θεωρία, teoria

Αθλιότητα, καταστολή και κατάρρευση των αληθειών/κόσμος: γιατί πρέπει να μιλήσουμε ξανά για εμφύλιο πόλεμο

Sandro Moiso (σε επιμέλεια του), Guerra civile globale. Fratture sociali del terzo millennio, Παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος. Κοινωνικά θραύσματα της τρίτης χιλιετίας, Il Galeone Editore, Roma 2021, pp. 390, 18 euro

I popoli in rivolta (ri)scrivono la Storia Οι λαοί σε εξέγερση [ξανα]γράφουν την Ιστορία
(ελεύθερα παρμένο από ένα σύνθημα του Κινήματος No Tav)

Μια ολοκληρωμένη ανθολογία δοκιμίων για τη σημερινή κοινωνική σύγκρουση σε παγκόσμια κλίμακα ήρθε από τον μικρό αλλά θαρραλέο εκδότη Il Galeone. Οι δεκαπέντε συγγραφείς, που κατοικούν τόσο στην ευρωπαϊκή όσο και στη λατινοαμερικανική ήπειρο, οι οποίοι συνέβαλαν στην υλοποίηση του συλλογικού κειμένου και μπόρεσαν πολύ συχνά να ακολουθήσουν από κοντά τις συγκρούσεις που εξετάστηκαν, περιέγραψαν διαφορετικές πραγματικότητες από την άποψη της εφαρμογής και του χρόνου, αλλά επίσης πραγματοποίησαν σημαντικούς στοχασμούς σχετικά με το κόκκινο νήμα που συνδέει μεταξύ τους τους αγώνες που αναπτύχθηκαν πριν από το ξέσπασμα της πανδημίας από τον Covid-19 παγκοσμίως, ίσως με αντιφατικό τρόπο, αλλά σίγουρα επεξηγηματικό για να σκιαγραφήσουν το πιθανό μέλλον των αγώνων αυτής της τρίτης χιλιετίας που μόλις ξεκίνησε πριν από μόλις δύο δεκαετίες

Εκτός από την εισαγωγή του επιμελητή, η ανθολογία περιέχει τα έργα των Raffaele Sciortino (Crisi pandemica e neopopulismo-Πανδημική κρίση και νεολαϊκισμός), Alessandro Peregalli και Susanna De Guio (Chile despertó: storia e prospettive di un’insurrezione popolare-Η Χιλή ξύπνησε: ιστορία και προοπτικές μιας λαϊκής εξέγερσης), Fabrizio Lorusso (Comprendere la violenza e il conflitto in Messico: capitalismo antidroga, guerra neoliberale, espulsioni e necropolitica-Κατανόηση της βίας και των συγκρούσεων στο Μεξικό: καπιταλισμός ενάντια στα ναρκωτικά, νεοφιλελεύθερος πόλεμος, διώξεις και νεκροπολιτική), Sara Montinaro (La pace è un lusso per chi se lo può permettere. Dal cuore della Mesopotamia, dove la guerra non ha mai avuto fine-Η ειρήνη είναι μια πολυτέλεια για όσους έχουν την δυνατότητα. Από την καρδιά της Μεσοποταμίας, όπου ο πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ), Giovanni Iozzoli (Islam, modernità e guerra alla guerra-Ισλάμ, νεωτερικότητα και πόλεμος στον πόλεμο), Marta Lotto (L’antiterrorismo in Francia: in guerra sul territorio nazionale-Η αντιτρομοκρατία στη Γαλλία: σε πόλεμο στην εθνική επικράτεια), Enzo Names και Nicolò Molinari (All’assalto del centro. Il cammino dei Gilet Gialli dalla periferia dell’esagono ai beaux quartiers-Στην επίθεση του κέντρου. Το μονοπάτι των Κίτρινων Γιλέκων από τα περίχωρα του εξάγωνου στις όμορφες συνοικίες), Stefano Portelli (Uno tsunami repubblicano e antifascista in Catalogna-Ρεπουμπλικανικό και αντιφασιστικό τσουνάμι στην Καταλονία), Fabio Ciabatti (Senza chiedere permesso. Dalle soggettività tormentate alle soggettività nella tormenta-Χωρίς να ζητήσoυμε άδεια. Από τις βασανισμένες υποκειμενικότητες στις υποκειμενικότητες σε μαρτύριο), Elena Papadia (Conflitti ambientali, criminalizzazione e gestione penale del dissenso: l’esperienza del Movimento No Tap-Περιβαλλοντικές συγκρούσεις, ποινικοποίηση και ποινική διαχείριση της διαφωνίας: η εμπειρία του κινήματος No Tap), Emilio Quadrelli (Gang, merce, autodifesa. Note sul “fronte interno” e la guerra in permanenza-Συμμορία, εμπόρευμα, αυτοάμυνα. Σημειώσεις για το «εσωτερικό μέτωπο» και τον πόλεμο χωρίς διακοπές), Jack Orlando (Just a Boogaloo. Ovvero del crepuscolo americano), ξανά Sandro Moiso (E il folle mondo viene avanti rotolando. Immagini della Guerra Civile nel sogno americano-Και ο τρελός κόσμος προχωράει κατρακυλώντας. Εικόνες του Εμφυλίου Πολέμου στο αμερικανικό όνειρο) και Gioacchino Toni (Φαντασιακά μόνιμου εμφυλίου πολέμου-Immaginari di guerra civile permanente).

Παρακάτω μεταφέρουμε ένα απόσπασμα από την Εισαγωγή του βιβλίου, το οποίο θα πωλείται στην ιστοσελίδα του εκδότη (www.edizioni galeone.it) από τα μέσα μαρτίου και στα βιβλιοπωλεία από τα μέσα απριλίου.

Σχεδόν εκατόν πενήντα χρόνια μετά τη δημοσίευση του έργου του Καρλ Μαρξ αφιερωμένου στην Κομμούνα του Παρισιού, αυτή η συλλογή δοκιμίων θέτει ως στόχο να διερευνήσει το ενδεχόμενο η κατηγορία του εμφυλίου πολέμου, στο άμεσο μέλλον, να αποτελέσει ένα πιο κατάλληλο στοιχείο για την ερμηνεία ενός συνόλου κοινωνικών αντιθέσεων και αγώνων που εμφανίστηκαν σε διεθνές επίπεδο με μια κάποια-συγκεκριμένη συχνότητα και ένταση τα τελευταία χρόνια, των οποίων η οργανωτική ανομοιογένεια και σκοπών δύσκολα μπορεί να περικλείεται μόνο μέσα στην πιο παραδοσιακή, και ίσως μειωτική, φόρμουλα αγώνα ή ταξικού πολέμου 1.
Αντιθέσεις σε κοινωνικό, οικονομικό και περιβαλλοντικό επίπεδο που υποκινούνται από πολλούς παράγοντες, στους οποίους τα Κράτη, ανεξάρτητα από τη γεωπολιτική τους θέση, έχουν δώσει, σχεδόν πάντα, κατασταλτικές και αυταρχικές απαντήσεις.
Μια κατάσταση που, παρά τις αντιφατικές εκφάνσεις της, θα μπορούσε να είναι προάγγελος ενός παγκόσμιου εμφυλίου πολέμου που προορίζεται να επαναπροσδιορίσει ριζικά, ή να διατηρήσει με όλο και πιο αυταρχικό τρόπο, τις μορφές διακυβέρνησης και τη δημιουργία και διανομή του κοινωνικού πλούτου που διέπουν τις τρέχουσες σχέσεις παραγωγής.
Ακόμα κι αν ο προβληματισμός σχετικά με την πιθανότητα ενός νέου παγκόσμιου εμφύλιου πολέμου ξεκίνησε από κάποιες εκτιμήσεις που πραγματοποιήθηκαν στην «Carmillaonline» εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια 2, η ιδέα να πραγματοποιηθεί αυτό το συλλογικό έργο ενισχύθηκε ακριβώς κατά την περίοδο που εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από την πανδημία Covid-19 και από τα μέτρα που ελήφθησαν για την καταπολέμηση και την υπέρβασή της.
Εν τω μεταξύ, ωστόσο, άλλες διαμαρτυρίες συνοδευόμενες από δραματικές εικόνες εν ψυχρώ εκτελέσεων από την αστυνομία, που προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέβαλαν στo να κάνουν η ίδια η ιδέα του εμφυλίου πολέμου στις λεγόμενες προηγμένες κοινωνίες της Δύσης, κάτι που σίγουρα πριν από μερικά χρόνια θα μπορούσε να έχει φανεί περίεργο, κατά τη διάρκεια των εβδομάδων που χαρακτηρίστηκαν από τις διαμαρτυρίες που πραγματοποιήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά από αυτές τις δολοφονίες αφροαμερικανών πολιτών από την αστυνομία και από τα εμπρηστικά λόγια που απηύθυνε ο Τραμπ εναντίον των διαδηλωτών και υπέρ της χρήσης βίας (ακόμη και από τον ίδιο τον στρατό) για την αποκατάσταση του νόμου και της τάξης (Law and Order) με κάθε κόστος ή στα περήφανα αγόρια, ai proud boys, με την πρόσκληση να «είναι έτοιμοι», να επιστρέψει εμφανώς στα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ, ιταλικών και ξένων. ακριβώς σχετικά με έναν νέο αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο. Οι συνέπειες του οποίου κατανοήθηκαν πλήρως με την επίθεση στο Capitol Hill στις 6 ιανουαρίου 2021.
Τουλάχιστον εν μέρει, εκείνα τα γεγονότα δεν είναι από μόνα τους κάτι απόλυτα καινούργιο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου, όπως μπόρεσε να επιβεβαιώσει η Ira Kratznelson: καμία κατάκτηση που κερδήθηκε με τις μάχες για τα πολιτικά δικαιώματα των αφροαμερικανών «ούτε καν η προεδρία ενός αφροαμερικανού, έχει αφαιρέσει-απομακρύνει τα ζητήματα φυλής και ιθαγένειας από την πολιτική ατζέντα. Οι τρέχουσες συζητήσεις και για τα δύο σημεία μας υπενθυμίζουν σαφώς ότι τα θετικά αποτελέσματα δεν είναι εγγυημένα. Οι ίδιοι οι κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού – εκλογές, ανοιχτά ΜΜΕ και πολιτική εκπροσώπηση – δημιουργούν επίμονες δυνατότητες φυλετικής δημαγωγίας, φόβου και αποκλεισμού”.
Αλλά αυτή η παντελής απουσία εγγυήσεων για τη συνέχιση των δικαιωμάτων και των συνθηκών διαβίωσης που έχουν ήδη κατακτηθεί στο παρελθόν είναι ακριβώς αυτή η κατάσταση, ευρέως επιβεβαιωμένη και διαδεδομένη σχεδόν σε όλες τις χώρες, τόσο σε εκείνες που θεωρούνται πρότυπα δυτικής δημοκρατίας όσο και σε εκείνες που απέχουν πολύ από αυτή την παράδοση, που χαρακτήρισε τον νέο κύκλο αγώνων που προαναφέρθηκε.
Ακριβώς αυτή η ένταση προς την κατεύθυνση της σύγκρουσης, που ενεργείται προς το παρόν κυρίως από τις πολιτικές, νομοθετικές και κατασταλτικές επιλογές των εμπλεκομένων Κρατών, καθιστά επείγουσα μια έρευνα και έναν ευρύτερο προβληματισμό σχετικά με την πιθανότητα μιας εκτεταμένης και διευρυμένης κοινωνικής σύγκρουσης, συγκρίσιμης με έναν πιθανό εμφύλιο πόλεμο, παγκόσμιο. Ένα πιθανό ριζικό άλμα παραδείγματος που απαιτεί και μια αλλαγή των προηγούμενων ερμηνευτικών παραδειγμάτων.
Ξεκινώντας, πράγματι, από τις οικονομικές κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών, και ιδίως από εκείνη που δεν τελείωσε ποτέ και άνοιξε το 2008, ακόμη και εκεί όπου οι αγώνες και οι κοινωνικές και συνδικαλιστικές συγκρούσεις φάνηκαν να έχουν εγγυηθεί καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας στην εικοσαετία μεταξύ των χρόνων ’60 και των αρχών της δεκαετίας του ’80, τα περιθώρια της ποιότητας ζωής και της κοινωνικής αναπαραγωγής της άρχισαν, πρώτα αργά και αργότερα με όλο και πιο γρήγορο και σημαντικό τρόπο, να διαβρώνονται, γυρίζοντας τα πίσω δεκαετίες.
Εάν αυτή η διαδικασία διάβρωσης της ποιότητας της αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους μπόρεσε αρχικά να εξαπλωθεί με λιγότερο ευαίσθητο τρόπο για τις δυτικές κοινωνίες με τις διαδικασίες που εφαρμόζει η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, στη συνέχεια οι μηχανισμοί απελευθέρωσης των αγορών, του εμπορίου και των συμβάσεων της εργασίας έχουν καταλήξει να εμφανίζουν το πραγματικό τους πρόσωπο, ακόμη και στις πλουσιότερες χώρες. Μέσα από μια πορεία που χαρακτηρίζεται από την αυξανόμενη συγκέντρωση του πλούτου και των μέσων παραγωγής σε λίγα χέρια και από τη σύγχρονη εξαθλίωση και επιδείνωση των συνθηκών των εργαζόμενων τάξεων και από την προοδευτική και ταχεία εξαφάνιση των μεσαίων τάξεων.
Μια πορεία που για πολλά χρόνια θεωρούνταν δυνατή μόνο στις λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές του πλανήτη, η οποία έχει αναμίξει και τα χαρακτηριστικά των κοινωνικών παραγόντων που εμπλέκονται. σε ένα πλαίσιο όπου στρώματα της εργατικής τάξης τα οποία ήταν πρώτα εγγυημένα και στη συνέχεια φτωχοποιήθηκαν, αυτόνομοι εργαζόμενοι και ιδιοκτήτες μικρών ή πολύ μικρών επιχειρήσεων, τυχαίοι ή μετανάστες εργαζόμενοι, χρόνια άνεργοι και νέοι χωρίς πολλές προοπτικές εργασίας, κατέληξαν να βρεθούν κατά καιρούς πλάι πλάι ή παραταγμένοι σε αντίθετα μέτωπα. Σε ένα πλαίσιο διάλυσης και ανασύνθεσης των εμπλεκόμενων τάξεων που τώρα φαίνεται να λαμβάνει χώρα παντού και όχι μόνο στις (πρώην) πλουσιότερες δυτικές χώρες.
[…] Οι διαδικασίες απαλλοτρίωσης και εξαθλίωσης της πλειοψηφίας του πληθυσμού, συμβάλλουν σήμερα σε μια γιγαντιαία ταξική ανασύνθεση που βλέπει να κατακρημνίζονται σε ένα τεράστιο προλεταριάτο τόσο τα εκατομμύρια των προσφύγων και των εκτοπισμένων που μεταναστεύουν από τη μια γωνιά του πλανήτη στην άλλη αναζητώντας μια ασφάλεια υπαρξιακή και οικονομική που καμία κυβέρνηση δεν σκοπεύει πραγματικά να τους εγγυηθεί, όσο και τις φοβισμένες μεσαίες φτωχοποιημένες τάξεις της Δύσης, οι οποίες στο σύνθημα των κίτρινων γιλέκων – Τέλος του κόσμου, τέλος του μήνα το ίδιο πράγμα – μπορούν να αναγνωρίσουν μια τέλεια σύνθεση της κατάστασής τους. Μια κατάσταση στην οποία προλεταριάτο και περιθωριακό προλεταριάτο, υποπρολεταριάτο, μισθωτοί εργαζόμενοι και αποχαρακτηρισμένοι και φτωχοποιημένοι μικροαστοί μπερδεύονται συνεχώς χάρη στην εξάπλωση της επισφαλούς εργασίας, των γραφείων απασχόλησης και, κυρίως, της απώλειας κάθε εγγύησης οικονομικής και εργασιακής..
Ο έλεγχος των μορφών οργάνωσης και των άμεσων αιτημάτων που τίθενται στο πεδίο από κάτω, παντού, θα μπορούσε να συνεχιστεί επί μακρόν, αλλά αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι το γεγονός ότι όλες αυτές οι πραγματικότητες βρίσκονται μπροστά σε έναν χώρο ελιγμού και διαπραγμάτευσης θεσμικής όλο και στενότερης, πάντα, ή σχεδόν μηδενικής, αφού η απάντηση των κυβερνήσεων δεν είναι άλλη από αυτή που συνδέεται με τον εκφοβισμό, την καταστολή και τη σίγαση, αν όχι τη σφαγή, των κινημάτων και των αγωνιστών που εμπλέκονται σε αυτά. Σιώπηση και καταστολή καλοσυμπληρωμένες, που έχουν στη διάθεση τους, ανάλογα με την κατάσταση, όπλα και βία ή υποκριτικές εκκλήσεις για μοίρασμα κοινών στόχων (όπως η Πράσινη Νέα Συμφωνία-il Green New Deal ή η εθνική κινητοποίηση ενάντια στον «ιό»). Όλα αυτά ολοένα και πιο »εγγυημένα» από ένα ποινικό δίκαιο του εχθρού, το οποίο, αφού βγήκε από τα στενά όρια της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, διαδόθηκε όλο και περισσότερο στη κοινή νομική χρήση, μέσα σε μια δημοκρατική τάξη μονάχα στα χαρτιά, που αφού έχει κάνει τα πάντα για να διαγράψει τη λογική του φίλου / εχθρού από οποιαδήποτε ταξική πολιτική θεώρηση, στη συνέχεια την ξαναπήρε βαριά και την εφάρμοσε στην αξιολόγηση και τη δίωξη των αδικημάτων, έστω και μικρών ή ασήμαντων, που συνδέονται με οποιαδήποτε μορφή αντίστασης. Φυλακή, στρατόπεδα συγκέντρωσης, θάνατος, βασανιστήρια και βία δεν ήταν κατασταλτικά εργαλεία τυπικά μόνο του παρελθόντος και των ολοκληρωτικών καθεστώτων, αλλά φαίνονται να είναι τέτοια όλο και περισσότερο στο παρόν, σε κάθε γωνιά της Ευρώπης και του κόσμου. Miseria y represion-Μιζέρια και καταστολή όπως ήταν γραμμένο σε πανό των χιλιανών διαδηλωτών.


  1. Από την άλλη πλευρά, αυτή η μερικότητα της έννοιας της ταξικής πάλης εκδηλώθηκε από την αυγή του μαρξιακού στοχασμού για τις προοπτικές και τις πολιτικές οδούς της αναγκαίας υπέρβασης του Κράτους ως εργαλείου κοινωνικής καταπίεσης και του τρόπου παραγωγής που βρίσκεται κάτω από τις λειτουργίες του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μαρξ ονόμασε το έργο του για την παρισινή Κομμούνα: Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία. Τουλάχιστον δύο παρατηρήσεις αυτού του κειμένου μας φαίνονται ιδιαίτερα τρέχουσες. Η πρώτη αφορά τη συμμαχία μεταξύ των μεσαίων τάξεων και του προλεταριάτου: «Ένα σημαντικό μέρος της μεσαίας τάξης προσχώρησε στην εθνική φρουρά του Μπελβίλ-di Belleville. Οι μεγάλοι καπιταλιστές έκλαψαν όταν οι μικροί επιχειρηματίες και οι τεχνίτες πήγαν με την εργατική τάξη.[…] Τα διατάγματα για τα ενοίκια και τις συναλλαγματικές είναι πραγματικά δύο αριστουργηματικά χτυπήματα, χωρίς αυτά τα τρία τέταρτα των μικρών επιχειρηματιών και των τεχνιτών θα είχαν χρεοκοπήσει.” (Σημειώσεις από μια ομιλία του Καρλ Μαρξ για την παρισινή Κομμούνα στον Καρλ Μαρξ, 1871 Η Παρισινή Κομμούνα. Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία, πλήρης έκδοση με συνημμένα τα προπαρασκευαστικά και άλλα αδημοσίευτα έργα. Edizioni International – Savona e La vecchia Talpa – Napoli, 1971, p. 428).
    Ενώ η δεύτερη, αν και αποδοτέα στη Γαλλία της εποχής, εξακολουθεί να πλήττει σαν ένα χτύπημα λοστού τις πραγματικές λειτουργίες της κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας» και των εκπροσώπων της: «Η κοινοβουλευτική δημοκρατία του κόμματος της τάξης δεν είναι μόνο η βασιλεία του τρόμου της άρχουσας τάξης. Η Κρατική εξουσία γίνεται στα χέρια της το κηρυγμένο όργανο του εμφυλίου πολέμου, στα χέρια του καπιταλιστή, του κτηματία και των Κρατικών παρασίτων τους, ενάντια στις επαναστατικές βλέψεις του παραγωγού. Κάτω από τα μοναρχικά καθεστώτα, τα κατασταλτικά μέτρα και οι αρχές που διακηρύσσονται από την υπάρχουσα κυβέρνηση καταγγέλλονται στο λαό από τα στρώματα των κυρίαρχων τάξεων που δεν βρίσκονται στην εξουσία. Τα στοιχεία αντίθεσης, μέσα στην άρχουσα τάξη, ενδιαφέρουν τον λαό στους κομματικούς καυγάδες τους, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τα δικά του συμφέροντα, παίρνοντας την μορφή βάθρων του λαού. υπερασπιζόμενου τις λαϊκές ελευθερίες. Αλλά υπό την ανώνυμη βασιλεία της δημοκρατίας, αναμιγνύοντας τα μέσα καταστολής των παλαιών καθεστώτων του παρελθόντος (βγάζοντας έξω από τα οπλοστάσια όλων των καθεστώτων του παρελθόντος τα όπλα της καταστολής) και χειριζόμενες τα ανελέητα, οι διάφορες παρατάξεις της άρχουσας τάξης αλλάζουν διαρκώς προσωπείο. […] Αυτή η ιδιαίτερα σκληρή μορφή ταξικών ντόμινο είναι επομένως ταυτόχρονα η πιο απεχθής και η πιο αποκρουστική. Ασκώντας τις εξουσίες του Κράτους μόνο ως όργανο εμφυλίου πολέμου, μπορεί να το διατηρήσει μόνο παρατείνοντας τον εμφύλιο πόλεμο επ’ αόριστον. Στην κορυφή, υπάρχει η κοινοβουλευτική αναρχία, υπάρχουν οι αδιάκοπες ίντριγκες καθεμιάς από τις φατρίες του κόμματος της «τάξης» για την αποκατάσταση του ευνοούμενου καθεστώτος του. δεδομένου ότι βρίσκεται σε ανοιχτό αγώνα ενάντια σε ολόκληρο το κοινωνικό σώμα αποκλεισμένο από τον στενό του κύκλο, η κυριαρχία του κόμματος της τάξης καθίσταται η πιο απαράδεκτη κυριαρχία της αταξίας.” (Karl Marx, La guerra civile in Francia, Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία, op.cit. σελ. 284 – 285)  

Δείτε την Τελευταία ΠράξηUltimo atto στον Sandro Moiso, La guerra che viene. Crisi, nazionalismi, guerra e mutazioni dell’immaginario politico, Ο πόλεμος που έρχεται. Κρίση, εθνικισμοί, πόλεμος και αλλαγές στο πολιτικό φαντασιακό, Mimesis, Milano-Udine 2019, σελ. 213-228 πέρα από όσα λέγονται στην Εισαγωγή. Warzone ή αλλιώς από τον Flint στον Flint. Ο πόλεμος ως συνθήκη ύπαρξης-La guerra come condizione di esistenza, εκεί όπου, μιλώντας για τη διάδοση των αναμετρήσεων στρατιωτικού χαρακτήρα σε πλανητική κλίμακα, είχε ήδη δηλωθεί ότι αυτές: «άλλωστε, αντιπροσωπεύουν μόνο την κορυφή του παγόβουνου μιας σύγκρουσης που έχει τις ρίζες της σε ολόκληρη τη δυτική κοινωνία. που μας κάνει να περιμένουμε, ειδικά στην περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτειών, έναν πραγματικό εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των τάξεων, των εθνοτικών ομάδων και των κρατών της Ομοσπονδίας.
Έρπον εμφύλιος πόλεμος που λειτουργεί ήδη σε μεγάλο μέρος του κόσμου και επίσης εδώ στην Ευρώπη και την Ιταλία, όπου, από το ZAD έως τη Valsusa και οποιοδήποτε άλλο μέρος όπου υπάρχει αντίσταση ενάντια στον κυρίαρχο τρόπο παραγωγής και την καταστροφή του περιβάλλοντος, των εδαφών και των κοινωνικών σχέσεων μέσα στο ανθρώπινο είδος για να αντικατασταθούν με εκείνες βασισμένες στον ανταγωνισμό και το αμοιβαίο μίσος, η δράση του Κράτους και του κατασταλτικού ένοπλου βραχίονα του (αστυνομία, δικαιοσύνη, εθνικές και μισθοφορικές ένοπλες δυνάμεις) αποκτά όλο και πιο άκαμπτα και επιθετικά χαρακτηριστικά. Ένας εμφύλιος πόλεμος που ετοιμάζουν και υποστηρίζουν τα ΜΜΕ, όπως για τις εξωτερικές στρατιωτικές επεμβάσεις, μιλώντας για ειρήνευση, εκσυγχρονισμό και εκδημοκρατισμό”. σελ. 14-15  

TAGGED WITH → Alessandro Peregalli • Capitol Hill • Comune di Parigi • crisi • Donald Trump • Elena Papadia • Emilio Quadrelli • Enzo Names • Fabio Ciabatti • Fabrizio Lorusso • gilets jaunes • Gioacchino Toni • Giovanni Iozzoli • Guerra Civile americana • guerra di classe • Ira Kratznelson • Jack Orlando • Karl Marx • Lotta di classe • Nicolò Molinari • ricomposizione di classe • Sandro Moiso • Sara Montinaro • Stefano Portelli • Susanna De Guio

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s