αυτονομία, autonomia

Φωτιά στο γενικό επιτελείο, Ε

Μια άλλη πολύ τεταμένη εσωτερική συζήτηση, κατά την ίδια περίοδο, εξέτασε
τη μορφή που έπαιρναν οι φεμινιστικές διαδηλώσεις
πάντα πολύ σκανδαλώδεις, με συνεχείς κυκλικούς χορούς εκατοντάδων γυναικών, τραγούδια, φορεσιές, εκστατικούς χορούς, παιχνίδια και θεατρικές παραστάσεις. Κάποιες
φεμινίστριες είδαν σε αυτό τον κίνδυνο μιας φολκλοροποίησης του κινήματος, της αναγωγής του σε μια επιφανειακή και αισθητική συμπεριφορά. Και
σίγουρα είχε νόημα, είχαν δίκιο, αλλά νομίζω ότι αυτοί οι θορυβώδεις χοροί,
αυτά τα επαναλαμβανόμενα τραγούδια μέχρι παροξυσμού, ήταν η εμφάνιση της διαφοράς στην πόλη, αυτό το «έξτρα» που έκανε τον φεμινισμό να μην
παραμείνει ως πλούτος λίγων «ευσυνείδητων» γυναικών, αλλά
που θα έκανε νεαρές σπουδάστριες και μητέρες, κυρίες, κορίτσια και

142 Un comunismo más fuerte que la metrópoli

διανοούμενες, νοσοκόμες και εργάτριες να συμμετέχουν και να ενθουσιάζονται με
αυτό, προσχωρώντας με χαρά στο μεγαλύτερο μικρό κίνημα που γνώρισε ποτέ η
σύγχρονη Ιταλία. Τέλος στη Ρώμη, όπου η επέκταση του
κινήματος ήταν πολύ ευρεία και όπου υπήρχε πάντα μεγάλη οργανωμένη παρουσία λεσβιών, στις 2 οκτωβρίου 1976 φεμινιστικές ομάδες
κατέλαβαν το Palazzo Nardini, στον δρόμο του Governo Vecchio για να το μετατρέψουν σε Σπίτι των Γυναικών. Αυτή η κατάληψη διήρκησε μέχρι το 1981, για να
μετατραπεί αργότερα στο σημερινό Διεθνές Σπίτι των Γυναικών, Casa Internacional de las Mujeres.
Μέσα από τις ρήξεις που παρήγαγε μεταξύ σώματος και οικονομίας, μεταξύ
δωρεάν και μισθού, μεταξύ αυτογνωσίας και αλλοτριωμένης πολιτικής, μεταξύ
παιχνιδιού και στρατευμένου ματσισμού, ανάμεσα στον ερωτισμό της επιθυμίας και το επαναλαμβανόμενου σεξ,
μεταξύ ελεύθερου οργασμού και φαλλοκρατικής σκλαβιάς, μεταξύ συναισθηματικής κοινότητας
και οικογένειας, ο φεμινισμός ήταν το πιο σημαντικό μέρος της αλήθειας της
Αυτονομίας ως μορφής ζωής.

Ο αποσχισμός-αυτονομισμός ήταν μια αναγκαιότητα για μια ορισμένη περίοδο, αλλά
στη συνέχεια πολλές είδαν ξεκάθαρα ότι έπρεπε να αναζητηθεί μια «μικτή» ή καλύτερη πολυμορφική λύση, μεταξύ άλλων, για να μην εγκλωβιστούν στις
παγίδες ταυτότητας που αναπόφευκτα δημιουργούνταν, και αυτό είναι ένα
εντελώς επίκαιρο ζήτημα, στην Ιταλία και παντού.
Πράγματι ο φεμινισμός σήμαινε και τη δημιουργία ενός χώρου
μέσω του οποίου άλλες σεξουαλικές μειονότητες, που μέχρι τότε
διατηρήθηκαν εντελώς στο περιθώριο μιας ρητής συμμετοχής στο
Κίνημα, θα μπορούσαν να ξεκινήσουν να παλεύουν αυτόνομα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 το κίνημα των ομοφυλοφίλων, el movimiento gay, – η πρώτη
οργανωμένη διαμαρτυρία έλαβε χώρα στο Σαν Ρέμο το 1972, ενάντια σε ένα συνέδριο
σχετικά με την ομοφυλοφιλία ως ασθένεια – άρχισε να οργανώνεται,
πρώτα στο F.U.O.R.I.! [Fronte Unitario Omosessuale Rivoluzionario Italiano-Ενωτικό Επαναστατικό Ομοφυλοφιλικό Ιταλικό Μέτωπο] ακολουθώντας το πρότυπο του γαλλικού Fhar. Τότε, αφού
αυτό ενώθηκε σε ομοσπονδία με το Ριζοσπαστικό Κόμμα και σιγά σιγά παραδόθηκε
σε μια μεταρρυθμιστική πολιτική, γεννήθηκαν άλλες επαναστατικές εμπειρίες
συνδεδεμένες με την Αυτονομία όπως οι Ομοφυλοφιλικές Αυτόνομες Κολεκτίβες του
Μιλάνο και αυτές της Φλωρεντίας, της Παβίας, της Βενετίας, της Πάντοβα, της Νάπολι, της Κατάνιας,
του Κάλιαρι, της Ρώμης και άλλες. ο Mario Mieli, αγωνιστής και θεωρητικός πρώτης
γραμμής της ομοφυλοφιλικής αυτονομίας, έγινε σαφής στις πρώτες γραμμές
στο Elementi di critica omosessuale-Στοιχεία ομοφυλοφιλικής κριτικής, 28, του χρέους που οφείλουν οι ομοφυλοφιλικές ομάδες στις φεμινιστικές πρακτικές. ξεκίνησαν κι αυτοί

28 Mario Mieli, Elementi di critica omosessuale, Milán, Feltrinelli, 2002 [1977].

Separ/acción, desubjetivización y «dictadura de las necesidades» 143

το αυτόνομο-γίγνεσθαι τη στιγμή που λάνσαραν τις
ομάδες αυτογνωσίας· σε αυτές, μέσα από τις ιστορίες ζωής που
κυκλοφορούσαν στην ομάδα, δίδονταν έμφαση στην κοινή διάσταση της
καταστολής στην οποίαν υποβάλλονταν, αλλά και στην αναζήτηση ενός τρόπου ζωής
ελεύθερου και κομμουνιστικού. Έγραψε ο Mieli:
Η απελευθέρωση του Έρωτα και η πραγμάτωση του κομμουνισμού περνούν αναγκαστικά και
ευτυχώς για την (επαν)κατάκτηση της τρανσεξουαλικότητας και την υπέρβαση
της ετεροφυλοφιλίας όπως την γνωρίζουμε σήμερα
[…] Αν η τρανσεξουαλικότητα
είναι το αληθινό τέλος, θα μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν οι γυναίκες
έχουν νικήσει την αρσενική «εξουσία» βασισμένη στην πολικότητα των
φύλων, και οι ομοφυλόφιλοι έχουν καταργήσει τη Νόρμα διαδίδοντας την ομοφυλοφιλία παγκοσμίως
[…] η (επαν)κατάκτηση της τρανσεξουαλικότητας
θα λάβει χώρα με την πτώση του καπιταλισμού και με την απόρριψη της εργασίας
αλλοτριωμένης και αλλοτριωτικής: ο αγώνας των ομοφυλόφιλων και των γυναικών είναι (βασικά για) την κομμουνιστική επανάσταση
.29

Το 1975 —έτος χάριτος…— γεννήθηκε στο Μιλάνο από μια διάσπαση του
F.U.O.R.I.! το Collettivo Autonomo Fuori!, το οποίο θα ακολουθήσουν παρόμοιες εμπειρίες σε άλλες πόλεις. Η συλλογικότητα παρουσιάστηκε με ένα έγγραφο στις σελίδες του Rosso, το οποίο στην εισαγωγή του καλούσε
με προκλητικό τρόπο να βγουν από το ντουλάπι οι χιλιάδες ομοφυλόφιλοι παρόντες στις διάφορες επαναστατικές οργανώσεις. Το πρόβλημα
που οι γκέι δημιούργησαν στην Αυτονομία, στην αρχή, και στη συνέχεια στην
υπόλοιπη επαναστατική αριστερά, ήταν να τους κάνει να συνειδητοποιήσουν
ότι εάν το σεξουαλικό ζήτημα είχε γίνει χώρος συνάντησης/
θεμελιώδης αντιπαράθεση για όλους εκείνους που αναγνώριζαν τον εαυτό τους στο
κομμουνιστικό σχέδιο, αυτό οφειλόταν στη δύναμη και την ευφυΐα των
απελευθερωτικών κινημάτων, που μέχρι τότε είχαν κάνει πράξη οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι: «Γνωρίζουμε εκ πείρας πως
όταν γίνεται λόγος για σεξουαλική καταστολή πολύ συχνά εμπίπτει στο
γενικό. Έτσι το πράγμα τελειώνει με φράσεις όπως «και οι άντρες είναι καταπιεσμένοι». Ευχαριστούμε πολύ, απαντάμε. Αλλά
είστε ικανοποιημένοι από τον ανδρικό σας ρόλο. Και να θυμάστε, όπως ακριβώς
έχετε βάλει το αφεντικό σας σε κρίση στο εργοστάσιο, πρέπει
να κάνετε και τον φαλλοκρατικό σας εαυτό να μπει σε κρίση
».30 Το ενδιαφέρον του κινήματος των ομοφυλοφίλων για την Αυτονομία, μετά την «αποσχιστική» φάση, εξηγούσαν στο
29 Ibídem, όπως προηγουμένως.
30 Rosso, τεύχος γενάρη-φλεβάρη núm. de enero-febrero de 1975.

144 Un comunismo más fuerte que la metrópoli

έγγραφο, δημιουργήθηκε από την αναγνώριση μιας αντιαυταρχικής ώθησης σε αυτό
και την απόρριψη της γραφειοκρατίας υπέρ όλων
των εκφράσεων αυτονομίας και δημιουργικότητας της βάσης: ήταν ο κατάλληλος χώρος
όπου μπορούν να συνεχίσουν να αγωνίζονται χωρίς να χρειάζεται να κρύβουν από τους συντρόφους τους
τον δικό τους σεξουαλικό προσανατολισμό, ή τουλάχιστον έτσι ήλπιζαν. Βρίσκουμε ξανά σε αυτό το έγγραφο την ίδια δύναμη διαχωρισμού/δράσης και αποσύνθεσης που έχουμε δει στα άλλα κινήματα αυτονομίας,
στην αίσθηση ότι και οι ομοφυλοφιλικές ομάδες πίστευαν ότι εκείνη
ήταν η στιγμή να φέρουν την επαναστατική πτυχή στο κίνημά τους: δεν είμαστε όλοι ίδιοι επειδή είμαστε ομοφυλόφιλοι. η ταξική πάλη
έπρεπε να διασχίσει και το πεδίο τους (εξ ου και ο αυτοπροσδιορισμός «προλετάριων ομοφυλόφιλων«).

Και οι αυτόνομες ομοφυλοφιλικές κολεκτίβες
υποδιαιρούνταν σε πυρήνες, ανά σχολείο, γειτονιά ή άλλους. βρισκόμαστε
στη χρυσή εποχή των αυτομειώσεων και από την πλευρά τους διακηρύττουν πως θα αυτομειώνουν
την καταστολή, το φόβο και το αίσθημα ενοχής.

Η ομοφυλοφιλική και λεσβιακή πολιτική δραστηριότητα στα σχολεία και τις σχολές προκάλεσε ένα
κλίμα γενικευμένου ψυχοδράματος από το οποίο δεν ξέφυγε τίποτα: δάσκαλοι, σπουδαστές, γονείς και σύντροφοι, ήρθαν να δείξουν ότι η
ετεροφυλόφιλη ηθική ήταν τόσο ριζωμένη που προκαλούσε αγανάκτηση, αποβολές, καταγγελίες και αστυνομική παρουσία μπροστά στα σχολεία,
σε περιστάσεις από απλά πανό και φυλλάδια στα οποία απλά
διεκδικούνταν η ομοφυλοφιλική πολιτικότητα. Μπροστά σε όλα αυτά και οι
στρατευμένοι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες των αυτόνομων ομάδων διεκδίκησαν
εκείνη τη στιγμή την επανοικειοποίηση της βίας ως μέσο για να
επιβεβαιώνουν τις δικές τους ανάγκες και να υλοποιούν τις επιθυμίες τους.
Από το «να πάρουμε την πόλη» στο ξεκίνημα έχουν περάσει στην εποχή του
«να πάρουμε πίσω τις ζωές μας» και τίποτα καλύτερο από την ανατρεπτική δραστηριότητα
σε σχέση με το φύλο, την οικογένεια και την κοινωνική αναπαραγωγή αντιπροσώπευε με συγκεκριμένο τρόπο η πρακτική, μια συλλογική πρακτική της ευτυχίας.

Στις πρώτες
σελίδες του αυτοβιογραφικού βιβλίου της Porpora Marasciano, τρανς ακτιβίστριας στο κίνημα LGBTQ, μπορούμε να διαβάσουμε: «Θεωρώ
ότι έχοντας ζήσει την εφηβεία και τη νεότητά μου στη δεκαετία του εβδομήντα υπήρξε μια
τεράστια περιουσία
».31 Το σχέδιο συνοχής και συνέπειας του Κινήματος ήταν ίσως
ευρύτερο και βαθύτερο από όσο πίστευαν οι ίδιοι οι αγωνιστές
της εποχής —είσαι πάντα πιο ελεύθερος από όσο νομίζεις…— και οι αυτονομίες
ήταν το διάχυτο εργαστήριο όπου πειραματίζονταν μορφές ζωής που
έμοιαζαν με ένα πάρτι δίχως τέλος. Η ζωή άλλαζε τόσο γρήγορα

31 P. Marasciano, AntoloGaia. Sesso, genere e cultura degli anni ‘70, Milán, il Dito e la Luna, 2007.

Separ/acción, desubjetivización y «dictadura de las necesidades» 145

και ευχάριστα που κανείς δεν ήθελε πραγματικά να επιστρέψει στο «εργοστάσιο», όπως προέβλεπε το A/traverso. Είναι αλήθεια ότι, όπως λέει η Porpora, «η συνείδηση ​​απαιτεί
θάρρος και εκείνη την εποχή που βρίσκονταν στην αφετηρία, χρειαζόταν το διπλάσιο
» και
όλοι εκείνοι οι σύντροφοι που τότε το απέδειξαν
στους δρόμους, είχαν πολύ λίγα όταν το ζητούμενο ήταν να ζεις ανοιχτά διαφυλικές σχέσεις που συνέβαιναν πιο συχνά από ποτέ
θα ήταν πρόθυμος κάποιος να παραδεχτεί. Το πιο σημαντικό όμως που μας μεταδίδει
η αφήγησή της είναι αυτό το θεμελιώδες γεγονός: ότι όπου κι αν πήγαινε κανείς εκείνη την εποχή συναντούσε μέρη, πλατείες, σπίτια, χώρους όπου μπορούσε κάποιος να έχει
νέες συναντήσεις, να χτίζει λεξιλόγια, να αγκαλιάζει σώματα, να κατασκευάζει πολεμικές μηχανές πέρα ​​και ενάντια σε κάθε συμβατικότητα. αλλά αυτό
θα μπορούσε να συμβεί μόνο σε μια κατάσταση στην οποία »ο χαρακτήρας αντιστοιχούσε
με τον τρόπο του υπάρχειν […] δεν ήταν ξεκομμένος από μια εμπειρία, ένα
ταξίδι και ένα ανήκειν […] μια οικεία συνοχή ένωνε το άτομο
με όσα έκανε και φαινόταν
». Τα εξωτερικά σημάδια που σε σημάδευαν ως
μέλος του Κινήματος αναφέρονταν ευθέως σε κοινές πρακτικές της
ζωής και όχι σε ένα μίζερο εμπορικό target, στόχο.

Μεταξύ 1976 και 1977 μια νέα εφημερίδα για την ομοφυλοφιλική αυτονομία, η Λάμδα, Lambda, γεννιέται στο Τορίνο, όπου ένας νεαρός αγωνιστής από το νότο, ο Φέλιξ, Felix λέει: «Δεν θέλω να με ανακτήσει ξανά η ετεροσεξουαλική κανονικότητα γιατί δεν πιστεύω σε αυτήν. Ούτε όμως πιστεύω σε ένα ομοφυλόφιλο μοντέλο και
ταυτόχρονα, έχοντας επίγνωση των ορίων μου, θέλω να προχωρήσω στο
μονοπάτι της απελευθέρωσής μου για να ανατινάξω όλα όσα έχω καταπιέσει και, όπως λέει ο Mario Mieli, να αλλάξω τον εαυτό μου και να μην είμαι
ούτε ομοφυλόφιλος ούτε ετεροφυλόφιλος και, περισσότερο από αμφιφυλόφιλος, να είμαι αυτό που ακόμα
δεν το ξέρουμε, γιατί είναι απωθημένο, καταπιεσμένο
».32 Μια αναζήτηση που προφανώς,
είναι πάντα στην ημερήσια διάταξη

συνεχίζεται

 #free_Michailidis 

Click to access TS-HIS16_Autonomia.pdf

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s