αυτονομία, autonomia

Γραμμή συμπεριφοράς: να διαρρήξουμε την ενότητα της εργατικής Τάξης, να χτίσουμε την μηχανή του πολέμου, Β

Πράγματι, οι διάφορες αυτόνομες εργατικές ομάδες είχαν μεγάλα
άλυτα προβλήματα στις σχέσεις τους με τους θεσμούς του Εργατικού Κινήματος. Ένα από τα ζητήματα που κατά κανόνα ανέκυπταν μέσα σε όλα τα οργανωμένα ρεύματα της εργατικής αυτονομίας
βρισκόταν στο δίλημμα αν έπρεπε να καταφύγουν σε «διαμεσολαβήσεις»
στην πορεία των αγώνων. Καταρχήν με τις συνδικαλιστικές προτάσεις, άρα και μέσα στις δομές όπου γίνονταν ισχυρότερα αισθητό το βάρος τους, όπως τα Συμβούλια των Αντιπροσώπων (όπου δεν ήταν καθόλου
περίεργο πως υπήρχαν αυτόνομοι). Κατά δεύτερον λόγο, με
το ερώτημα εάν δεν ήταν απαραίτητο να οικοδομηθούν και να επιδιωχθούν εντελώς αυτόνομες μορφές οργάνωσης που, τελικά, να συμπίπτουν με
έναν τρόπο ζωής σε απόσχιση και επιδιώκοντας την άρνηση της εργασίας ανατινάζοντας όλες τις διαμεσολαβήσεις. Στην ανάπτυξη
των εργατικών αγώνων, η τακτική ήταν πάντα ανάμεικτη, «ακάθαρτη». μια και
μια άλλη επιλογή θα μπορούσαν να δοθούν ξεχωριστά, με διαδοχική μορφή ή ακόμη
να τεθούν σε εφαρμογή ταυτόχρονα ανάλογα με το πλαίσιο εντός του οποίου
καθορίζονταν.

Σε κάθε περίπτωση, τα πράγματα πήγαιναν γρήγορα και ήταν οι ίδιοι οι
αυτόνομοι της επιτροπής της Alfa Romeo, για παράδειγμα, οι οποίοι
εξαπέλυσαν μια σκληρή εσωτερική και εξωτερική επίθεση κατά του εργοστασίου
με το μπλοκάρισμα των τελικών προϊόντων και μια θεαματική δράση
σαμποτάζ: εμποδίζοντας ένα τρένο γεμάτο αυτοκίνητα και καταστρέφοντας
εκατό μέτρα τροχιών που μετέφεραν τα εμπορεύματα έξω από το
εργοστάσιο
. Αρκεί να πούμε, τέλος, ότι αποφασίζει πάντα η δύναμη, δηλαδή ο
βαθμός προσβολής που μπορούμε να εξαπολύσουμε πέρα ​​από την τακτική
της στιγμής. Μικρή παρένθεση: όταν γράφουμε, για παράδειγμα,
«αυτόνομη επιτροπή της Alfa Romeo» ή οποιουδήποτε άλλου εργοστασίου, εμείς
αναφερόμαστε πάντα σε μικτή επιτροπή αγώνα, δηλαδή στην οποία υπήρχαν


Separ/acción, desubjetivización y «dictadura de las necesidades» 113

προφανώς εργάτες αλλά και εξωτερικοί σύντροφοι που συζητούσαν και
στρατεύονταν μαζί με τους εργάτες σε αυτές τις εγκαταστάσεις με συγκεκριμένο τρόπο.
το μόνο «κομματικό σχολείο» της Αυτονομίας ήταν πάντα αυτό του αγώνα.
Το εμπόρευμα έμενε μέσα στα εργοστάσια ή γίνονταν καπνός,
όμως πολλοί εργάτες άρχισαν να φεύγουν, για να απουσιάζουν από τους παραδοσιακούς τους
τόπους μισθολογικής και πολιτικής υποκειμενοποίησης. Ο τρόπος ζωής που έχτιζαν οι νέοι εργάτες μαζί με όλους τους άλλους βρίσκονταν
εκτός εργοστασίου, ήταν ασυμβίβαστος με την εργασία στην αλυσίδα, ούτε συμβιβάζονταν
να είναι εργάτες.

Από εκείνη τη χρονιά, πολλές «πρωτοπορίες του
εργοστασίου» και νεαροί εργάτες οι οποίοι συμμετέχοντες στο Κίνημα άρχισαν να αποχαιρετούν οικειοθελώς τα μεγάλα εργοστάσια, να εξαφανίζονται
ως εργατικό δυναμικό. Ωστόσο, τα εργοστάσια ήταν ακόμα γεμάτα
με κόσμο, και αν αντί να αποκλίνουν, όπως συνέβη αργότερα, οι διαδρομές
είχαν μείνει μαζί μέσα από το κύκλωμα των αγώνων, εμβαθύνοντας τον εσωτερικό διαχωρισμό της τάξης, ίσως να είχαν αποφευχθεί.
πολλές ήττες και πολλές ψευδαισθήσεις, δεν θα είχαν καταλήξει να μετατραπούν
σε απόγνωση. Ανάμεσα στον τυφλό φαμπρικισμό [φάμπρικα: εργοστάσιο] και τo επιθυμητικό κίνημα, θα έπρεπε να ακολουθηθεί μέχρι το τέλος η μέση οδός
ενός επαναστατικού ταξιδιού που όχι μόνο «θα διατηρούσε μαζί» εργατικό αγώνα
και απελευθερωτικούς αγώνες, αλλά και να αποτελέσει μια άλλη αυτόνομη, πολλαπλή τροχιά, ενωμένη εγκάρσια και στην οποία
δεν θα ήταν πλέον δυνατό να δημιουργηθούν διχασμοί βάζοντας στο παιχνίδι μια
αναγκαιότητα εναντίον μιας άλλης.

Όμως έχουμε την εντύπωση ότι ένα από τα πράγματα που οι θεωρητικοί
της οργανωμένης Αυτονομίας δεν ήξεραν πώς να αντιμετωπίσουν με επιτυχία ήταν ακριβώς το νόημα της «απόρριψης της εργασίας». Αυτό το ισχυρό σύνθημα
παρέπεμπε σε ένα τεράστιο προλεταριακό σαμπάτ και το οποίο, ωστόσο, πολλές
φορές έμοιαζε να περιορίζεται στο ζήτημα του πόσες και ποιες ήταν οι παραγωγές
που δικαίως έπρεπε να πραγματοποιηθούν ή να μην εκτελεστούν, ποιες να «διαχειριστούν» και ποιες να «ανατεθούν», ή
ποια μηχανήματα έπρεπε να αντικατασταθούν σε σχέση με αυτά που απορρίπτονταν. Εμφανίστηκε ξανά
το φάντασμα, χάνων, της αυτοδιαχείρισης, εξάλλου, για κάποιους φαινόταν
να λειτουργεί ένα είδος φετιχισμού του εργοστασίου ως τέτοιου, προσκόλλησης
σε μια «εικόνα» της εργατικής τάξης που δεν αντιστοιχούσε πλέον με τα
γεγονότα, για να μην αναφέρουμε κάποιες παραγωγιστικές ουτοπίες που σχεδίαζαν
ένα είδος υπερσοσιαλισμού. Όμως η απόρριψη της εργασίας δεν παράγει
σε μπανάλ μορφή μια «διαφορετική» εργασία, μια «καλή» αξιοποίηση, αλλά μάλλον
καταστρέφει υλικά για να δημιουργήσει μια άλλη προσωρινότητα, άλλες χρήσεις, άλλη ζωή.

114 Un comunismo más fuerte que la metrópoli

Η άρνηση της εργασίας είναι πάνω απ’ όλα ο αφανισμός της εργατικής τάξης, η εξαφάνιση της, και επομένως
προοδευτική αποσύνθεση όλης της μισθωτής εργασίας, και τελικά,
εφεύρεση, επινόηση του κομμουνισμού ως «απόλυτης» κοινωνικής συνεργασίας.
Αν από τη μια υπήρχε ήδη ένας μεγάλος τομέας της εργατικής τάξης εμπλεγμένος
στους μηχανισμούς της κοινωνικής διακυβέρνησης, από την άλλη, οι πραγματικές συμπεριφορές του επαναστατικού προλεταριάτου, ιδιαίτερα της νεολαίας, εξέφραζαν μέσα από αυτή την απόρριψη την επιθυμία για μη εργασία, μη αξιοποίηση [μετουσίωση σε κέρδη],
της μη αποξένωσης· εν ολίγοις, την επιθυμία να απενεργοποιηθούν από τη ρίζα όλες οι σχέσεις παραγωγής.

Το πλειοψηφικό θεωρητικό εγχείρημα προς αυτή την κατεύθυνση
υπήρξε αυτό της συνολικής αυτοματοποίησης της εργασίας, και εκείνο το οποίο ποντάρει στη γραμμή του
Μαρξ σχετικά με την επιστημονική-τεχνική νοημοσύνη ως μοχλό με τον οποίο
η Γενική Διάνοια θα είχε πραγματοποιήσει το βασίλειο της μη εργασίας και της αφθονίας. Το πρόβλημα, όπως έχει ήδη ειπωθεί, έγκειται στο γεγονός ότι
η δύναμη της τεχνολογίας έχει συχνά υπερεκτιμηθεί, το υλικό επίπεδο
πάνω στο οποίο να οικοδομηθεί η επαναστατική διαδικασία, λες και φτάνει η συνολική
αυτοματοποίηση της παραγωγής για την επίτευξη του κομμουνισμού, ωστόσο, όπως σοφά επισήμανε ο νεαρός Hans Jurgen Krahl: «Μπορούμε
να πούμε ποια θα είναι η τεχνική πρόοδος σε έναν αιώνα, αλλά
δεν είμαστε σε θέση να πούμε πώς θα είναι οι ανθρώπινες σχέσεις
σε εκατό χρόνια, αν δεν ξεκινήσουμε να τις μεταμορφώνουμε ad hoc,
ανάμεσά μας, στην κοινωνική διαδικασία
».9

Και αυτού στην Ιταλία, στα μέσα των χρόνων
εβδομήντα, υπήρχε μια διάχυτη συνείδηση, ​​και γι’ αυτό οι πρακτικές του Κινήματος που στόχευαν σε ένα καιρό απελευθερωμένο, αντιπαραγωγικό και έντονα
ερωτικό έδωσαν τη δυνατότητα η τάση αποϋλοποίησης της εργασίας
να συνοδεύεται από μια εξαιρετικά συγκεκριμένη χρήση των χώρων, βασισμένη
στην επαφή μεταξύ των σωμάτων, την κυκλοφορία των στοργών και την υλική απόλαυση των
πόλεων. Un uso que prefiguraba otro comunismo: Μια χρήση που προεικόνιζε έναν άλλο κομμουνισμό: αυτόν όπου οι μηχανές ήταν επιθυμητές, αυτόν των εκφυλισμένων σωμάτων, αυτόν όπου οι κομμούνες
δεν θα ήταν αυταρχικές, αυτόν με τις χίλιες συνεργατικές δραστηριότητες που εκτοξεύονταν οριζόντια για να ξαναχτίσουν έναν κόσμο. Ο κομμουνισμός ενάντια στη μητρόπολη, αυτό
σήμαινε η ύπαρξη της διάχυτης αυτονομίας στην Ιταλία της δεκαετίας του 1970, και αυτό εξακολουθεί να είναι σήμερα ένα από τα στρατηγικά στοιχεία της
«επερχόμενης εξέγερσης»
.
Ίσως ήταν κάτι στα όρια της ουτοπίας, αλλά σε κάθε περίπτωση
δεν υπήρξε ποτέ από την πλευρά της Αυτονομίας μια διεκδίκηση της τεμπελιάς
φτωχή και φολκλορική. μάλλον αναζητήθηκαν τα μέσα ώστε η

9 H. J. Krahl, Costituzione e lotta di classe, Σύνταγμα και ταξική πάλη, Milán, Jaca Book, 1973 [edición original en alemán, πρωτότυπη γερμανική έκδοση,
1971
].

Separ/acción, desubjetivización y «dictadura de las necesidades» 115

μεγάλης κλίμακας συνεργατική δραστηριότητα θα μπορούσε να λειτουργήσει ακόμη και
όσο ο καπιταλισμός παρέμενε ηγεμονική δύναμη. Ο κομμουνισμός, επομένως, δεν θεωρήθηκε ως ένας «εναλλακτικός» τρόπος παραγωγής, ακόμη λιγότερο ως ένας «δικαιότερος» τρόπος εργασίας—όπως
από την άλλη, ο ίδιος ο Μαρξ είχε επιχειρηματολογήσει. Όχι, δεν το έβλεπαν έτσι. Εννοούσαν, και γίνονταν καλύτερα κατανοητός
ως η επιβεβαίωση ενός μέσου που, καταστρέφοντας την παρούσα κατάσταση πραγμάτων
και καταστέλλοντας την εργασία, θα επέμενε σε έναν τρόπο ζωής
προσανατολισμένο στην ευτυχία, όπως έγραφε ένα όμορφο ντοκουμέντο από την εφημερίδα της αυτονομίας Α/
traverso – giornale dell’autonomia
: »Η πρακτική της ευτυχίας είναι ανατρεπτική όταν συλλογικοποιείται».

Επαληθεύσαμε πως, εξετάζοντας την τεκμηρίωση, δεν είναι καθόλου περίεργο να συναντάμε ξαφνικές αμφιταλαντεύσεις στις συμπεριφορές και στις
κρίσεις των διαφόρων αυτόνομων ομάδων, και παρόλο που είναι αλήθεια ότι αυτό
ήταν συνέπεια του να ζεις συνειδητά μέσα σε
συνεχείς πειραματισμούς, είναι επίσης αλήθεια ότι υπάρχουν κάποιες θεωρητικο-πρακτικές σταθερές που ανταποκρίνονται σε διαφορετικά «στυλ» παρέμβασης, οι οποίες θα έχουν μια ορισμένη συνέχεια, ακόμα κι αν αποτελούν μέρος μιας
κοινής στρατηγικής. Δεν υπάρχει Κίνημα παρά μόνο μέσα σε αυτή τη συνεχή
επείγουσα ανάγκη πολλαπλών γραμμών μάχης συγκλίνοντας σε
εκείνο το ειδικό κοινό στοιχείο,[από κοινού] που ονομάζεται επανάσταση.

Στο τεύχος ιουλίου-οκτωβρίου 1975 της Linea di Condotta (το οποίο ήταν
το πρώτο και τελευταίο) επιστρέφει η επίθεση στην ιδεολογία της ενότητας μέσω της διάκρισης μεταξύ μιας «εργατικής τάξης ως μισθωτής εργασίας»,
εκπροσωπούμενης από τους θεσμούς του Εργατικού Κινήματος, και μιας εργατικής τάξης
που είναι «αγώνας ενάντια στη μορφή της εργατικής δύναμης», και το οποίο σε
εκείνη τη στιγμή θα μπορούσε να ξεπεράσει τον ανατρεπτικό αυθορμητισμό
για να φέρει εις πέρας μια «πολιτική αυτονομία». Γι’ αυτό ο επαναστατικός αγώνας
αυτής της φάσης παρήκμαζε μέσα στην τάξη. ένας αγώνας για την αυτονομία ενάντια στη ενότητα λειτουργίας της μισθωτής εργασίας, εν ολίγοις,
ενάντια στον ρεφορμισμό: «Η εργατική αυτονομία δεν δίδεται ως συγκρουσιακή αλληλεξάρτηση με το κεφάλαιο — ακόμη λιγότερο ως απλή παύση
της παραγωγικής σχέσης· η εργατική αυτονομία είναι η αρνητική σχέση,
δυνητικά καταστροφική, εσκεμμένα αναζητούμενη και ασκούμενη, με το
κεφάλαιο
».10

Το άρθρο συνέχιζε με μια ενδιαφέρουσα εμβάθυνση
για την αναγκαιότητα μιας «κριτικής του μαζικού κινήματος»: ο διαχωρισμός

10 Από το Potere Operaio στη Linea di Condotta…, cit.

116 Un comunismo más fuerte que la metrópoli

μεταφέρονταν έτσι στο εσωτερικό των κινημάτων. Αυτή η κριτική στο Κίνημα θεωρήθηκε ως θεμέλιο μιας οργανωτικής πρακτικής, η οποία
υποστήριζε τη ρήξη με σταδιακή πρόοδο, όπως επίσης να επιλεγούν οι
περισσότερο επιθετικές πτυχές που αποκαλύπτονταν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων για να μετατραπούν σε πολεμική μηχανή. Αυτός ο ορισμός της αυτονομίας κατέληγε
με τη φόρμουλα «ταξικός πόλεμος για το κόμμα», που εννοούνταν ως μια «πολιτική και ένοπλη μηχανή» που θα επιτελούσε αμέσως το επαναστατικό έργο να
καταστρέψει την εργατική τάξη «ως εργασία που υποτάσσεται στο κεφάλαιο,
δηλαδή, ρίζα της καπιταλιστικής κυριαρχίας». Ουσιαστικά, η διαφωνία
αυτής της τάσης της Αυτονομίας —ίσως εκείνης που διατήρησε μια μεγαλύτερη
συνέχεια με τη θεωρητική-πολιτική κληρονομιά του Potere Operaio—με
άλλα ρεύματα, όπως του Rosso, είχε τη ρίζα της στο γεγονός ότι εννοούσε
την Αυτονομία ως το έδαφος που θεμελιώνει τη διαδικασία χτισίματος
του κόμματος, με την έννοια «ενός επαναστατικού κινήματος που
εξασφαλίζει μια δύναμη που δεν έχει ακόμη», και όχι σαν να ήταν η μορφή,
ήδη δεδομένη, της κομμουνιστικής οργάνωσης.

Στην ουσία, αυτό το ρεύμα τοποθετούσε
την έμφαση στην διάσταση του «πολιτικού» υπεράνω του «κοινωνικού».
Ως αποζημίωση, τα δύο ρεύματα συχνά συνέκλιναν
σε έναν ορισμένο βαθμό οργανωτικού «νεο-λενινισμού», από τον οποίο αντιθέτως
απομάκρυναν όλες τις υπόλοιπες συνιστώσες του χώρου. Η περίπτωση
του Rosso, σαφώς του αυτόνομου χώρου ο οποίος, παρόλο που προέρχονταν σε μεγάλο βαθμό από τον εργατισμό, αμφισβήτησε τον λενινισμό περισσότερο από άλλους, είναι συμπτωματική
αυτού του αυθεντικού γνωσιοθεωρητικού ορίου που, ακριβώς, έκανε την εμφάνιση του σε κάθε νέα προβληματική διάρθρωση του Κινήματος.

συνεχίζεται

#FreePanoulis #free_Michailidis How can I help #freepanoulis

Click to access TS-HIS16_Autonomia.pdf

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s