αυτονομία, autonomia

Νεανικό προλεταριάτο ενάντια στη μητρόπολη, α

Δημιουργήστε κείμενα στο δρόμο, ζωγραφίστε
με κόκκινο τη μεταμόρφωση της ζωής.
Μεταμορφώστε το χρώμα της μητρόπολης
και τη γλώσσα όλων των σχέσεων, για να
κάνετε αφόρητη την
καπιταλιστική σκλαβιά
.
«Sobre los pasos de Mayakovski, Στα χνάρια του Μαγιακόφσκι», A/traverso, ιούνιος, junio de 1976.
32 Lambda, núm. 2, 1977.

146 Un comunismo más fuerte que la metrópoli

Στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα στην Ιταλία το αντεξεγερτικό σχέδιο άρχισε να παράγει τα πρώτα μακροσκοπικά αποτελέσματα. Το κεφάλαιο,
χρησιμοποιώντας και τα μέσα του κοινωνικού Κράτους, όπως την ασφάλιση της ανεργίας με το 93% του μισθού ή, με άλλα λόγια, πληρώνοντας την ακριβά, κατάφερε να πετάξει χιλιάδες νέους από τα εργοστάσια, δηλαδή
αυτούς με τις απουσίες, εξισωτικό και σαμποτέρ κοινωνικό στρώμα που
είχε πρωταγωνιστήσει στους αυτόνομους αγώνες των προηγούμενων ετών, και
ταυτόχρονα, μπλοκάροντας τις νέες προσλήψεις σε πολλές εγκαταστάσεις.
Με αυτόν τον τρόπο η καπιταλιστική διοίκηση πραγματοποιούσε
φορτσάροντας την τεχνολογική αναδιάρθρωση της παραγωγής, καταφέρνοντας να αλλάξει
έτσι το σημάδι των σχέσεων δύναμης στα εργοστάσια. Χιλιάδες νέοι
με σχολική εκπαίδευση ρίχτηκαν στη μαύρη και επισφαλή αγορά εργασίας:
εκατοντάδες και εκατοντάδες μικρά εργοστάσια, εργαστήρια, υπόγεια, γκαράζ στα οποία αυτό το νεαρό προλεταριάτο ήταν περιορισμένο, σε εκμετάλλευση
χωρίς κανέναν κανόνα, και αυτό χωρίς να υπολογίζεται η τεράστια επέκταση της οικιακής εργασίας
που αφορούσε όλη την οικογένεια και στην οποία οι νέοι
απασχολούνταν από πόρτα σε πόρτα για τέσσερις δεκάρες.

Εταιρείες στις οποίες οι επιστάτες έκαναν και ξέκαναν όπως ήθελαν
προαναγγέλοντας τις μορφές επισφαλούς εργασίας που ξεκινώντας από τα χρόνια
ογδόντα θα καταλάβουν πλήρως τον κόσμο της υποτελούς εργασίας. Καθώς το PCI-ΚΚΙ προχωρούσε όλο και πιο βαθιά στην θανατηφόρο παγίδα του Ιστορικού Συμβιβασμού, το συνδικάτο μετατρέπεται σε μια οργάνωση
πληροφοριοδοτών, ρουφιάνων, οι ομάδες ήταν η «νέα αστυνομία» μέσα στο Κίνημα. Το
ένοπλο κόμμα έμπαινε στην παρανοϊκή του φάση. Τα δελτία ειδήσεων
μιλούσαν πάντα και μόνο για τις θυσίες που έπρεπε να κάνουν οι προλετάριοι ώστε να επιτρέψουν σε όλους την έξοδο από την «κρίση».

Η προβοκάτσια στα κινήματα ήταν τεράστια.
Αλλά αφεντικά και Κράτος, Κομμουνιστικό Κόμμα και συνδικάτο και όλοι οι
υπόλοιποι των «συμμετεχόντων παρατηρητών» δεν κατάλαβαν καθόλου
με τι είδους νεολαία είχαν να κάνουν, υποτίμησαν την επεκτατική δύναμη που είχαν πετύχει τα αυτόνομα κινήματα εκείνη την περίοδο.
Έξω από το εργοστάσιο τα πράγματα ήταν διαφορετικά. ένας αδιάκοπος θόρυβος ταξίδευε
στους δρόμους της μητρόπολης. Οι βάρβαροι στρατοπεδευμένοι στην άλλη πλευρά των
τειχών άρχιζαν να πραγματοποιούν εισβολές στο κέντρο της πόλης.
Όλα κόντευαν να εκραγούν.

Separ/acción, desubjetivización y «dictadura de las necesidades» 147

Οι «νεαροί» είναι μια πρόσφατη επινόηση. μέχρι τα χρόνια σαράντα
δεν υπήρχαν ως κοινωνιολογική κατηγορία. Δημιουργήθηκαν όταν το Κράτος και η αγορά εργασίας, την επόμενη δεκαετία, δημιούργησαν τον χώρο για
ένα τεράστιο στρώμα εργατικού δυναμικού σε κατάρτιση που, σύμφωνα με τις προθέσεις του, ήταν επίσης το στρώμα στο οποίο έπρεπε να δοθεί η συναίνεση προς
τις κυρίαρχες κοινωνικές μορφές. Αν όμως στη δεκαετία του εξήντα αυτό το στρώμα
της κοινωνία άρχισε να απορρίπτει την αυταρχική οργάνωση της κοινωνίας και
της εργασίας, την επόμενη δεκαετία οι νέοι, ήδη προλεταριοποιημένοι, απλά δεν ήθελαν να εργαστούν, και έτσι, χρησιμοποιούσαν τον
χρόνο της μη-εργασίας για να ανατρέψουν τον συνολικό χρόνο της ζωής. Το ποσοστό
ανεργίας των νέων έφτασε σε στρατοσφαιρικά επίπεδα εκείνα τα χρόνια,
αλλά οι νεαροί δεν αποτελούσαν πλέον έναν «εφεδρικό στρατό» στη διάθεση του κεφαλαίου, απλώς και μόνο επειδή σε μια δεδομένη στιγμή πολλοί
από αυτούς αποφάσισαν να μην θέλουν να ζητούν να εισέλθουν στα εργοστάσια ή σε οποιοδήποτε άλλο μέρος θα τους εκμεταλλεύονται. Αντίθετα, έμεναν έξω,
επινοώντας τη ζωή, παλεύοντας σκληρά και αντιστεκόμενοι στην εργασία μέσα από
τη γενίκευση μορφών άμεσης απόλαυσης του κόσμου μέσω της
αναζήτησης μιας ελεύθερης και κοινοτικής χρήσης των πάντων. Υπήρχαν πολλοί
που για να μην πάνε στο εργοστάσιο ή στο συνεργείο περνούσαν, οικειοθελώς,
από τη μια επισφαλή δουλειά στην άλλη, μοιραζόμενοι ένα σπίτι και χρήματα με τους συντρόφους τους με τους οποίους, ίσως, αργότερα θα έκαιγαν την εταιρεία
για την οποία μόλις είχαν σταματήσει να εργάζονται.

Η καπιταλιστική αντεπίθεση έδρασε, αφενός, προσπαθώντας να περιθωριοποιήσει
και ποινικοποιήσει μεγάλα στρώματα της νεολαίας, ξεκινώντας από εκείνα στις περιφερειακές γειτονιές, οδηγώντας τους σε μορφές γκετοποίησης που γίνονταν όλο και περισσότερο
δριμεία. Από την άλλη, κατέταξε πολλούς σε εργασίες σχεδόν δουλείας
στον κλάδο της βιομηχανίας και των υπηρεσιών.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η δυστοπία του
κεφαλαίου ήταν η υποχρεωτική εργασία για τους νέους, πολύ περισσότερο αν ήταν μια
άχρηστη εργασία, με ένα χλευαστικό μισθό αλλά υπό πολύ αυστηρό έλεγχο.
για όλους τους άλλους, η φυλακή. Το σχολείο και το πανεπιστήμιο, από αυτή την
προοπτική, έπρεπε να λειτουργούν ως «χώρος στάθμευσης» και ένα εργαλείο ελέγχου, αφού δεν ήταν πλέον σε θέση να παράγουν ούτε ελίτ ούτε εργάτες.
Παράλληλα το Κράτος, υποστηριζόμενο από τις σοσιαλδημοκρατικές οργανώσεις, έπρεπε να δημιουργήσει τις δομές για την προώθηση μιας συναίνεσης
πολύ ευρείας για να νικήσει το εξεγερτικό κύμα. Έτσι κατά τη διάρκεια
εκείνων των τελευταίων χρόνων της δεκαετίας του εβδομήντα παρήχθη μια μέθη πολιτικής και
ιδεολογίας που κοίταζε την κινητοποίηση των μαζών από ψηλά,
μέσα από τον αντικατοπτρισμό του συμμετοχισμού, και την άνθηση στον κόσμο που κυβερνάται από την αριστερά
των «συμβούλων πολιτισμού και νεολαίας» οι οποίοι προσπαθούσαν να πουλήσουν εμπόρευμα

148 Un comunismo más fuerte que la metrópoli

κουλτούρας κατάλληλο για κατανάλωση χωρίς να κάνει πολύ θόρυβο.

Ήταν μέσα σε αυτή τη συγκυρία, σε αυτό το
πλαίσιο που ήρθε στο φως η φιγούρα του ακτιβιστή που μας είναι τόσο οικεία:
από τις πολιτιστικές οργανώσεις του PCI μέχρι τις ομάδες της άκρας αριστεράς (που το 1976 παρουσιάζονται για πρώτη φορά στις εκλογές
συγκεντρώνοντας πολύ λίγες ψήφους) γεννήθηκαν μυριάδες ακτιβιστές που έδωσαν ζωή και διαχειρίστηκαν αυτήν την τεράστια εκστρατεία μαζικής πολιτικοποίησης
και η οποία ήταν σίγουρα μια επιχείρηση πολιτιστικής αντεπανάστασης
καθ’ όλα της που θα ολοκληρωνόταν μόλις στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα
με την «αξιοποίηση» των ανακαλύψεων και των τρόπων ζωής του
Κινήματος.

Όταν διαβάζουμε στα χαρτιά της Αυτονομίας όλους τους
φιλιππικούς κατά της πολιτικής, πρέπει να σκεφτούμε ότι είχαν στο στόχο τους,
ακριβώς αυτό το είδος πραγμάτων. Ή αυτή η νέα φιγούρα της άτυπης διαχείρισης της συναίνεσης, ο ακτιβιστής, είτε οι συμμετοχικές πολιτικές με
τους πολιτιστικούς τους apparatchik, είναι όργανα,μηχανισμοί της κυβέρνησης που, παρά
τις πρόσφατες δυσκολίες, έχουν φτάσει μέχρι τις μέρες μας, σε αντίθεση με
τις οργανώσεις που τους στήριζαν τότε, οι οποίες αντικαταστάθηκαν από άλλες
πιο κομψές και μοδάτες, ίσως γιατί ήταν πραγματικά, και από
τότε, ένα υβρίδιο μεταξύ πολιτικών διαχειριστών και ενός νέου μεταφορντιστικού εργατικού δυναμικού, μισοί ακτιβιστές και μισοί επιχειρηματίες,
σε κάθε περίπτωση, παράσιτα του Κινήματος.

Οι επίγονοι αυτής της τάξης
των ακτιβιστών σήμερα είναι συχνά οι «λενινιστές χωρίς κομμουνισμό»,
η χειρότερη φυλή οπορτουνιστών που μπορεί να βρεθεί σε ό,τι έχει απομείνει
του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης, ενώ oι υπόλοιπoι έχουν μετατραπεί
σε απλούς εργαζομένους της παραγωγής υποκουλτούρας. δύο
πολιτικά «ζώα» που μερικές φορές μπερδεύονται στην ίδια φιγούρα και
με τους οποίους συμφέρει να κρατάτε μια απόσταση ασφαλείας.

Το θέαμα των μεγάλων αποτελεσμάτων του PCI στις εκλογές της
20ης ιουνίου 1976 θα πρέπει να είναι χρήσιμο σε όλο αυτό το τσίρκο: να προκαλέσουν ένα ηλεκτρικό σοκ στις
μάζες για να τις κάνουν να πιστέψουν ότι στέκονταν ένα βήμα πριν φτάσουν στην κυβέρνηση,
να εξιτάρουν την εργατική τάξη κάνοντας την να δει, επιτέλους, πως είναι στο χέρι της η ευκαιρία να γίνει-Κράτος και με αυτό τον τρόπο, σιγά σιγά, τη κατεύθυνση προς τη
δημοκρατική δικτατορία. Φυσικά, όλα αυτά απαιτούσαν θυσίες: σφίξιμο της ζώνης, έλεγχος της κατανάλωσης, παραίτηση από τις πολιτικές ελευθερίες,
πλήρης αφοπλισμός της σύγκρουσης, αναβολή της ευτυχίας σε ένα μέλλον
όλο και πιο αδιαφανές, πιο απόμακρο, πιο αδύνατο. Δεν λειτούργησε.

Separ/acción, desubjetivización y «dictadura de las necesidades» 149

«Κίνημα είναι το κοινωνικό στρώμα που κινείται», είπε το A/traverso σε ένα
των πρώτων του άρθρων, το 1975, και αναφερόταν ακριβώς σε
αυτό που διάφορες πλευρές άρχισαν να αποκαλούν νεανικό προλεταριάτο. Αυτή
η έκφραση επινοήθηκε από τους ανθρώπους του Re Nudo, ενός περιοδικού αντικουλτούρας γύρω από το οποίο περιστρέφονταν πολλές ελευθεριακές εμπειρίες,
από τους καταστασιακούς μέχρι τους αυτόνομους, από τους τελευταίους χίπις μέχρι τους
υποστηρικτές ενός ψυχεδελικού κομμουνισμού. ο Re Nudo οργάνωνε, από το
1973, μουσικές και πολιτικές συναντήσεις ακολουθώντας το πρότυπο αυτών του
αμερικανικού και βορειοευρωπαϊκού Movement. Από το αρχικό ενδιαφέρον για
τα ναρκωτικά, τη ροκ και την αντικουλτούρα κινούνταν όλο και περισσότερο
απέναντι προς αυτό που εκφράζονταν στο αυτόνομο κίνημα. Στην Ιταλία,
σε αντίθεση με αυτό που συνέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες χώρες, η αντικουλτούρα αναπτύχθηκε σε ένα μαζικό επίπεδο μέσα σε ένα κίνημα νεολαίας
ήδη έντονα πολιτικοποιημένο: άνθρωποι που συνέδεαν εύκολα τη μαριχουάνα με την
προλεταριακή απαλλοτρίωση, το ελεύθερο σεξ με τις συγκρούσεις στους
δρόμους, το σκληρό ροκ με τις απεργίες αγριόγατας.

Οι συναντήσεις
πραγματοποιούνταν μέχρι τότε σε μέρη μακριά από τις πόλεις, μερικές φορές
τόσο πολύ που δεν ήξερες καν πώς να τις προσεγγίσεις, αλλά σε κάποια στιγμή
από τότε που οι μαοϊκοί χίπις του Re Nudo-Γυμνού Βασιλιά άρχισαν να προβληματίζονται σχετικά με τις
νεανικές επαναστατικές συμπεριφορές που εξαπλώνονταν σε όλη την
μητρόπολη, δεν ήταν τυχαίο πως το ενδιαφέρον τους για το χτίσιμο
κομμούνων πρέπει να υποκλίνονταν μπροστά στο γεγονός πως στην Ιταλία ήταν πιο ενδιαφέρον να προσπαθήσουν να τις δημιουργήσουν σε πόλεις παρά σε απομακρυσμένα αγροτικά περιβάλλοντα,
όπως συνέβαινε σε άλλες χώρες.

συνεχίζεται

 #free_Michailidis 

Click to access TS-HIS16_Autonomia.pdf

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s