αυτονομία, autonomia

10 ιουνίου 1976: Από τον χώρο της εργατικής και προλεταριακής αυτονομίας στο κίνημα της εργατικής αυτονομίας

10 ΙΟΥΝΙΟΥ 2000 | IN STORIA DI CLASSE. ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Dall’area dell’autonomia operaia e proletaria al movimento dell’autonomia operaia10 giugno 1976 : Dall’area dell’autonomia operaia e proletaria al movimento dell’autonomia operaia

Είναι στα χρόνια της πρώτης καπιταλιστικής αντεπίθεσης εναντίον της εργατικής οργάνωσης η οποία γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’60 που αρχίζει να σχηματίζεται εκείνο το σύνολο αυτόνομων δυνάμεων βάσης, σε εργοστάσια και γειτονιές, στις οποίες έχει δοθεί το όνομα του ΧΩΡΟΥ της εργατικής αυτονομίας. Ο χώρος της εργατικής αυτονομίας έχει αναπτυχθεί έντονα. Η πολιτική του γραμμή, δηλαδή η πολιτική γραμμή όλων των δυνάμεων που αναγνωρίζονται στην εργατική αυτονομία, είναι έντονα αντι-ρεβιζιονιστικός. Κατά συνέπεια, η μέθοδος της εργατικής αυτονομίας βασίζεται στο έδαφος της μαζικής παρανομίας των αντιρεβιζιονιστών εργατών και προλετάριων. Οι μεγάλες προθεσμίες της εργατικής και προλεταριακής αυτονομίας διαμορφώθηκαν γύρω από την κατάληψη του εργοστασίου της Φίατ Mirafiori το ’73, στις εθνικές εκστρατείες αυτομείωσης, στην προπαγάνδα και τις πρωτοβουλίες μαζικής απαλλοτρίωσης, στους αγώνες ενάντια στην αναδιάρθρωση και την ανασύσταση, στο κίνημα των ανέργων. Το χαρακτηριστικό και το κερδοφόρο σύνθημα στον χώρο της εργατικής αυτονομίας ήταν πάντα εκείνο της ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣ ευθύς εξ αρχής. Μόνο οι ηλίθιοι και επαγγελματίες διαστρεβλωτές προσπάθησαν να μειώσουν την εργατική αυτονομία , δηλαδή τις δυνάμεις που αναγνωρίζονταν στον χώρο, σε περιθωριακό και κίνημα απατεώνα: σε αντίθεση η εξουσία του Κράτους και του κεφαλαίου έχει ταυτοποιήσει τέλεια την επαναστατική δύναμη που εκφράζεται στον χώρο, και εναντίον της έχει θέσει πλήρως σε κίνηση τον μηχανισμό της ποινικοποίησης. Ενάντια στην ποινικοποίηση των αγώνων, ενάντια στα εργαλεία της σοσιαλδημοκρατικής τρομοκρατίας, κατά συνέπεια η μόνη και ισχυρότερη αντεπίθεση ξεκίνησε από τον χώρο της εργατικής αυτονομίας: και αυτό χαρακτηρίζει και προσδιορίζει σήμερα τον χώρο της εργατικής αυτονομίας, η ικανότητα να χτίζει ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑ και να την ασκεί απευθείας ενάντια στην ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. Αυτά τα χρόνια, οι εργατικές και οι προλεταριακές δυνάμεις του ΧΩΡΟΥ έχουν αρχίσει να υφαίνουν την πλοκή μιας εθνικής οργάνωσης. Στη συνάντηση της άνοιξης του ’76, οι δυνάμεις της οργανωμένης εργατικής αυτονομίας άρχισαν να επιβεβαιώνουν κάποιες θεμελιώδεις ομοιογένειες του στυλ εργασίας και πολιτικής γραμμής.

Αλλά επιβεβαίωσαν επίσης πόσο μακρύ είναι το μονοπάτι που οδηγεί, από την έκφραση μιας αυθεντικής επαναστατικής μεθόδου, στο χτίσιμο του επαναστατικού κόμματος. Η πορεία σε αυτό το μονοπάτι είναι ωστόσο απαραίτητη, έχοντας επίγνωση όλων των συντρόφων ότι αυτό το μονοπάτι πρέπει να διανυθεί, οι δυσκολίες να ξεπεραστούν, η ομοιογένεια να βρεθεί ξανά, η ενοποιημένη μέθοδος, το γενικευμένο στυλ εργασίας. Η οικοδόμηση του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ σημαίνει να δώσουμε τις πρώτες απαντήσεις σε αυτά τα προβλήματα και να δημιουργήσουμε ορισμένες πρώτες οργανωτικές βεβαιότητες. Το να μιλάμε για «ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ» σημαίνει να βαδίζουμε ρεαλιστικά στην οδό της ενότητας των δυνάμεων του χώρου, σημαίνει ειλικρινά άσκηση της κριτικής και αυτοκριτικής, δηλαδή σημαίνει να επιβάλουμε στους εαυτό μας και σε όλους τους συντρόφους τη μέθοδο ΚΡΙΤΙΚΗ-ΕΝΟΤΗΤΑ-ΚΡΙΤΙΚΗ. Γνωρίζουμε τις δυσκολίες αυτής της ένδειξης: αλλά είμαστε πολύ πιο πεπεισμένοι για το γεγονός ότι αυτή η ανάγκη ζει στη συνείδηση ​​των στρατευμένων και επιβάλλεται από την ανάπτυξη του προλεταριακού πολιτικού αγώνα. Σήμερα δεν μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς οργάνωση: είναι μόνο η καπιταλιστική και ρεφορμιστική απάντηση στους αγώνες που το απαιτεί, το επιβάλει, είναι πάνω απ’ όλα το αίτημα των στρατευμένων και το μαζικό κίνημα που το απαιτεί. Για τους αγωνιστές το πρόβλημα δεν είναι, στα εργοστάσια και τις γειτονιές, σε ποια οργάνωση αναφέρονται, αλλά ποια οργάνωση θέλουν να χτίσουν. Κανείς δεν θα μπορεί πλέον να απαλλοτριώσει τους προλετάριους από την οργάνωση τους: αλλά αυτή η οργάνωση, αναπαλλοτρίωτη, πειθαρχημένη και άγρια ​​εναντίον των αντιπάλων της τάξης, πρέπει να οικοδομηθεί. Η μετάβαση από την περιοχή της αυτονομίας στο κίνημα της αυτονομίας σημαίνει να δρέψουμε ρεαλιστικά την ανάγκη της ιστορικής στιγμής της αυτονομίας, σημαίνει να κάνουμε το πρώτο βήμα όχι πλέον «προς» αλλά ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ. Η πρόταση του κινήματος που γεννιέται από τον χώρο της εργατικής αυτονομίας χαρακτηρίζεται από τρία σημεία οπτικής: από την άποψη της μεθόδου, από την άποψη της ταξικής αναφοράς, από την άποψη της αντίληψης, της ιδέας της δύναμης.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ. Η μέθοδος της εργατικής αυτονομίας είναι αυτή της οικειοποίησης της οργάνωσης από τις μάζες. Επομένως, κάθε οργανωτική λειτουργία, κάθε στιγμή οργάνωσης εξηγείται μόνο στο μέτρο κατά το οποίο περιέχει και εκφράζει μια συγκεκριμένη πραγματικότητα του προλεταριακού αγώνα. Η μέθοδος της εργατικής αυτονομίας δεν γνωρίζει ανάθεση, ούτε θεωρητική, ούτε πρακτική. Χτίσιμο του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ της εργατικής αυτονομίας σημαίνει συνεπώς να προχωρήσουμε από κάτω, από τις πολιτικές ανάγκες του προλεταριάτου, από τις μορφές οργάνωσης που αυτό χτίζει συνεχώς. Σημαίνει να πολεμήσουμε σκληρά ενάντια σε οποιαδήποτε ρεβιζιονιστική απόπειρα απαλλοτρίωσης της δύναμης των μαζών. Εμείς εννοούμε την οικοδόμηση του κινήματος ως μια διαδικασία συνάθροισης δυνάμεων που εκφράζονται άμεσα από τα επίπεδα της ταξικής πάλης και ως μια διαδικασία πολιτικής ενοποίησης (προγραμματικής και οργανωτικής) αυτών των δυνάμεων: ως εκ τούτου, ως μια ενδιάμεση αλλά θεμελιώδη στιγμή ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΜΑΖΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ. Όλα τα εργαλεία της προπαγάνδας, της αγκιτάτσιας και του αγώνα που κατέχουν οι δυνάμεις που αναφέρονται στον χώρο πρέπει επομένως σταδιακά να επαναφερθούν στον συγκεντρωτισμό του κινήματος μέσα στη διαδικασία της κριτικής-ενότητας-κριτικής. Ας μην επιτρέψουμε ο ρεβιζιονισμός, με την ιστορία του ψεμάτων και την πρακτική του προδοσιών, να λασπολογήσει και να εμποδίσει το θεωρητικό και πρακτικό σχέδιο του εργατικού αγώνα: την οικοδόμηση του κόμματος. Ο αγώνας για την οικοδόμηση του Κινήματος της Εργατικής Αυτονομίας σήμερα σημαίνει να προχωρήσουμε με σωστή και επαρκή έννοια στη διαδικασία της ταξικής πάλης.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ, ΣΧΕΣΗΣ. Σε αυτή την προοπτική, η οικοδόμηση του κινήματος της εργατικής αυτονομίας σημαίνει σε μεγάλο βαθμό και οριστικά την επιβεβαίωση της κεντρικότητας της εργατικής τάξης στο επαναστατικό σχέδιο. Είναι επί της εργατικής τάξης που πρέπει να βασιστεί κεντρικά το σχέδιο οργάνωσης του κινήματος. Ωστόσο, επιβεβαιώνοντας αυτό σημαίνει καταπολέμηση δύο συμπληρωματικών σφαλμάτων που υπάρχουν μέσα στον χώρος της αυτονομίας: ένα οπορτουνιστικό σφάλμα και ένα ελάττωμα μυωπίας. Το οπορτουνιστικό λάθος είναι αυτό όλων εκείνων που πηγαίνουν να αναζητούν επαναστατικά υποκείμενα παντού εκτός από την εργατική τάξη, που εξυψώνουν – φθονεροί της εργατικής τάξης και ταυτόχρονα «απογοητευμένοι» (sic!) – κάθε κλανιά διαμαρτυρίας που το κοινωνικό πέρδεται. Το σφάλμα οπτικής και το ελάττωμα της μυωπίας είναι όλων εκείνων που δεν συνειδητοποιούν πόσο πολύ η εργατική πάλη και η καπιταλιστική απάντηση έχουν αλλάξει την πραγματικότητα της παραγωγικής εργασίας, πόσο μακριά εκτείνεται ο αγώνας ενάντια στην άμεση καπιταλιστική εκμετάλλευση έξω από τα τείχη του εργοστασίου, πόσο σημαντικό είναι το προλεταριάτο (νεολαία, γυναίκες, άνεργοι) για το επαναστατικό κίνημα που οργανώνεται στην αυτονομία. Το κίνημα της εργατικής αυτονομίας βασίζεται και χτίζεται επάνω στον εργάτη του κοινωνικού εργοστασίου.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ. Να θέσουμε το πρόβλημα της οικοδόμησης του κινήματος της εργατικής αυτονομίας σημαίνει το χτίσιμο, ως κίνημα, παρουσιών-στιγμών – όλο και ευρύτερων, όλο και πιο διαδεδομένων – ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣ. Πάνω απ’ όλα, σημαίνει προώθηση και οργάνωση της αντιεξουσίας. Η εργατική κεντρικότητα και η προλεταριακή κινητικότητα πρέπει να τεθούν σε κίνηση γύρω από αυτό το έργο-σχέδιο: το οποίο είναι, εάν η αντιεξουσία είναι πραγματική, αναπόφευκτα παράνομο. Η αντιεξουσία δεν κερδίζει ποτέ εκτός από τη στιγμή του επαναστατικού: δεν δίδεται προεπιλογή του κομμουνισμού μέσω των υπέροχων μαζικών αγώνων αντιεξουσίας ή των αποτελεσματικών ενεργειών αντιεξουσίας της οργάνωσης που μπορούμε να θέσουμε σε εφαρμογή. Η αντιεξουσία κερδίζει πάντα ως οργανωτική δράση, ως στιγμή διάδοσης της μαζικής παρανομίας, ως χτίσιμο ανταρτοπόλεμου ενάντια στο σοσιαλδημοκρατικό και ρεβιζιονιστικό σύστημα εξουσίας. Η οργάνωση βιώνει ολόκληρη την αντίφαση ενός σχεδίου αντιεξουσίας και επιλύει αυτή την αντίφαση μέσω της κινητικότητας της επίθεσης και της ωρίμανσής της σε ένα όλο και υψηλότερο επίπεδο. σε αυτό που η εργατική κεντρικότητα και η κινητικότητα του εργάτη του κοινωνικού εργοστασίου βρίσκουν τη δυνατότητα να μεταγγίζουν συνεχώς τις εμπειρίες τους για ρήξη και επαναστατικό έργο-σχέδιο. Η οργάνωση και η μαχητικότητα μετριούνται εξ ολοκλήρου στο σχέδιο της αντιεξουσίας: το Κίνημα της Εργατικής Αυτονομίας είναι αυτό. Εμείς υποστηρίζουμε ότι η διαδικασία μετάβασης από τον χώρο της ταξικής αυτονομίας στο κίνημα της εργατικής αυτονομίας πρέπει να ενθαρρυνθεί υποκειμενικά μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Χρόνος. Γιατί; Διότι ποτέ όπως σήμερα, από την άποψη της πολιτικής ανάλυσης των συμπεριφορών του αντιπάλου, η κρίση του εργατικού κινήματος φαίνεται τόσο κοντά. Οι εργατικές προσδοκίες τις οποίες προκάλεσαν οι ψευδαισθήσεις των εκλογικών νικών πρέπει να αντιστραφούν ενάντια στον ρεβιζιονισμό. η κατασταλτική πρακτική των ρεβιζιονιστικών οργανώσεων πρέπει να στραφεί εναντίον τους: για άλλη μια φορά οι ρεβιζιονιστές σήκωσαν ένα βράχο που δεν έχουν τη δύναμη να συγκρατήσουν. Η προσκόλληση των ρεβιζιονιστών στο σχέδιο αποκατάστασης των αφεντικών έχει δημιουργήσει μια ρήξη μεταξύ της εργατικής τάξης και του επίσημου εργατικού κινήματος: αυτή η ρήξη πρέπει να καταστεί μη αναστρέψιμη. Η ωριμότητα και η εξάπλωση των αγώνων της εργατικής αυτονομίας μας επιτρέπουν να επικεντρωθούμε στον στόχο της ρήξης, αλλά μόνο η δύναμη ενός οργανωμένου κινήματος μας επιτρέπει να επιτύχουμε αυτή τη νίκη: δηλαδή να είμαστε σε θέση να επιδιώξουμε ένα υψηλότερο επίπεδο ανυποταξίας και πάλης. Αλλά οι χρόνοι πρέπει να είναι σύντομοι και γιατί σε αυτή την περίοδο υπάρχει η πιθανότητα ανάκτησης, από τη ρήξη και τη φθορά των ομάδων, ενός κομμουνιστικού πολιτικού προσωπικού που έχει ζήσει όλα αυτά τα χρόνια (ακόμη και αν αντιφατικά) την εμπειρία της «αυτονομίας». Η ηγεμονική λειτουργία της εργατικής αυτονομίας ως κίνημα σίγουρα δεν αναφέρεται στη μιζέρια της κρίσης των ομάδων: ωστόσο, αναφέρεται στον πλούτο των επαναστατικών εμπειριών των στελεχών των ομάδων σε κρίση. Κρίση του ρεβιζιονισμού, υποκειμενική ωριμότητα της αυτόνομης πρωτοπορίας, κρίση των ομάδων: αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Αυτό που μας ωθεί περισσότερο να επιταχύνουμε τους χρόνους κατασκευής του εργατικού κινήματος της εργατικής αυτονομίας είναι η ανάγκη επέκτασης του αγώνα και ενός συγκεντρωτισμού του. Η αυτονομία δεν είναι αναρχική αλλά μαρξιστική: οι μάζες της εργατικής τάξης δεν είναι αναρχικές αλλά δυνητικά μαρξιστικές-λενινιστικές. Είναι στον θεωρητικό πλούτο αυτής της πρότασης και αυτού του επείγοντος που η γέννηση του Κινήματος της Εργατικής Αυτονομίας δεν έχει πλέον τίποτα να περιμένει, αν όχι τους χρόνους και τις ανάγκες του πολιτικού αγώνα εντός του χώρου. Αλλά αυτός ο πολιτικός αγώνας – για να μην είναι σύμπτωμα μιζέριας – δεν μπορεί παρά να καταλήξει σε ένα και μόνο ένα συμπέρασμα, σε μια κατάληξη: τη διαδικασία οικοδόμησης του Κινήματος της Εργατικής Αυτονομίας.

5: Στον χώρο της εργατικής αυτονομίας, ένα μαζικό μέτωπο και ένα μαχόμενο μέτωπο αντιπαρατίθενται συνεχώς μεταξύ τους. Η οικοδόμηση του Κινήματος της Εργατικής Αυτονομίας σημαίνει ενοποίηση αυτών των δύο μετώπων αγώνα, όχι για τη σύγχυση τους, όχι για καθορισμό αφηρημένων υπαγωγών του ενός στο άλλο ή αντίστροφα: αλλά για την ενοποίηση στο συνολικό σχέδιο και στην πρακτική του στρατευμένου αγωνιστή εκείνων που είναι αδιαχώριστες λειτουργίες. ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ αντιπροσωπεύει τη διαλεκτική που δεν έχει ολοκληρωθεί ποτέ, αν όχι από την εξέγερση, μεταξύ της άσκησης μαζικής αντιεξουσίας και της ανάπτυξης της κομματικής πρωτοβουλίας. Είναι επάνω σε αυτό τον ρυθμό που εμείς θα το χτίσουμε. Το μαζικό μέτωπο είναι κίνημα με μεγάλο αριθμό στόχων: μισθοί, ώρες εργασίας, αγώνας ενάντια στην καπιταλιστική διαχείριση των δημοσίων δαπανών, αυτομειώσεις κ.λπ. το μαχόμενο μέτωπο προσδιορίζει τους ολοένα και νέους κόμβους της Κρατικής διοίκησης και της ικανότητάς της να οργανώνει και να αναδιαρθρώνει τον κοινωνικό ιστό της εκμετάλλευσης. Το μαχόμενο μέτωπο εξετάζει και διαρρηγνύει αυτούς τους κόμβους, ανοίγοντας πάντα νέα περάσματα στην οργανωμένη προλεταριακή δράση. Αυτή η διαλεκτική πρέπει να συγκεντρωθεί, να ρυθμιστεί και να προωθηθεί στην ενότητα της θεωρίας και της πρακτικής του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ.

από το ”Rosso Εφημερίδα μέσα στο κίνημα” έτος III ν. 10-11 Ιούνιος 1976

https://www.infoaut.org/storia-di-classe/10-giugno-1976-dall-area-dell-autonomia-operaia-e-proletaria-al-movimento-dell-autonomia-operaia

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s