, η έννοια της ευθύνης απέναντι στους άλλους και τις άλλες είναι κάτι πιο περίπλοκο από το να αποδεχόμαστε παθητικά μια άνευ προηγουμένου και ασυνήθιστη βία προς τα σώματα και τα μυαλά όπως αυτή στην οποία υποβαλλόμαστε αυτή τη στιγμή, επαναλαμβάνοντας παπαγαλία το «έτσι κι αλλιώς δεν μου κοστίζει τίποτα» ή »θλιβερή είναι η ελευθερία σου εάν συνίσταται σε … «, υποστηρίζοντας έτσι την επιβεβαίωση ενός τοπικού και παγκόσμιου αστυνομικού κράτους, φυσώντας τη φωτιά τoυ κοινωνικού χαφιεδισμού και υποτιμώντας εκείνους που πιθανότατα έχουν εργαστεί πολύ πιο συγκεκριμένα στην αίσθηση ευθύνης τα τελευταία χρόνια, μέσα από πρακτικές ζωής πιο βιώσιμες και σχέσεις πιο ανθρώπινες.

Πανδημία ή όχι πράγματι, πιστεύω ότι οι περισσότεροι από αυτούς που είναι παρόντες σε αυτά τα flash mob έχουν κοινό ότι αμφισβητούν εδώ και καιρό τους τρόπους ζωής τους οποίους έχουμε υποστεί από τη γέννηση μας, που έχουν εργαστεί σχετικά με τις διατροφικές καταναλωτικές επιλογές, σχετικά με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, τον τρόπο εκπαίδευσης των νέων γενεών και, όχι τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, για τις δυνατότητες θεραπείας και επί όλου αυτού που περιστρέφεται γύρω από αυτό το θέμα: και αυτό είναι ίσως το κρίσιμο σημείο, το πιο δυνατό και δύσκολο να αντιμετωπιστεί, διότι τις τελευταίες δεκαετίες οι κριτικές φωνές προς την αναγωγιστική και μηχανιστική ιατρική προσέγγιση, και προς τις σχέσεις της με το καταστροφικό καπιταλιστικό μοντέλο, έχουν πολλαπλασιαστεί. Συχνά η εξουσία και οι επικοινωνιακοί αναμεταδότες έχουν εκμεταλλευτεί και ενισχύσει τα αδύναμα σημεία των λεγόμενων εναλλακτικών θεραπειών ή των μη συμμορφούμενων τρόπων ζωής, συνδέοντας αυτά τα μονοπάτια με μάγους, τρελούς και τσαρλατάνους, όταν στις περισσότερες των περιπτώσεων εκείνοι που βρίσκουν τους εαυτούς τους να αναζητούν εναλλακτικές λύσεις το κάνουν ξεκινώντας από γιατρούς, ειδικούς και επιστήμονες που πειραματίζονται νέα μοντέλα, και όχι γκουρού.

Μα όλο αυτό πηγαίνει πέρα από τη διατροφή και την υγεία, κατά τη γνώμη μου. Όλα όσα συμβαίνουν εδώ και ένα χρόνο, ιδίως στην ιταλική [και ελληνική] παρακμή, έχουν να κάνουν με τον κοινωνικό έλεγχο μιας φάσης του παγκόσμιου καπιταλισμού που γεννήθηκε πολύ πριν από τον covid: πιθανώς η πολιτική επιβεβαίωση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και των κοινωνικοοικονομικών συνεπειών της, από την εμμονή της hitech-biotech στη χρηματοδότηση της πολιτικής, έλαβε χώρα οριστικά μεταξύ των καλοκαιρινών μηνών του 2001, ανάμεσα στην καταστολή των γενουατικών ημερών ενάντια σε ένα κίνημα που ζητούσε έναν άλλο τρόπο ζωής για έναν άλλο κόσμο που μπορεί να υπάρξει, που είναι εφικτός, και το σουρεαλιστικό θέαμα των αεροπλάνων που κατόπιν πειρατείας οδηγήθηκαν ενάντια στους Twin Towers με τον συνακόλουθο παγκόσμιο ατελείωτο πόλεμο. Έκτοτε, η κατάσταση της παγκόσμιας ψυχο-αστυνόμευσης δεν έχει τελειώσει ποτέ, και η πολιτική της ψύχωσης έχει υπαγορεύσει την πολιτική ατζέντα οποιουδήποτε κόμματος που ήταν μέρος των λεγόμενων δυτικών δημοκρατιών, που τώρα πλέον έχουν αδειάσει από νόημα, μεταξύ άλλων, δεδομένου ότι τις πραγματικές αποφάσεις τις λαμβάνουν οι διακρατικοί μηχανισμοί.(6)

Γιατί δεν γεννιέται ένα κόμμα, ή τουλάχιστον ένα ορατό κίνημα, από τα εκατομμύρια ανθρώπων που συμμετέχουν στο Danser encore; Που τραγουδούν, παίζουν μουσική, χορεύουν και αγκαλιάζονται μεταξύ τους στην πλατεία, οι οποίοι πιστεύουν ότι η τρέλα μιας ζωής των μόνιμα μασκαρεμένων αυτομάτων δεν είναι ζωή; Που προτού αποδεχτούν οποιαδήποτε υποχρεωτική ιατρική βοήθεια πιστεύουν ότι απαιτείται μια πραγματική δημόσια συζήτηση και ότι οι φωνές των αντιφρονούντων δεν πρέπει να αποκρύπτονται, να παραποιούνται και να γελοιοποιούνται, ειδικά εάν πρόκειται για ένα πειραματικό φάρμακο; Πως η φροντίδα του ανοσοποιητικού συστήματος, [με βάση την ανοσία ή που να είναι εγγυημένο από αυτήν] και η μη καταστολή του, η αποδυνάμωση και ο βομβαρδισμός του, είναι η διέξοδος για μια καλύτερη ζωή; Ότι ένα σύστημα επικοινωνιών και πληροφορίας που αυτοχαρακτηρίζεται ως «η μόνη δυνατή πηγή πληροφοριών» είναι ένα πολύ πιο σοβαρό και μεγαλύτερο πρόβλημα απ’ ότι εκείνων που πιστεύουν πως η Γη είναι επίπεδη;

Γιατί σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες, ξεκινώντας από εκείνους της αριστεράς, αυτοαποκαλούμενοι αντιφρονούντες, ονομαστικά επαναστάτες, ελευθεριακοί στα λόγια, ιδιωτικά εκτελούν διάφορες συναυλιούλες και παραστάσεις, και δημόσια φοβούνται να εκθέσουν οποιαδήποτε ιδέα που μπορεί να σχετίζεται με μια πραγματική διαφωνία σχετικά με την πανδημική αφήγηση;

Η μόνη απάντηση που βρίσκω ονομάζεται ακριβώς «κοινωνία του φόβου». Και η μόνη λύση, ακόμη και αν είναι δύσκολη, είναι αυτή να ξεπεραστεί ο φόβος. Ίσως επί τέλους δεν μπορούμε πλέον να ξεφύγουμε: το προσωπικό έχει γίνει πραγματικά πολιτικό, και όλες οι εγκάρσιες και διακομματικές αντιστάσεις στην κατανόηση του τι συμβαίνει και της ανάλογης-επακόλουθης αντίδρασης είναι η απόδειξη αυτού. Πως η παλιά πολιτική τελείωσε.

Η είσοδος του νεοφιλελευθερισμού στο διαχειριστικό πλαίσιο της ιατρικής ήταν ένα από τα πιο σοβαρά λάθη που θα μπορούσαν να γίνουν. Ένα άλλο πολύ σοβαρό λάθος υπήρξε εκείνο να μην θεωρούμε πλέον τον άνθρωπο στο κέντρο, στο σύνολό του και ολοκληρωμένο, αλλά να τον χωρίζουμε σε όλο και μικρότερα μέρη, να τον τεμαχίζουμε, αποκλείοντας εντελώς τη Φύση στο πλαίσιο της ανάπτυξης, της επέκτασης και της υγείας του ανθρωπίνου όντος. Πιστεύω ακράδαντα ότι το μέλλον αντιπροσωπεύεται από μια πραγματική, αληθινή επιστροφή στο παρελθόν, η οποία δεν έχει καμία σχέση με μια νοσταλγική έκκληση, αλλά έχει να κάνει με μια αυθεντική και βαθιά ανάκαμψη της Ιατρικής Τέχνης, όπου οι λέξεις τέχνη και ιατρική γράφονται και οι δύο με κεφαλαίο γράμμα καθώς αντιπροσωπεύουν μια επιστροφή στην Ιπποκρατική Ιατρική. (7)

“Κάδρο από το ντοκιμαντέρ Το άλλο Μεξικό. Ο Υποδιοικητής Marcos – https://progettonaturaldurante.wordpress.com/2018/08/23/laltro-messico-subcomandante-marcos-film/

“ΑΚΟΜΗ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ – ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ

Danser encore: flash mob σε όλη την Ιταλία – https://www.youtube.com/watch?v=p2RIX9MwuSc

Η παράσταση που αντιστέκεται: στη Lavagna το flash mob του ‘Danser encore’ – https://www.lavocedigenova.it/2021/06/02/leggi-notizia/argomenti/attualita-4/articolo/lo-spettacolo-che-resiste-a-lavagna-il-flash-mob-di-danser-encore.html

“Danser encore”: μετάφραση και βάση για εκδηλώσεις και flash mob – https://www.lascuolacheaccoglie.org/2021/05/danser-encore-traduzione-e-base-per-manifestazioni-e-flash-mob.html

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1) Συνέντευξη με τους καλλιτέχνες του Flash mob Dancer encore – https://www.youtube.com/watch?v=gkcs8sIWohA&t=704s

(2) Από wikipedia – https://fr.wikipedia.org/wiki/Danser_encore

(3) Danser encore Lecce – https://www.youtube.com/watch?v=dWU3I2bOroM

(4) Έχω μιλήσει πληρέστερα γι’ αυτό στο κείμενο Dieci autodifese dal fascismo scientistaΔέκα αυτοάμυνες από τον επιστημονικό φασισμό: https://fiabeatroci.wordpress.com/2021/01/09/10-autodifese-dal-fascismo-scientista/

(5) Από το Due vocaboli infamiΔύο λέξεις διαβόητες του Giorgio Agamben – https://www.quodlibet.it/giorgio-agamben-due-vocaboli-infami

(6) Αν μόνο διαδίδαμε εκ νέου σε μαζικό επίπεδο τους οδηγούς για τα εγκλήματα των πολυεθνικών όπως διαδόθηκαν στα χρόνια του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, ίσως στις επικαιροποιημένες εκδόσεις, πιστεύω ότι το πολιτικό σενάριο θα άλλαζε σε σύντομο χρονικό διάστημα: Οδηγός στη νέα κριτική κατανάλωσηGuida al nuovo consumo critico – http://www.cnms.it/pubblicazioni-menu/22-guida-al-consumo-critico-nuova-edizione

(7) Από το Una medicina alternativa e illuminata-Μια εναλλακτική και φωτισμένη ιατρική του Stefano Manera – https://www.stefanomanera.it/blog/medicina-alternativa-illuminata/

Gianluca Ricciato

Gianluca Ricciato

taggato con altermondialismocapitalismocovid19Danser encoreDanzare ancoraevidenzafake newsflash mobFranciaG8Genova 2001Gianluca RicciatoGiorgio AgambengiornalismoglobalizzazioneinfodemialockdownmeccanicismomediaMovimentomusicaneoliberismoNEWSLETTERbotteganoglobalobbligo vaccinalepandemiapotererepressioneriduzionismoRivoluzione FrancesescientismoScienzasituazionismoStato di poliziaStefano Manerasubcomandante MarcostecnocraziaTwin Towersun altro mondo è possibilevaccinizapatismozona rossa

https://www.labottegadelbarbieri.org/movimento-danser-encore/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s