αθλητισμός

Ο Ζανέτι, οι Ζαπατίστας και η Ίντερ

zanetti-zapas
ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ – 04/06/2014
1

Ο απελθών αγέραστος αρχηγός της Ίντερ Χαβιέρ Ζανέτι, εκτός από μεγάλη παιχτούρα ήταν και ένας πολιτικοποιημένος άνθρωπος. Από τη στιγμή που βρέθηκε στο Μιλάνο έφτιαξε ένα ίδρυμα στην Αργεντινή με τη γυναίκα του για την κοινωνική ενσωμάτωση και εκπαίδευση των παιδιών από τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις της Αργεντινής. Όμως, το μεγαλύτερό του παράσημο είναι ότι έπεισε την Ίντερ να υποστηρίξει τον αγώνα των Ζαπατίστας στο Μεξικό.

Μετά από μια επίθεση του Μεξικανικού στρατού στις θέσεις των Ζαπατίστας στα σύνορα Μεξικού-Γουατεμάλας στις αρχές του 2005, ο Ζανέτι πείθει την Ίντερ να στείλει €5.000 στους Ζαπατίστας, να πληρώσει ένα ασθενοφόρο και να τους δώσει ποδοσφαιρικό εξοπλισμό. Τα χρήματα συγκεντρώθηκαν από τα πρόστιμα που πλήρωναν οι παίχτες της Ίντερ για παραβιάσεις του εσωτερικού κανονισμού. Στο γράμμα που συνόδευε τη βοήθεια, ο Ζανέτι έγραψε:

‘Πιστεύουμε σε έναν καλύτερο κόσμο, ένα μη παγκοσμιοποιημένο κόσμο, εμπλουτισμένο με τις πολιτιστικές διαφορές και τα έθιμα όλων των ανθρώπων. Αυτός είναι ο λόγος που θέλουμε να σας υποστηρίξουμε σε αυτόν τον αγώνα να διατηρήσετε τις ρίζες σας και να πολεμήσετε για τα ιδανικά σας’.

sub-interistaΟ αρχηγός των Ζαπατίστας Subcomandante Marcos απάντησε σε αυτήν την κίνηση με ένα γράμμα στον Μάσιμο Μοράτι προσωπικά, ευχαριστώντας τον και προτείνοντας κάτι σουρεάλ, ένα φιλικό ματς μεταξύ Ίντερ και επίλεκτων Ζαπατίστας. Αρχικά η Ίντερ δέχτηκε και ο Μάρκος αποκάλυψε τα σχέδιά του σε ένα δεύτερο γράμμα, που δε μου πάει καρδιά να το κόψω (είναι μεγάλο, αλλά αξίζει):

25 Μαΐου 2005

Δον Μάσιμο,

Λάβαμε ένα γράμμα σας στο οποίο μας ενημερώνετε ότι η ποδοσφαιρική σας ομάδα, Internazionale F.C., αποδέχτηκε την αδερφική πρόκληση που σας κάναμε. Εκτιμούμε την καλοσύνη και την ειλικρίνεια της απάντησής σας.

Σας ενημερώνω ότι εκτός από το ότι είμαι ο εκπρόσωπος τύπου των Ζαπατίστας, τοποθετήθηκα μετά από ομόφωνη απόφαση πρώτος προπονητής και επικεφαλής των Διαγαλαξιακών Σχέσεων της ποδοσφαιρικής ομάδας των Ζαπατίστας (βασικά, στην πραγματικότητα κανείς άλλος δεν ήθελε τη δουλειά). Με αυτήν την ιδιότητα πρέπει, μάλλον, να χρησιμοποιήσω αυτό το γράμμα ώστε να κανονίσω τις λεπτομέρειες για το παιχνίδι.

Ίσως, για παράδειγμα, να προτείνω ότι αντί του να περιοριστούμε σε ένα παιχνίδι, να γίνουν δύο. Ένα στο Μεξικό και ένα άλλο στην Ιταλία ή ένα εντός και ένα εκτός έδρας. Και να παίξουμε για το τρόπαιο που θα γίνει γνωστό στον κόσμο ως ‘Το Πόζολ (σσ. Παραδοσιακό κιούπι των Αζτέκων) της Λάσπης’.

Και ενδεχομένως θα πρότεινα σε εσάς το παιχνίδι το οποίο θα παιχτεί στο Μεξικό και θα είστε φιλοξενούμενοι, να διεξαχθεί στο Ολυμπιακό στάδιο του ’68 του Μεξικού, στην ομοσπονδιακή περιοχή της Κοαουΐλα και τα έσοδα από τα εισιτήρια να δοθούν στους παραστρατιωτικούς στο Λος Άλτος του Τσιάπας που εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους… Και ίσως να συμφωνήσουμε, δεδομένου του ότι θα είστε ήδη στο Μεξικό, να διοργανώσουμε ένα δεύτερο παιχνίδι στη Γκουαδαλαχάρα και τα έσοδα να διατεθούν ώστε να παραχθεί νομική υποστήριξη στους altermundistas, άδικα φυλακισμένους στις φυλακές αυτής της επαρχίας του Μεξικού και στους πολιτικούς κρατούμενους σε όλη τη χώρα…

Και ίσως, αν συμφωνείτε, για τους αγώνες στο Μεξικό οι Ζαπατίστας να απευθυνθούν στο Ντιέγο Αρμάντο Μαραντόνα και να του ζητήσουν να είναι διαιτητής, στους Χαβιέρ Ελ Βάσκο Αγκίρε και Χόρχε Βαλδάνο για να είναι βοηθοί (ή επόπτες) και στο Σόκρατες, μέσο από τη Βραζιλία, να είναι 4ος. Ενδεχομένως να καλέσουμε και δύο διαγαλαξιακούς που ταξιδεύουν με Ουρουγουανικό διαβατήριο: Εδουάρδο Γκαλεάνο και Μάριο Μπενεντέτι να κάνουν φάση με φάση σχολιασμό για τη Διαγαλαξιακή Τηλεόραση του Συστήματος των Ζαπατίστας (‘η μόνη τηλεόραση που διαβάζεται’). Στην Ιταλία ο Τζιάνι Μίνα και ο Πέδρο Λουΐς Σούγιο μπορούν να είναι σχολιαστές.

Και ίσως, για να διαφοροποιηθούμε από τη χρήση της γυναίκας ως αντικείμενο που προωθείται στα ποδοσφαιρικά παιχνίδια και στις διαφημίσεις, οι Ζαπατίστας θα ζητήσουν από την εθνική κοινότητα γκέυ και λεσβιών και ειδικά από τραβεστί και τρανσέξουαλ, να οργανωθούν και να διασκεδάσουν τους ‘σεβάσμιους’ με πιρουέτες ομογενών κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών στο Μεξικό…

Ίσως για να ισορροπήσουμε το εμφανές μειονέκτημά σας κάπως, θα σας δώσω μερικές μυστικές πληροφορίες. Για παράδειγμα η ομάδα των Ζαπατίστας θα είναι μεικτή (δηλαδή, θα υπάρχουν άντρες και γυναίκες), παίζουμε με τις αποκαλούμενες ‘μπότες του ανθρακωρύχου’ (έχουν ατσάλι στα δάχτυλα, γι” αυτό τρυπούν τις μπάλες). Σύμφωνα με τους κανόνες και τα έθιμά μας το παιχνίδι τελειώνει μόνο εάν δε μείνει κανένας όρθιος από οποιαδήποτε ομάδα (δηλαδή έχουν πολύ μεγάλη αντοχή). Η ομάδα των Ζαπατίστας μπορεί να ενισχυθεί κατά το δοκούν (δηλαδή, οι Μεξικανοί ‘Μπόφο’ Μπαυτίστα και Μαριμπέλ ‘Μαριγκόλ’ Ντομίνγκεζ μπορούν να εμφανιστούν στην ενδεκάδα, αν το δεχτούν). Έχουμε σχεδιάσει στολές χαμαιλέοντα (αν χάνουμε, μαύρες και μπλε ρίγες εμφανίζονται στις φανέλες μπερδεύοντας τους αντιπάλους, τον διαιτητή και τους οπαδούς). Επίσης εξασκούμαστε, με σχετική επιτυχία, σε δύο νέα συστήματα: τη maquiña avanti fortiori (σημείωση: μεταφρασμένη σε γαστριμαργικούς όρους θα ήταν κάτι μεταξύ πίτσας και σάντουϊτς γουακαμόλε) και τη ‘maquiña caracoliña con variante intensa’ (σημείωση: ισοδύναμο με σπαγγέτι με βραστά φασόλια, αλλά κατεστραμμένο).

Με όλα αυτά (και μερικές άλλες εκπλήξεις), μπορούμε, ενδεχομένως, να επαναστατικοποιήσουμε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, και τότε, ίσως, το ποδόσφαιρο να μην είναι απλώς μπίζνες, και να γίνει ξανά ένα ψυχαγωγικό παιχνίδι. Ένα παιχνίδι φτιαγμένο, όπως είπατε και εσείς πολύ σωστά, από αληθινά αισθήματα.

Ίσως… Παρ’ όλα αυτά, αυτό είναι απλώς για να επιστρέψουμε σε εσάς, στην οικογένειά σας, στους άντρες και τις γυναίκες της Ίντερ και στους νερατζούρι οπαδούς την εκτίμηση και το θαυμασμό μας προς εσάς (παρόλο που σας προειδοποιώ ότι μπροστά από το τέρμα, δε θα υπάρχει ούτε οίκτος, ούτε συμπόνοια).Όσα για τα υπόλοιπα, καλά… ίσως… αλλά…

Εντάξει. Υγεία και ας είναι το πράσινο, άσπρο και κόκκινο που ντύνει της αξιοπρέπειά μας σύντομα να βρει τον εαυτό του και στις δύο χώρες.

Από τα βουνά του Νότιο-Ανατολικού Μεξικού,
Subcomandante Insurgente Marcos

(σχεδιάζοντας συστήματα στο μαυροπίνακα και διαφωνώντας με τον Ντουρίτο επειδή αυτός επιμένει ότι αντί από το παραδοσιακό 4-2-4, πρέπει να παρουσιάσουμε ένα 1-1-1-1-1-1-1-1-1-1, το οποίο, λέει, μπερδεύει τον αντίπαλο)

ΥΓ. Για τη Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, τη Ρεάλ Μαδρίτης, τη Μπάγερν Μονάχου, την Οσασούνα, τον Άγιαξ, τη Λίβερπουλ και την ομάδα της Φερατερία Γκονσάλες: Συγγνώμη, αλλά έχω αποκλειστικό συμβόλαιο με την Εσεταλεένε.

Οι Ζαπατίστας δρουν από το 1994 στην επαρχία Τσιάπας του Μεξικού. Χρησιμοποιώντας τα λόγια του Ζανέτι, ‘τους υποστηρίζω διότι η αλληλεγγύη δε γνωρίζει χρώμα, θρησκεία ή πολιτική θέση. Αυτές οι κοινότητες παλεύουν για να αναγνωριστεί η κουλτούρα τους όπως και μια διαφορετική μορφή οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης, επιβίωσης και ταυτότητας. Όσο για το Subcomandante Marcos, πολεμάει για να δώσει πίσω ζωή και αξιοπρέπεια στους προ-Κολομβιανούς πληθυσμούς του Μεξικού. Είναι ένας στρατιώτης των ηττημένων της γης, των ξεχασμένων, των μη αναγνωρισμένων που έχουν μάθει να μην παραιτούνται ποτέ, υπό καμία συνθήκη’.

Τα φιλικά τελικά δεν έγιναν, λόγω πιέσεων των χορηγών και αρκετών οπαδών της Ίντερ που ανήκαν παραδοσιακά στο συντηρητικό κομμάτι του Ιταλικού Βορρά. Η εκτίμηση όμως του Subcomandante για το Ζανέτι θεμελιώθηκε. Δύο βδομάδες πριν ο ‘εμβληματικός αρχηγός’ των Ζαπατίστας ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από την ηγεσία τους, λίγες βδομάδες μόλις μετά από την ανακοίνωση του Ζανέτι ότι αποχωρεί από το ποδόσφαιρο. Μπορεί να είναι τυχαίο, αλλά με τον τρόπο που ορίζεται η φιλία στη Λατινική Αμερική, θα μου επιτρέψετε το ρομαντισμό να πω πως όχι.

Πηγή: http://www.sombrero.gr/

Ο Ζανέτι, οι Ζαπατίστας και η Ίντερ

αθλητισμός

Η αιώνια και βαθιά αξία της φιλίας Il valore eterno e profondo dell’amicizia

amicizia

Ακριβώς 102 χρόνια πριν, στις 12 σεπτεμβρίου του 1913, γεννιόταν ο Jesse Owens.

Να σηκώσει το χέρι όποιος από εσάς έχει ακούσει να μιλούν, τουλάχιστον για μια φορά, για τον μυθικό Jesse Owens.

Ωραία βλέπω πολλά χέρια σηκωμένα. Γι αυτόν που ακόμη δεν ξέρει τον Jesse, δρομέα ταχυτήτων και άλτη του μήκους, έναν από τους ταχύτερους δρομείς πάντοτε, έγινε διάσημος κυρίως για την συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου το 1936 όπου κέρδισε τέσσερα χρυσά μετάλλια και ήταν το αληθινό αστέρι εκείνων των αγώνων. ο Jesse γεννήθηκε στην Oakville, στην Alabama το 1913 και γνώρισε την φτώχεια και την πείνα ζώντας όλη του την παιδική ηλικία ακολουθώντας την φιλοσοφία του »να τα βγάζει πέρα για να ζήσει», dell’ “arrangiarsi per vivere” όπως πολλά άλλα μαύρα παιδιά την περίοδο της μεγάλης ύφεσης. Να σηκώσει το χέρι τώρα αυτός από εσάς που έχει ποτέ ακούσει να μιλούν για τον  Lutz Long. Δεν σας λέει τίποτα αυτό το όνομα ? Καλώς, θα κοιτάξω να διηγηθώ και σε εσάς την ιστορία αυτού του ανθρώπου, με το ίδιο πάθος με το οποίο την διηγήθηκαν σ’ εμένα. ο Carl Ludwig Long, επονομαζόμενος Lutz Long, γεννήθηκε στην Lipsia της Γερμανίας, κι αυτός το 1913, μα τον απρίλη. Τον σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου, όπως είπαμε, από την άλλη πλευρά του ατλαντικού ωκεανού, θα γεννιόταν ο Jesse Owens, σύντροφός του στην μοίρα. ο  Lutz ήταν ο καλύτερος γερμανός άλτης της εποχής. Είχε χειροτονηθεί στο Torino, στους πανευρωπαϊκούς του 1934, κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο ακριβώς στο άλμα εις μήκος. Όμως ο θρύλος του ανήκει στο Βερολίνο 1936, στους Ολυμπιακούς του Ράϊχ, οργανωμένους από τον Χίτλερ για να δείξει στον κόσμο την πνευματική ανωτερότητα, ηθική και φυσική του γερμανικού λαού. Το καθεστώς  υπολόγιζε πολύ στον Long, ψηλό, όμορφο, ίριδες γαλάζια, τέλειος Αρειος.  Μπελάδες εάν δεν κατάφερνε να νικήσει εκείνον τον μαύρο αμερικανό. και ο Long θα είχε νικήσει, εάν είχε σταθεί λιγότερο… ήρωας.  Συνέβη πως στους προκριματικούς ο Owens έκανε λάθος στα δυο πρώτα πηδήματα. Ένα τρίτο λάθος και θα αποκλείονταν. Εκείνες τις μέρες οι δυο αθλητές ήταν ήδη φίλοι, λόγω συνάφειας και ένστικτου, σίγουρα όχι λόγω φυλής και πολιτικής.  Τριγυρνούσαν τους δρόμους του Βερολίνου μαζί, φωτογραφίζονταν χαμογελαστοί. ο Long παρατήρησε πως ο αντίπαλος επιχειρούσε σύντομη εκτέλεση. Του λέει “σου λείπει μισό βήμα”. Ο Owens έκανε εκείνο το μισό βήμα παραπάνω και προκρίθηκε. Ο τελικός ήταν από τους με την μεγαλύτερη ένταση στην ιστορία όλου του αθλήματος. Οι δυο τους εναλλάσσονταν διαρκώς στην κεφαλή, πήδημα με πήδημα. Στο τέλος νίκησε ο Owens με άλμα πραγματικά πέρα απ’ τους καιρούς του, 8,06, ένα άλμα που σου δίνει την νίκη ακόμη και σήμερα.

Οι Lutz και Jesse έσφιξαν τα χέρια μετά τον αγώνα. Αυθεντικό σφίξιμο, όχι τυπικό, για το θεαθήναι. Το καθεστώς έλεγχε τα πάντα, και πρόσεχε αυτά τα πράγματα, εκείνη η χειρονομία θεωρήθηκε μια προσβολή, έτσι  Riefensthal προσκλήθηκε να κόψει το επεισόδιο από την ταινία. Όμως εκείνος ο θερμός χαιρετισμός παρέμεινε έξω από την fiction και πάνω από την επίδειξη του καθεστώτος, για την αρχοντιά και το κουράγιο. Μια στιγμιαία που, για τον συμβολισμό και την σημασία, είναι από τις πιο όμορφες και δυνατές του περασμένου αιώνα. Ένα ιδανικό σήμα του πως ο αθλητισμός ξεπερνά τα πάντα, κι απ’ όλα είναι καλύτερος. ο  Long ήταν απόλυτα συνειδητοποιημένος πως αυτή η χειρονομία και εκείνο του το αίσθημα αληθινά ολυμπιακό, θα του κόστιζε ακριβά. ο Hitler δεν ήταν ένας που θα την προσπερνούσε και με την έναρξη του πολέμου ο  Lutz κλήθηκε και στάλθηκε σε επικίνδυνο μέτωπο, την Ιταλία. Στις 10 ιουλίου του 43,  οι σύμμαχοι, υπό την διοίκηση του στρατηγού Patton, αποβιβάστηκαν στην Σικελία. ο Long ήταν εκεί, υπό ιταλική διοίκηση ενσωματωμένος. Τραυματίστηκε σοβαρά σε ανταλλαγή πυροβολισμών. Πέθανε τέσσερις ημέρες μετά, αλλά για χρόνια δεν υπήρχαν ακριβή νέα. Μέχρις ότου, το 1961, μια γερμανίδα δημοσιογράφος ανακάλυψε πως ο τάφος του Lutz Long ήταν στoν ομαδικό 2, πινακίδα E, του στρατιωτικού γερμανικού νεκροταφείου της Motta Sant’Anastasia, στην Catania, όπου το σώμα του είχε μεταφερθεί από το αμερικανικό κοιμητήριο της  Gela. Η σιγουριά προέρχονταν από την ημερομηνία γέννησης του αθλητή-στρατιώτη, 27 απριλίου 1913. Η ημερομηνία θανάτου είναι λοιπόν σίγουρα η 14 ιουλίου 1943. ο Lutz Long ήταν 30 χρόνων. Το νέο του τέλους του παλιού αντιπάλου ήταν για τον Jesse Owens ένας ατέλειωτος πόνος. “Δεν υπάρχει αμφιβολία” είπε “πως θα ήταν ο καλύτερος φίλος μου για πάντα. Και θα είναι”.

ο Jesse Owens είναι ένας τεράστιος ήρωας, ένα σύμβολο, ένας αθλητής που προχώρησε πέρα από τις εποχές όμως ο Lutz Long, ηττημένος και πεσών για το κουράγιο του, είναι ένας ήρωας ακόμη μεγαλύτερος. Άξιζε εγώ να σας διηγηθώ αυτή την ιστορία, έτσι όπως την είπανε σ’ εμένα. Και αξίζει να μην τον ξεχάσουμε ποτές.

http://www.enzopennetta.it/2015/09/il-valore-eterno-e-profondo-dellamicizia/

amicizia1

αθλητισμός

Ο λευκός άνδρας σ’ εκείνη την φωτογραφία L’uomo bianco in quella foto

Ο λευκός άνδρας σε εκείνη την φωτογραφία L’uomo bianco in quella foto

  •  Παρασκευή, 28 Aυγούστου 2015 10:59
  • Riccardo Gazzaniga *
  • -Ολυμπιακοί Μεξικού, 12 έως 27 οκτωβρίου 1968

 

53752727c0b535bbfebe87c2050886d6

Τρέχουν στις τηλεοθόνες οι εικόνες του παγκοσμίου πρωταθλήματος στίβου. Αδύνατον να μην δω την τελειότητα των χειρονομιών, την ένταση των κορμιών, την ολοκληρωτική αυτοσυγκέντρωση αυτού που υπέφερε χρόνια προπονήσεων και παραιτήσεων γι αυτή την στιγμή.

Γυναίκες και άνδρες στο αποκορύφωμα της φυσικής φόρμας, που αγκαλιάζονται δίχως προβλήματα αντιπαλότητας, δίχως να δίνουν σημασία στις διαφορές του χρώματος στο δέρμα (στην Αϊτή, την περίοδο της εξέγερσης του 1803, απαριθμούνταν επίσημα  64, όλες αυστηρότατα ρατσιστικές οι μεν προς τις δε….), σε σημείο να αντηχεί χαστούκι στο πρόσωπο η εισβολή των τηλεειδήσεων που μας δείχνουν πνιγμένα κορμιά ή να ασφυκτιούν στα καμιόνια, σε πολλές αποχρώσεις του χρώματος (λευκών συμπεριλαμβανομένων, διότι ιρακινοί, κούρδοι, σύριοι, κλπ, κατά βάθος είναι ινδοευρωπαίοι όπως εμείς »αυτόχθονες» ιταλοβλάκες… ή ελληνοβλάκες, θα έλεγα εγώ ο μεταφράζων).

Ο πραγματικός κόσμος όπου κατοικούμε είναι πολύ λιγότερο πολιτισμένος. O »συναγωνισμός» πολύ λιγότερο ευγενής, διότι το διακύβευμα δεν είναι ένα μετάλλιο (και μια οικονομική ηρεμία που μπορεί να φτάσει μέχρι τον αληθινό πλουτισμό), όμως το mors tua, vita mea, ο θάνατός σου η ζωή μου.  Φτιαγμένος από χώρους, πεποιθήσεις, σύνορα, που θα ήθελαν να διαιωνιστούν.

Ζούμε σε κόσμο όπου εμπορεύματα και κεφάλαιο »πρέπει» να κυκλοφορούν ελεύθερα, υπό την προϋπόθεση πως δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο τα ανθρώπινα όντα. Εκτός εάν έχουν  ένα πορτοφόλι αρκετά γεμάτο. Η παγκόσμια αδελφοσύνη των σπορ  συχνά είναι αυθεντική και ως εκ τούτου πανέμορφη; όμως σκεπάζει μια παγκόσμια πραγματικότητα αντίθετη. Που πρέπει να ξεπεραστεί δια συγκρούσεων.

Κοιτάζουμε τους αθλητές να τρέχουν σε μια πίστα τέλεια, ακόμη και όταν είναι σπαρμένη από εμπόδια πειθήνια πάντως να υπερπηδηθούν, δίχως συνέπειες. Και, χάρη στην εκλεκτή εργασία του  Riccardo Gazzaniga, μπορούμε να θυμηθούμε έναν μικρό ήρωα αντιρατσιστή και λευκό,  «νορμάλ» μέχρι το επίθετό του, που συνεθλίβη ανάμεσα στους δυο ισχυρούς μαύρους που με σφιγμένη την γροθιά διασπούν τις υποκρισίες του αληθινού ρατσισμού και του ντε φάκτο apartheid.  ο  Peter Norman, το κουράγιο μιας φυσικής χειρονομίας, στην μέση μιας μάχης, σε μια χώρα όπου η αστυνομία – τότε όπως και σήμερα – σφαγίαζε φοιτητές και αντιφρονούντες – και σε ένα αθλητικό σύστημα εξουσίας και διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι, επιλέγοντας την σωστή πλευρά και πληρώνοντας το αντίτιμο.

*****

 

o-TOMMIE-SMITH-570

Oι φωτογραφίες κάποιες φορές εξαπατούν.

Πάρτε αυτή την εικόνα, για παράδειγμα. Διηγείται την χειρονομία ανταρσίας του Tommie Smith και του John Carlos την ημέρα της απονομής των 200 μέτρων στην Ολυμπιάδα του Μεξικού και με κορόϊδεψε ένα σωρό φορές.

Την κοίταζα πάντα επικεντρώνοντας στους δυο μαύρους ανυπόδητους ανθρώπους, με το σκυμμένο  κεφάλι και την γροθιά με μαύρο γάντι προς τον ουρανό, την ώρα που ακούγεται ο αμερικάνικος ύμνος. Μια χειρονομία συμβολική πολύ δυνατή, για να ζητήσουν την προστασία των δικαιωμάτων των αφροαμερικάνικων πληθυσμών σε ένα χρόνο τραγωδιών όπως ο θάνατος του  Martin Luther King και του Bob Kennedy.

Είναι η φωτογραφία της ιστορικής χειρονομίας των δυο έγχρωμων ανδρών. Γι αυτό και δεν παρατήρησα ποτέ καλά εκείνο τον άνδρα, λευκό σαν κι εμένα, ακίνητο στο δεύτερο σκαλοπάτι.

CRnorman1

Τον θεώρησα μια τυχαία παρουσία, έναν κομπάρσο, κάτι σαν παρείσακτο. Αντίθετα, μέχρι που πίστεψα πως εκείνος ο τύπος – έπρεπε να είναι ένας αντιπαθητικός εγγλέζος  – αντιπροσώπευε, στην παγωμένη ακινησία του, την θέληση αντίστασης στην αλλαγή που ο Smith και ο Carlos επικαλούνταν με την σιωπηλή τους κραυγή.

Και όμως ξεγελάστηκα. Χάρη σε ένα παλιό άρθρο του Gianni Mura, σήμερα ανακάλυψα την αλήθεια: ο λευκός άνδρας στην φωτογραφία είναι, ίσως, ο πιο μεγάλος ήρωας που αναδύθηκε εκείνη τη νύχτα του 1968.

Ονομάζονταν Peter Norman, ήταν αυστραλός και έφτασε στον τελικό των 200 μέτρων αφού έτρεξε ένα φανταστικό 20.22 στα ημιτελικά. Μόνο οι δυο αμερικανοί  Tommie “The Jet” Smith και John Carlos είχαν τρέξει καλύτερα: 20.14 ο πρώτος και  20.12 ο δεύτερος.

Η νίκη θα είχε αποφασιστεί ανάμεσα σε αυτούς τους δυο, ο Norman ήταν ένας άγνωστος στον οποίον πήγαιναν καλά τα πράγματα. ο  John Carlos, μετά από χρόνια, είπε πως αναρωτήθηκε από που είχε ξεπεταχτεί εκείνος ο μικρούλης λευκός. Ένας άνδρας ενός μέτρου και εξήντα οκτώ εκατοστών που έτρεχε γρήγορα όπως αυτός και ο Smith, που ξεπερνούσαν και οι δυο το ένα μέτρο και ενενήντα.

Έφτασε ο τελικός και ο outsider Peter Norman έκανε τον αγώνα της ζωής του, καλυτερεύοντας ακόμη. Έκλεισε στα 20.06, η καλύτερη απόδοσή του ever και αυστραλέζικο ρεκόρ ακόμη σήμερα αξεπέραστο,  47 χρόνια αργότερα.

Mα εκείνο το ρεκόρ δεν έφτασε, διότι ο  Tommie Smith ήταν αληθινά “The jet” και απάντησε με το record κόσμου. Έριξε τον τοίχο των είκοσι δευτερολέπτων, πρώτος άνθρωπος στην ιστορία, κλείνοντας σε 19.82 και αρπάζοντας το χρυσό.

ο John Carlos τερμάτισε τρίτος για μιαν ανάσα, πίσω από την έκπληξη  Norman, μοναδικός άσπρος στην μέση των δυο έγχρωμων πρωταθλητών.

Ήταν ένας υπέροχος αγώνας, με λίγα λόγια.

Κι όμως εκείνη η κούρσα δεν θα την θυμόμαστε ποτέ όσο την απονομή της.

Δεν πέρασε πολύ ώρα από το τέλος της για να καταλάβουν όλοι πως θα συνέβαινε κάτι πολύ δυνατό, πρωτάκουστο, στην στιγμή που θα ανέβαιναν στο  podio.

ο Smith και ο Carlos είχαν αποφασίσει να φέρουν μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο την μάχη τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το νέο τριγυρνούσε ανάμεσα στους αθλητές.

ο Norman ήταν ένας λευκός και έρχονταν από την Australia, μια χώρα που είχε νόμους σκληρού apartheid σχεδόν σαν τους νοτιοαφρικανικούς. Και στην Αυστραλία υπήρχαν εντάσεις και διαμαρτυρίες στους δρόμους και τις πλατείες εξ αιτίας των σκληρών περιορισμών στην μη λευκή μετανάστευση και νόμοι δυσμενών διακρίσεων προς τους αβορίγινες, ανάμεσα στους οποίους οι τρομερές αναγκαστικές υιοθεσίες νεογέννητων προς όφελος οικογενειών λευκών.

Οι δυο αμερικανοί ερώτησαν τον Norman εάν επίστευε στα ανθρώπινα δικαιώματα.

ο Norman απάντησε πως ναι.

Τον ρώτησαν εάν πίστευε στον Θεό κι αυτός, που είχε ένα παρελθόν στον στρατό σωτηρίας, απάντησε ξανά θετικά.

“Ξέραμε πως πηγαίνουμε να κάνουμε κάτι πολύ μακράν από  οτιδήποτε έχει να κάνει με τον αθλητισμό κι αυτός είπε “θα είμαι μαζί σας” – θυμάται ο John Carlos – Περίμενα να δω φόβο στα μάτια του Norman, αντίθετα είδα αγάπη”.

ophr carlossmith

οι Smith και Carlos είχαν αποφασίσει να ανέβουν στο βάθρο φέροντας στο στήθος ένα στέμμα του Ολυμπιακού Σχεδίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ένα κίνημα αλληλέγγυων αθλητών με τις μάχες για την ισότητα.

Θα είχαν πάρει τα μετάλλιά τους ξυπόλητοι, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την φτώχεια των έγχρωμων ανθρώπων. Και θα φορούσαν τα περίφημα μαύρα δερμάτινα γάντια, σύμβολο των αγώνων των Μαύρων Πανθήρων.

όμως πριν προχωρήσουν προς το βάθρο αντιλήφθηκαν πως έχουν μόνο ένα ζευγάρι μαύρα γάντια.

“Φορέστε ο καθένας από ένα” τους πρότεινε ο λευκός δρομέας και αυτοί αποδέχτηκαν την συμβουλή.

Mα στην συνέχεια ο  Norman έκανε κάτι ακόμη.

“Εγώ πιστεύω σε εκείνο που πιστεύετε εσείς. Έχετε ένα από εκείνα και για εμένα?“ ρώτησε δείχνοντας το στέμμα του Σχεδίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο στήθος των άλλων δυο. “Έτσι μπορώ να δείξω την αλληλεγγύη μου στον αγώνα σας”.

ο Smith παραδέχτηκε πως του προκάλεσε έκπληξη και σκέφτηκε: “Mα τι θέλει αυτός ο λευκός αυστραλός? Κέρδισε το ασημένιο του μετάλλιο, να τα πάρει και φτάνει!”.

Έτσι του απάντησε πως όχι, γιατί επίσης δεν θα αποχωρίζονταν το στέμμα του. Μαζί τους όμως ήταν και ο ένας λευκός αμερικάνος κωπηλάτης, ο Paul Hoffman, ακτιβιστής του Progetto Olimpico per i Diritti Umani. Είχε ακούσει τα πάντα και σκέφτηκε πως “εάν ένας άσπρος αυστραλός ήθελε ένα από εκείνα τα στέμματα, προς Θεού, έπρεπε να το έχει!”. ο Hoffman δεν δίστασε: “Του έδωσα το μοναδικό που είχα: το δικό μου”.

Οι τρεις βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο και ανέβηκαν στο  podio:  τα υπόλοιπα πέρασαν στην ιστορία, με την δύναμη εκείνης της φωτογραφίας.

“Δεν είδα τι γίνονταν πίσω μου – διηγήθηκε ο Norman – Mα κατάλαβα πως όλα πήγαιναν όπως τα είχαν προγραμματίσει  όταν μια φωνή ανάμεσα στο πλήθος άρχισε να τραγουδά τον Αμερικάνικο ύμνο, αλλά στην συνέχεια διέκοψε. Το στάδιο έμεινε σιωπηλό”.

Ο αρχηγός της αμερικάνικης αποστολής υποσχέθηκε πως οι αθλητές του θα πλήρωναν για όλη τους την ζωή εκείνη την χειρονομία που δεν είχε καμία σχέση με τον αθλητισμό. Αμέσως οι Smith e Carlos αποκλείστηκαν από την αμερικανική ομάδα και εκδιώχθηκαν από το ολυμπιακό χωριό, ενώ ο  Hoffman κατηγορήθηκε κι αυτός για συνωμοσία.

Με την επιστροφή στην πατρίδα οι δυο δρομείς είχαν πολύ βαριές επιπτώσεις και απειλές ενάντια στην ζωή τους.

tommie-smith-john-carlos-san-jos-state-university-statue2a-thumb-261x300

Όμως ο χρόνος, στο τέλος, τους δικαίωσε και κατέστησαν πρωταθλητές του αγώνα για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Αποκαταστάθηκαν συνεργαζόμενοι με την αμερικανική ομάδα στίβου και γι αυτούς ανεγέρθηκε ένα άγαλμα στο Πανεπιστήμιο του San José.

Σε αυτό το άγαλμα όμως δεν υπάρχει ο Peter Norman.

Εκείνο το άδειο σημείο μοιάζει με τον επιτάφιο ενός ήρωα τον οποίον δεν αντιλήφθηκε κανείς. Έναν ξεχασμένο αθλητή, μάλλον, διεγραμμένο, πρώτ απ’ όλους από την χώρα του, την Αυστραλία.

Τέσσερα χρόνια μετά το Messico 1968, με ευκαιρία τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, ο  Norman δεν κλήθηκε στην ομάδα των αυστραλών δρομέων ταχύτητας,  παρότι μάλιστα είχε τρέξει τουλάχιστον 13 φορές κάτω από τον χρόνο πρόκρισης των 200 μέτρων και  5 κάτω από εκείνον των 100.

Απογοητευμένος από αυτό, άφησε τον αγωνιστικό στίβο, συνεχίζοντας να τρέχει σε ερασιτεχνικό επίπεδο.

Στην πατρίδα του, την λευκή Australia που ήθελε να αντισταθεί στην αλλαγή, του συμπεριφέρθηκαν σαν έναν παρία, απόβλητο, η οικογένεια απαξιωμένη, η εργασία σχεδόν αδύνατον να ευρεθεί. Έκανε τον καθηγητή γυμναστικής, συνέχισε τις μάχες τους σαν συνδικαλιστής κι εργάστηκε κατά καιρούς σε ένα κρεοπωλείο. Ένα ατύχημα του στοίχισε μια σοβαρή γάγγραινα  και αυτό του προκάλεσε προβλήματα κατάθλιψης και αλκοολισμού.

Όπως είπε ο John Carlos “Εάν εμάς μας πήραν με τις κλωτσιές στον κώλο εκ περιτροπής, ο Peter αντιμετώπισε μιαν ολόκληρη χώρα και υπέφερε μόνος του”.

Για χρόνια ο Norman είχε μια μοναδική πιθανότητα σωτηρίας: προσκαλέστηκε να καταδικάσει την χειρονομία των συναδέλφων του Tommie Smith και John Carlos, με αντάλλαγμα συγχώρεσης από πλευράς του συστήματος που τον είχε εξοστρακίσει. Μια συγνώμη που θα του είχε επιτρέψει να βρει μια σταθερή εργασία διαμέσου της ολυμπιακής επιτροπής και να είναι μέρος της οργάνωσης των Ολυμπιακών του   Sidney 2000.

Αλλά αυτός δεν τα παράτησε και δεν καταδίκασε ποτέ την επιλογή των δυο αμερικανών.

Ήταν ο μεγαλύτερος αυστραλός sprinter που έζησε ποτέ και κάτοχος του  record στα 200, κι όμως δεν είχε ούτε μια πρόσκληση στην Ολυμπιάδα του Sidney. Ήταν η αμερικάνικη ολυμπιακή επιτροπή, μόλις αποκαλύφθηκε η είδηση να του ζητήσει να ενσωματωθεί με την δική της ομάδα και να τον προσκαλέσει στην γιορτή για τα γενέθλια του πρωταθλητή Michael Johnson για τον οποίον ο Peter Norman ήταν μοντέλο και ήρωας.

ο Norman πέθανε ξαφνικά λόγω καρδιακής προσβολής το 2006, δίχως η χώρα του να τον έχει ποτέ αποκαταστήσει.

Στην κηδεία ο Tommie Smith και ο John Carlos,  φίλοι του Norman από εκείνο το μακρινό 1968, μετέφεραν το φέρετρό του στις πλάτες, χαιρετώντας τον σαν ήρωα

tommie-smith-john-carlos copia

article-1337174358062-013afec700001005-897058 466x310

“ο Peter υπήρξε ένας στρατιώτης μοναχικός. Επέλεξε εν γνώσει του να κάνει τον αμνό της θυσίας στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν υπάρχει κανείς άλλος να αξίζει περισσότερο από αυτόν να τον τιμήσει η Αυστραλία, να αναγνωρίσει και να εκτιμήσει” είπε ο John Carlos.

“Πλήρωσε το τίμημα της επιλογής του – εξήγησε ο Tommie Smith – Δεν υπήρξε απλά μια χειρονομία για να βοηθήσει εμάς τους δυο, ήταν μια ΔΙΚΗ ΤΟΥ μάχη. Υπήρξε ένα λευκός άνδρας, ένας λευκός αυστραλός άνθρωπος μεταξύ δυο έγχρωμων ανθρώπων, όρθιων την στιγμή της νίκης, όλοι στο όνομα της ίδιας υπόθεσης”.

Μόνο το 2012 το Κοινοβούλιο της Αυστραλίας ενέκρινε μια καθυστερημένη ανακοίνωση για να ζητήσει συγνώμη από τον  Peter Norman και να τον αποκαταστήσει στην ιστορία με αυτά τα λόγια:

“Aυτό το Κοινοβούλιο αναγνωρίζει το εξαιρετικό αθλητικό επίτευγμα του Peter Norman που κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 200 μέτρα στην Πόλη του Μεξικού, με χρόνο 20.06, ακόμη και σήμερα αυστραλιανό ρεκόρ.

Αναγνωρίζει το θάρρος του Peter Norman στο να φορέσει το σύμβολο του Ολυμπιακού Σχεδίου για τα ανθρώπινα Δικαιώματα στο βάθρο, σε αλληλεγγύη με τους  Tommie Smith και John Carlos, που έκαναν τον χαιρετισμό της “μαύρης δύναμης”.

Ζητά καθυστερημένα συγνώμη από τον Peter Norman για το λάθος που διέπραξε μη αποστέλλοντάς τον στους Ολυμπιακούς του Μονάχου το 1972, παρότι επανειλημμένα  προκρίθηκε και αναγνωρίζει τον πολύ ισχυρό ρόλο που ο  Peter Norman διαδραμάτισε στην επιδίωξη της φυλετικής ισότητας”.

Μα, ίσως, τα λόγια που θυμίζουν καλύτερα όλων τον Peter Norman είναι εκείνα τα απλά κι όμως οριστικά με τα οποία ο ίδιος εξήγησε τους λόγους εκείνης της χειρονομίας του, με ευκαιρία του ντοκιμαντέρ  “Salute”, »Υγεία», που γύρισε ο εγγονός του Matt.

“Δεν έβλεπα το γιατί ένας μαύρος άνθρωπος δεν μπορούσε να πιει το ίδιο νερό από μια βρύση, να πάρει το ίδιο λεωφορείο ή να πάει στο ίδιο σχολείο με έναν λευκό άνθρωπο.

Ήταν μια κοινωνική αδικία για την οποίαν δεν μπορούσα να κάνω τίποτα από εκεί που ήμουν, όμως σίγουρα την απεχθανόμουν.

Ειπώθηκε πως το να μοιραστώ το ασημένιο μου με όλο εκείνο που συνέβη εκείνο το βράδυ στην απονομή επισκίασε την παράστασή μου.

Όμως είναι το αντίθετο.

Πρέπει να το ομολογήσω: ήμουν περήφανος που πήρα μέρος σε όλο αυτό”.

TommieSmith-JohnCarlos-PeterNorman

da http://riccardogazzaniga.com/

Μικρή συντακτική πρόσθεση: όποιος δεν μετανιώνει, ζει εκατό χρόνια…

Ultima modifica il Venerdì, 28 Agosto 2015 17:03
αθλητισμός

Όταν οι Τουπαμάρος «σήκωσαν» το Λιμπερταδόρες

– See more at: http://www.humbazine.gr/index.php/blog/otan-i-toupamaros-sikosan-to-limpertadores/#sthash.VHg8ERxs.dpuf

αθλητισμός · sport

Η λογική της νίκης με κάθε τρόπο δεν είναι η δική μας επιλογή

kerkida

Ένα από τα τραγούδια που ακούγονταν στο παλιό αλλά και στο νέο γήπεδο Καραΐσκάκη πριν από τους αγώνες της ομάδας μου, του Ολυμπιακού, ξεκινούσε έτσι: “‘Ελα στου Καραΐσκάκη και αυτή την Κυριακή, να χαρούμε πανηγύρι και ολυμπιακή ψυχή”.

Σε όσα αληθινά περιγράφει θα προσθέσω και εγώ τη λαϊκή γιορτή, την κοινωνικοποίηση και την ελευθεριότητα που έχει μια γηπεδική κερκίδα. Από τα μέσα των 80’s όταν παιδάκι με πρωτοπήγαινε ο πατέρας μου στο γήπεδο, τα πέταλα και οι κερκίδες ήταν ένα σχολείο συναισθημάτων και ταξικότητας.

Στο παλιό Καραΐσκάκη με τα φιλόξενα, στους τζαμπατζήδες, τουρνικέ (τα περιστρεφόμενα κάγκελα)  έβλεπες τους πάντες, Λούμπεν άτομα, λαϊκοί τύποι, μικροαστοί όπως εμείς. Ο κατάλογος ατελείωτος.  Όλη αυτή η ανάμειξη αλλά και ανεκτικότητα (με τους περισσότερους δεν θα έκανες ποτέ παρέα έξω από το γήπεδο) είχε πλάκα αλλά και ουσία.

Το ταξικό σχολείο που λεγόταν κερκίδα (χωρίς τις θέσεις των ακριβών εισιτηρίων βέβαια) σε μάθαινε στο συγχρωτισμό, την αλληλεγγύη ακόμα και τη συνεννόηση, αν θες, με τους ανθρώπους της τάξης σου. Πράγματα πολύ σημαντικά σε μια εποχή (τότε αλλά και τώρα)  απονοηματοδότησης της κοινωνικής συλλογικοποίησης αλλά και αποπολιτικοποίησης.

Τη ίδια περίοδο στο εξωτερικό, με αφορμή το χουλιγκανισμό και στη λογική του “πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι” το ποδόσφαιρο αρχίζει να γίνεται “κυριλέ”, όπως τον εννοεί η εξουσία, φυσικά, τον όρο. Τα εισιτήρια αρχίζουν να ακριβαίνουν σημαντικά οδηγώντας τις λαϊκές μάζες, τη συντριπτική πλειοψηφία του ποδοσφαιρικού κοινού δηλαδή,  έξω από τα γήπεδα. Το ποδόσφαιρο μετατρέπεται σταδιακά σε θέαμα για λιγότερους, αλλά χειροκροτητές, που πάνε στο γήπεδο για να διασκεδάσουν και σίγουρα όχι για να αναμιχθούν.  Η τωρινή, αηδιαστική, εικόνα των μεγάλων γηπέδων ανά τον κόσμο μας δείχνει το τέλος (?) αυτής της πορείας.

Φτάνοντας στα 90’s  ενώ οι αλλαγές αυτές δεν έχουν ακόμα φτάσει στην Ελλάδα, συντελείται μια τεράστια κοινωνική αλλαγή. Η εισροή μεγάλων μαζών φτωχών μεταναστών από τα Βαλκάνια. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα όλοι εκείνοι που μέχρι τότε ήταν οι από κάτω (εργάτες, μικροαστοί, υπάλληλοι, αγρότες) είχαν τη δυνατότητα να γίνουν μικροαφεντικά, να αποσπάσουν οι ίδιοι πλέον υπεραξία εκμεταλλευόμενοι, με τη σειρά τους, άλλους φτωχότερους.

Μέσα σε αυτό το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο τοποθετώ ως άμεσα επηρεαζόμενο τον κόσμο που μαζικά πήγαινε στα γήπεδα. Όλοι όσοι, ως τότε, γνώριζαν την αδικία μπορούσαν πλέον να αδικούν και να τους περνάει. Προσπαθώντας να αποφύγω τις ισοπεδωτικές γενικεύσεις, θεωρώ το γεγονός αυτό κομβικό για την αλλαγή νοοτροπίας του κόσμο της ομάδας μου.

Και ενώ μεγάλη μερίδα της κοινωνίας μπολιαζόταν με τη εξουσία του μικροαφεντικού, κάποια χρόνια μετά συνέβη μια δεύτερη αποφασιστική αλλαγή, μια αλλαγή που μόνο ο Ολυμπιακός ως τώρα από τις μεγάλες ομάδες έχει βιώσει. Το παλιό του γήπεδο έδωσε τη θέση του σε ένα νέο, σύγχρονο και κυριλέ γήπεδο. Ας ειν’ καλά οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Εν έτη 2004 το ποδόσφαιρο και στην Ελλάδα έχει μπει στη λογική προσέλκυσης πελατείας. Ένα νέο και πιο λουσάτο “μαγαζί” θα προσελκύσει νέο, υψηλότερης αγοραστικής δύναμης, κόσμο απωθώντας, ενσυνείδητα ή όχι δεν έχει σημασία, το παλιότερο και συνάμα φτωχότερο κοινό του.  Το βιώσαμε αυτό, έντονα πιστεύω, στα παιχνίδια του Ολυμπιακού  από το 2004 και μετά.

Η αλλαγή στη σύνθεση του κόσμου στην κερκίδα έφερε και την αντίστοιχη αλλαγή νοοτροπίας που ανέφερα και πρότερα. Η νίκη με κάθε τρόπο ήταν και είναι, πλέον, προτεραιότητα. Όποιος έχει μάθει να νταλαβερίζεται με αυτό τον τρόπο στις κοινωνικές και επαγγελματικές του σχέσεις, το ίδιο θα απαιτήσει και από την ομάδα του. Οι αντίπαλοι είναι πάντα αυτοί που θέλουν να μας αδικήσουν, εμείς πρέπει να τους την κάνουμε πρώτοι. Μεταφορά του κοινωνικού κανιβαλισμού στα γήπεδα.  Αφεντικό στη ζωή (με ότι αυτό συνεπάγεται ), αφεντικό και στο γήπεδο. Καθόλου σεξιστικά, μα απολύτως ταξικά. Η κοινωνία της συνδιαλλαγής, της ανάθεσης και του ατομικού συμφέροντος αναμενόμενα μεταφέρθηκε στις απαιτήσεις της κερκίδας.

Αυτές τις απαιτήσεις καλοδέχτηκε και υποδαύλισε η εκάστοτε διοίκηση της ομάδας. Πέρα από την πελατειακή λογική που ήδη αναφέραμε, η πολιτική σκοπιμότητα της δημιουργίας στρατού που θα μπακάρει τις εκάστοτε επιλογές του μεγαλομετόχου σε άλλα πεδία προϋποθέτει αυτός ο κόσμος να μένει ευχαριστημένος. Ο πιο εύκολος τρόπος ήταν και είναι οι νίκες.

Βέβαια, το λούμπεν, το πιο νεανικό και περισσότερο προλεταριακό κομμάτι του κόσμου δεν εξαφανίστηκε από τις κερκίδες. Περιορίστηκε κυρίως στα πέταλα των οργανωμένων της ομάδας. Εκεί, όμως, η πολυποίκιλη έκφραση δεν μπορεί εύκολα να βγει προς τα έξω μια και κυριαρχεί (όπως παντού και πάντα) η δύναμη της οργανωμένης φωνής που λέγεται Θύρα 7. Αυτό δεν είναι αρνητικό σε ότι αφορά την έκφραση αγάπης στην ομάδα, την ένταση και το πάθος στην ατμόσφαιρα του γηπέδου. Είναι, όμως, στην περίπτωση που συζητάμε.

Πλέον, στο σήμερα, είναι επίσημη θέση του Ολυμπιακού, όπως εκφράζεται μέσα από τους ανθρώπους του, (και,φυσικά, τη βλέπουμε και σε άλλες ομάδες)  πώς “όλοι είναι εναντίον μας”, άρα εμείς συσπειρωνόμαστε και παλεύουμε για τη νίκη με κάθε μέσο. Γνωστή και όχι νέα στρατηγική πολέμου για ένα χώρο, όμως που δεν του αναλογεί κάτι τέτοιο.

Είναι απόλυτα σαφές πως εμάς τους από κάτω που γουστάρουμε τη μπάλα δεν θα έπρεπε να μας αγγίζουν αυτές οι λογικές. Εμείς πάμε στο γήπεδο για τη φανέλα, την ιστορία, τις χαρές και τις λύπες, τα γέλια και τις πίκρες, την κοινωνικοποίηση. Αν έρθει η νίκη μια χαρά, αν όχι γουστάρουμε την προσπάθεια και τον τσαμπουκά.

Αυτές οι λογικές (όπως και ο φασισμός με το ρατσισμό) δεν έχουν σχέση με την ταξική μας αξιοπρέπεια. Και πέρα από τσιτάτα τύπου “ενάντια στο μοντέρνο ποδόσφαιρο¨που υπονοούν και την απομάκρυνση, η μάχη πρέπει να δοθεί μέσα στα γήπεδα και στις κερκίδες. Για ‘μας που γουστάρουμε την ατμόσφαιρα του γηπέδου αλλά και το δαφνοστεφανωμένο, το τριφύλλι, το δικέφαλο αετό και βάλε ότι άλλο θες. Μην τους χαρίσουμε το ποδόσφαιρο, το ωραιότερο των αθλημάτων.

Άντε γεια.

ο κουλτουριάρης (έπαιζα και αμυντικό χαφ)

@koultouranafigo

Υ.Γ. 1. Όλα τα παραπάνω αφορούν όσα συνέβησαν στην κερκίδα του Ολυμπιακού για την οποίο μπορώ να γράψω λόγω καλύτερης γνώσης του αντικειμένου. Με διάφορες παραλλαγές, πιστεύω, τα συναντάς και στο πολυπληθές κοινό των άλλων μεγάλων ομάδων του ελληνικού ποδοσφαίρου. Βέβαια, ο κόσμος των οργανωμένων είναι κάτι αρκετά διαφορετικό γι’ αυτό και αναφέρθηκα ελάχιστα.

Υ.Γ. 2.  Το ζήτημα είναι ασφαλώς πιο σύνθετο. Δεν διεκδικώ το αλάθητο, οπότε όποιος έχει γνώμη ας τη στείλει στο mail του provo.

αθλητισμός · διεθνισμός

16 οκτωβρίου 1968 η μέρα με τις γροθιές στον ουρανό

16 ottobre 1968 il giorno dei pugni al cielo
LA STORIA PERDUTA
16 οκτωβρίου 1968 η μέρα με τις γροθιές στον ουρανό

Είναι 16 οκτωβρίου 1968. Ο Tommie Smith και ο John Carlos, δύο αθλητές από τις ΗΠΑ, που έπαιρναν μέρος στην Olympic Project for Human Rights , αποφάσισαν να τρέξουν στους Ολυμπιακούς παρότι πολλοί άλλοι αθλητές, που ανήκαν στην ίδια οργάνωση, είχαν αποφασίσει να μη πάρουν μέρος Newmanεξ αιτίας της δολοφονίας του Martin Luther King (που συνέβη στις 4 απριλίου του ίδιου χρόνου). Ο Smith ήρθε πρώτος (πετυχαίνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μέτρα), ο Carlos τρίτος. Εκείνη τη μέρα σε μία πόλη δηλητηριασμένη από τη σφαγή που συνέβη μόλις δύο εβδομάδες νωρίτερα (τη σφαγή στο Tlatelolco στις 2 οκτωβρίου 1968 ) πραγματοποιήθηκε ένα από τα ωραιότερα και πιο σημαντικά σε περιεχόμενο αφιερώματα στην ιστορία των αγώνων για τα ανθρώπινα δικαιώματα. tsjcΤην ιστορία αυτής της φωτογραφίας, που αντιπροσωπεύει μια από τις εικόνες με πολύ σημαντικό μήνυμα μέσα στα χίλια εννιακόσια μας διηγείται με πανέμορφες λέξεις ο Gianni Mura:

Πρέπει να προσπαθήσεις να μη πέσει το βλέμμα σου στους δυο που έχουν σκυμένο το κεφάλι, τη γροθιά σηκωμένη μέσα σε μαύρο γάντι, μαύρες κάλτσες δίχως παπούτσια, επάνω στο βάθρο. Πρέπει να συγκεντρωθείς στον αθλητή στ’ αριστερά, λευκό, το βλέμμα ευθεία, τα χέρια στα πλευρά του.
Πρέπει να θυμηθούμε κάποια πράγματα, για εκείνο το ’68 που μονίμως το ταυτίζουμε με τον Γαλλικό Μάη.Στις 16 Μαρτίου έχουμε τη δολοφονία του Martin L. King, στις 5 ιουνίου είναι η σειρά του Bob Kennedy. Προσθέστε την περίπτωση της Biafra, τα σοβιετικά άρματα μάχης στην άνοιξη Praga, της σφαγή στην πλατεία των Τριών Πολιτισμών, piazza delle Tre Culture, λίγο πριν το ξεκίνημα της μεξικανικής Ολυμπιάδας.
Πρέπει να γνωρίζουμε πως τον τελικό στα 200 μέτρα τον κέρδισε ο Tommie Smith με 19”83 (ο πρώτος που κατέβασε το ρεκόρ κάτω από τα 20”) μπροστά από τον Norman (20’06”) και τον Carlos (20’10”). Ο Carlos ξεκίνησε δυνατά, πολύ δυνατά. Ο Smith τον προσπέρασε στα 30 από την γραμμή και τρέχει τα τελευταία 10 μέτρα με τα χέρια ψηλά. Ο Norman στα 100 metri έρχεται έκτος, περνά τον Carlos στα τελευταία μέτρα. Πρέπει να ξέρουμε πως στα ‘67 ο Harry Edwards, κοινωνιολόγος στο Berkeley, βαρύτονος, καλός δισκοβόλος, δημιούργησε την Ophr, Olympic program for human rights, Ολυμπιακό πρόγραμμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ιδέα είναι οι μαύροι αθλητές να μποϋκοτάρουν τους Αγώνες, είναι όμως δύσκολο να πραγματοποιηθεί. Αυτοί που παίρνουν μέρος θα φορούν διακριτικό, ένα είδος κονκάρδας, και είναι ελεύθερος να διαδηλώσει την διαμαρτυρία του με τον τρόπο που πιστεύει. Ο Smith και ο Carlos, που τους δέχτηκαν στο San José διότι πολύ καλοί αθλητές, με τη σειρά τους φοιτητές Κοινωνιολογίας, φορούν το διακριτικό και θέλουν να διαδηλώσουν.

Πρέπει να έχουμε επίσης και μια ιδέα της ηλικίας των τριών στο βάθρο. Όλοι γεννημένοι ιούνιο μήνα. Ο Smith στο Texas, έβδομος από έντεκα αδέλφια. Είναι 24 χρόνων. Ο πατέρας του μαζεύει βαμβάκι. Ο Norman είναι ο μεγαλύτερος, έχει 26 χρόνια, ο πατέρας του είναι χασάπης, οικογένεια πολύ θρησκευόμενη και κοντά στον Στρατό Σωτηρίας. Ο Carlos είναι 23 χρονών, ο πατέρας του τσαγκάρης, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Harlem.

Με το που κατέβηκαν από το βάθρο η καριέρα τους ήταν καμένη, bruciata, και η ζωή μια κόλαση. Εκείνοι όμως δεν το ξέρουν και, εάν το ξέρουν, δεν τους ενδιαφέρει.
Στον διάδρομο κάτω από τις κερκίδες που πηγαίνει από τα αποδυτήρια στο βάθρο ο Norman παρακολουθεί τις ετοιμασίες των δυο αμερικανών. Όλα είναι με δύναμη συμβολικά, από την έλλειψη παπουτσιών [συμβολίζει τη φτώχεια], στην αλυσιδίτσα με μικρές πέτρες που ο Carlos κρεμάει στο λαιμό του [ κάθε πέτρα είναι ένας μαύρος που αγωνίζεται για τα δικαιώματα και υπέστη λιντσάρισμα].
Ο Smith και ο Carlos εξηγούν. Και ο Norman τους λέει: «Δώστε μου ένα από τα διακριτικά, είμαι αλληλέγγυος μαζί σας. Όλοι γεννιόμαστε ίσοι και με τα ίδια δικαιώματα». Έτσι και ο Norman καρφιτσώνει την κονκάρδα στα αριστερά της φόρμας του. Υπάρχει ένα πρόβλημα, ο Carlos έχει ξεχάσει τα μαύρα γάντια στο αθλητικό χωριό, ενώ ο Smith έχει μαζί του εκείνα που αγόρασε η Denise, η γυναίκα του. «Ας βάλει το ένα ο ένας και το άλλο ο άλλος», τους συμβουλεύει ο Norman. Έτσι κάνουν. Ο Smith σηκώνει την δεξιά γροθιά του και ο Carlos την αριστερή.
(Gianni Mura)