αυτονομία, autonomia

Στην επίθεση: οι μέρες του απριλίου, δ

Στο ίδιο τεύχος του Rosso υπάρχουν άρθρα αφιερωμένα στη
νέα τιμωρητική νομοθεσία για τη χρήση ναρκωτικών και μια σελίδα αυτοδιαχειριζόμενη από τους αγωνιστές του FUORI (Ενωμένο Μέτωπο
Ιταλών Επαναστατών Ομοφυλόφιλων – Frente Unitario de Homosexuales Revolucionarios Italianos)
, με ένα σημείο συνέντευξης
«τραυματικής» σε έναν «ομοφυλόφιλο εργάτη». Δεν είναι, όπως μπορεί να φαίνεται σήμερα, ένα κανονικό χρονικό και συζήτηση ενός περιοδικού της αριστεράς
που δεν δίνουν ζωή σε καμία πραγματική συζήτηση, σε καμία μεταμόρφωση
της ζωής. Μέσα σε εκείνο το κίνημα αποσύνθεσης και ανασύνθεσης που συνέχιζε να εργάζεται στον χώρο της Αυτονομίας, εκείνες οι
σελίδες αντιστοιχούσαν στο άνοιγμα νέων μετώπων πάλης, τόσο
εξωτερικών όσο και εσωτερικών. Αγώνα ενάντια στην «κοινωνία της καταστολής», προφανώς, αλλά και ενάντια στην εσωτερική καταστολή των ομάδων και
του περιβάλλοντος της άκρας αριστεράς και, επιπλέον, κάνοντας κάθε αποκλίνουσα συμπεριφορά κοινωνικό πυροκροτητή της ανατροπής.

ο Paolo Pozzi γράφει
στην Εξέγερση πως, στη συνέχεια όλα αυτά τους κόστισαν να δεχτούν τα
άρθρα των φεμινιστριών και επάνω στα ναρκωτικά, χρειάστηκαν δύο μήνες συζήτησης στις διάφορες κολεκτίβες που συνδέονταν με το περιοδικό
ώστε να γίνει αποδεκτό να υπάρχει μια σελίδα αυτοδιαχειριζόμενη από
τους ομοφυλόφιλους. μετά από αυτό οι αυτόνομοι ρωμαίοι αποφάσισαν να
«διανείμουν το Rosso αφού αφαιρέσουν τη σελίδα των πούστηδων»

96 Un comunismo más fuerte que la metrópoli

Αυτονομία ως ένδειξη σκανδάλου, λοιπόν, και διχασμού πάντα.
Οι αυτόνομες κολεκτίβες δεν έκρυβαν την αριθμητική τους συνοχή
σπάνια ακόμη, ούτε τις διαφορές που εκδηλώνονταν ανάμεσα στις συλλογικότητες, πόλη με πόλη, περιοχή με περιοχή, αλλά έδιδαν σημασία, σεβόμενες
την «αριθμολογία» των ομάδων ή τη γοητεία για την καθαρή θεωρία, στη πρακτική και θεωρητική εμβάθυνση των αγώνων εκεί όπου ζούσαν,
με το να γίνονται ένα ζωντανό και ζωτικό μέρος της γειτονιάς, της σχολής ή του εργοστασίου, και
μόνο τότε προέκυπτε ο συντονισμός με άλλες σχετικές καταστάσεις,

Cesura: el partido de Mirafiori 93

ίσως με αφορμή διαδηλώσεις ή συνελεύσεις πολιτών. Μέσα σε
αυτό το πλαίσιο, η διείσδυση ετερογενών υποκειμενικοτήτων μέσα
στον αγωνιστικό ιστό λειτούργησε ως έντονο στοιχείο κρίσης που
αν για τις ομάδες ήταν μοιραίο, για την Αυτονομία σήμαινε αντ’ αυτού
να συναντήσει τελικά μια κατάλληλη διάσταση για το μέλλον της, επαρκή.
Παρά τη μεγάλη ποσοτική ανάπτυξη με την πάροδο των χρόνων, δεν ήταν ποτέ ο απλός αριθμός των αγωνιστών που ανήκαν
σε έναν ή τον άλλο σχηματισμό αυτό που πραγματικά μετρούσε στην επέκταση της
Αυτονομίας, αλλά μάλλον η ικανότητα που είχε ή όχι ως χώρος ή μειοψηφία
να αλλάζει το σημάδι μιας διαδήλωσης, μιας κατάληψης, μιας
γιορτής ή οποιασδήποτε εκδήλωσης που θα μπορούσε να αυξήσει τα επίπεδα δύναμης
και έντασης του Κινήματος. Έτσι, σε ένα γεγονός αγώνα, στις
πλατείες, στις σχολές, στα εργοστάσια, στα συλλογικά σπίτια, ήταν
πιο σημαντικό το μέτρο του πόσοι και πόσες «συμπεριφέρονταν ως
αυτόνομοι»
, παρά η ουσιαστική επίσημη συμμετοχή τους σε μια κολεκτίβα ή σε μια
ομάδα από ότι σε μιαν άλλη. και αυτό
πρέπει να κρατάμε θησαυρό
.

Διαβάζοντας τα ντοκουμέντα και τα άρθρα εκείνης της χρονιάς του 1974, όλοι κατήγγειλαν μια «κρίση του κινήματος», ήδη φοιτητές και εργάτες
δεν συμμετείχαν μαζικά στις διαδηλώσεις και στις συνελεύσεις,
λες και η αποξένωση που κρέμονταν ενάντια στην οργάνωση της εργασίας και
της μελέτης αφορούσε πλέον την «πολιτική». Και πραγματικά έτσι ήταν. Φοιτητές και εργάτες δεν ανέχονταν πλέον τους αυτοαποκαλούμενους «πρωτοπόρους»
των ομάδων, που απήγαγαν την πολιτική δράση, διαχωρίζοντάς την από
την από κοινού ζωή και μετατρέποντας την σε μια επαγγελματική δραστηριότητα με ελάχιστη
ορμή, τόσο απέναντι στις υποκειμενικότητες τις οποίες θα έπρεπε
να κατευθύνουν, όσο και προς τις πραγματικότητες αντικείμενο των αγώνων. Η «κριτική της
πολιτικής
» στην Ιταλία δεν γεννιέται στα κεφάλια κάποιων διανοουμένων, αλλά
στις συζητήσεις που άρχισαν να κάνουν οι νεότεροι, συχνά στο περιθώριο των επίσημων συνελεύσεων, καθισμένοι στα πεζοδρόμια των
προαστίων ή στις πλατείες. Ούτε οι αγώνες που αναπτύχθηκαν αργότερα,
για παράδειγμα σχετικά με την «εγγυημένη επάρκεια» στα σχολεία ή το 27
[βαθμοί από 30] πολιτικό στα πανεπιστήμια, μπορεί να γίνει κατανοητό έξω
από αυτή την εξέγερση ενάντια στην πολιτική. Ξεκινώντας από αυτές τις συζητήσεις,

94 Un comunismo más fuerte que la metrópoli

εκείνης την κριτικής στους θεσμούς της πολιτικής, γεννήθηκε μια καινούργια
πρακτική του πολιτικού. εμπλέκοντας τη γειτονιά, για παράδειγμα, ή δημιουργώντας
δομές βάσης όπως οι «κόκκινες κλινικές», τα αυτοδιαχειριζόμενα συμβουλευτικά σεξουαλικά κέντρα και ειδικότερα τα απελευθερωμένα κέντρα νεότητας
για να μοιράζονται τη ζωή πέρα ​​από τον σχολικό χρόνο.
Επομένως, η κριτική στην πολιτική δεν σήμαινε υποχώρηση
σε μια ιδιωτική ζωή ή σε κάποια χίπικη κομμούνα, αλλά για να εμβαθύνουν την επίθεση,
μέχρι παροξυσμού και, ταυτόχρονα, να χτίσουν όλες τις υποδομές που
θα μπορούσαν να εγγυηθούν τη συνέχεια και την επέκτασή της. Στην κριτική της
πολιτικής ως διαχωρισμού από τον εαυτό τους και από την ίδια τη δυνατότητα μεταμόρφωσης της
πραγματικότητας ξεκινώντας από την ίδια την κατάσταση μιζέριας τους, βρίσκεται ίσως
η πιο αληθινή αίσθηση αυτού που διαμορφώθηκε ως διάχυτη αυτονομία, δηλαδή ως ατομική και συλλογική ικανότητα να υπαγορεύουν τις υλικές συνθήκες υπό τις οποίες ένας τρόπος ζωής πλούσιος σε ανάγκες,
«επιθυμώντας», μπορούσε να αναπτυχθεί χωρίς μέτρο
.
Μια νέα γενιά που επιβάλλει νέα προβλήματα και νέους αγώνες άρχισε έτσι να διεκδικεί όχι την «προσοχή» όλων των άλλων, αλλά
τη δική της αυτονομία που δεν μπορεί να εκχωρηθεί και δεν μπορεί να εκπροσωπηθεί μέσα στη διαδικασία
γενικής απελευθέρωσης
.

Οδηγώντας τις επιθέσεις των ημερών του απριλίου ίσως να ήταν
όσοι είχαν ήδη εμπειρία στις ομάδες, «έμπειροι» αγωνιστές, ηλικίας μεταξύ 22 και 25 ετών. αλλά θα είναι ειδικότερα τα άλλα
παιδιά, οι φεμινίστριες, οι «πούστηδες», η «αλητεία», οι εργάτες μόνιμα απόντες απ’ τη δουλειά, που θα πρωταγωνιστήσουν στις εξεγερσιακές μέρες του
1975, όταν το Μιλάνο μετατράπηκε για τρεις μέρες σε ένα θέατρο
πρωτοφανούς ανταρτοπόλεμου
, εγκαινιάζοντας, με φωτιά, τον κύκλο της
Αυτονομίας: «Είναι αυτοί που δεν είχαν κάνει το ’68, αυτοί που έμαθαν τη χαρά του αγώνα μέσα από τις μάχες αυτών των χρόνων: είναι οι
σύντροφοι για τους οποίους ο αγώνας για οικειοποίηση και για τον κομμουνισμό
είναι ένα άμεσα ενεργό σύνθημα
».26

Τους προηγούμενους μήνες, οι φασιστικές ομάδες ενίσχυσαν τις επιθέσεις τους κατά του Κινήματος, καθημερινά γίνονταν συγκρούσεις και
τα πυροβόλα όπλα μετατράπηκαν γρήγορα σε μια ανάγκη για
αυτοάμυνα στις διαδηλώσεις και τη καθημερινή πολιτική δραστηριότητα
. Στη Ρώμη, στις 28 φεβρουαρίου, ένας έλληνας φασίστας σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μιας

26 Rosso, número especial contra la represión, ειδικό τεύχος ενάντια στη καταστολήnúmero 15, μάρτιος-απρίλιος του 1975.

Cesura: el partido de Mirafiori 95

ένοπλης αντιπαράθεσης με τους συντρόφους του Κινήματος. Στο Μιλάνο, η ένταση αυξήθηκε μέχρι που, στις 16 απριλίου, οι φασίστες σκότωσαν εν ψυχρώ έναν πολύ νεαρό αγωνιστή, τον Claudio Varalli. Την ίδια νύχτα δέχτηκε έφοδο
ο χώρος που τυπώθηκε μια έκδοση η οποία έδινε μια
παραμορφωμένη εκδοχή των γεγονότων.

Την επόμενη μέρα δέχθηκε εισβολή
όχι μόνο από τους διαδηλωτές που έρχονταν από τις σχολές και τα εργοστάσια
του Μιλάνου, αλλά και από όλους τους νέους που έφτασαν από τα περίχωρα και από
τις γειτονικές περιοχές. Είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται η νέα μορφή του
μάχεσθαι που θα υιοθετούσαν οι αυτόνομες διαδηλώσεις, μια
νέα τακτική που αντικατοπτρίζει σίγουρα έναν πολιτικό μετασχηματισμό και
υποκειμενικό. Λοιπόν, δεν υπάρχουν πλέον μόνο οι αλυσίδες των ομάδων περιφρούρησης
καλά αναγνωρίσιμες, χωρισμένες από τους υπόλοιπους διαδηλωτές και με μια λειτουργία
βασικά αμυντική, αλλά άτυποι, κινητοί και δυσδιάκριτοι πυρήνες που χρησιμοποιούν την διαδήλωση «ως «κόκκινη βάση» μέσα
στην οποία να αποσυρθούν και να μπερδευτούν αφού έχουν φέρει εις πέρας μια
δράση».27

Οι διαδηλώσεις έχασαν τον στατικό τους χαρακτήρα, για να γίνουν μια προσβλητική έκφραση της αντάρτικης μορφής σε πολλαπλασιασμό αυτού που
τώρα έπρεπε να αναλάβει ο αγώνας στις μητροπόλεις, αυτού που αντανακλούσε δηλαδή
η μαχητική ζωτικότητα των χιλιάδων νημάτων που συνέθεταν το Κίνημα: το «ρίζωμα» μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια φόρμουλα για
μεταμοντέρνους με εξαίσιο ουρανίσκο! Όλοι οι συμμετέχοντες στη διαδήλωση είναι πλέον αποτελεσματικοί μαχητές, αν και σε διαφορετικά επίπεδα. Οι αμυντικές λειτουργίες αφήνονται στην πλειονότητα της διαδήλωσης,
ενώ οι αυτόνομοι καταδρομείς μπορούσαν να αφιερωθούν στην έφοδο,
επιτιθέμενοι αποτελεσματικότερα στους επιδιωκόμενους στόχους
. Όπως και να έχει,
κατέρρευσε πλήρως η δυναμική της «ανάθεσης» στις υπηρεσίες της
τάξης και, επομένως, στις ομάδες, της στρατιωτικής διαχείρισης του δρόμου: η
επανοικειοποίηση της βίας στις διαδηλώσεις μετατράπηκε σε ένα
συλλογικό γεγονός
.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν εσωτερικά επίπεδα
οργάνωσης της ισχύος στην Αυτονομία —φυσικά και υπήρχαν—
αλλά έδρασαν στο πλαίσιο ενός κοινού ιστού που δεν είχε
κανένα σύμπλεγμα κατά την άσκηση λειτουργιών επίθεσης ή ενεργητικής άμυνας.
Όταν η Αυτονομία μιλούσε για «κοινωνικοποίηση των συμπεριφορών», αναφερόταν επίσης, και πάνω απ’ όλα, σε κάτι τέτοιο, ήταν ένα
είδος μαζικής παιδαγωγικής που ξεκίνησε μέσα σε μια ολόκληρη γενιά στο
επαναστατικό μάχεσθαι. Από την άλλη, είναι προφανές ότι αυτό το σοκ
έδωσε αφορμή για «σκληρές» αντιπαραθέσεις μεταξύ της Αυτονομίας και των διαφορετικών πολιτικών ομάδων της άκρας αριστεράς.


27 Quadrelli, Autonomia operaia…, εργατική Αυτονομία… cit.

96 Un comunismo más fuerte que la metrópoli


Ο κύριος στόχος της διαδήλωσης της 17ης απριλίου στο Μιλάνο ήταν τα κεντρικά γραφεία του φασιστικού MSI στη via Mancini, γύρω από την οποία πραγματοποιήθηκαν
μια σειρά από εξαιρετικά σκληρές συγκρούσεις με την αστυνομία και τους καραμπινιέρους, και όπου τελικά μια μεγάλη ομάδα συντρόφων κατάφερε να μπει και
να ρίξει μια βροχή μολότοφ μέσα στο αρχηγείο των φασιστών. Επίσης
χτυπήθηκαν μπαρ, βιβλιοπωλεία, γραφεία πολιτικών κομμάτων και δεξιές εκδόσεις, εκτελεστικά γραφεία εταιρειών, μια ισπανική αεροπορική εταιρεία, η επιχείρηση των λαϊκών κατοικιών και το γραφείο ενός δικηγόρου
φασίστα. Η αστυνομία χτυπά τη διαδήλωση εκτοξεύοντας τις καμιονέτες της με τρελή ταχύτητα, τελικά παρασύροντας με μια από αυτές,
και σκοτώνοντας έναν άλλο σύντροφο, τον Giannino Zibecchi. Το βράδυ, μέσα
στο Τορίνο, ένας δεξιός ιδιωτικός φρουρός ασφάλειας σκότωσε έναν αγωνιστή της Lotta Continua,
τον Tonino Micciché, πολύ γνωστό για τη στράτευση του στις
καταλήψεις.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας και όλη την επόμενη μέρα, παρά το
ότι είχε κηρυχτεί γενική απεργία, ο ανταρτοπόλεμος στο Μιλάνο δεν σταμάτησε:
Βόμβες μολότοφ πέφτουν βροχή σε χώρους συνάντησης φασιστών και αστυνομικών,
στο σπίτι ενός γερουσιαστή, το γραφείο ενός άλλου δικηγόρου και βουλευτή του MSI καταστρέφεται, η έδρα της Mondialpol (της ιδιωτικής εταιρείας ασφάλειας
για την οποία δούλευε ο δολοφόνος του Miccichè), παίρνει φωτιά
και τα κεντρικά γραφεία του δεξιού συνδικάτου Cisnal και δύο του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος ισοπεδώνονται. Το επόμενο βράδυ, στη Φλωρεντία, κατά τη διάρκεια μιας άγριας
σύρραξης μετά από αντιφασιστική διαδήλωση, η αστυνομία
δολοφονεί έναν νεαρό αγωνιστή του PCI, τον Rodolfo Boschi. Σε όλες τις ιταλικές πόλεις καταγράφηκαν οργανωμένες εκρήξεις οργής εκείνες τις τρεις μέρες, και παρά το γεγονός ότι οι νεκροί θα βαραίνουν της διαύγειας, δεν γνωρίζω
αν έπαψε να αντιλαμβάνεται το ποιοτικό άλμα που είχε κάνει το Κίνημα.

Έτσι θα σχολιάσει το Rosso εκείνες τις ημέρες, εγκαινιάζοντας μάλιστα τη
«νέα σειρά» της εφημερίδας:
Τα αφεντικά, το Κράτος, οι ρεφορμιστές δεν το περίμεναν […]. Και αντ’ αυτού τα πράγματα έγιναν ακριβώς όπως επαναλαμβάναμε
για χρόνια: η συνεχής συσσώρευση της αυτόνομης ανυπακοής του προλεταριάτου, το σύνολο των χιλιάδων συμπεριφορών
της βίας και της ανατροπής[…] έπρεπε να συγκλίνουν σε μια στιγμή
συνολικής επίθεσης, η οποία ως τέτοια είχε την ικανότητα να εκτοπίσει όλους τους
όρους του πολιτικού αγώνα στην Ιταλία […]. Στη via Mancini, κατά τη διάρκεια των
συρράξεων, αφού έβαζαν φωτιά σε κάθε καμιονέτα, οι σύντροφοι
αγκαλιάζονταν ευτυχισμένοι […]. Οι μάζες, οι νέες γενιές, έχουν δείξει ότι ξέρουν να βλέπουν πού βρίσκεται ο φασισμός: σίγουρα όχι εκεί που

Cesura: el partido de Mirafiori 97

θέλουν να μας δείξουν, αλλά πάνω από όλα σε άλλα μέρη, στην αστυνομία, σε
όλες οι δομές των ξεχωριστών οργάνων του κράτους, στον ρεφορμισμό, στην τρομοκρατία της σοσιαλδημοκρατίας και των πολυεθνικών
[…]. Ωστόσο, ας προσέξουμε[…]. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί
του Κράτους, υπό την καθοδήγηση της DC, με τη συγκατάβαση του PCI, θα ενισχυθούν για το λόγο αυτό.

28 Rosso, número especial contra la represión, ειδικό τεύχος ενάντια στην καταστολή, νούμερο. 15, μάρτιος-απρίλιος του 1975

συνεχίζεται

#FreePanoulis #free_Michailidis How can I help #freepanoulis

Click to access TS-HIS16_Autonomia.pdf

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s