σύγχρονα κινήματα, movimenti contemporanei

Ξεσηκωνόμαστε-Insorgiamo

Δημοσιεύτηκε στις  · in Interventi ·στις Παρεμβάσεις

του Sandro Moiso

Ούτε καν την εποχή των πιο σκληρών και αποφασιστικών αγώνων της δεκαετίας του ’60 και του ’70 είχε εμφανιστεί μια τόσο ισχυρή και μαχητική λέξη ή προτροπή σε ένα ανακοινωθέν από μια επιτροπή ή μια κολεκτίβα εργοστασίου. Αλλά σήμερα, αφού ο χαρακτηρισμός των εξεγερμένων ή insorgenti ή insurgentes και insurgent στις διάφορες γλωσσικές και πολιτικο-στρατιωτικές του εκδηλώσεις, χρησιμοποιήθηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια του παγκόσμιου πολέμου για να υποδείξει εκείνους που, για οποιονδήποτε λόγο (στρατιωτική κατοχή της επικράτειάς τους από μια ξένη δύναμη ή μια μη αναγνωρισμένη αρχή, διαμαρτυρίες ενάντια στην δαπανηρή ζωή ή τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης και της πρώτης παγκοσμιοποιημένης επιδημίας που χρησιμοποιείται ως κατασταλτικό εργαλείο και κοινωνικοοικονομικής αναδιάρθρωσης), «τόλμησαν» και τολμούν να αντιστέκονται και να επαναστατούν ενάντια σε έναν τρόπο παραγωγής του οποίου η αλαζονεία και η πείνα για υπεραξία απαιτεί από καιρό μια κατάσταση μόνιμου εμφυλίου πολέμου ενάντια στα ζωτικά συμφέροντα του είδους, το ρήμα «ξεσηκώνομαι» γίνεται σημαία από εκείνους που αυτής της αλαζονείας και δίψας για κέρδος προορίζονται να είναι μοναχά προεπιλεγμένα θύματα.

Η λέξη, που κάποτε απαγορευόταν και εξακολουθεί να είναι εξωφρενική αν προέρχεται από εκείνους που θα πρέπει μονάχα να υπομένουν, κλείνει το ωραιότατο και αποτελεσματικό ανακοινωθέν της κολεκτίβας του εργοστασίου Gkn στη Φλωρεντία, όπου, σε λίγες αλλά συνοπτικές γραμμές, είναι συμπυκνωμένη η ανάλυση αυτού που πρόκειται να συμβεί σε πολλούς ιταλούς εργαζόμενους. εργαζόμενους οι οποίοι, επιπλέον, μέχρι σήμερα είχαν συνηθίσει να αισθάνονται ή να σκέφτονται τον εαυτό τους ως «εγγυημένο», [πως η θέση εργασίας τους ήταν εγγυημένη]. Μια κατάσταση που ήταν πολύ εύκολο να προβλεφθεί από τους πρώτους μήνες της πανδημίας και ακόμη περισσότερο με την φάρσα του «μπλόκου των απολύσεων», που προοριζόταν μόνο σε μια αόριστη εφαρμογή του για να ηρεμήσει τα νερά μιας πιθανής εκτεταμένης κοινωνικής εξέγερσης ενάντια στα μέτρα και συνέπειες που οφείλονται στην «καταπολέμηση της πανδημίας”.

Μια διφορούμενη κατάσταση, που καταγγέλλεται εδώ στις σελίδες της Carmilla και στη συνέχεια στα άρθρα που συλλέγονται στο συλλογικό κείμενο Η επιδημία των καταστάσεων έκτακτης ανάγκης L’epidemia delle emergenze 1, που προοριζόταν να αναβάλει μόνο μια παραγωγική, βιομηχανική και κοινωνική αναδιάρθρωση η οποία παρουσιάστηκε αμέσως ως αναπόφευκτη συνέπεια της πολιτικής-οικονομικής διαχείρισης της πανδημίας στην οποία, περισσότερο από τη φροντίδα και την υγεία των πολιτών, ήταν πάντα θεμελιώδης, από την εποχή ακόμη της Val Η Seriana και των νεκρών του Μπέργκαμο και του Dpcm που προσποιήθηκε μόνο πως σταματά τις παραγωγικές δραστηριότητες (εδώ qui), η διαφύλαξη των συμφερόντων του κεφαλαίου και αύξηση των κερδών και της παραγωγικότητας της εργασίας.

Σήμερα, χάρη και στην διστακτικότητα των συνομοσπονδιακών συνδικάτων και των ηγετών τους στυλ Landini, αυτές οι εύκολες προβλέψεις αποκαλύπτονται σε όλη τη δραματική και ανελέητη πραγματικότητα τους. Ωστόσο, όπως η ιστορία της ταξικής πάλης μας έχει διδάξει πολλές φορές, σε περίπτωση ανάγκης, η εργατική τάξη δείχνει την ικανότητά της να αντιλαμβάνεται αμέσως (καθώς την βιώνει και στο πετσί της) την πραγματική εξέλιξη και τις αληθινές προοπτικές των αντιφάσεων που ενυπάρχουν στο τρόπο της κυρίαρχης παραγωγής, μη ικανοποιούμενη με κουρασμένες και προβλέψιμες διαδηλώσεις το Σάββατο το απόγευμα στη Ρώμη, όπως αυτές που προωθήθηκαν από τα συνδικάτα ενάντια στο τέλος του μπλοκαρίσματος των απολύσεων, και έβαλε το δάχτυλό της στην πληγή, ακριβώς εκεί που πονάει περισσότερο, ειδικά για τους τραγουδιστές της ειρήνης και της κοινωνική συνεργασίας μεταξύ των τάξεων.

Έτσι, ενώ ένα λεωφορείο τρίχρωμων θριαμβευτών της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου διέσχιζε στους δρόμους της πρωτεύουσας επισκεπτόμενο τις κατοικίες μιας πολιτικής εξουσίας που του ήταν ιδιαίτερα ευγνωμονούσα για την υπηρεσία που προσφέρθηκε προωθώντας την εθνική ενότητα για τα φτωχαδάκια, οι σύντροφοι εργάτες της εργοστασιακής συλλογικότητας της Gkn αναζητούσαν και προωθούσαν μια πολύ διαφορετική μορφή εγγύτητας και αλληλεγγύης. Των κάτω, ταξικής, ενάντια στο τέρας του καπιταλισμού για το οποίο η απόλυση τους, όπως έχουν κατανοήσει πολύ καλά οι συντάκτες της δήλωσης, δεν αντιπροσωπεύει καθόλου μια εξαίρεση ή μια ιδιαίτερη περίπτωση (εδώ qui).

«Εάν διαρρήξουν εδώ, διαπερνούν από όλες τις πλευρές. Επειδή είμαστε μια μεγάλη εταιρεία και είμαστε οργανωμένοι. Φανταστείτε μικρές και λιγότερο οργανωμένες εταιρείες». Η γενική διάνοια-Il general intellect που παράγεται από τo συλλογικό στοχασμό και την εμπειρία «στο πεδίο» καταλαβαίνει αμέσως τα χαρακτηριστικά της σύγκρουσης που πρόκειται να ανοίξει. Σε όλο τον χώρο και όχι μόνο με τις ξένες πολυεθνικές που, το πολύ, μπορούν να λειτουργήσουν ως πρόδρομος όπως είχε ήδη συμβεί μια εβδομάδα νωρίτερα με την απόλυση των 152 εργαζομένων της Gianetti Ruote στο Ceriano Laghetto της Brianza, και εδώ μέσω ενόςe-mail, αλλά με όλα τα καπιταλιστικά σκουπίδια της κυβέρνησης εθνικής ενότητας και του υπουργού Εργασίας της, οι οποίοι, τρεφόμενοι με κακές ταινίες γουέστερν, δεν μπόρεσαν να πουν τίποτε άλλο από: «Θέλουμε τη Δύση, όχι την Far West, την Μακρινή Δύση». Συγκεντρώνοντας σε επτά λέξεις ολόκληρη την κοινωνικοοικονομική και πολιτική φιλοσοφία του στυλ της Λίγκας.

Οι σύντροφοι της Συλλογικότητας έχουν δίκιο να αναφέρουν την Stellantis και όχι μόνο επειδή η παραγωγική δραστηριότητα της Gkn συνδέεται άμεσα με αυτό τον γίγαντα του αυτοκινήτου.
Οι διευθυντές της βρετανικής πολυεθνικής που κατέχει το Gkn έχουν καταστήσει σαφές ότι τα κέρδη στην Ιταλία είναι πολύ χαμηλά μιας και οι μισθοί των ιταλών εργαζομένων, προς το παρόν, εξακολουθούν να είναι πολύ υψηλοί για να καταστήσουν την παραγωγική δραστηριότητα του εργοστασίου της Φλωρεντίας ανταγωνιστική και κερδοφόρα, ενώ η εταιρεία που εδρεύει στην επαρχία της Monza, και κατασκευάζει μεταλλικούς περιφερειακούς δακτυλίους τροχών των φορτηγών της Volvo και της Iveco καθώς και για τις μοτοσικλέτες Harley Davidson, αν και πολύ ιταλική και συνδεδεμένη με την Confindustria, δεν χρειάστηκε καν να το κάνει. Απολύει όπως και όποτε θέλει και αυτό είναι!

Η Stellantis N.V. (στα ολανδικά: naamloze vennootschap, ανώνυμος εταιρεία) είναι μια πολυεθνική εταιρεία σύμφωνη με την ολλανδική νομοθεσία που παράγει αυτοκίνητα. Γεννημένη από τη συγχώνευση μεταξύ των ομίλων PSA και Fiat Chrysler Automobiles, η εταιρεία έχει την νομική έδρα της στο Άμστερνταμ, λειτουργική έδρα της στο Lijnden και ελέγχει δεκατέσσερις μάρκες αυτοκινήτων: Abarth, Alfa Romeo, Chrysler, Citroën, Dodge, DS Automobiles, FIAT, Jeep , Lancia, Maserati, Opel, Peugeot, Ram Trucks και Vauxhall. Ο όμιλος διαθέτει χώρους παραγωγής, ιδιοκτησίας ή κοινοπραξίας, σε είκοσι εννέα Χώρες που βρίσκονται στην Ευρώπη, την Αμερική, την Αφρική και την Ασία.

Η ομάδα, σύμφωνα με τη The Wall Street Journal, είναι η τρίτη μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία στον κόσμο από τις πωλήσεις, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του 2019. σύμφωνα με τα πιο ενημερωμένα δεδομένα πωλήσεων, ο όμιλος είναι έκτος στην παγκόσμια κατάταξη των κατασκευαστών αυτοκινήτων: αυτό οφείλεται στην κρίση των πωλήσεων στην Ευρώπη λόγω της πανδημίας COVID-19 και της σχετικής εξέλιξης των πωλήσεων στην Κίνα όπου η ομάδα είναι ασθενέστερη του ανταγωνισμού. Η παραγωγική ικανότητα της Stellantis διαφέρει ανάλογα με την ομάδα προέλευσης, στην πραγματικότητα, τα εργοστάσια FCA λειτουργούν κατά μέσο όρο στο 55% της παραγωγικής ικανότητας στην Ευρώπη και εκείνα του PSA στο 68%, ενώ στη Βόρεια Αμερική, τα εργοστάσια FCA λειτουργούν κατά μέσο όρο σε 75 %, σύμφωνα με έναν αναλυτή από μια εταιρεία έρευνας αυτοκινήτων (LMC Automotive Ltd).

Το διοικητικό συμβούλιο της Stellantis αποτελείται από έντεκα μέλη: πέντε διορίζονται από την FCA και τον κύριο μέτοχο αναφοράς της Exor, πέντε από τους μετόχους αναφοράς της PSA και τέλος από τον διευθύνοντα σύμβουλο του νέου ομίλου, Carlos Tavares, πρώην προέδρου και γενικού διευθυντού της PSA. Οι εκτελεστικές αρμοδιότητες μοιράζονται μεταξύ του John Elkann (προέδρου, ήδη εκτελεστικού προέδρου της FCA και της εταιρείας συμμετοχών της οικογένειας Agnelli, Exor) και του Carlos Tavares (διευθύνοντος συμβούλου). Οι κύριοι μέτοχοι του ομίλου κατά την ημερομηνία ολοκλήρωσης της συγχώνευσης είναι:
Exor – 14,4%
Οικογένεια Peugeot – 7,2% (με δυνατότητα να ανέβει στο 8,5%)[69]
γαλλικό Κράτος (μέσα από την δημόσια τράπεζα επενδύσεων “Bpifrance”) – 6,2%
DoExor N.V.ngfeng Motor Corporation – 5,6%
Tiger Global – 2,4%
UBS Securities – 1,6%
The Vanguard Group – 0,96% 2.

Εάν ο αναγνώστης θα έπρεπε να αισθάνεται εξαντλημένος και, γιατί όχι, ακόμη και λίγο βαριεστημένος από τα δεδομένα που αναφέρονται εδώ, θα πρέπει ακόμη να λάβει υπόψη ότι τα ίδια, λαμβανόμενα απευθείας από αυτά που παρέχονται από την εταιρεία, αποκαλύπτουν και επιβεβαιώνουν ότι η ίδια η πρώην ιταλικότατη FIAT έχει μετατραπεί, πρώτα με τον Marchionne και μετά με τη συγχώνευση με την PSA (Peugeot) σε μια πολυεθνική εταιρεία που διατηρεί μόνο τα εργοστάσια με τη χαμηλότερη λειτουργική ικανότητα (55%) ως κάτι ιταλικό, σε ένα πλαίσιο πολύ ισχυρού ανταγωνισμού για τον έλεγχο της παγκόσμιας αγοράς του αυτοκινήτου. Εάν προσθέσουμε σε αυτό ότι οι δύο εταιρείες που άνοιξαν τους χορούς των απολύσεων εργάζονταν και οι δύο για τον όμιλο ή τις θυγατρικές του (όπως την Iveco), δεν είναι απαραίτητο να είστε μετεωρολόγος για να καταλάβετε πώς θα φυσάει ο άνεμος για τους υπαλλήλους της μεγαλύτερης εταιρείας στον τομέα της μεταλλουργίας και αυτοκινητοβιομηχανίας, που βρίσκεται ακόμη στην Ιταλία.

Αυτό μας ανακοινώνουν εκ των προτέρων οι σύντροφοι της Κολεκτίβας και αυτό μας προκαταλαμβάνουν τα άδεια λόγια της κυβέρνησης για τις απολύσεις και το Far West. Τέλος, αυτό δείχνει το κλίμα εμφυλίου πολέμου που το κεφάλαιο έχει καθιερώσει σε όλο τον κόσμο με την παγκοσμιοποίηση και τη μετέπειτα διαχείριση της παγκοσμιοποιημένης πανδημίας. 3.
Εδώ η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από εκείνη που πρότειναν οι εργάτες της Gkn: η γενική απεργία, η δημιουργία μιας σελίδας αλληλεγγύης με τη μάχη (η οποία θα μπορούσε, κατά τη γνώμη του συγγραφέα, να γίνει ένας τόπος όχι μόνο εικονικός για συνάντηση και αυτοοργάνωση για όλους τους εργαζομένους που θα επηρεαστούν από τις αναπόφευκτες μελλοντικές εταιρικές κρίσεις και μαζικές απολύσεις), την απόρριψη των ομιλιών σχετικά με τα δίκτυα αποζημίωσης και κοινωνικής απόσβεσης των κραδασμών (που κρύβουν μόνο την παθητική αποδοχή των επιλογών εταιρειών, πολυεθνικών ή μη) ) και την επιλογή του αντικαπιταλιστικού ξεσηκωμού. Μαζικού, αυθόρμητου και εκτεταμένου σε όλους τους τομείς και τους εργαζομένους που πλήττονται από μια κρίση, η διαχείριση της οποίας προορίζεται να μεταμορφώσει βαθιά το πρόσωπο του ιταλικού και διεθνούς οικονομικού και κοινωνικού ιστού.


  1. Jack Orlando, Sandro Moiso (σε επιμέλεια των), L’epidemia delle emergenzeΗ επιδημία των καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, Il Galeone εκδότης, Roma 2020  
  2. Για επιπλέον πληροφορίες δείτε εδώ qui  
  3. Δείτε σχετικά και: Sandro Moiso (σε επιμέλεια), Guerra civile globale. Fratture sociali del terzo millennio-Παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος. Κοινωνικά θραύσματα της τρίτης χιλιετίας, Il Galeone εκδότης, Roma 2021  

ΤAGGED WITH → automotive • Capitale • classe operaia • Collettivo di fabbrica Dkn • Confindustria • Dkn • Exor • FCA • general intellect • Gianetti Ruote • globalizzazione • guerra civile • insorgenza • insurgentes • Iveco • Landini • lavoratori licenziati • Lotta di classe • mercato mondiale dell’auto • multinazionali • pandemia • PSA • sciopero generale • sindacati confederali • Stellantis • Val Seriana

https://www.carmillaonline.com/2021/07/13/insorgiamo/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s