αυτονομία, autonomia

Στην επίθεση: οι μέρες του απριλίου, γ

Ωστόσο, τα πράγματα για το Κίνημα της δεκαετίας του 1970
δεν ήταν ποτέ μηχανικά και σίγουρα δεν αρκούσε να επεκταθούν ποσοτικά οι φιγούρες και οι περιοχές εργασίας για να παραχθεί μια μετατόπιση των αγώνων. έπρεπε να γίνει ένα τεράστιο ποιοτικό άλμα που να
αντιστοιχεί όχι σε ποιοτική αναβάθμιση των παλαιών αγώνων και των
παλαιών υποκειμένων σε ένα νέο ντύσιμο, αλλά σε μια ρήξη που θα επέτρεπε την
αναγνώριση μιας νέας μητροπολιτικής ηθικής πραγματικότητας στην οποία
δεν υπήρχε θέση για τις μαρξιστικές-λενινιστικές λιτανείες ή για τον αναρχισμό του παρελθόντος.

Το ερώτημα ήταν πάλι, και εξακολουθεί να είναι, αφενός, πώς
να διασφαλιστεί ότι οι νέες κοινωνικές προσωπικότητες-φιγούρες, που μεγάλωσαν εντός και κατά
της ανάπτυξης, απορρίπτουν και καταστρέφουν όχι μόνο το κεφάλαιο αλλά και τον εαυτό τους
ως μέρος του κεφαλαίου, δηλαδή, θα αρνηθούν να είναι υποκείμενα, μεταθέτοντας με αυτό τον τρόπο
ολόκληρο το σύνολο των αγώνων και, από την άλλη, ένα θεμελιώδες ζήτημα,
πώς να χτιστεί μια οργάνωση των αυτονομιών που θα μπορούσε να αναλάβει την
σύγκρουση με τους κρατικούς μηχανισμούς. Δεν μιλάμε πλέον, όπως ήθελε ο
εργατισμός, για αγώνα «εντός και κατά», ήταν η ώρα του «έξω και κατά».

Το 1977 επιχειρήθηκε μια απόπειρα να γίνει το άλμα.
Κατά το 1974, οπλίστηκαν οι αυτόνομες υποδομές που είχαν
να εξυπηρετήσουν όχι μόνο τον συντονισμό μεταξύ των διαφορετικών κολεκτίβων,
αλλά ως όργανα κοινού προβληματισμού και αγκιτάτσιας στον ιστό της μητρόπολης. Αποδείχτηκαν απαραίτητες
οι πιο επιδραστικές εφημερίδες και περιοδικά όπως το Rosso, καθώς και δευτερεύοντα όπως το
Puzz. Αυτές οι εκδοτικές εμπειρίες κατήργησαν τις γραφικές προσεγγίσεις της ανταγωνιστικής επικοινωνίας και, ιδιαίτερα, δημιούργησαν


90 Un comunismo más fuerte que la metrópoli

τις νέες μορφές με τις οποίες εκφράστηκαν οι εξεγερμένες ζωές, πηγαίνοντας
πολύ συχνά ενάντια στη γενική κοινή λογική μεταξύ των εργατικών στελεχών
ή των παλαιότερων αγωνιστών ή, απλά, των πιο ηθικολόγων.
Η «κριτική της κουλτούρας», από την άλλη, δεν ήταν καθόλου ένα περιθωριακό στοιχείο για τους αυτόνομους, και γενικότερα για το Κίνημα.
Πρώτα απ’ όλα, ήταν επικριτική για την κουλτούρα ως τέτοια, όπως είχε γράψει
ο Mario Tronti δέκα χρόνια νωρίτερα, διότι η ίδια δεν ήταν άλλο από μια
λειτουργία διαμεσολάβησης και διατήρησης της καπιταλιστικής κοινωνικής σχέσης. τότε ήταν επίσης επικριτική για τον διανοούμενο ως τέτοιο, αφού αυτός
δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο παρά ο αξιωματούχος αυτής της διαμεσολάβησης, εχθρικής
σχετικά με την τάξη. Έτσι: «κριτική της κουλτούρας σημαίνει
άρνηση να γίνουμε διανοούμενοι. Θεωρία της επανάστασης σημαίνει
άμεση πρακτική της ταξικής πάλης
».24

Οι παλιές ανθρωπιστικές φόρμουλες
του ιταλικού μαρξισμού ή ακόμη και οι απόπειρες εκσυγχρονισμού του δεν είχαν πλέον
κανένα νόημα ή δύναμη, γιατί το Υποκείμενο ήταν νεκρό, η Εργασία ήταν νεκρή, το Μέλλον ήταν νεκρό. Όπως έγραψαν οι Sergio Bianchi και
Lanfranco Caminiti, από την άλλη, για τους αυτόνομους: «Υπήρχε έλξη
από τις μεγάλες καλλιτεχνικές τάσεις των αρχών του εικοστού αιώνα στην Ευρώπη,
εκείνη τη σκέψη χωρίς ποιότητα, αρνητική. Αυτή που ήταν υπερβολική,
προκλητική, άμεση και χωρίς μέλλον. Αυτή που θα μπορούσε να έχει μόνο μία αξία
χρήσης
».25

Η ηγεμονία, που ίσως επιτεύχθηκε με την τοποθέτηση δικών τους ανθρώπων
στους φορείς του πολιτισμού, στις εφημερίδες και στην τηλεόραση, δηλαδή
η παλιά σημαία και πρακτική του ΚΚI —σύμφωνα με τους δύο αυτόνομους—
νοιάζονταν λιγότερο από το τίποτα. αυτούς τους ενδιέφερε η κουλτούρα των
συμπεριφορών: η συναίνεση δεν ήταν σημαντική, αλλά οι μορφές της
ζωής
. Πρέπει να πούμε ότι πιο πρόσφατα, στο κίνημα
κατά της παγκοσμιοποίησης, αυτό το μοτίβο ηγεμονίας και συναίνεσης έχει γοητεύσει πολλούς αγωνιστές για μια ορισμένη περίοδο, με αποτέλεσμα να
καταλήγουν σε μια παγίδα ενώ, όπως πάντα, πρόκειται για μια επιχείρηση που αφαιρεί δύναμη από τη σύγκρουση για να επικεντρωθεί στην εκπροσώπηση μιας ανέκφραστης κοινής γνώμης, και έτσι μετατρέπεται
σε «θέαμα», ενώ βάζει σε παρένθεση τις μορφές ζωής
καθ’ όν χρόνον απασχολείται αντιθέτως, μέχρι γελοιότητας, στην κατασκευή
μιας τάξης του επικοινωνιακού λόγου: από την άλλη οι μικροαστοί
δεν σταμάτησαν ποτέ να αναζητούν μια νέα και κερδοφόρα τοποθέτηση για τους ίδιους.
Επανεξετάζοντας την ηγεμονία όχι ως παραγωγή κοινής γνώμης αλλά

24 M. Tronti, Operai e Capitale – Εργάτες και Κεφάλαιο, Roma, DeriveApprodi, 2006 [1966] [ed. cast.: Obreros y capital-Εργάτες και Κεφάλαιο,
Madrid, Akal. Cuestiones de Antagonismo – Ζητήματα Ανταγωνισμού, 2001].
25 «Un pianoforte sulle barricate – Ένα πιάνο επάνω στα οδοφράγματα» στο Gli Autonomi III, Roma, DeriveApprodi, 2008.

Cesura: el partido de Mirafiori 91

ως κοινωνική πρακτική που γίνεται ευρέως διαδεδομένη κοινή λογική
η οποία, με τη σειρά της, παράγει νέες πρακτικές αγώνα ήταν ένα χαρακτηριστικό
της Αυτονομίας που, ίσως, θα έπρεπε να επανεξεταστεί στις
ημέρες μας, τη στιγμή της μέγιστης επέκτασης της φιλελεύθερης ηγεμονίας του
δημοκρατικού ατόμου που παλεύει ενάντια σε κάθε μορφή συγκεκριμένης συλλογικότητας, ενάντια σε κάθε «εμείς», ενάντια σε κάθε τι «κοινό» που
εμφανίζονται στο παρόν.

Τα στέκια της Αυτονομίας ήταν, γενικά η χωροταξία
αυτού που ήταν ήταν το επίπεδο της ανυπακοής στις αστικές γειτονιές και στις
μικρές πόλεις, όπου το Κίνημα δεν σταμάτησε να αναπτύσσεται
σε έκταση και ένταση. Πολλές από τις «επίσημες» έδρες των διαφόρων
αυτόνομων τάσεων δεν κλείστηκαν στον εαυτό τους, αλλά
ήταν ανοιχτές στην κοινή χρήση των πολλών εμπειριών αγώνα που γεννήθηκαν
στη διάχυτη μητρόπολη, και αυτή η κολεκτιβοποίηση ασκήθηκε μέχρι το
τέλος, αναλαμβάνοντας ακόμη και τους σχετικούς κινδύνους. Επιπλέον υπήρχαν οι
συλλογικές εστίες – los
pisos colectivos, μεγάλα εργαστήρια αγώνων, εργαστήρια για έρωτες και φιλίες που
ενίσχυσαν τον ηθικό ιστό του Κινήματος. Αλλά θα είναι ιδιαίτερα μέσα
στις πλατείες όπου οι ροές της ανατροπής θα βρουν, θα συναντήσουν το σημείο πύκνωσης τους.

Σε όλη την Ιταλία, οι πλατείες, ειδικά αυτές που βρίσκονται κοντά
στα πανεπιστήμια, έγιναν για ένα διάστημα «απελευθερωμένα εδάφη» και αυτοαμυνόμενα, μέσα στις οποίες οι διάφορες κολεκτίβες και τα άτομα κοινωνικοποίησαν τις επιθυμίες και τις συμπεριφορές τους
.
Πλατείες στις οποίες οι άνθρωποι οργανώνονταν και όπου συζητούσαν,
χαμογελούσαν, αγωνίζονταν, όπου ζούσαν συλλογικά όχι το όνειρο του άλλου
δυνατού κόσμου αλλά την πραγματικότητα ενός Κινήματος που μεταμόρφωνε την
καθημερινότητα ώρα με την ώρα, χωρίς να περιμένει τίποτα και κανέναν
. Η μητροπολιτική πολιτική τοπογραφία συγκλονίστηκε πλήρως από αυτή τη μορφή μαζικής οικειοποίησης. Αυτονομία λοιπόν σημαίνει επίσης
αυτονομία εδαφών, τόπων, χώρων. ήταν ένας άλλος
κόσμος, ναι, αλλά με σεβασμό προς τις ερημοποιημένες, πλαστικοποιημένες και
υπερφρουρούμενες πλατείες που σημαδεύουν τις σημερινές ευρωπαϊκές μητροπόλεις
.

Το 1974, ένα κίνημα ενάντια στη σχολική μεταρρύθμιση
που προωθήθηκε από τον τότε υπουργό Παιδείας Μαλφάτι-Malfatti κινητοποίησε τους μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, μέσα στους οποίους οι αυτόνομες κολεκτίβες
άρχισαν να είναι πολυάριθμες. Οι αυτόνομοι διέρρηξαν μια για πάντα
όλη τη κλασική «ενωτική» και «κατάλληλη» συμπεριφορά των σπουδαστικών αγώνων, κινούμενοι αντίθετα ενάντια στην «καπιταλιστική οργάνωση των
σπουδών» και εμβαθύνοντας την εργατική τροπικότητα της σύρραξης. Όχι επειδή
υποστήριζαν τον μύθο του εργάτη με τα σκληρά χέρια, είπαν, αλλά επειδή

92 Un comunismo más fuerte que la metrópoli

διαισθάνθηκαν το ενδεχόμενο να μαζικοποιηθεί μια ανατρεπτική συμπεριφορά που
ξεχείλιζε ήδη στο εργοστάσιο. Αντίθετα, οι αυτόνομες κολεκτίβες έγραψαν ότι αντιμέτωποι με ένα μέλλον ως εργάτες ή ως υπάλληλοι, προτιμούν
να ζήσουν, δηλαδή, να παλέψουν
. η απόρριψη της εργασίας έγινε τότε «απόρριψη του σχολείου»
, (Rosso, 10 φεβρουαρίου του 1974, número 8).

Πάνω από
τις συνελεύσεις ινστιτούτων, ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούν οι επαγγελματίες
των ομάδων, ήταν οι κολεκτίβες μαθημάτων, όπως η ενότητα στο
εργοστάσια, οι μικροοργανισμοί αντιεξουσίας από όπου εκτοξεύτηκαν
οι αγώνες στα σχολεία. δύο χρόνια αργότερα οι ίδιες οι γενικές συνελεύσεις άλλαξαν «εμφάνιση» —ήχους, εικόνες, λεξιλόγιο και χρώματα—
χάρη στην αυτόνομη χρήση που τους έγινε.

συνεχίζεται

#FreePanoulis #free_Michailidis How can I help #freepanoulis

Click to access TS-HIS16_Autonomia.pdf

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s