αυτονομία, autonomia

Νεανικό προλεταριάτο ενάντια στη μητρόπολη, γ

Οι πρώτες πρωτοβουλίες που προωθούνται από τον Re Nudo και τους Κύκλους στο
Μιλάνο συνίσταντο από αυτοσχέδια πάρτι με κατοχή
κεντρικών πλατειών, στις οποίες συμμετείχαν πολλοί νέοι προλετάριοι
από γειτονιές γκέτο όπως Quarto Oggiaro, Baggio, Ortica και
από τη μιλανέζικη ενδοχώρα κοινοτήτων υπνωτήρια όπως το Rho, οι Limbiate ή το
Sesto San Giovanni
. Ήταν μια ευκαιρία να παίξουν μουσική με φτωχά όργανα, να κάνουν φιλίες και ίσως να «επισκεφτούν» κάποιο λουσάτο μαγαζί:
το πάρτι —πρόσωπα μασκαρεμένα, ζώα παπιέ-μασέ, ναρκωτικά και μουσικά σχήματα— απέκτησε σε σύντομο χρονικό διάστημα μια πολιτική-υπαρξιακή αξία
που δεν είχε ποτέ άλλοτε, και δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στην Ιταλία
περισσότερα αντίτυπα των βιβλίων του Μπαχτίν-Bajtín από εκείνο.

Την κυριακή 22 φεβρουαρίου του 1976 είναι καρναβάλι και οργανώνεται ένα
«χορευτικό πάρτι» στην Piazza della Scala. Παρουσιάζεται ένα σμήνος νεαρών από
τους Κύκλους αλλά, υποκινούμενοι από τις δυνάμεις της αριστεράς, έρχονται επίσης
πολλοί αστυνομικοί και καραμπινιέροι, οι οποίοι, από την πρώτη στιγμή προκαλούν,
χτυπούν, συλλαμβάνουν. Με την πρώτη αντίδραση των παιδιών από τους Κύκλους, η αστυνομία εισβάλλει στην πλατεία και εκείνη τη στιγμή οι «διοργανωτές»
προσπαθούν να μετακινήσουν κόσμο σε μια γειτονική πλατεία για να συνεχίσουν με το
χορό, αλλά πολλοί αρνούνται, παραμένοντας να αντιμετωπίσουν την αστυνομία,
και οργανώνουν μια αυτοσχέδια διαδήλωση: είναι η «εναλλακτική» τους μορφή
να γιορτάσουν.

Οι καραμπινιέροι επιτίθενται στην ουρά της διαδήλωσης με
δακρυγόνα και εκείνη τη στιγμή αρχίζει το αντάρτικο πόλης. Τοποθετούν κάθετα
αυτοκίνητα στη μέση του δρόμου και από πίσω αρχίζει να βρέχει πέτρες,
ενώ άλλες ομάδες σπάνε βιτρίνες και είναι ανελέητες με μια RollsRoyce που στο τέλος πυρπολήθηκε μαζί με άλλα πολυτελή αυτοκίνητα: «Η
γιορτή ξεκινάει άσχημα, στο τέλος κάνουμε το δικό μας. Κάθε φορά μας αφαιρούν
τα πάντα. Επιτέλους κάτι ανακτήσαμε!
», θα είναι το σχόλιο των νεαρών της
εξέγερσης. Είναι το σήμα για την Αυτονομία, το νεανικό προλεταριάτο
μπήκε στο επαναστατικό-γίγνεσθαι του. Τώρα θα είναι καιρός να ενωθούν αυτές οι ομάδες
νεολαίας με τους άλλους, οργανωμένους σε αυτόνομους σχηματισμούς, που
την ίδια περίοδο διεξήγαγαν μια σκληρή εκστρατεία κατά της
μαύρης και κακοπληρωμένης εργασίας, οργανώνοντας «περιπολίες» που με βίαιες ενέργειες προσπαθούσαν να εκφοβίσουν τα αφεντικά και να δώσουν δύναμη στους

154 Un comunismo más fuerte que la metrópoli

εργαζόμενους νεαρούς προλετάριους. Ως συνήθως υπήρχαν και αυτοί που
ήθελαν να δουν στο νεανικό προλεταριάτο «το νέο επαναστατικό υποκείμενο»,
ξεκινώντας από τις όχι λιγότερο τυπικές επιφυλάξεις σχετικά με την ικανότητα του προλεταριακού μετώπου να ενωθεί, αλλά το ουσιαστικό δεν ήταν αυτό,
αλλά η αυτόνομη μαζικοποίηση των ανατρεπτικών συμπεριφορών που
είχαν μια άνευ προηγουμένου ικανότητα επέκτασης και ήταν αντίθετες στην αναδιάρθρωση του κοινωνικού εργοστασίου, μια δύναμη στην οποία η απόγνωση και η δημιουργικότητα αναμιγνύονταν για να μετατραπούν στο πυρακτωμένο υλικό
μιας νέας επιθετικής αλληλεγγύης.

Σε αυτό το πλαίσιο ήταν που η
επανεμφάνιση, κυρίως στο Puzz, της επιρροής του ιταλικού καταστασιακού περιβάλλοντος
και της «ριζοσπαστικής κριτικής», γνωστής και ως «αρνητισμού», θεωρητικοί της οποίας ήταν οι Giorgio Cesarano, Riccardo d’Este, Joe
Fallisi, Piero Coppo και άλλοι όπως ο Gianfranco Faina —που έδωσε ζωή
το 1976 στην ελευθεριακή ένοπλη ομάδα Azione Rivoluzionaria-Επαναστατική Δράση. Είχαν περάσει από τις εμπειρίες του Ludd-Consigli Proletari και του Comontismo
— αυτή η τελευταία ομάδα είχε στην πραγματικότητα μια έντονη προτίμηση για την
«αλητεία», «chusma» – και είχε από καιρό αναπτύξει μια αδίστακτη
ανάλυση του κεφαλαίου της κυβερνητικής, της καπιταλιστικής μητρόπολης και της επαναστατικής αριστεράς σε όλες τις ποικιλίες της. Puzz—«Εμείς δεν
κάνουμε πανηγύρια, φεστιβάλ, δημιουργούμε καταστάσεις
» (αριθμός 9, 1974) – ξεκίνησε
να εκδίδεται το 1971 με την παραγωγή κόμικς «detournés, εκτροπής».

Ψυχή της έκδοσης ήταν ο σκιτσογράφος Max Capa, αλλά με
τον καιρό θα εμπλουτιζόταν με θεωρητικές αναλύσεις που ασχολούνταν με θέματα
όπως η κατάργηση της εργασίας, η κριτική στη θεαματική πολιτική των
ομάδων, η παρουσία του Κεφαλαίου μέσα στα άτομα, η πράξη
των άτυπων πυρήνων οργάνωσης: «Δεν πρόκειται πλέον για δημιουργία
μιας επαναστατικής ομάδας συνεπούς σε μια νέα συνθήκη αλλά,
αντίθετα, να εξασφαλιστούν ζώνες προστασίας όπου η ένταση της
συνθήκης να ατσαλώνει».34

Όλες αυτές τις θεματικές θα ξαναβρούμε
σε φυλλάδια και ημερολόγια της νεανικής αυτονομίας που γεννήθηκαν
όπως τα μανιτάρια τα έτη 1976 και 1977.
Μια ανασύνθεση των αγώνων υπό το πρόσημο της Αυτονομίας ήταν
τελικά δυνατή όχι μόνο στο Μιλάνο: από το εργοστάσιο στη γειτονιά, από τα σπίτια όπου
οι γυναίκες δούλευαν για τέσσερις δεκάρες στα λαγούμια της μαύρης εργασίας, από τα νοσοκομεία μέχρι τα σχολεία, έτρεχε μια κοινή επιθυμία να τους κάνει να πληρώνουν όλο και πιο ακριβά. Στις 25 μαρτίου έγινε μια σκληρή απεργία σε

34 Puzz, núm. 11, 1974.

Separ/acción, desubjetivización y «dictadura de las necesidades» 155

όλα τα εργοστάσια, στο Μιλάνο, όταν ακόμη δεν είχε ξεκινήσει η διαδήλωση, πυρπολήθηκε το δημοτικό κέντρο συλλογής που διαχειριζόταν τους
λογαριασμούς κοινής ωφελείας. Η συνδικαλιστική πλατεία ήταν έρημη και
τρεις χιλιάδες αυτόνομοι βάδισαν προς τους στόχους που τέθηκαν: ένα ένοπλο κομάντο
μπήκε στα κεντρικά γραφεία του Συνδέσμου Μικρών Βιομηχανικών Επιχειρηματιών, έδιωξαν τους επιχειρηματίες που ήταν συγκεντρωμένοι σε συνέδριο και τους έβαλαν
φωτιά. Την ίδια μοίρα είχαν και τα ασφαλιστικά γραφεία, και το ίδιο βράδυ υπήρξαν πολύ σκληρές αντιπαραθέσεις για δωρεάν είσοδο
σε μια ροκ συναυλία. Πρωταγωνιστές ήταν αυτοί που βάφτισε το Rosso
ως την «κόκκινη φρουρά με αθλητικά παπούτσια».

Οι απαλλοτριώσεις που έκανε το νεανικό προλεταριάτο επαναλήφθηκαν σε όλη τη χώρα, εφημερίδες με τους πιο εξωφρενικούς τίτλους εμφανίστηκαν παντού. ο «freak-αυτόνομος» τρόπος ζωής γίνονταν
ολοένα και πιο δημοφιλής στη νεότερη γενιά, και έτσι ο Re Nudo, που είχε ζήσει
διάφορες διασπάσεις λόγω της κλήσης του αρχηγoύ του Andrea Valcarenghi προς την διαχείριση επιχειρήσεων, ήταν πεπεισμένος ότι η σωστή κίνηση σε επίπεδο μάρκετινγκ θα ήταν η οργάνωση, για το καλοκαίρι του 1976,
του μεγαλύτερου εναλλακτικού φεστιβάλ που διοργανώθηκε ποτέ στην Ιταλία, και το μόνο διαθέσιμο μέρος ήταν στο Μιλάνο, στο Parco Lambro. Λογικά
θα ονομαστεί «Φεστιβάλ του Νεανικού Προλεταριάτου». Ο Γυμνός Βασιλιάς συντονίστηκε με
την Lotta Continua, τους αναρχικούς, τους οργανωμένους αυτόνομους και άλλες
μικρές ομάδες της άκρας αριστεράς και εξαπέλυσαν ένα εθνικό προσκάλεσμα
να πάει ο κόσμος στο Parco Lambro από 26 έως 30 ιουνίου. Το ταμ ταμ ήταν αποτελεσματικό.
σχεδόν εκατό χιλιάδες νέοι παρευρέθηκαν, με λίγα χρήματα στις τσέπες τους και
με πολλή περιέργεια στο σώμα. Έψαχναν το «κοινό σπίτι» τους, ήθελαν να υλοποιήσουν τις επιθυμίες που μέχρι τότε είχαν παραμείνει
στο ύψος της μιζέριας της ανάγκης.

Αντίθετα οι διοργανωτές
φαινόταν πρόθυμοι να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη: από τη μια πλευρά, οι μαθητευόμενοι του μάνατζμεντ ήθελαν να δημιουργήσουν μια νέα αγορά, ίσως «εναλλακτική»,
αλλά εξίσου κερδοφόρα με το κανονική και από την άλλη οι πολιτικές οργανώσεις
ήθελαν να δημοσιοποιήσουν τη «γραμμή» τους για να προσπαθήσουν να αυξήσουν
τις τάξεις τους. Δεν μπορούσαν να συναντηθούν με τους «φιλοξενούμενους» παρά μόνο στο επίπεδο της
αντιπαράθεσης που έγινε, βίαιη και διευκρινιστική. το Parco Lambro
ήταν ίσως το μόνο αληθινό συνέδριο της διάχυτης αυτονομίας και έτσι
είναι όπως το θυμάται ο Τόνι Νέγκρι στα γράμματα που έγραφε από τη φυλακή
της Rebibbia
στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα
:

156 Un comunismo más fuerte que la metrópoli

Ένα τεράστιο φεστιβάλ της νεολαίας, που διοργανώνεται από εναλλακτικές ομάδες
λίγο επιπόλαιες, αλλά επινοήθηκε ξανά από το κίνημα. Υπήρχε πολύς κόσμος […] και καθώς περνούσαν οι μέρες, οι ομάδες κινούνταν […] μια συνεχής μαζική κίνηση – και κάθε ομάδα μετέφερε
πίσω της καροτσάκια και τέντες, μουσικά όργανα και στοιχειώδη εργαλεία— […] Αν κατέβαινες, βυθιζόσουν σε ένα είδος κουβαριού
πολύχρωμου, που σε περικυκλώνει, τόσο γεμάτο επιθυμίες όσο και απαλλαγμένο από ταμπού
. ο κόσμος κάπνιζε, έκανε έρωτα, άκουγε μουσική, περνούσαν γλυκά το
χρόνο μεταξύ των συναντήσεων, νιώθοντας ενωμένοι.
Ανοιχτές σκιές σε αναζήτηση ενός συλλογικού χρόνου και σώματος
[…] Στην πραγματικότητα, ήταν ένα καρναβάλι των φτωχών […] που συνειδητά
ήθελαν την απελευθέρωση […] Τα ναρκωτικά ή η μουσική μπορεί να είναι ένα κάτι παραπάνω. Κάποια στιγμή άρχισε να αποπνέει ανησυχία […] όλα όσα συνέβησαν ισοδυναμούσαν με την εικόνα μιας
καταιγίδας σε καθαρό ουρανό
.35

Και η καταιγίδα ήρθε σύντομα, μέσα στο πάρκο. Τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ, αντιμέτωπη με την άνοδο των τιμών στους πάγκους τροφίμων τους οποίους διαχειρίζονταν οι οργανώσεις, που παρουσιάζονταν από ώρα σε ώρα—
τα σάντουιτς και όλα τα άλλα κοστίζουν σχεδόν το ίδιο όπως στα
μπαρ στο κέντρο του Μιλάνου — αρχίζουν οι διαμαρτυρίες. Πολλοί από
τους νεαρούς, ειδικά από το νότο, οργανώνουν εσωτερικές διαδηλώσεις φωνάζοντας συνθήματα για οικειοποίηση και ξεκινούν αμέσως
οι πρώτες απαλλοτριώσεις φορτηγών γεμάτων παγωτά, σάντουιτς
και κατεψυγμένα κοτόπουλα. στη συνέχεια συγκρούονται με
την ομάδα περιφρούρησης που προσπάθησε να συγκρατήσει την «πληθωρικότητα, την έξαρση» του νεανικού προλεταριάτου. Την επόμενη μέρα κάποιες ομάδες φεύγουν από το πάρκο για να
εφορμήσουν σε ένα κοντινό σούπερ μάρκετ. Η αστυνομία εκτόξευσε δακρυγόνα εναντίον τους.
από μακριά για να τους κάνει να επιστρέψουν στο πάρκο.

Εν τω μεταξύ μέσα, είχε ξεκινήσει μια μαζική συνέλευση που κράτησε δύο μέρες και δύο νύχτες:
γίνεται συζήτηση για το αν η απαλλοτρίωση των οργανώσεων της
αριστεράς ήταν σωστή, δίκαιη, οι νεαρές φεμινίστριες ανεβαίνουν στο βήμα ώστε να καταγγείλουν την
φαλλοκρατική στάση των αγωνιστών ενός μεγάλου μέρους των παρόντων ομάδων. οι ομοφυλόφιλοι, που είχαν δεχθεί επίθεση και είχαν δει
καταπιεσμένα και υπερβολικά διεγερμένα αρσενικά να τους ενοχλούν, διαμαρτυρήθηκαν
δυνατά και ο Mario Mieli, από το βήμα, προσκαλεί όλους για
μια ολοκληρωτική έξοδο ταυτοτήτων. οι πιο διάσημοι τραγουδιστές, επιχορηγούμενοι
από τις αναδυόμενες αριστερές δισκογραφικές, αποδοκιμάζονται
και τα σκηνικά τους καταλαμβάνονται από συνελεύσεις-ποταμούς στις οποίες

35 A. Negri, Pipe-Line. Lettere da Rebibbia, Γράμματα από την Rebibbia, Turín, Einaudi, 1983.

Separ/acción, desubjetivización y «dictadura de las necesidades» 157

μιλούν για τα πάντα: το σώμα, το εμπόρευμα, την επανάσταση, για τη
νεανική κατάσταση, τον φεμινισμό, τα ναρκωτικά, την τρέλα και τον ένοπλο αγώνα. Όλο το πρόγραμμα που ετοιμάζει η οργάνωση καταρρέει, μετατρέπεται σε ένα τεράστιο χάπενινγκ της επιθυμίας, ενώ οι
διοργανωτές μέλη του γυμνού Βασιλιά προσπαθούν να εξηγήσουν ότι αν οι τιμές
ήταν υψηλές αυτό συνέβαινε επειδή τα κέρδη χρησιμοποιούνταν για τη χρηματοδότηση του
Κινήματος, όταν στην πραγματικότητα είχαν ζητήσει από τις πολιτικές ομάδες τεράστια χρηματικά ποσά για να μπορέσουν να στηρίξουν τη θέση τους εντός
του πάρκου, το οποίο σύντομα πήρε το παρατσούκλι «el gueto de Lambro, το γκέτο του Lambro» Εκατοντάδες γυναίκες και άνδρες γδύνονται για να χορέψουν και να κάνουν εσωτερικές διαδηλώσεις τραγουδώντας για την απόλυτη απελευθέρωση, ενώ η ομάδα
περιφρούρησης είναι αφιερωμένη στην επίθεση τόσο σε εμπόρους ηρωίνης όσο και
νεαρούς τοξικομανείς, γεγονός που έδωσε αφορμή για νέες συζητήσεις σχετικά με τη ματαιότητα αυτής της «νέας αστυνομίας» του κινήματος που διεκδικεί για τον εαυτό της το δικαίωμα της
καταστολήw των «παρεκκλινόντων».

Υπήρχε επίσης πολλή καλή μουσική. η
τελευταία συναυλία των Area μετατράπηκε σε ένα jam session που γιόρταζε
τις δημιουργικές δυναμικές του χάους, καταργώντας την απόσταση μεταξύ των μουσικών και
του κοινού, ενώ ο Gianfranco Manfredi τραγούδησε στην εξέγερση με
μια γλυκιά μελωδία στην οποία λεγόταν ότι μπορούσαν να τη συναντήσουν τόσο
στο «βάθος των ματιών σου» όσο και «στο πολυβόλο που λάμπει», στη «θέρμη του
στήθους σου
» όσο και «στα χτυπήματα στους φασίστες», στη «μουσική επάνω στο
γρασίδι
» και στο «τέλος του σχολείου», στο «πιάσιμο από το χέρι» και «στη
φωτιά στο Μιλάνο
». Να χαλάσουν τη γιορτή στο Φεστιβάλ, να τη χαλάσουν για τις ομάδες,
στη μητρόπολη, στην καπιταλιστική καταπίεση, αυτή ήταν η γλωσσική αλληλουχία
που βγήκε από το Λάμπρο: ο προγραμματισμένος μητροπολιτικός «αποπρογραμματισμός»
για το νεανικό προλεταριάτο στη διαδικασία της απελευθέρωσης
.

συνεχίζεται

 #free_Michailidis 

Click to access TS-HIS16_Autonomia.pdf

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s