μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Χαιρετισμός του αιχμάλωτου Θ. Χατζηαγγέλου στα πλαίσια των βιβλιοπαρουσιάσεων της έκδοσης του συντρόφου Μ. Μαυρόπουλου «Εκκενώστε τους δρόμους απ’ τα όνειρα»

Η πόρτα της φυλακής κλείνει, μα το μόνο που καταφέρνει κάθε μέρα είναι να κρατάει αιχμάλωτο το σώμα μου. Η σκέψη μου επιμένει κάθε στιγμή σε επαναλαμβανόμενες αποδράσεις από το παράθυρο του κελιού. Δεν θα περάσει στιγμή που να χαρίσω το μυαλό μου στους δεσμώτες μου. Παραμένω αμετανόητος στην ίδια ακολουθία ανεκπλήρωτων όνειρων. Σε όσα σχεδίασα και δεν πρόλαβα να κάνω. Σε όσα δεν πρόλαβα να σκεφτώ.
Γνώρισα τον σύντροφο Μιχάλη πριν κάποια χρόνια. Για την ακρίβεια οι κοινές μας διαδρομές συναντήθηκαν σε μία εκδήλωση. Σε μία ιστορική αφήγηση. Μπορεί κανείς να πει σε μία κατάθεση ψυχής. Ο σύντροφος να καταθέτει όσα έζησε και εγώ να ακούω όσα για δεκαετίες με ενέπνευσαν να στρατευθώ στα αναχώματα της ριζοσπαστικής πάλης. Και λίγους μήνες πριν την αιχμαλωσία μου, είχα την τύχη και την τιμή να πάρω σαν δώρο το πρώτο αντίτυπο απ’το βιβλίο του.
Ο ίδιος μιλάει για ματαιοδοξία. Εγώ θα μιλήσω για ιστορικό χρέος. Η ένοπλη πάλη είναι μία υπαρκτή συνθήκη σε διαρκή κίνηση. Και η κίνησή της οφείλεται στην αλλαγή της σκυτάλης. Η ευθύνη παραμένει αδιάλλακτα παρούσα. Στέκει μπροστά μας υπενθυμίζοντας τα ιστορικά διλήμματα των καιρών. Το μόνο που αλλάζει είναι το χέρι που οπλίζεται.
Δεν θα μιλήσω για νίκες και ήττες. Η επαναστατική ιστορία δεν απολογίζεται με στρατιωτικούς συσχετισμούς. Ούτε θα πείσω κάποιον και κάποια από εσάς ότι όσα έκανα άλλαξαν τον κόσμο. Θα πω όμως και το λέω με περηφάνια και ψηλά το κεφάλι, πως μπροστά στο βασίλειο της παρακμής δεν έκλεισα τα μάτια. Δεν αδιαφόρησα, μα έπραξα τα αυτονόητα.
Ποτέ μου δεν μου άρεσαν οι υποδείξεις. Ο καθένας μας κάνει αυτό που πιστεύει σωστό. Αυτό που πιστεύει ότι του αναλογεί. Και κρίνεται από την ιστορία. Όμως θα ήθελα να ακούσετε τον Μιχάλη και να βρει ο καθένας και η καθεμιά σας το δικό του ξεχωριστό μερίδιο ευθύνης στη διαρκή κίνηση.
Με σεμνότητα και ταπεινότητα στην ολόφωτη διαδρομή όσων με το αίμα τους πότισαν τον ανθό της επανάστασης. Με πίστη, προσήλωση και αγάπη παραμένω αδιάλλακτα ταγμένος στα ίδια ανιδιοτελή κίνητρα. Από τη μαγευτική νιότη της Ιταλικής αυτονομίας, μέχρι τα δικά μας χρόνια εναντίωσης στη δυστοπία, θα σας πω πως η ατσάλινη στοχοπροσήλωση στη δικαιοπραξία, τσακίζει τη ματαιοδοξία.

Οι δρόμοι εκκενώνονται από τα σώματα, όχι από τα όνειρα. Συνεχίζουμε…Θάνος Χατζηαγγέλου
Δ’ πτέρυγα Κορυδαλλού – 18/2/22

φίλε Θάνο, νιώθω κυριολεκτικά συγκλονισμένος από τα λόγια σου, την ευαισθησία της ψυχής σου, την ίδια αυτή που έδινε ζωή και συνεχίζει να δίνει στα όνειρα μας σήμερα για ένα ομορφότερο αύριο. Βλέπεις, είναι ωραίο το σήμερα λόγω ακριβώς αυτής της ευαισθησίας, έτσι, σκέφτομαι το ανυπέρβλητο αυτού που μπορεί να είναι ένα αύριο φτιαγμένο από τέτοιους ανθρώπους, σαν κι εσένα. Συναντήθηκαν οι δρόμοι δυο ψυχών κινούμενων από το ίδιο άφθαρτο υλικό. Τώρα εσύ είσαι ο οδηγός, κι εγώ ακολουθώ, ίσως με μισό βηματισμό εμπρός στις δικές σου δρασκελιές, έχοντας φάρο την  αποφασιστικότητα διανύοντας το μονοπάτι που χάραξες. Δέξου με ταπεινότητα το παρακάλι μου, κάνε τα αδύνατα δυνατά να σε έχουμε το συντομότερο δυνατό και πάλι κοντά μας. δεν περισσεύεις Φίλε!

Μιχάλης ‘Μίκης’ Μαυρόπουλος 

https://athens.indymedia.org/post/1617111/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s