διεθνισμός, internazionalismo

10 ιανουαρίου 2013 : Sakine, Fidane και Leyla

10 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2000 | IN STORIA DI CLASSE.Stampa1Video ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Το πρωί της 10ης ιανουαρίου 2013, εκατομμύρια κούρδοι ξύπνησαν με την τρομερή είδηση ​​της δολοφονίας των Sakine Cansız (Sara), Leyla Şaylemez (Ronahî) και Fidan Doğan (Rojbîn) στο Κέντρο Πληροφοριών του Κουρδιστάν της Rue La Fayette 147, στο κέντρο της πόλης, στο Παρίσι.10 gennaio 2013 : Sakine, Fidane e Leyla

Αμέσως, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ευρώπη, οι κούρδοι και οι φίλοι τους, εισέβαλαν στον τόπο του εγκλήματος για να εκφράσουν την οργή και τον θυμό τους. Τρεις μέρες αργότερα, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαφορετικών πολιτισμών και εθνικοτήτων ξεχύθηκαν στους δρόμους του Παρισιού σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια σε αυτή τη άνανδρη πράξη πολιτικής δολοφονίας. Η Sakine Cansız ήταν συνιδρυτής του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και ηγετική φυσιογνωμία στο κουρδικό γυναικείο κίνημα. Ήταν μια από τις λίγες επαναστάτριες που έγινε θρύλος στη διάρκεια της ζωή της, κυρίως χάρη στον ιστορικό ρόλο της στην αντίσταση στη φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ, Diyarbakir στα πρώτα χρόνια του PKK. Η Fidan Doğan ήταν εκπρόσωπος του Κουρδικού Εθνικού Κογκρέσου (KNK) στη Γαλλία. Υποστήριζε την πολιτική υπόθεση του κουρδικού λαού σε διεθνείς συναντήσεις και σε θεσμούς όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η Leyla Şaylemez ήταν μια νεαρή ακτιβίστρια του Κουρδικού Κινήματος Νεολαίας και του Κινήματος των Κούρδων Γυναικών. Η δολοφονία έγινε σε μια στιγμή πληρότητας της υπόσχεσης για ειρήνη και ελευθερία, λίγες μέρες αφότου μια πολιτική αντιπροσωπεία επισκέφθηκε τον Abdullah Öcalan στο νησί των φυλακών Imrali. Ωστόσο, αυτό που δεν κατάλαβαν οι βάναυσοι δολοφόνοι είναι ότι οι σπόροι που φύτεψε το πνεύμα της Sakine Cansız και των συντροφισσών της θα γίνονταν λουλούδια, δέντρα και δάση τα επόμενα χρόνια, στην επανάσταση της Ροζάβα, Rojava, στην αλληλεγγύη των αγώνων των γυναικών της στη Μέση Ανατολή, στην παγκόσμια απελευθέρωση του πράττειν των γυναικών…

Η Sakine Cansız ήταν μια κούρδη γυναίκα αλεβίτισσα, γεννημένη το 1958 σε ένα χωριό του Dersim, στο βόρειο Κουρδιστάν. Ένα αγκάθι στο μάτι του εθνικο-κρατικιστικού συστήματος της Τουρκικής Δημοκρατίας, ο πληθυσμός του Ντερσίμ ήταν αντικείμενο μιας γενοκτονίας το 1938, μετά από μια εξέγερση υπό τον Seyit Riza. Υπολογίζεται ότι 70.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν στους βομβαρδισμούς που διέταξε ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ενώ δεκάδες χιλιάδες απελάθηκαν από το τουρκικό κράτος. Το όνομα Dersim διαγράφηκε από τους χάρτες και αντικαταστάθηκε από το όνομα Tunceli, «σιδηρά γροθιά» για να επιβληθεί η αφομοίωση και η σιωπή στην περιοχή. Η ηλικία του Seyit Riza, Σειντ Ριζά – που ήταν άνω των 70 – μειώθηκε στα κρατικά αρχεία για να καταστεί νόμιμη η εκτέλεσή του. Πριν πεθάνει, λέγεται ότι δήλωσε: «Δεν μπορούσα να ανταγωνιστώ με τα κόλπα και τα ψέματά σας. Αυτό μου ήρθε ως ένα πρόβλημα. Αλλά δεν έχω υποταχτεί σε εσάς. Μακάρι αυτό να γίνει σε εσάς ένα πρόβλημα».

Η Sakine Cansız ήταν λοιπόν κόρη των ελεύθερων βουνών του Dersim, που λούζονταν στα νερά του ποταμού Munzur. Ωστόσο, τη στιγμή της γέννησής της, η σιωπή και ο φόβος εισέρχονταν στην κοινότητά της. Όπως πολλοί νέοι τότε, που είχαν μεγαλώσει με την επίσημη κρατική ιδεολογία, μεγάλωσε χωρίς να γνωρίζει τη δική της κουρδική ταυτότητα. Αυτό άλλαξε όταν η Sakine Cansız συνάντησε τους εμπνευσμένους νέους τούρκους και κούρδους φοιτητές εργατικής προέλευσης γύρω από τον Abdullah Öcalan, οι οποίοι τότε αυτοαποκαλούνταν «Κούρδοι Επαναστάτες».

Πριν ενωθεί στους Κούρδους Επαναστάτες, η Cansız επηρεάστηκε βαθιά από τους μεγάλους επαναστάτες ηγέτες της Τουρκίας που εκτελέστηκαν από το κράτος, όπως ο Deniz Gezmiş και ο Mahir Çayan. Η Sakîne εξήγησε την πρώτη της εμπειρία με την επαναστατική ζωή με αυτό τον τρόπο: «Η ιδέα του πολιτικού και επαναστατικού αγώνα με οδήγησε στο μονοπάτι που άλλαξε εντελώς τη ζωή μου. Γνώρισα μερικούς νέους που ζούσαν στα πέριξ. Ο τρόπος ζωής τους, οι συζητήσεις τους και οι προσεγγίσεις προς αξίες και ηθικές έννοιες με εντυπωσίασαν βαθιά. Συνειδητοποίησα ότι κουβαλούσαν τη δάδα της ελευθερίας στα χέρια τους.”

Επαναστάτρια και συναισθηματική από τη φύση της, η Sakine Cansız αισθάνθηκε έλξη για τους Κούρδους Επαναστάτες όχι μόνο λόγω της επαναστατικής τους θεωρίας, αλλά επειδή την τράβηξαν οι τρόποι με τους οποίους η νέα ομάδα αναδύθηκε λόγω της ικανότητας να «νιώθει τον πόνο του λαού». Η πρώτη της επαφή με τους μελλοντικούς της συντρόφους έγινε κατά τα εφηβικά της χρόνια, όταν έστελνε φαγητό και άλλα χρήσιμα πράγματα σε φτωχούς μαθητές σε ένα ερειπωμένο σπίτι της γειτονιάς που έμοιαζε με παράγκα. Στα ίδια της τα λόγια, οι Κούρδοι Επαναστάτες αντιπροσώπευαν μια σαφή και αυτόνομη εναλλακτική στις δύο κυρίαρχες επιλογές που είχαν τότε στη διάθεσή τους άνθρωποι σαν αυτή: τον κοινωνικό σοβινισμό της τουρκικής αριστεράς, που αρνιόταν τις συγκεκριμένες συνθήκες του Κουρδιστάν ή τον συντηρητικό κουρδικό εθνικισμό ο οποίος είχε λίγα να προσφέρει με όρους κοινωνικής αλλαγής και ταξικής πάλης. Στο πρώιμο στάδιο της νιότης της, είχε εντοπίσει την κύρια αντίφαση που είχε βιώσει στην ιδιωτική της ζωή: την μη ελεύθερη συνθήκη της γυναικείας ιδιότητας στο Κουρδιστάν.

Στη δεκαετία του ’70, αφού εγκατέλειψε το σπίτι της για να απορρίψει μια παραδοσιακή ζωή που δεν επιθυμούσε, άρχισε να εργάζεται σε εργοστάσια για να οργανώνει τις εργαζόμενες γυναίκες. Κατά τη διάρκεια των αναταραχών που οργάνωνε και των πράξεών της, φυλακίστηκε πολλές φορές. Στις φυλακές σε διάφορα μέρη της Τουρκίας, παρακολούθησε μια γεωγραφία ενός ξεχασμένου αλλά επαναστατημένου λαού: άθλιους εργάτες εργοστασίων, περήφανες γυναίκες ρομά, καπάτσες ιερόδουλες και τραυματισμένους επιζώντες της γενοκτονίας. Στα απομνημονεύματά της, απέτισε φόρο τιμής σε αυτές τις συναρπαστικές ζωές και υποστήριξε την πίστη της στην ικανότητα της να τις μεταμορφώσει όλες σε στρατευμένες υπάρξεις της επανάστασης. Η απόφασή της να καταστεί μια επαγγελματίας επαναστάτρια συνέπεσε με την απόφαση των συντρόφων της να σχηματίσουν ένα κόμμα.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, οργανώθηκαν επιτροπές από «αποστάτες» σε πολλές περιοχές του βόρειου Κουρδιστάν. Η ηγεσία είχε αναθέσει στη Sakine Cansız να οικοδομήσει το γυναικείο κίνημα, ένα καθήκον που το πήρε πολύ ζεστά στην καρδιά της. Ήταν σε θέση μόνη της να συγκεντρώνει μεγάλες ομάδες νεαρών γυναικών, συχνά φοιτήτριες, για συζητήσεις και εκπαίδευση. Στις 27 νοεμβρίου 1978, σε ηλικία μόλις 20 ετών, η Sakine Cansız έγινε μία από τις δύο γυναίκες συνιδρυτές του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν – όταν συμμετείχε στο ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος. Εκείνη την εποχή, το περιβόητο πραξικόπημα της 12ης Σεπτεμβρίου 1980 είχε ήδη προαναγγελθεί από ζοφερές εξελίξεις που στόχευαν τις επαναστατικές ομάδες στη χώρα, ιδιαίτερα στο Κουρδιστάν. Λίγο μετά τη σύσταση του κόμματος, η Sakine Cansız και αρκετοί από τους συντρόφους του, συμπεριλαμβανομένων των μελών της κεντρικής επιτροπής του PKK, συνελήφθησαν σε μια επιδρομή το 1979 στο Elazig. Την εποχή του πραξικοπήματος, μεταφέρθηκε στη νεόκτιστη φυλακή του Ντιγιαρμπακίρ, μια φυλακή βασισμένη στο αμερικανικό σωφρονιστικό σύστημα και στην οποία ο στρατιωτικός νόμος κατέπνιγε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Μέχρι σήμερα, μια μεγάλη πλειοψηφία των αποτρόπαιων παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα συστηματικά βασανιστήρια εντός των τειχών της φυλακής του Ντιγιαρμπακίρ παραμένουν χωρίς τεκμηρίωση. Αυτά περιλαμβάνουν βιασμό και σεξουαλική βία, ηλεκτροσόκ, ασφυξία κρατουμένων στο νερό αποχέτευσης και εξαναγκασμό τους να τρώνε περιττώματα σκύλων. Το τουρκικό κράτος ήθελε να κάμψει τη βούληση των κρατουμένων, ώστε να απαρνηθούν την ταυτότητά τους ως κούρδοι και σοσιαλιστές. Αν και η Τουρκία δεν έχει τεθεί ακόμη στο σκαμνί για αυτά τα ανείπωτα εγκλήματα, τα γεγονότα μέσα στις φυλακές είναι βαθιά χαραγμένα στη μνήμη του κουρδικού λαού. Εκείνα τα χρόνια το PKK, όπως και άλλες επαναστατικές ομάδες, απειλήθηκε, λόγω του πραξικοπηματικού καθεστώτος, από την ολοκληρωτική εκμηδένιση των οργανωτικών του δομών. Τα βασανιστήρια του κράτους συνεχίστηκαν σε τέτοιο βαθμό που ορισμένα ηγετικά μέλη όπως ο Şahin Dönmez έγιναν αναμφίβολα πληροφοριοδότες του κράτους. Άλλοι, που πάλεψαν ενάντια στον πειρασμό να γίνουν πληροφοριοδότες μπροστά στα αβάσταχτα βασανιστήρια, σώθηκαν από την άβυσσο της προδοσίας – χάρη στην ατμόσφαιρα φιλίας και αλληλεγγύης που δημιουργήθηκε από ανθρώπους όπως η Sakine Cansız. Στο πνεύμα της οφείλεται κυρίως ότι καμία από τις φυλακισμένες δεν έγινε μια πράκτορας του κράτους. Μεταξύ των κρατουμένων ήταν εξέχοντα ιδρυτικά μέλη του PKK όπως οι Mazlum Doğan, Kemal Pir και Hayri Durmuş. Δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα συνεχούς εξέγερσης μέσω πολιτιστικών δραστηριοτήτων και πολιτικών τελετών, οι στρατηγικές τους για την ανατροπή του κρατικού εγχειρήματος περιλάμβαναν ιδεολογικές άμυνες στα δικαστήρια με θέμα την αποικιοκρατία. πολιτική δουλειά στα κελιά· σωματική αυτοάμυνα, θανατηφόρες απεργίες πείνας και πυρπολήσεις.

Ο Mazlum Doğan εξαπέλυσε την αντίσταση στη φυλακή την ημέρα του Newroz το 1982, ανάβοντας τρία σπίρτα, τοποθετώντας τα στο τραπέζι του κελιού του και αφαιρώντας τη ζωή του με το μήνυμα «Η Παράδοση είναι Προδοσία, η Αντίσταση φέρνει τη Νίκη”.

Στην αυτοβιογραφία της, η Sakine Cansız έγραψε σχετικά με την ενέργεια του Mazlum Doğan: «Προσπαθήσαμε να κατανοήσουμε τον σκοπό της δράσης του Mazlum. Τελικά καταλάβαμε ότι ήταν σε σύνδεση με το Νορούζ. Το μήνυμά του ήταν ξεκάθαρο, διακήρυξε: η Αντίσταση είναι Ζωή!”

Μετά την ενέργεια του Mazlum Doğan, τέσσερις κρατούμενοι, οι Ferhat Kurtay, Eşref Anyık, Necmi Önen και Mahmut Zengin αυτοπυρπολήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Ήταν με την ηγεσία των κεντρικών μελών του PKK Kemal Pir, Hayri Durmuş, Akif Yılmaz και Ali Çiçek, στις 14 ιουλίου 1982, που ανακοινώθηκε η έναρξη μιας θανατηφόρας απεργίας πείνας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις συνθήκες της φυλακής του Ντιγιαρμπακίρ. Και οι τέσσερις πέθαναν στην απεργία πείνας. Ωστόσο, η αντίσταση της φυλακής του Ντιγιαρμπακίρ πυροδότησε τη λαϊκή υποστήριξη και πυροδότησε τη σαφή απόφαση του PKK να διεξαγάγει ανταρτοπόλεμο εναντίον του κράτους στις 15 αυγούστου 1984.

Ειδικά οι γυναίκες έγιναν στόχος των σωφρονιστικών αρχών, οι οποίες ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τις παραδοσιακές έννοιες της τιμής για να καταστείλουν τις επαναστατικές ταυτότητες των γυναικών και να προκαλέσουν φεουδαρχικά πατριαρχικά αισθήματα στους άνδρες. Ο πιο γνωστός διευθυντής της φυλακής, ο Esat Oktay, ήταν γνωστός ως σαδιστής, που χαιρόταν από τις κραυγές πόνου των θυμάτων του κάτω από άγρια ​​βασανιστήρια. Ένας άνθρωπος χωρίς κανένα σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τιμή, ο Oktay σκοτώθηκε αργότερα στο δρόμο από κάποιον που έστειλε χαιρετισμούς από τον Κεμάλ Πιρ, ο οποίος πέθανε στη φυλακή. Ο Οκτάι είχε εμμονή με την ιδέα της στείρωσης των γυναικών κρατουμένων μέσω λοιμώξεων της σάλπιγγας και βλάβης στα γεννητικά τους όργανα. Δήλωσε ρητά ότι ήθελε να εξοντώσει, να σβήσει την κουρδική «φυλή». Στα απομνημονεύματά της, η Sakine Cansız έγραψε: «Ως σαδιστής, έδειχνε την αγάπη του για τις γυναίκες χτυπώντας μας με ένα ρόπαλο ανάμεσα στα πόδια μας μέχρι να αιμορραγήσουμε, απειλώντας να «μας βάλει ένα ρόπαλο μέσα», και χρησιμοποιούσε τα δάχτυλά του για να μας τραβήξει τα χείλη μέχρι να ξεσκιστούν». Η αδάμαστη αντίδραση της Sakine στον διεστραμμένο βασανιστή εξαπλώθηκε σαν φωτιά. Κάθε υποστηρικτής του PKK γνωρίζει την ιστορία του πώς έφτυσε στο πρόσωπο του Esat Oktay κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων. Οι άνδρες κρατούμενοι του PKK της εποχής έγραψαν για το πώς ο αγώνας της Sakine Cansız στη φυλακή ενθάρρυνε να αντισταθούν στην απόγνωση. Η αντίσταση της Sakine Cansız στη φυλακή του Diyarbakir οδήγησε σε μια νέα προσέγγιση απέναντι στις γυναίκες στην κουρδική κοινωνία. Ενθάρρυνε τις γυναίκες να ενταχθούν στις επαναστατικές δομές στις πόλεις και ώθησε τις γυναίκες προς την πολιτικοποίηση στα χωριά. Από την αντίστασή της στη φυλακή, ο ακτιβισμός των κούρδων γυναικών κέρδισε έναν αυξημένο σεβασμό και υποστήριξη στις λαϊκές μάζες. Μέχρι την αποφυλάκισή της το 1991, είχε περάσει 12 χρόνια της νιότης της στις φυλακές Ελαζίγ, Ντιγιαρμπακίρ, Προύσα, Τσανάκκαλε και Μαλάτια-Elazig, Diyarbakir, Bursa, Canakkale και Malatya.

Μόλις ανέπνευσε τον αέρα της ελευθερίας συνέχισε τον ενεργό αγώνα της στις τάξεις του PKK. Ως εκ τούτου, ήρθε στην Ακαδημία Mahsum Korkmaz του PKK στην κοιλάδα Bekaa στο Λίβανο, όπου ενώθηκε στην ιδεολογική εκπαίδευση με επικεφαλής τον Abdullah Öcalan. Πτυχές της δύναμης θέλησης της, του αγώνα και της ζωής της χρησιμοποιούνταν συχνά ως παραδείγματα στις ομιλίες του Οτσαλάν. Ήταν ο Οτσαλάν που την προέτρεψε να γράψει τη δική της αυτοβιογραφία. Τα απομνημονεύματά της γράφτηκαν το 1996 και έγιναν διαθέσιμα στο κοινό μετά τον θάνατό της, σε τρεις τόμους. Στη δεκαετία του 1990 είχε σημαντικά καθήκοντα στην οργάνωση του κουρδικού κινήματος στην Παλαιστίνη, τη Συρία και τη Ροζάβα. Πίστευε ότι θα ήταν δυνατό για τις γυναίκες στο Κουρδιστάν να αναδημιουργήσουν τον εαυτό τους και την ιστορία τους συμμετέχοντας στον μαχητικό, στρατευμένο αγώνα του PKK. Περιέγραψε τον αγώνα για την ελευθερία με τον εξής τρόπο:

“Αυτό το κίνημα απευθύνθηκε στην ουσία του να είμαστε άνθρωποι, ανθρώπινοι. Σε όλες τις συζητήσεις μας, την εκπαίδευσή μας και τις συζητήσεις μας, ο ανθρωπισμός και οι ανθρώπινες αξίες είναι το σημείο εκκίνησης. Συζητάμε την ανάπτυξη των ανθρώπων και της κοινωνίας, και τα ιστορικά στάδια και τις αξίες της ανθρωπότητας. Οι γυναίκες που ήθελαν να κατανοήσουν αυτά τα ζητήματα ταυτίζονταν με το απελευθερωτικό κίνημα. Ακριβώς στην αρχή του αγώνα για το Κουρδιστάν και του πολιτικού αγώνα, η συμμετοχή των γυναικών σε αυτή την επαναστατική διαδικασία ήταν πολύ δύσκολη. Ωστόσο, τα καταφέραμε και αποκτήσαμε τη δύναμη να διαμορφώσουμε το κίνημά μας.”

Με τα δικά της λόγια, ο χρόνος που πέρασε ως αντάρτισσα στα βουνά του Κουρδιστάν περιελάμβανε τις πιο όμορφες και σημαντικές στιγμές της ζωής της. Η συμμετοχή της Sakine Cansız στον αγώνα για το ελεύθερο Κουρδιστάν παραλληλίζεται με τη χρονολογία του οργανωμένου γυναικείου κινήματος των κούρδων. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση του γυναικείου αυτόνομου στρατού (σημερινό YJA Star) και του γυναικείου κόμματος (σημερινό PAJK). Δεν ήταν ένα άτομο που περίμενε εντολές αυτή. Μάλλον ανελάμβανε ευθύνες, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Λόγω της επίμονης προσωπικότητάς της ήταν γνωστή ως μια σύντροφος που δεν θα δεχόταν ποτέ την ανδρική κυριαρχία ή άλλες μορφές αντεπαναστατικής συμπεριφοράς. Ο αγώνας της ήταν ενάντια στην οπισθοδρόμηση και την κοινωνική αδικία. ωστόσο ήταν προσεκτική στις πραγματικότητες και τις κοινωνικές συνθήκες των ανθρώπων της. Είχε μια συλλογική και κοινή προσωπικότητα που δημιουργούσε αλληλεγγύη με όλους γύρω της, αλλά ήταν επίσης πεισματάρα και αδάμαστη όταν επρόκειτο να εκφράσει τις επικρίσεις και τις διαφωνίες της. Σε όλη της τη ζωή ενθάρρυνε πάντα τους συντρόφους της να χειραφετηθούν, να είναι δυνατοί και επίμονοι. Όπως περιγράφει μια από τις πρώτες της συντρόφισσες και ισόβιες φίλες της: «Η Σάρα ήταν πάντα έτοιμη σαν να επρόκειτο να φύγει, αλλά πάντα δούλευε σαν να είχε σκοπό να μείνει για πάντα».

Το 1998, ο Abdullah Öcalan της έδωσε την αποστολή να αναλάβει καθήκοντα και ευθύνες για το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα στην Ευρώπη. Μεταξύ άλλων καθηκόντων, αυτή οργάνωσε και εκπαίδευσε στελέχη του κινήματος σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και την κουρδική μεταναστευτική κοινότητα. Ομοίως, οικοδόμησε δεσμούς με διάφορα προοδευτικά κινήματα εκτός Κουρδιστάν, σεβόμενη τη διαφορετικότητα και τονίζοντας τη σημασία του αγώνα για τις κοινές ανθρώπινες αξίες ως εναλλακτικά, φεμινιστικά, αριστερά και δημοκρατικά κινήματα για το χτίσιμο δομών δημοκρατικής και αυτοδιοικούμενης αυτονομίας. ελεύθερης και απαλλαγμένης από έμφυλους περιορισμούς. Ως εκ τούτου, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία αλληλεγγύης με την κουρδική υπόθεση. Ήταν πάντα αφοσιωμένη στο να συγκεντρώνει, να οργανώνει και να εκπαιδεύει τους ανθρώπους της, ιδιαίτερα τις νεαρές γυναίκες, μέχρι την τελευταία της πνοή. Από την άποψή της, ο αγώνας ήταν ο καθοριστικός παράγοντας της απελευθέρωσης: «Στην ουτοπία μου, πρέπει να παλεύεις για την απελευθέρωση για όλη σου τη ζωή. Σε ένα απελευθερωμένο Κουρδιστάν, ο αγώνας πρέπει να είναι ένδοξος».

Υπό το φως αυτής της αξιοσημείωτης θρυλικής ζωής, κανείς δεν θα περίμενε ότι αυτή η ηρωίδα θα σκοτωθεί εν ψυχρώ σε μια ύπουλη επίθεση στην καρδιά του Παρισιού. Από την πρώτη μέρα, το κουρδικό γυναικείο κίνημα τόνισε τη βάρβαρη φύση της δολοφονίας ως απόπειρα να χτυπηθεί η καρδιά της επανάστασης του Κουρδιστάν: η απελευθερωμένη γυναίκα. Αν και ο δολοφόνος, Ομέρ Γκιουνέι, Ömer Güney, αναγνωρίστηκε ευθύς αμέσως, είναι γνωστό ότι οι τουρκικές κρατικές υπηρεσίες πληροφοριών διέταξαν τη δολοφονία προκειμένου να σαμποτάρουν την ειρηνευτική διαδικασία. Οι γαλλικές αρχές δεν έχουν αποκαλύψει την πολιτική φύση αυτού του εγκλήματος. Ο δολοφόνος πέθανε στη φυλακή κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, λίγες εβδομάδες πριν ξεκινήσει η δίκη.

Η Sakine Cansız ήθελε πάντα να επιστρέψει στο Dersim ως αντάρτισσα. Και αναμφίβολα επέστρεψε στην πατρίδα της ως ηρωίδα. Ο τάφος της έγινε κάτι σαν ιερό, τόπος προσκυνήματος για τους καταπιεσμένους, τη νεολαία, τους εργάτες, τις γυναίκες. Εκατομμύρια άνθρωποι την αποχαιρέτησαν, μεταφέροντας το φέρετρό της από το Παρίσι στο Amed, μέχρι το Dersim. Στην επανάσταση της Ροζάβα, οι γυναικείες απελευθερωτικές δράσεις αποτίουν φόρο τιμής στη Sakine Cansız και τις συντρόφισσες της. Ο αγώνας που ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα νέων έχει φτάσει τώρα σε ένα στάδιο όπου η φιλοσοφία και η πρακτική του συζητούνται από τους επαναστάτες από τη Βραζιλία μέχρι την Ινδία. Οι γυναίκες, που απελευθέρωσαν τον κόσμο από τους φασίστες βιαστές του ISIS, το έκαναν παίρνοντας ονόματα μάχης όπως Sara, Rojbîn, Ronahî. Σήμερα, νέες γενιές κούρδων κοριτσιών και αγοριών μεγαλώνουν για να έχουν χαρακτηριστικά όμοια με της Σάρα.

Video: Trois kurdes à Paris 10 gennaio 2013:https://www.youtube.com/embed/tZyI5hTVQbQ?rel=0&fs=1&wmode=transparent

Infoaut 2017 – Facciamo Movimento per il Movimento infoaut 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s