βιβλια

ΥΠΕΡΣΙΒΗΡΙΚΟΣ – ΕΝΑ ΤΡΕΝΟ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ ΡΩΣΙΑ

Ο συγγραφέας Γιώργος Πιτροπάκης με συνοδοιπόρο τον φωτογράφο Σεργκέι Κόζμιν , περιγράφει την εμπειρία του ταξιδεύοντας με το θρυλικό τρένο .

«Σε έξι μερόνυχτα και βάλε , 9.288 χιλιόμετρα , 53 σταθμοί , 8 χρονικές ζώνες , στο κουπέ ενός βαγονιού της δεύτερης θέσης , σε ένα τρένο που διασχίζει μέσα στο καταχείμωνο μια από τις πιο αφιλόξενες , μυστηριώδες και παγωμένες περιοχές του πλανήτη • δεν είναι εύκολη υπόθεση » ……..

Έτσι λοιπόν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου , ξεκινάει κι ο αναγνώστης το δικό του ταξίδι … Από την εποχή των Τσάρων μέχρι τον Πούτιν , θα εντρυφήσει σε θέματα ιστορικά , πολιτικά , κοινωνικά , με πολύ απλή και κατανοητική γραφή . Ένα τελευταίο αλλά σαφώς σημαντικό στοιχείο είναι το χιούμορ του συγγραφέα , το οποίο σπάνια συναντάς σε βιβλίο . Το συστήνω ανεπιφύλακτα !

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Χρόνης Μίσσιος

Κοινωνικό Καφενείο

“Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.”

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.046 επιπλέον λέξεις

μουσικη

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ

Μας το πρότεινε ο γιος μας … συγκινηθήκαμε … 

lyrics : 

φιλοι μου χαθηκανε,και μονος συντροφος το σκοτος,η σκεψη ότι κάποτε ονειρευτήκαμε
θα το έχει η μοιρα τους μου το πανε οι σκιες
και οι επιλογες στις γειτονιες είναι λίγες για τις δραχμες
που πουλάνε θάνατο.
Δεν αδικώ προσωπικά
εγω δεν έχω φίλους
που να διαθέτουν εξοχικό
και είμαι μόνος
μόνος στην πλατεία
νιώθω φόβο για το μέλλον
Μέχρι τώρα είδαι πόνο μόνο φόβο μόνο όσο βαστάει
η φωνή μου,οσο ξέρω πως πονάνε για μένα οι άνθρωποι μου
και θέλω πίσω τις παλιές καλές στιγμές
τον παππού μου να χαμογελάει για ακόμη μια φορά
Τις φοβίες να ναι μαζί ξανα
τον Νικο έξω απ τα κάγκελα
αναθεμα μόνο όνειρα,ανεκπλήρωτα
για πάπλωμα σε αυτούς κοιμηθηκανε νωρίς
και ‘γω στο χάραμα να μονάχος στην πολη των mc’s
Αναπολώ,τρέχει,δικαιολογώ το κλαμα μου ως συμπαρασταση στον ουρανο
[….]τώρα ο Δημήτρης είναι σκοπιά στο στρατο,πούλησε το κινητο για την δόση
του-νιώθεις?
κ εγω ακομα ψαχνω να βρω αγαπη
[…]Καθημερινα ψαχνουμε άκρη να σηκώσουμε κεφάλι να κάνουμε
τα όνειρα μας αληθινα μια γενια που δεν έμαθε λέξεις όπως χαρα,
ειλικρινα η επιβιωση μαθαίνετε στα στενα ειλικρινα..και δεν μιλάω προσωπικα.

Κλείνω τα μάτια μου ανάβω το τσιγάρο τελικα
το τελευταιο χαλαλι και ας μην πέσουν λεφτα
νιωθω πως γερασα και ας είμαι ακόμη 19
μετρώ αναρίθμητες κοπέλες που μου παίξαν πουστιά
αν δώσω ονόματα θα βάζουν τραμπούκους να απειλούν
εγώ κουράστηκα νομίζω πως και αυτές θα κουραστούν

κι όμως η λεξη αγαπη έχει παρεξηγηθει σε μια πόλη που
ανταλλάζεται ψυχη για το χαρτι
εχω νιώσει και έχω δει να συλλαμβάνουν από καρφωτή
τον κολλητό ου και τη μάνα του να αυτοκτονεί
πες το κόμπλεξ δεν έζησα καλά δεν χαμογέλαγα συχνά
από τα 13 μου χρόνια είμαι στη δουλειά
δεν έδωσα ποτέ σκληρά κι ας ζω σκληρά
και δεν μιλώ προσωπικά
μες τα σκατα επιπλέει μια ολοκληρη γενια
θαψανε όνειρα απο μικρα παιδια που καναν πλανα
για το πως θα υποδεχτούνε την χαρα
εχω πρόβλημα και κόλλημα και μόνιμα θα κράζω
το κράτος των μπάτσων όπως και να χει θα αυθαδιάζω
από ψυχής πετραλωνίτης εκ γενετής αλήτης
εκ γενετής γαμιέται κάθε ασφαλίτης
Γιατι ο Γιώργος είχει όνειρα,ο Ηλίας είχε όνειρα,
ο Μο είχε όνειρα,ο Χρήστος είχε όνειρα,ο Billy είχε όνειρα,
η Ελένη είχε όνειρα
εγώ είχα όνειρα
εσυ είχες όνειρα
τα ονοματα δεν λενε κατι
μα καπου το προβλημα
πιάνει όλο τον χάρτη
[…]
-παίζαμε μπάλα μαζι
είχες όνειρα όπως και εγω
και μας τα σκοτωσαν
το κρατος,οι μπατσοι,η πρεζα,η αναγκη για χρήμα,
δεν εχει ποιος πολύ η ποιος λιγο
ειλικρινά..μας τα σκοτώσανε.